| In Eigen Woorden |
Dag van muziekGisteren was H. bij me om onze naderende kerstvoorstelling te oefenen. Hij bleef ook eten omdat we ‘s avonds een optreden van collega’s zouden gaan beluisteren. Terwijl ik een eenvoudige doch voedzame maaltijd fabriekte, bleef H. doorgaan met accordeonspelen en vergastte mij op zijn complete repertoire aan kerstliedjes en nog veel meer. Couscous met Arbeidsvitaminen! Af en toe zong ik van achter het fornuis de tekst mee van de liedjes die ik ken. De woorden kwamen van diep uit mijn jeugd vanzelf tevoorschijn. Voor een kind zo raadselachtige maar intrigerende zinnen als: ‘Betlem is de stede daar is ‘t geschied voorwaar...’ Na het eten reisden we af naar Kralingen en luisterden daar naar prachtige verhalen van Philip van der Zee, waarbij zijn vrouw Theresia hem op harp begeleidt en ook zingt in de verhalen. Een mooi samenspel. Anders dan je het met accordeon kunt doen maar zeer inspirerend, magisch bijna. Terwijl we terugreden in het koude donker over mistige wegen, echode deze dag van muziek nog in mij na. Meer over Philip en Theresia vind je op http://www.donderelf.nl. 12:43 - Tuesday 7 December 2010 - comments {0} - post commentTweede rondeEen tijd geleden heb ik drie gedichten ingediend bij de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd die dit jaar voor de tweede maal wordt gehouden. Mijn schrijfsels kwamen terecht tussen maar liefst 9866 andere gedichten van in totaal bijna 2300 inzenders. In de eerste ronde wordt alleen naar kwaliteit gekeken op een aantal basiscriteria, een ja/nee ronde. Uit de “ja’s” wordt vervolgens een longlist van 100 gedichten samengesteld waaruit de prijswinnende gedichten worden gekozen. Vandaag zag ik, dat alledrie mijn inzendingen door zijn naar de tweede ronde! Eigenlijk vind ik dit al prijswinnend genoeg. De beoordeling gebeurt anoniem, dus ze mooi vinden omdat ik zo’n lieve meid ben of ze niet mooi vinden omdat ik dat juist niet ben, is er niet bij. Even ben ik zonder leeftijd, sekse, herkomst of kleur, en deze relatief objectieve selectie bewijst dat mijn gedichten in elk geval ‘aan de maat’ zijn. Natuurlijk zou het leuk zijn om ook die longlist te halen. Ik wens de jury veel wijsheid. Op het laatst lijkt het me behoorlijk moeilijk en uiteindelijk ook een kwestie van smaak, te kiezen wat nou echt de beste gedichten zijn. Door naar de tweede ronde, ik ben er domweg blij mee. Zie voor meer info over de Turing gedichtenwedstrijd http://www.nationalegedichtenwedstrijd.nl 20:14 - Wednesday 1 December 2010 - comments {1} - post commentHerfstbloeiDe herfstkleuren zijn in bepaalde gedeelte van het bos nu op hun hoogtepunt. Gistermiddag liep ik langs vlammend oranje beuken, in gloed gezet door een voorzichtig namiddagzonnetje. Het was vrijwel windstil en het bos ademde kleurig en vredig om mij heen. Herfstbloei, was het woord dat in mij opkwam. Zelf was ik ook stil en vredig omdat mijn leven op dit moment erg plezierig, liefdevol en vervullend is. Het was bijzonder om binnen en buiten zo exact te voelen samenvallen. 09:08 - Wednesday 3 November 2010 - comments {0} - post commentSprookjeAfgelopen zaterdag was ik weer eens naar de viermaandelijkse ontmoetingsdag voor vertellers gegaan. Het onderwerp was ditmaal: sprookjes over ‘jonge helden’ en ‘grijze wijzen’. Vooral dat laatste sprak me aan. In de tweede levenshelft gaat het over wat er komt na het ‘... en ze leefden nog lang en gelukkig’. De workshop werd gegeven door twee ervaren vertellers en er werden een aantal verhalen verteld die het thema illustreerden. Ik was een van de uitverkorenen om een sprookje ten gehore te brengen. Het was een boeiende bijeenkomst, die op een gegeven moment magisch werd. Theorie, verhalen en de sfeer in de zaal vervloeiden tot een geheel. Veel van de aanwezigen ken ik goed, en ik was samen gekomen met iemand die momenteel mijn eigen tweede levenshelft zeer verrijkt. In dit vertrouwde gezelschap, meegenomen in denkwijzen en uitingsvormen waarbij ik me thuisvoel, kon ik mijn geluk ineens bijna letterlijk aanraken. Heldin van mijn eigen sprookje... 