Zeven dagen zonder bloggen

Vandaag begint de Week van het Schrijven. Een week waarin in Nederland en Vlaanderen de schrijfscholen en -docenten, wedstrijdorganisaties, manuscriptbeoordelaars, open podia en schrijfgroepen zich aan den volke presenteren met tal van activiteiten.

Voor mij wordt het de week van het niet-schrijven, in de zin van niet bloggen, besloot ik. In het kader van ‘langzaam afkicken’ wil ik eens kijken hoe dat voelt. Direct denk ik aan de escape: dit is alleen een afspraak met mijzelf, dus kan ik altijd toch iets de ether in slingeren als er iets bijzonders te melden valt...

Maar het zou toch moeten lukken. Genoeg nu: gewoon proberen!

Aan veertig dagen zonder seks kun je hele tv-programma’s wijden. Voor zeven dagen zonder weblog volstaat vooralsnog dit stukje. Hoe het beviel, lees je volgende week.

Voor de liefhebbers: kijk voor informatie over de Week van het Schrijven op http://www.schrijvenonline.org/weekvanhetschrijven.

10:09 - Saturday 5 September 2009 - comments {0} - post comment

Spookblog?

Van de week las ik in NRC Next een artikel waarin beweerd werd dat bloggen alweer achterhaald raakt, sinds Twitter aan zijn opmars is begonnen. Hoe dan ook schijnt maar 1,5 procent van alle bloggers regelmatig (te weten minimaal eenmaal per week) een nieuwe bijdrage te plaatsen. Talloze blogs worden zelfs nooit meer aangevuld, zijn dus verworden tot spookblogs.

Vooralsnog is dit weblog ‘alive and kicking’. In anderhalf jaar 365 blogjes geschreven!

Maar toevallig was eerder die dag wel de gedachte door mijn hoofd geflitst: ik ga stoppen met ‘In Eigen Woorden’. Ik wist niet waar de gedachte vandaan kwam, en dat weet ik nu nog steeds niet. Daarom kauw ik er een beetje op, proef haar.

Omdat ik er eentje ben die haar oude schoenen niet weggooit voor ze nieuwe heeft, houd ik mijn weblog nog maar even in stand tot ik weet wat ervoor in de plaats komt. De drang om regelmatig te schrijven is zeker niet weg. Maar het kan zijn dat het tijd wordt voor een nieuwe vorm. Als ik het weet, zal ik het hier melden, en mijn weblog liefdevol uitgeleide doen naar haar nieuwe status als spookblog.

16:09 - Saturday 29 August 2009 - comments {0} - post comment

Grijs geluk op de deurmat

Eindelijk was het zo ver. Gistermiddag laat kwam de postauto voor een tweede maal voorbij, en bracht een doos met daarin de thuisvoorraad van mijn dichtbundel. Daar landde het grijze geluk op de deurmat!

Doodeng om die doos dan te openen en het eerste boekje er uit te halen. Gauw bladerend of er niet toch iets mis was gegaan bij de opmaak. Gelukkig, alles zag er puntgaaf uit, ook bij nadere en nog eens nadere inspectie.

En… het is mooi geworden, meer dan mooi, het is prachtig. Overweldigend. Enorm wennen, dat wel. Dat ik dit gemaakt heb!

Nu komt de volgende stap: dit superfraaie boekwerkje aan de man/vrouw brengen. Ik heb al een lijst met afnemers die hem, desgewenst met opdracht of gesigneerd, rechtstreeks van mij betrekken.

Anderen moeten hem gewoon bij de uitgever bestellen. Misschien jij ook, lezer van dit weblog? Het linkje rechts ‘Dichtbundel Grijs geluk’ wijst je de weg.

