| In Eigen Woorden |
Nieuw weblog! Vanaf nu verwelkom ik mijn lezers op een nieuw weblog. Het heet: In het voorbijgaan Klik op deze titel, dan kom je er! Toen ik eenmaal wist hoe ik mijn nieuwe weblog ongeveer wilde maken, was de nieuwe naam snel gekozen. In het voorbijgaan wordt niet heel veel anders dan In Eigen Woorden, maar wel een beetje. Het begint al met het fleurige uiterlijk, waar ik in een handomdraai in kan wijzigen als ik eens een ander tintje, achtergrond of indeling wil. Het programma van mijn nieuwe blogprovider is zo gebruikersvriendelijk dat zelfs ik het snap. Al veel uurtjes lekker 'pielen' heb ik er op zitten om het nieuwe weblog te creëren en op te leuken. Inhoudelijk blijft veel hetzelfde. Een mengelmoesje van berichten over het leven en over mijn leven, afgewisseld met gedichten en prozastukjes. De nieuwe rubriektitels zullen zich al doende vormen, waarbij ik verwacht dat er een paar meeverhuizen vanaf dit blog. Het accent zal iets verschuiven naar literaire vingeroefeningen: verhaalfragmenten, bespiegelingen, columns en uiteraard gedichten. Het schrijft zich naar alle waarschijnlijkheid vanzelf. Bloggers.nl bedank ik bij deze voor de meer dan drie jaar lang genoten gastvrijheid. En mijn lezers voor hun trouwe of incidentele bezoekjes. Kom ook eens voorbij op mijn nieuwe weblog! 18:51 - Tuesday 5 April 2011 - comments {0} - post commentWhat's in a name...Sinds ik me heb voorgenomen dat ik een nieuw weblog wil beginnen, pieker ik hoe het moet gaan heten. Talloze titels heb ik bedacht, maar de Enige Ware zit er nog niet bij. Ik worstel ermee, dat ik nog niet voldoende helder heb wat ik wil met het blog, of liever gezegd, wat er anders aan gaat worden dan aan deze. Misschien wel helemaal niets, bedenk ik nu. Het is een beetje als met de liefde of met een nieuwe baan. In het begin denk je: met hem word ik zeker gelukkig, op deze werkplek kan ik helemaal mezelf zijn. Om er na verloop van tijd achter te koken dat je je gewone zelf met alles erop en eraan nog steeds in volle glorie bent. Prettige werkomstandigheden of een attente geliefde verrijken het leven enorm, maar zijn geen recepten voor een wolkeloos ‘happily ever after’ bestaan. Het nieuwe weblog zal mogelijkerwijs net zo’n vreemde vergaarbak worden als In Eigen Woorden. De kennelijk stiekem opgekomen illusie van een hoogstaander bloggersleven kan ik beter maar laten varen. Laat ik maar simpelweg genieten van het frisse begin, de mooiere vormgeving, en verder gewoon kijken wat het wordt, zonder al te veel pretenties. Dan hoeft de nieuwe titel geen halszaak te worden, geen vlag waarvoor ik eerst de lading helder moet hebben. Is niet juist het leuke van bloggen dat het zich ontrolt, zonder een al te vooropgezet plan? What’s in a name... ik moet er toch uit kunnen komen met die nieuwe titel! 13:46 - Friday 1 April 2011 - comments {0} - post commentNieuwe schoenen? Is dit de feestelijke heropening van mijn weblog? Ik weet het nog niet... Een tijdje ‘blogrust’ hielp om wat meer te focussen op andere dingen. De geplande dichtbundel is intussen in productie en verschijnt in mei. De promotiemail is vorige week verzonden, en trots kan ik hier het ontwerp al laten zien. Vroeger of later wordt een mooi boekje, een waardige opvolger van Grijs geluk. Als verhalenverteller heb ik ook meters gemaakt de afgelopen tijd. Een aantal optredens, onder andere met Wereld Verteldag op 20 maart. En samen met H. een programma voorbereid met nieuwe verhalen, waarbij we hebben geëxperimenteerd met verschillend vormen van muzikale begeleiding van en in het verhaal. Veel geoefend, en voorstellingen van collega's bezocht om ons te laten inspireren door andere combi’s van verteller-met-muzikant. De komende maanden gaan we