21:22 - Monday 4 October 2010 - comments {0} - post commentZandverlangenVan de week las ik over een tentoonstelling in Vitrine 18 in Den Haag van Leo van Druten, ‘Zandverlangen’ geheten. Samengesteld uit aan het strand gevonden schepjes, vormpjes en dergelijke. Hij schrijft daar zelf over: Al deze voorwerpen zijn ooit gekocht en gebruikt in een bepaalde gemoedstoestand en die is: zorgeloosheid. De schepjes hebben dammen opgeworpen en kuilen gegraven, het zand is gezeefd op zoek naar verloren kostbaarheden en vervolgens in kunstige patronen aangeharkt. De vormpjes hebben de bewoners en gebruikers van de zee geëerd door hun afdrukken in het zand achter te laten, tezamen met de dammen, de kuilen en alle andere efemere kunstwerken die op zonnige zomerdagen aan de stranden ontstaan. Tenslotte heeft de zee, die immers nooit met zich laat spotten, alles uitgewist en meegenomen. Er zal verdriet geweest zijn om de verzwolgen, verwaaide of vertrapte strandkunst, het verloren, vergeten of kwijtgeraakte speelgoed, maar dat heeft nooit lang geduurd. Het was zorgeloos verdriet. Een prachtig woord, zandverlangen. Het doet me denken aan de gesprekken met een zeer vertrouwd iemand. Aan op ieder moment elke draad weer op kunnen pakken, dingen vertellen niet zozeer om ze mee te delen, maar vooral om ze te delen. De zorgeloosheid van ‘samen’. Waarbij het niet belangrijk is of de ander het vertelde in detail onthoudt, maar wel dat je inspeelt op elkaars gemoedstoestand. Ribbels maken in elkaars zand, en die even liefdevol weer laten wegspoelen. 23:17 - Sunday 5 September 2010 - comments {0} - post commentOnbevangenOnlangs kocht ik op vakantie in Duitsland in een grote muziekzaak een nieuwe blokfluit. Ben haar/hem(?) nu aan het inspelen. Ik had zin mijn blokfluitspel weer op te halen. Mijn oude blokfluit die jarenlang verwaarloosd in de kast had gelegen, klonk niet meer helemaal zuiver. Als kind heb ik blokfluitles gehad, als onvermijdelijke stap in mijn muziekschoolloopbaan. Iedereen moest beginnen met blokfluit voor je een ander instrument mocht kiezen. Vandaar het onterechte halfwasse imago van de blokfluit. Ik vond het een fijn instrument en kon er goed op uit de voeten. Veel beter dan op de piano die ik daarna koos, maar waarmee het ondanks jarenlang les nooit echt iets werd. H. kwam op het idee samen zijn zus te bezoeken die zich heeft gespecialiseerd in blokfluiten en in een ensemble speelt. Ik had haar nooit eerder ontmoet, maar binnen tien minuten doken wij in haar koffer met fluiten in alle maten, van sopranino tot basfluit. Ze heeft ze allemaal gedemonstreerd en daarna was de beurt aan mij. Mijn nieuwe en zelfs mijn oude blokfluit gedroegen zich in haar huiskamer voorbeeldig. Ter verhoging van de feestvreugde lieten H. en ik ook nog even iets van onze accordeon-met-zang horen. Op de terugweg realiseerde ik me, dat ik een gevoel van vroeger had teruggevonden. Van hoe wij thuis, vaak met mijn toenmalige vriendin er bij, samen muziek maakten. Eerst ons eigen en elkaars lesmateriaal -zij speelde altblokfluit- en daarna improviseerden we er op los. Ons niet druk makend of het wel goed of mooi was. Gewoon, onbevangen. 