10:35 - Wednesday 11 March 2009 - comments {0} - post comment

Wie schrijft, die blijft

Gisteren was ik op een auteursdag van mijn uitgever Free Musketeers. Goh, wat klinkt dat indrukwekkend, terwijl mijn boekje nog moet verschijnen…

In de prachtige nieuwe hoofdbibliotheek in Amsterdam was er een programma dat onder andere een rondleiding en de uitreiking van de AKO Nieuwe Schrijversprijs omvatte. Maar de hoofdmoot was natuurlijk het netwerken, met de mensen van de uitgeverij en met elkaar. Erg leuk om nu de vrouw te ontmoeten die mijn boekje vormgeeft. En om meer te horen over alles rond het (hier voornamelijk digitale) uitgeefproces, over verkoopbevordering enzovoorts. De mede-auteurs die ik sprak verwachten geen van allen rijk te worden van hun boek. We worden gelukkig van het schrijven zelf, en van de voldoening het resultaat als echt boek in handen te houden. Natuurlijk willen we ook gelezen worden. Bij een enkeling neemt de verkoop of de media-aandacht een hoge vlucht, als het boek precies op het juiste moment op de juiste plek in de ‘markt’ blijkt te vallen. Bij een gedichtbundel als de mijne verwacht ik dat totaal niet, maar dat drukt mijn pret geenszins.

Na enig aftasten -ik moet altijd moed verzamelen in een gezelschap van onbekenden- verzeilde ik in bijzondere gesprekken met bijzondere mensen. Fijn om als openingsvraag te kunnen stellen: ‘Wat heb jij geschreven?’ Dan zit je gelijk in een echt gesprek. Want schrijven komt van binnenuit. Een enkel contact klikte dermate, dat we elkaar ongetwijfeld nog zullen tegenkomen. Ook zo werkt het dus: wie schrijft, die blijft…

09:12 - Friday 27 February 2009 - comments {1} - post comment

Oneindig

Vandaag is mijn weblog jarig! Precies een jaar geleden ben ik er aan begonnen.

Ik herinner me dat ik toen griep had, met koorts, maar toch het weblog online wilde krijgen. Al doende vergat ik zelfs een poosje hoe beroerd ik me voelde.

Een paar eerste tekstjes had ik al gemaakt, zodat er meteen al iets op stond. Fascinerend, hoe snel het daarna ging groeien. Vandaag het 264e ‘blogje’!

Snel raakte ik innig gehecht aan mijn nieuwe uitlaatklep. Een fijne ‘etalage’ voor mijn gedichten, een veilig mijmerhoekje voor mijn gedachten. Het is nog niet zo, dat ‘een dag niet geblogd’ staat voor ‘een dag niet geleefd’. Maar mijn leven is wel verrijkt door dit ‘parallelspoor’, waar ik meerdere keren per week even iets in het licht zet of aan een korte contemplatie onderwerp. Het bloggen geschiedt niet heel weloverdacht. Ik laat het gewoon een beetje gebeuren, kijk wat er op een bepaald moment vraagt, geschreven te worden. 

Met dit weblog zet ik mezelf in een winkelraam. Wie me daar precies zien, weet ik niet. Van sommige nabije of wat minder nabije personen weet ik dat ze regelmatig mijn blog lezen. Ook komen soms onbekende virtuele bezoekers langs.

Het is leuk reacties te krijgen. Maar lezer, ook als je stil leest, hoop ik dat je dat met genoegen doet. Want als ik iets in jou raak, heb ik niet alleen mezelf tot leven geschreven maar ook jou. En dat is bijzonder, verrijkend. ‘Spiegel im Spiegel’ (titel van een muziekstuk van Arvo Pärt) wordt het dan: mijn woorden werken voor jou als een spiegel, jouw lezen spiegelt mijn schrijven naar mij terug. Zo worden wij samen… oneindig.

Voorlopig is er wat mij betreft in elk geval nog geen eindigheid aan dit weblog.

Zo lang ik me er goed bij voel, blijf ik schrijven.

08:52 - Wednesday 11 February 2009 - comments {1} - post comment

Taaldronken

Als ik iets lees wat ik heel erg mooi vind -een combinatie van wat wordt gezegd en hoe het gezegd wordt- krijg ik kippenvel. Ik raak in vervoering. Ingesponnen in wat ik lees, omvat door de taalsluiers, meegevoerd naar de geheimen achter de woorden. Deze ‘zielserotiek’ is een heel bijzonder genot. Even ben ik verdronken, taaldronken. Wie er schreef maakt niet uit, man of vrouw, oud of jong, dood of levend. Zelfs mijn eigen woorden kunnen me raken, maar vaak pas lange tijd nadat ik ze schreef, als ik ze toevallig weer eens teruglees.