oogsten: lekker optreden op leuke plekken. Maar nu terug naar het weblog. Ik heb besloten dat het tijd wordt voor een accentverschuiving. Wat minder doorkijkjes naar mijn eigen leven, maar een wat meer ‘literair’ blog, een beetje column-achtig misschien. Voor die doorstart overweeg ik zelfs een geheel nieuw weblog te beginnen. Er zijn op internet een paar goede sites te vinden waar je een mooi blog helemaal gratis kunt maken, met meer ruimte voor foto’s en zonder reclame. Hier bij Bloggers.nl was het strookje advertenties bovenaan aanvankelijk dun en heel acceptabel, maar geleidelijk groeide het naar een vrij groot en opvallend reclameblok. Ik weet heus wel dat alles ergens van betaald moet worden, maar toch. Nieuwe verten wenken ook op dit punt. Zodra het nieuwe webblog een feit is zal ik het hier aankondigen. Tot ik nieuwe schoenen heb, loop ik nog graag even op de vertrouwde, comfortabele oude. Mijn nieuwe dichtbundel Vroeger of later kun je nu al bestellen. Klik op de link rechts! 17:27 - Tuesday 29 March 2011 - comments {0} - post commentWegens geluk gesloten Dit weblog gaat een poosje dicht. ‘Out of the blue’ besloot ik dat ineens. Ik blijf natuurlijk wel schrijven, maar op andere plekken. Inmiddels heb ik drie websites te onderhouden. En ik ben van plan een tweede gedichtenbundel te gaan voorbereiden. De gedichten zijn er grotendeels al. Nu nog een goede selectie maken en pakkende, verbindende gedachtendraden eromheen weven. Verder is er een kunstproject op komst waar ik aan bijdraag met (weer andere) gedichten en een vertelvoorstelling. Ook ben ik druk met nieuwe verhalen en met de voorstellingen die we de komende tijd gaan geven en die we voor een deel nog aan het acquireren zijn. Muziek speelt er een steeds grotere rol in, wat veel oefenen vraagt om er een vloeiend geheel van te maken. En o ja, er is ook nog zoiets als ‘gewoon’ werk! En niet te vergeten mijn thuisfront, familie, vrienden, buren enz. Een rijkgevuld en gelukkig leven dat ik op dit moment beter kan leven dan erover te schrijven. Vandaar dat ik het bloggen een poosje stil leg: In Eigen Woorden is wegens geluk tot nader order gesloten... 13:15 - Tuesday 1 February 2011 - comments {1} - post commentDooie musVanochtend kreeg ik, en met mij vele anderen, een bizar mailtje. Van de organisatie van de Turing Gedichtenwedstrijd. Er was een fout gemaakt. De gedichten die door waren naar de tweede ronde, waren abusievelijk afgewezen en andersom! Ben ik voor niks blij geweest (zie ook mijn blogje van 1 december j.l.) met wat wel een erg dooie mus is gebleken. Mijn eerste reactie was: een boze mail terugschrijven. Heb ik maar niet gedaan. De tweede reactie: het blogje van 1 december wissen. Heb ik ook niet gedaan. Want hoe haarscherp laat ik dan mezelf kennen. Meedogenloos legt deze gebeurtenis de vinger op mijn gevoeligheid voor erkenning. Wat was ik trots, en wat ben ik nu teleurgesteld. Maar als ik eventjes stiekem heb gevloekt en een paar keer diep adem heb gehaald, realiseer ik me: aan de gedichten zelf verandert dit alles niets. Ik zocht er voor de wedstrijd een paar uit die ik geïnspireerd heb geschreven, die ik zelf mooi vind en waar mensen in mijn omgeving door geraakt werden. En dat is qua erkenning eigenlijk ruim voldoende. Zit ik nu echt te wachten op het oordeel van mij onbekende juryleden die ‘het weten’, die mijn woorden fileren en langs diep-artistieke criteria leggen als beeldend, metaforisch, vernieuwend? Het prijswinnende gedicht van vorig jaar voldeed ongetwijfeld aan vele maatstaven, maar mij deed het eerlijk gezegd weinig. Had ik echt blij moeten zijn als dit jaar een gedicht van mij die eer te beurt was gevallen, of ging het me achteraf gezien toch vooral om die eer? Elke kunstvorm heeft haar eigen wereld, met definities van wat ‘echte’ kunst is en wat niet. Al eerder haalde ik de oom van mijn vriendin aan, een kunstenaar die placht te zeggen: “Ik maak wat ik maak, en je vindt het mooi, of niet”. En zo is het maar net. Bij wijze van troostprijs kondigde de wedstrijdorganisatie nog aan, dat van elke inzender een gedicht zou worden becommentarieerd, wat eerst alleen zou gebeuren met de gedichten uit de tweede ronde. Ik weet niet of ik dat commentaar nog wel wil ontvangen. 