10:01 - Saturday 14 August 2010 - comments {0} - post commentLiefdesgroetDaarstraks kwam ik vanuit het bos aan de overkant teruggelopen naar huis. Ik zag dat op het hoekje naast de stoeprand een oranje klaproos was ontloken. Het is verbazingwekkend wat er kan groeien op onderkomen plekjes. Zelfs uit het grindrandje tweehoog op ons dakterras moet ik af en toe opgekomen plantjes verwijderen. De klaproos mag blijven staan. Ze lacht me vlak voor mijn eigen huis toe als een geheime liefdesgroet, speciaal voor mij. 11:33 - Monday 24 May 2010 - comments {0} - post commentWaaienDinsdag zagen wij een prachtige film: Los Viajes del Viento, oftewel: de Wegen van de Wind. Gezien de net gestarte samenwerking tussen mijn verhalen en jouw muziek kon het niet toepasselijker: een accordeon speelt er de hoofdrol in. Het is zo'n film met meerdere lagen, schurend langs de grensvlakken van zowel noodlot als vrijheid, weerspiegeld in de landschappen en de melodieën. Gezellig naast jou in het bioscoopdonker voelde ik vanbinnen ook wind. Een blij makend, verruimend gevoel. Dat alles precies goed was, deze middag, onze gedachtevorming, het beloftevolle gevoel dat het mooi gaat worden. Ik nam mij voor op internet te zoeken naar de meeslependste muzieknummers van de film. Voor ik er aan toe kwam, kreeg ik een mailtje. Jij had ze al gevonden en ik hoefde maar te klikken om weer helemaal in de sfeer te komen. Ik waai, jij waait, wij waaien. Luister mee op http://www.youtube.com/watch?v=e6QZLey7LNQ. 01:05 - Thursday 15 April 2010 - comments {0} - post commentFadistaVannacht droomde ik van A., met wie ik vorig jaar een tijdje ben opgetrokken. We hebben samen een mooi programma gemaakt en uitgevoerd met muziek, verhalen en gedichten. De aanleiding om weer zo sterk aan A. te denken dat hij me zelfs in mijn dromen bezocht, was een prachtig liedje van Lenny Kuhr: ‘Fadista’, dat ik gisteren meermalen heb beluisterd. Over Lenny Kuhr overigens een andere keer meer: een ontdekking. Ik heb niet eerder geweten dat ze na het nog steeds mooie liedje ‘De Troubadour’ waarmee ze in 1969 het Songfestival won, zo’n prachtig repertoire heeft opgebouwd, zulke schitterende muziek en teksten is gaan maken. Ik heb heel wat in te halen, heb ineens een idool! De muziek van Lenny raakte mijn diepe snaar en liet me daarmee ook A. hervinden, of liever gezegd datgene wat hij in me teweeg heeft gebracht. A. schonk mij de schoonheid van zijn fadozang, een muzieksoort die ik niet eerder van zo dichtbij had meegemaakt en die hij zo zingt, dat je zijn goddelijke vonk ervaart. A.’s liederen en stem brachten onder mijn huid precies het ‘iets’ in trilling waar ik het allemaal voor doe. De melancholische innerlijke beweging van vinden en verliezen die ook in mijn verhalen en gedichten zit, en die ik op mijn manier probeer te vertolken. A. bracht me dieper in contact met mijn eigen stem en hielp me om vanuit kwetsbaarheid mijn ‘iets’ krachtiger te ontvouwen, een stukje boven mezelf uit te stijgen. Wat wij in die korte tijd hebben gedeeld is voor altijd onuitwisbaar. …hoe je zong, fadista ‘Fadista’ van Lenny Kuhr kun je hier horen op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=de7pHhCaRLE Meer info op haar website www.lennykuhr.com.
10:58 - Thursday 18 February 2010 - comments {0} - post commentKoru
Maori symbolen vind je hier in NZ overal. De allerbekendste is misschien wel de koru, de slakkenhuis- of labyrintvorm die staat voor de levenscyclus: nieuw begin, groei, harmonie. Het is ook de vorm waarin varens groeien. De koru is een van de symbolen die veelvuldig terugkomt in kunst- en kunstnijverheidsuitingen. 23:40 - Thursday 14 January 2010 - comments {1} - post comment
|
Description Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia Home User Profile Archives Categories - Droomsporen - Er is meer... - Gedichten - Het leven - Hmmm! - Inspirerend - Lang geleden - Liefde - Mijmeringen - Schrijven - Souvenirs - Vanbinnen - Verhalen Links Werkende Woorden Weerklank Tussen woord en beeld Dichtbundel Grijs geluk Dichtbundel Vroeger of later Stichting Vertellen Schrijven Online De Voorde NIEUW!! In het voorbijgaan Recent Entries - Nieuw weblog! - What's in a name... - Nieuwe schoenen? - Wegens geluk gesloten - Meanderen - Vanachter de spiegel - Vroeger of later - Kicken - De TAO van Doornroosje - Herkenning |