Het wezen van mijn vervoering is tweeledig. Aan de ene kant de bevrediging van het juiste woord gevonden, de precies goede beschrijving. Maar tegelijkertijd gaat wat ik ervaar het lezen voorbij, en brengt me in de open ruimte tussen het geschrevene. Waar ik ook kan zien, horen, voelen, wat niet is gezegd maar mogelijk door de schrijver bedoeld en nu in mij teweeg gebracht. Waar schrijver en lezer samenvallen.

Ik stuurde een gedicht naar een vriend en hij mailde me een woord terug, een suggestie voor een wellicht betere titel. In dat woord zat de hele wereld van het gedicht vervat, het woord dat ik niet had gebruikt maar wat erover, eronder hing. Want dit gedicht was geïnspireerd op een kunstwerk van mijn vriendin, met als naam… het woord dat mijn vriend koos. Bijzonder dat het gedicht hem aantoonbaar had meegenomen naar het ongezegde! En hij is er een, die dan vanzelf het juiste woord op zijn tong proeft.

Meteen werd ik dronken. Van het woord, het kunstwerk en mijn eigen gedicht.

De nieuwe titel heb ik overgenomen.

12:13 - Sunday 25 January 2009 - comments {0} - post comment

Lezen

als ik je lees

en jij deel wordt

van mijn beleven

ervaar ik meer nog

de weerschijn naast jou

net buiten beeld

nieuwsgierig proef ik

halfrijpe vruchten

die jij niet opdient

terwijl ik luister

raak ik betoverd

door wat je zwijgt

taaldronken dein ik

op de golfslag

van je zinnen

de lege ruimte

rondom je woorden

met mij gevuld

09:10 - Thursday 15 January 2009 - comments {0} - post comment

Blije stilte

soms is een mens

woordloos

zomaar gelukkig

in een paar regels

schreef je ons

alles en niets

je blije stilte

voel ik

achter je zinnen

ontroerend

hoe ik haar

nu met je deel

10:20 - Monday 12 January 2009 - comments {0} - post comment

Schrijven verandert je leven

Toen ik daarstraks nog eens de site van de Canadese dichteres Reinekke Lengelle bezocht, zag ik dit tekstje op haar homepage (http://www.blacktulippress.com).

If you want to write,

know that...

Writing takes guts. Anything

worth writing about is probably

going to scare you.

Writing about yourself

changes you, so don’t start

writing if you don’t want your

life to change.

Saying that you don’t have time

to write is just not true.

Everyone has 15 minutes a

day, start with that.

Schrijven hoeft weinig tijd te kosten, het effect is groot. Ik merk het vooral aan dit bloggen. (Bijna) elke dag een stukje maken, gewoon zoals het komt, is als een work-out: het houdt mijn pen lenig. Dat helpt me in mijn werk, maar ook is het de voedingsbodem waaruit mijn gedichten kunnen ontspruiten. Het houdt me aangesloten op de stroom.

Door het schrijven worden niet alleen mijn woorden soepeler, ook mijn ziel.

Stem geven aan wat zich roert, heeft mijn leven ingrijpend veranderd. Vooral hoe ik vanbinnen ben met mijzelf. En dat heeft ook zo zijn werking naar buiten.

11:47 - Friday 12 December 2008 - comments {0} - post comment

Met liefde

Net heb ik weer een paar artikelen ingeleverd bij de opdrachtgever. Hoewel het door de drukte een beetje serieproductie is, ben ik er heel tevreden over. Want het is me in voldoende mate gelukt, er de betrokkenheid en bevlogenheid van de geïnterviewde in te leggen.

Vaak gaan mijn interviews over werk dat met liefde gedaan wordt. En dat wil ik met het artikel laten zien. Geen zoet juichverhaal, ook kritische noten, vragen of weerbarstige zaken mogen erin. Maar of het nu een kort stukje of een lang verhaal is, ik geef mijn geïnterviewde de vloer. Ik wil in de tekst laten doorklinken wat haar of hem beweegt. Als schrijver ben ik niet de eigenwijze verslaggever die overal zelf iets van vindt, maar vooral spiegel en doorgeefluik. Op die manier doe ook ik mijn werk met liefde.

10:52 - Tuesday 18 November 2008 - comments {0} - post comment