12:42 - Friday 24 December 2010 - comments {0} - post commentKip en eiDoordat ik druk was, of beter gezegd mijn aandacht verdeelde over veel verschillende dingen, is het een week niet van bloggen gekomen. Vanochtend merkte ik dat ik erg ongedurig was. De vraag kwam op: schrijf ik niet omdat ik geen rust heb, of heb ik geen rust omdat ik niet schrijf? Het schrijven van deze stukjes heeft voor mezelf een functie. Even stilstaan bij wat beweegt, of in elk geval bij iets daarvan dat zich in woorden laat vangen. Niet schrijven en niet stilstaan hebben kennelijk iets met elkaar te maken. Kip en ei. Niet schrijven kan een waarschuwingssignaal zijn: loop ik mezelf niet voorbij? Of is er gewoon niets te melden? Want zelfs dat kan natuurlijk. Hoe het ook zij, nadat ik dit heb opgeschreven voel ik weer meer ruimte. 11:44 - Monday 11 October 2010 - comments {0} - post commentMijzelf verrassenVorige week zette ik het 500e blogje op dit weblog. Op dat moment was ik niet in de stemming om daar aandacht aan te besteden. Nu denk ik: toch wel een mooi getal, 500. Op 11 februari 2008 ben ik begonnen met dit weblog. Het is nu bijna 2,5 jaar later. Dus gemiddeld schreef ik zo’n 200 stukjes en gedichten per jaar, meer dan 3 per week. Voor wie schrijf je je weblog eigenlijk, vroeg een vriend me onlangs. Ik moest toen even nadenken en antwoordde: eigenlijk het meest voor mezelf. Ik blog over wat in mijn leven of in het leven mijn aandacht vraagt, woorden wil krijgen. Mijn mijmeringen, weerbarstigheden, roerselen in taal omzetten maakt het mogelijk me er tegelijkertijd mee te verbinden en er van een afstandje naar te kijken. Vaak valt al schrijvend een nieuw licht op een gedachte of gebeurtenis, of waait er een verfrissende adem doorheen. Erg weloverwogen, voorbedacht, zijn mijn blogjes niet, ik laat mij meevoeren door mijn pen. En blijf regelmatig verwonderd achter: goh, gaat het daarover, ben ik dit? Het bloggen stimuleert mijn beschouwelijkheid en dat vind ik rustgevend, soms zelfs therapeutisch. Het is ook verslavend. Een stoppoging een tijd geleden mislukte jammerlijk. Voorlopig ga ik er daarom maar gewoon mee door. Met mijzelf te verrassen, en die verrassingen te delen met mijn lezers. 21:40 - Friday 6 August 2010 - comments {0} - post commentSplinterEen paar weken geleden las ik in De Volkskrant een interview met de Poolse dichteres Ewa Lipska. Daarin zegt ze over schrijven, nadat ze eerst de dichter Novalis citeert (‘De poëzie heelt de wonden die het verstand maakt’): Schrijven is moeilijk, maar het is wel een moeilijk plezier. Ik krijg meer lucht, en wat wil je nog meer in het leven? En in dichtvorm (strofe uit het gedicht Splinter): de problemen beginnen met de in het geheugen gedrongen splinter het is moeilijk die eruit te trekken nog moeilijker om die te beschrijven Ja, en na zoveel moois ben ik even stil. En moet weer denken aan de eend die gaten eet. Iets helen kan alleen nadat je het gat (het gemis, de pijn) hebt durven voelen, en het achterliggende verlangen onder ogen hebt gezien. De splinter eruit hebt getrokken en beschreven. Inderdaad: niet gemakkelijk. Maar wel de enige manier om jezelf echt lucht te geven. Misschien is dit wel mijn voornaamste motief voor dit weblog. Het schrijven van deze stukjes helpt me om langzaam, stukje bij beetje, mijn splinter eruit te trekken. Zoals Ewa Lipska het zegt: Iedereen krijgt in zijn leven een splinter, maar voor iedereen is dat iets anders. 