|
Bijverdienen?
Zinngeld (tip!) Surfrace (tip!) MoneyMiljonair Euroclix Gratis Korting Zorgpremie goedkoper? |
| In Eigen Woorden |
MeanderenGisteren had ik zo’n moment dat alles klopte, heel mijn leven voelde fijn aan en ik kon mijn geluk bijna aanraken. Vanochtend was het weer weg. Niet dat ik ineens ongelukkig was, maar ik realiseerde me voor de duizendste maal: ultieme geluksgevoelens overvallen je, laten zich niet plannen. En geluk laat zich zeker niet vasthouden, prolongeren. Het is meer als een meanderende rivier die even bijna stil houdt in de bochten. Ik was wat ongedurig vandaag. Werk dat ik had willen doen, moet nog even wachten omdat ik eerst nog bepaalde informatie van anderen moet krijgen. Als alternatief ging ik maar eens op zoek naar een nieuw verhaal om te vertellen. Heb een mapje aangelegd met ‘mogelijke verhalen’, maar niet een daarvan kon mij nu bekoren. Ineens sprong me een jeugdboek in gedachten. De hoofdpersoon vult een lang gekoesterd verlangen in via droombeelden, en dan wordt ineens zijn wens in het echt toch vervuld. Het duurt even voor hij af kan stappen van de fantasie... Misschien dat dit verhaal het gaat worden. Ik moet van het boek nog altijd huilen als ik het weer herlees. Moet het flink inkorten en bewerken om er een ‘vertelverhaal’ van te maken. Door me de meest droefmooie passages uit het verhaal voor de geest te halen, stroomde mijn innerlijke rivier onaangekondigd een nieuwe ‘geluksbocht’ binnen. En daarna meanderde ik weer verder, naar de ingeving om dit blogje te schrijven. 20:47 - Monday 31 January 2011 - comments {1} - post commentWinterstilteNa de piekdrukte van voor de Kerst, gezellige maar toch behoorlijk gevuld verlopen feestdagen, en tot slot een giga onrustige oudejaarsnacht met veel ongeregeldheden in onze straat, ben ik eindelijk toe aan zoiets als winterstilte. Op adem komen, de klusjes doen die zijn blijven liggen, mijn contacten heropwarmen en in rust en met frisse aandacht werken aan nieuwe verhalen en komende optredens. Nu de bevroren paden bijna zijn schoongesmolten wordt het bos weer beter begaanbaar en wandel ik mijn vertrouwde routes. Toen de sneeuw nog rul was heb ik ze ook gelopen en genoten van de sprookjesachtige witte schoonheid. Een lichtpuntje in een verder qua bewegingsvrijheid barre periode, die nu weer voorbij lijkt. Op Nieuwjaarsdag voelde het in de zon zelfs al lente-achtig, en hoorde ik vogels zingen die kennelijk ook even die illusie hadden. Langzaam rol ik het nieuwe jaar in. Mijn nieuwjaarswens heb ik vorige week verstuurd, maar pas nu heeft hij ook mij bereikt. wat geweest is ligt verzameld onder dekens van witte stilte zonnewende winterrust een heel nieuw jaar gaat open 21:25 - Monday 3 January 2011 - comments {0} - post commentMogelijkheidNaar aanleiding van zijn overlijden is Harry Mulisch enorm in het nieuws. Ik las een mooie uitspraak van hem: De mens is geen gegevenheid, maar een mogelijkheid, tot alles. Mooi en hoopvol gezegd, vind ik. Het kan dus altijd anders. Wij kunnen ons ten allen tijde openvouwen naar iets nieuws. Dat kunnen wij uiteraard zelf doen, maar we kunnen elkaar daar ook bij helpen. Ik denk aan de vreugde elkaar aan te raken, precies in dat waarvan we vreesden dat het een onbeweeglijk gegeven was geworden. Stilstaand water opnieuw laten stromen. In jou kijken en zien wat anderen doorgaans niet opmerken. Op mijn beurt jou meevoeren