Mijn eigen geluid

13:55 - Monday 29 March 2010 - comments {0} - post comment

Zwanen-zang

Meermalen vertelde jij me, dat je zingt om je treurigheid te overstijgen. Ik begreep het: vanwege je melancholische aard en het feit dat het leven je niet ongeschonden heeft gelaten. Meermalen heb ik gehoord en gezien hoe jij al zingend door je verdriet bij je geluk komt en de schoonheid van het leven weer kunt aanraken.

Ook ik heb het inmiddels geprobeerd en gemerkt dat het werkt. Als ik me triest voel, ga ik naar buiten en zing in het bos, waar het zo midden op de dag doodstil is en alleen de bomen luisteren. Het ritme van mijn passen en het zingen maken dat ik me weer een geheel voel van voeten tot hoofd, en adem kan laten stromen door de plekken waar het vast zit. Van jou leerde ik hoe ik mijn geluid tevoorschijn kan halen, door werkelijk ‘achter mezelf te staan’. En nu kan ook ik via mijn eigen stem mijn levenskern vanbinnen hervinden.

Vorige week stond in een van de huis-aan-huis bladen een schokkend verhaal, hoe een van ‘mijn’ zwanen in een sloot bij het bos door een hond is aangevallen en gedood, op het ijs dat er nog lag. Steeds moet ik er aan denken als ik langs die plek loop, en het doet me pijn.

Gisteren heb ik voor de dode zwaan gezongen. Eerst de paar liederen die ik min of meer beheers en daarna wat spontaan in me opwelde, fado-achtig gegalm dat waarschijnlijk niet om aan te horen was, maar tolerant werd ontvangen door de kale bomen. Ik kwam in vrede, en de winterse wind leek al iets minder koud.

08:44 - Wednesday 24 February 2010 - comments {0} - post comment

Een kille hand

Naderend verlies begint als een kille hand om je hart. Alsof het komende gemis vast wordt verkend, voorgevormd.

Je probeert de hand te negeren, maar hij laat zich niet meer wegjagen. Dus zit er niets anders op hem toch maar schoorvoetend tegemoet te treden, te begroeten. Wat is dit er voor een? Hoe hard zal hij straks knijpen, het verse verdriet kneden tot het brandend als kokende lava je maagstreek binnenglijdt om daar te stollen tot een onverteerbaar aanvoelende steen?

Je zult huilen. Om te zorgen dat de steen aan de randen vloeibaar blijft, haar punten niet zo scherp kunnen worden dat ze je vanbinnen levensgevaarlijk verwonden. Je blijft ademen. Om lucht te laten stromen waar de steen poreus is, en om haar heen zodat je niet stikt.

Ondanks alles zul je gewoon blijven leven, en ook gewoon zingen, vechten, bidden, lachen, werken, bewonderen en liefhebben.

De steen van dit verdriet zal nooit helemaal oplossen, maar zich langzaam vermengen met je herinneringen, je dankbaarheid, je vreugde, je levenskracht. De kille hand wijst je het begin van een lange weg.

09:40 - Tuesday 16 February 2010 - comments {0} - post comment

Aanwezig

Het heeft vannacht gesneeuwd en ik kijk uit op een wit sprookje, nog bijna onbetreden.

Net zo vers als dit nieuwe jaar. Gisteren heb ik het ingewandeld. Na de vuurwerkherrie van de oudejaarsavond was het bos stil en fris.

Terwijl ik loop, floept een woord mijn hoofd binnen. ‘Aanwezig’, hoor ik.

En moet direct weer denken aan de verwijtende toon waarop me onlangs door iemand werd toegevoegd: ‘Jij bent altijd zo aanwezig!’. ‘Ach ja, aard van het beestje’, antwoordde ik toen, half assertief, half in de verdediging.

Nu tijdens mijn Nieuwjaarswandeling denk ik met terugwerkende kracht: ‘Ammehoela! Natuurlijk ben ik aanwezig! Wat zou ik hier anders komen doen op deze aardkloot?’ En ik realiseer me, dat de intensiteit, de betrokkenheid waarmee ik mij verbind aan de activiteiten en mensen bij wie mijn hart ligt, mij in essentie tot ‘mij’ maken. Dit vermogen is mijn kracht en mijn kwetsbaarheid. Ik kan er in erkend en gekend, maar ook in geraakt, afgewezen worden. Zoals bleek: zelfs allebei tegelijk door een en dezelfde persoon.

Maar ik blijf dit doen. Mijn ‘aanwezig’-zijn is namelijk precies wanneer ik mij het meest ‘levend’ voel. Wat ik alleen vaak vergeet, is dat niet iedereen met me meegaat in dit enthousiasme, of zich prettig voelt onder mijn ongebreideld willen delen daarvan.

Wat meer doseren, dat is een goed voornemen voor 2010. Maar de achterliggende intenties inhouden, nee. Ik besluit het woord voorlopig als een geuzenkwaliteit met me mee te dragen: hier ben ik, helemaal aanwezig!

09:50 - Saturday 2 January 2010 - comments {0} - post comment

Koud, helder licht

Van de week kwam het idee op, iets te schrijven over berusting. Toen had ik geen tijd, nu wel. Maar… kon ik toch niet meer op het woord komen! Waarmee meteen de toon is gezet: het is me niet direct eigen, berusting.