10:41 - Monday 28 June 2010 - comments {0} - post commentMezelf thuisbrengenIk heb de rare gewoonte ook zelf regelmatig even te kijken op mijn eigen weblog. Het is dan een beetje alsof ik iemand anders lees. Meer nog dan een ‘gewoon’ geschreven stukje op papier of in mijn tekstverwerkingsprogramma, bewerkstelligt publicatie een zekere afstand. Ik kom als het ware mezelf even buiten tegen, en ben soms verbaasd over wat ik aantref. Het is vooral verrassend te merken dat mijn blog de dingen vaak veel scherper, en eerder, in de gaten heeft dan ik. Alsof mijn schrijven me vooruit is. Ik hoor dit vaker, van beeldend kunstenaars en verhalenvertellers: je maakt iets c.q. vertelt een verhaal, en pas daarna, soms zelfs veel later, weet je wat de boodschap is. Alsof je door jezelf wordt thuisgebracht. Schrijven helpt me bij mijn innerlijk bewegen. Ik vind het rustgevend om een nog niet helemaal uitgerijpt gedachtespoor te volgen, het te ‘lopen’ met mijn woorden, het een vorm te geven zodat ik er ook zelf naar kan kijken. De etalage van dit weblog versterkt dat effect. Publiek maken, in de wereld zetten van mijn gedachten, zodat ze gaan resoneren in een wijdere ruimte dan alleen in mijzelf. Zelf ook mijn lezer worden, deel van de omgeving, het grotere geheel. Kijken, verrast worden, alsnog beseffen. Mezelf thuisbrengen.
13:56 - Sunday 13 December 2009 - comments {0} - post commentMijn geschenkWe spraken over een echt schrijvers- c.q. kunstenaarsverschijnsel: dat een gebeurtenis of emotie pas echt ‘binnenkomt’ nadat je die hebt beschreven, zichtbaar gemaakt, via een (personage in) een verhaal, een gedicht, een lied of andere kunstvorm. Soms overtreft de verbeelde werkelijkheid zelfs de echte in haar impact. Kennelijk hebben wij een soort her-denktijd, verwerkingsslag, vormkracht nodig om onszelf onze ervaringen terug te schenken, alsnog te schenken. De afstand maakt dat je in staat bent de essentie zichtbaar, voelbaar te maken, om daarna de kloof met je uiting, je kunstwerk weer te dichten. Mogelijk heeft het te maken met een doseren, behapbaar maken van wat op het moment zelf te veelvertakt en te overweldigend was om te bevatten. Maar doe je het goed, dan komt achter de stylering die een vormgeving, kunstuiting, altijd met zich meebrengt, dat vertakte en overweldigende toch mee. En niet alleen ikzelf, ook mijn lezer/kijker/luisteraar beweegt vanbinnen mee. Net zoals ik tot tranen toe geroerd kan zijn, in het hart geraakt door het verhaal, de uiting, van de ander. Het hoeft niet te gaan om groot drama. Als ik jou mijn mooie herfstwandeling beschrijf, schilder, gebeurt het net zo: ik loop daar weer, en nu loop jij naast me. Misschien is dit het waarom schrijven me zo gelukkig maakt: van wat me overkomt, of zelfs van wat ik verzin, een geschenk kunnen maken. Voor mezelf, en voor wie het hebben wil.
11:04 - Friday 30 October 2009 - comments {0} - post comment
|
Description Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia Home User Profile Archives Categories - Droomsporen - Er is meer... - Gedichten - Het leven - Hmmm! - Inspirerend - Lang geleden - Liefde - Mijmeringen - Schrijven - Souvenirs - Vanbinnen - Verhalen Links Werkende Woorden Weerklank Tussen woord en beeld Dichtbundel Grijs geluk Dichtbundel Vroeger of later Stichting Vertellen Schrijven Online De Voorde NIEUW!! In het voorbijgaan Recent Entries - Nieuw weblog! - What's in a name... - Nieuwe schoenen? - Wegens geluk gesloten - Meanderen - Vanachter de spiegel - Vroeger of later - Kicken - De TAO van Doornroosje - Herkenning |