naar dat in mij, waar velen aan voorbij lopen. Zo dichtbij toelaten en toegelaten worden. Onbevangen bewegen op de open plek. Het geschenk aanvaarden, weer een mogelijkheid te zijn. 14:32 - Friday 5 November 2010 - comments {1} - post commentVanzelfOok wij mensen zijn als een getij, af en aan stromend met daartussen momenten van stilte. Pauze. Stagnatie. Die fasen van ‘niets’, waarop je voor- noch achteruit gaat, kunnen onbehaaglijk aanvoelen. Leeg, richtingloos. Gisteren had ik zo’n dag. Na weken van plezier en aangenaam voortbewegen naar meer, intenser, mooier, was het even ‘op’. Vragen die een tijdlang niet actueel waren, besprongen mij. Wat wil ik met mijn werk, waarheen voert mijn leven? Zogeheten ‘trage’ vragen, waarbij het niet gaat om een onmiddellijk antwoord, maar om het pure stellen ervan. Het niet-weten, het niet-meer-vanzelfsprekend zijn van de dingen staarde mij aan. Ik ben een eind gaan lopen. Niet er voor weg, maar juist er in. Onderweg begon ik te zingen. Achter het repertoire van dit moment kwamen ook oudere liederen op en zelfs twee melodieën die ik eens gemaakt had op eigen gedichten, en waar nog muziek in bleek te zitten. Ik was goed bij stem en er waren geen omstanders die er mogelijk anders over dachten, dus haalde ik flink uit en genoot. Liever gezegd, na een tijdje realiseerde ik me dat ik me eigenlijk heerlijk voelde. Het getij bewoog nog niet, maar klotste zachtjes pas-op-de-plaats. Laat het nog maar even zo zijn, dacht ik toen. Alles komt goed, helemaal vanzelf. 10:32 - Tuesday 24 August 2010 - comments {0} - post commentRustigMijn vriendin zei het al een paar keer tegen me: wat ben je rustig geworden. Ze heeft gelijk. Het is niet zo dat ik plotseling een kalm typje ben geworden, temperament verloochent zich niet. Dus mijn actieve inslag, mijn ongeduld, mijn lichtgeraaktheid en mijn soms voortijdige conclusies zijn er nog gewoon. Waar mijn vriendin op doelt is de laag daaronder. Het leven lacht mij toe, bracht me in onverwachte geschenkverpakking precies wat ik zocht, wat ik nodig had, wie ik nodig had. Mijn leven is gevuld met wat ik graag doe en met lieve mensen. Ik voel me gezien, gewaardeerd, bemind. Zelden was ik zo rijk en compleet. Ik klop met mezelf. Niets maakt rustiger dan dat. 10:36 - Wednesday 23 June 2010 - comments {0} - post commentGaten eten 2Vervulling van verlangen valt niet naar binnen met jubelend geraas. Het komt op kousenvoeten. Het is er allang, voor je het opmerkt. Het duurt even om vervulling te herkennen. Aanvankelijk is het in jezelf alleen maar stiller geworden, windstil. In plaats van dat iets dat gekomen is, voel je niets, of zelfs een ontbreken. Ineens besef je: je mist... het zo vertrouwde verlangen. Ook van verlangen moet je afscheid nemen voordat je werkelijk kunt toelaten wat je zo vurig wenste. Om met de eend van gisteren te spreken: eerst moet je het gat dicht eten. Pas daarna kan de vreugde van vervulling zich gaan ontvouwen. 16:01 - Thursday 17 June 2010 - comments {0} - post commentEen literaire geestAls je het hebt, heb je het al sinds je vroege kindertijd: een literaire geest. Wat ik ermee bedoel, is het vermogen om naast de realiteit van alledag een eigen fantasiewereld te scheppen, die net zo werkelijk is als de echte. Om je uit situaties die je niet kunt hanteren, of die saai of verdrietig zijn, naar elders weg te denken. Of om jezelf te schenken wat je graag wilt, wie je graag wilt. Een gedroomde situatie, een onbereikbare of afwezige ander en/of een betere versie van jezelf. Bij mij is de neiging zo sterk dat ik in mijn hoofd hele gesprekken kan voeren met iemand die op dat moment helemaal niet in mijn buurt is. Soms grijpen ‘waan’ en werkelijkheid in elkaar, vervult het leven mijn dromen of herdroom ik aangename stukjes waargebeurd leven. Zo’n wereld schepen naast de gewone wereld of in het verlengde van de gewone wereld, is wat schrijvers en andere verhalenmakers doen. Maar je hoeft geen ‘echte’ schrijver te zijn om wel te beschikken over dit type verbeelding. ‘Ik schrijf lang niet zo mooi als jij’, zei je. Maar ondertussen heb je me laten zien dat het jou absoluut niet ontbreekt aan een literaire geest. Wat een vreugde en opluchting toen ik het merkte. Ik hoef me tegenover jou gelukkig niet te schamen voor mijn onuitroeibare neiging om de werkelijkheid in gedachten verder aan te kleden en mijn verlangens daarin vrij spel te geven. Daarstraks in de supermarkt zag ik een bak voorgesneden watermeloen en ineens had ik daar zo’n trek in dat ik die moest kopen. Thuis meteen de helft opgegeten. Wat dit te maken heeft met waar ik het net over had? Ik schreef al over die watermeloen voor ik het door had. De link zit volgens mij hier: als je iets eet waar je echt trek in hebt, is dat niet alleen vulling maar ook vervulling. Gaat het erom, dat ik dat onderscheid weet, voel. Dat ik het vermogen heb om mijn ware behoeften te (h)erkennen en die waar nodig extra uit te lichten met mijn literaire geest. 14:49 - Saturday 15 May 2010 - comments {0} - post commentWindstilHet is vandaag buiten bepaald herfstig. Somber, regenachtig, winderig. Ook figuurlijk waait het stevig om mij heen. Mijn omgeving stormt, zwiept, en de vlagen raken ook mij. Ik zou mij daarom zelf ook onrustig moeten voelen, heb daar alle redenen toe. Maar het is niet zo. Ik ben kalm. Windstil. Bij tai chi leerde ik om op een been te staan. Dat doe ik soms eventjes zomaar tussendoor. Omdat het prettig voelt en ‘aardend’ werkt, en als een soort maat hoe het gesteld is met mijn innerlijk evenwicht. Ik deed het net even, en stond als een huis, op elk van beide benen. Verbazingwekkend, maar waar: ik houd mij kennelijk staande, windstil in het oog van de storm. 10:52 - Monday 3 May 2010 - comments {0} - post commentWaarheen?Momenteel verkeer ik in een periode waarin veel beweegt, heeft bewogen. Om mij heen, en daardoor ook vanbinnen. Binnenkort komt mijn echtgenoot weer naar huis na een lang verblijf in het buitenland. Dat wordt weer wennen. Ik ben blij over zijn terugkeer maar ook gewend geraakt aan veel ruimte voor mij alleen. We verloren begin dit jaar allebei onze vaders en dat hakte erin. Door toeval, of niet door toeval, bleef mijn freelance workload een tijdje vrij rustig wat me goed uit kwam. Nu trekt het tot mijn vreugde vanzelf weer aan. Net als mijn ontwikkeling als verteller: ik ben bezig met nieuwe verhalen en met een nieuw programma met muzikant H. Een intensief proces. Elkaar leren aanvoelen, weten hoe de ander ‘zit’ in zijn kunstvorm en hoe hij die van jou ervaart, zijn onontbeerlijk om samen te kunnen ‘stralen’ voor publiek. En dan zijn er ook nog het kunstproject met mijn vriendin, plannen voor een tweede dichtbundel, de nieuwe websites die ik heb gemaakt. En last but not least al mijn vrienden, familie enz. Best een druk en vooral rijk bestaan heb ik. Alles gaat dus weer in stijgende lijn. Het lijkt of ik deels terugverover wat er was. Maar toch is dat niet zonder meer het geval. Want ik ben niet meer degene van een half jaar geleden, daarvoor is er te veel gebeurd. Ik voel dat ik weer op weg ben. De vraag is alleen: waarheen? Dit eerlijk in de ogen kijken maakt me onrustig. Er is maar een ding dat ik kan doen. Me concentreren op wat goed voelt, me bewust zijn van de momenten waarop ik klop met mezelf, het leven ‘ja’ zegt tegen mij en ik tegen het leven. Vertrouwen hebben, dat de weg zich al doende zal ontrollen. 10:26 - Monday 26 April 2010 - comments {0} - post commentVan kat naar poesIk kan een enorme kattenkop zijn en (verbaal) stevig van mij af slaan, en doe dat vaak al ruim voordat het echt nodig is. Laat niet over je heen lopen, leerde ik al jong. Dat hebben mijn opvoeders geweten. Vooral in mijn puberteit was ik geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Maar ik heb ook een andere kant. Zacht en lief wil ik eigenlijk alleen maar dichtbij kruipen, langs je strelen en me laten aaien. Het is dit aspect dat momenteel in mij om aandacht vraagt. Tederheid, aanraking. Ontvangen worden en de ander ontvangen. Meer poes dan kat dus. Als ontmoeting plaatsvindt is het contact natuurlijk niet alleen maar poezelig en schattig. De rest komt mee. Maar toch, het genoegen om die zachte kant eens helemaal uit te mogen leven is zo groot. Niet weggeduwd worden, niet teveel zijn, te lastig, te aanwezig. Helemaal welkom zijn, bij en voor jou. Als je me toelaat, begin ik vanbinnenuit licht te geven: al die weerschijn van mijn lampje in jouw lampje en vice versa. Nu ik dit zo opschrijf bedenk ik dat ik mijn klauwen de laatste tijd vooral laat zien op momenten dat ik liefdevol ‘uitreik’, maar mijn timing niet aansluit bij die van de ander, of als deze hoe dan ook niet ‘in’ is voor warme momenten. Au! Een oude pijn wordt aangeraakt, en vanuit een oergevoel van kille verlatenheid reageer ik met me verongelijkt terugtrekken, of haal op een later moment eens flink uit tegen degene die mij in de kou liet staan. Ik weet: dit is mijn eigen (over)gevoeligheid, de ander bedoelt vaak niet eens zoveel met een weigering. Ik probeer daarom minder heftig te reageren. Niet zozeer vanuit de gekwetstheid, maar meer vanuit het oorspronkelijke verlangen naar aanraking, nabijheid. En geniet meer dan ooit van momenten en situaties waarin ik het mag uiten. Het bevalt goed, om poes voorrang te geven boven kat. 13:58 - Thursday 22 April 2010 - comments {0} - post comment
|
Description Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia Home User Profile Archives Categories - Droomsporen - Er is meer... - Gedichten - Het leven - Hmmm! - Inspirerend - Lang geleden - Liefde - Mijmeringen - Schrijven - Souvenirs - Vanbinnen - Verhalen Links Werkende Woorden Weerklank Tussen woord en beeld Dichtbundel Grijs geluk Dichtbundel Vroeger of later Stichting Vertellen Schrijven Online De Voorde NIEUW!! In het voorbijgaan Recent Entries - Nieuw weblog! - What's in a name... - Nieuwe schoenen? - Wegens geluk gesloten - Meanderen - Vanachter de spiegel - Vroeger of later - Kicken - De TAO van Doornroosje - Herkenning |
| Geld verdienen met je website ? - Meer bezoekers via Autosurf - Zelf ook een weblog maken? - Cursus verhalen schrijven - Statistieken gratis proberen |