Het gaat nog even over mijn verloren vriend. Ik was nog niet helemaal met hem klaar. Na verbijstering en schrik de zaak in perspectief brengen ging me redelijk goed af: bij hem laten wat bij hem hoort en zelf de schoen aantrekken waar die paste. Behouden wat mooi en liefdevol is geweest en vergeven wat dat niet was, lukte ook nog. Maar dan. Echt loslaten valt me zo zwaar...

Ik heb toch nog drie pogingen gedaan om weer met Vriend in gesprek te komen. Vergeefs, waardoor ik nu niet anders kan dan aanvaarden, me ermee verzoenen dat deze vriendschap definitief voorbij is, hope-loos is geworden. Berusten in dit rücksichtsloze verbreken, zo weinig mijn stijl.

In het boek ‘Als alles verandert, verander dan alles’ van Neale Donald Walsch las ik over diens ontmoeting met een bedelares. “Waarom gaat u niet gewoon aan het werk net als iedereen?”, vroeg hij haar, lichtelijk geërgerd. Ze gaf hem het verrassende antwoord: “Als ik dat deed, wie zou hier dan staan om jou duidelijk te maken wie je werkelijk bent?”

Op dezelfde manier zou ik de pijnlijke afwijzing door Vriend kunnen zien als zo’n confronterende spiegel waartegen ik afketste. ‘Te pletter liep’ in de manier waarop ik mij met anderen verbind, in hoe ik probeerde naast hem te staan.

Ik werd zo verdrietig, zo wanhopig, omdat hij me niet langer nabij wil hebben, zelfs niet meer met me wil communiceren. Maar ik kan zijn ‘geheven zwaard’ ook opvatten als een wegwijzer. Me eraan scherpen: wie ben ik, wie wil ik zijn? Zo maakt de breuk me meer ‘mij’ in plaats van minder. Ik sta in koud, maar helder licht. Een gedachte die berusting een klein stukje dichterbij brengt.

11:09 - Saturday 26 December 2009 - comments {0} - post comment

Frisse wind

Vandaag nog even een allerlaatste voor jou.

Na bijkomen van de schrik, achteraf proberen te snappen hoe dit heeft gekund, en nadat ik je ondanks je verbod toch een brief teruggeschreven heb die jij al dan niet hebt gelezen, daalt het onterugdraaibare feit eindelijk definitief bij me in: ik ben je kwijt.

Nu ik zo goed en zo kwaad als het ging afscheid van je heb genomen, begin ik je pas echt te missen, snijdt het verlies als een mes door de lege, verlaten plek in mijn hart. Het is goed en geruststellend dat ik tegelijkertijd ook mijn vreugde en liefde nog kan voelen, al zal mijn lampje vanbinnen nooit meer stralen in het gezamenlijk grotere met jou.

Als God een deur sluit, opent Hij ergens anders een raam, zegt men. Ik zit stil, luister. Achter de leegte is heel voorzichtig een begin van beweging merkbaar, waait zachte verse lucht naar binnen van ergens heel diep. Een eerste vleugje van berusting, loslaten. Van jou vergeven omdat je het kennelijk niet anders kon oplossen. Van mijzelf vergeven om mijn overenthousiasme. Processen die tijd kosten terwijl ik mij opnieuw openstel. Open naar het leven dat mij op een onverwacht moment jou bracht, en even onverwacht ook nu nieuwe mensen, gebeurtenissen op mijn pad zal zetten. Nog af en toe een blik op die gesloten deur, en steeds sterker zal ik mij wenden naar de kier, het open raam, en de frisse wind verwelkomen die binnenwaait.

17:20 - Monday 14 December 2009 - comments {0} - post comment

Gestopt met zoeken

Wanneer het precies is veranderd weet ik niet. Vanochtend in de trein mijmerde ik wat voor me uit en realiseerde me plotseling: ik ben opgehouden met zoeken.

Lange tijd leefde in mij een vraag, een onvervuldheid, een uitreiken naar ‘iets’. Het had geen naam, geen woord, maar had te maken met het gevoel ‘gezien’ te worden, van harte ‘gewenst’ te zijn in wie ik werkelijk ben, bezig ben te worden.

Ik zocht het vooral in mijn omgeving. Bij degenen direct om mij heen vond ik soms wel, dan weer niet de ruimte om mogelijk een wat andere koers te gaan varen dan wat men van mij gewend was. Fanatiek keek ik verder weg, probeerde mij te verbinden met nieuwe mensen bij wie ik me op mijn gemak kon voelen, bevestiging vond voor, geaccepteerd werd in… ja in wat? Ik vroeg bijna toestemming voor waar ik diep vanbinnen mee bezig ben. Erkenning dat deze beweging, ook al weet ik niet precies waar zij mij heen brengt, iets goeds is.

En er kwamen nieuwe mensen op mijn pad, die deels weer even snel verdwenen. Sommige bestaande contacten, vooral met mijn hartsvriendin en met mijn zussen en andere vriendinnen, verdiepten, groeiden mee in de nieuwe richting. De rest van mijn omgeving volgde pas, toen ik zelf meer durfde te ‘staan’ voor mijzelf: dit ben ik, dit wil ik met mijn leven. Ongemerkt schoof het zoeken steeds verder naar de achtergrond en ging geleidelijk over in vinden. Als een toegift schonk het leven mij nog een bijzondere hartsvriendin, en vervolgens een lieve vriend.

In de rijkdom van al die liefde en vriendschap om me heen ben ik opengebloeid. Ik ben eerlijker, rustiger, gemakkelijker, liefdevoller geworden. Misschien uiteindelijk vooral naar mezelf: ik ben die ik ben, en hier ben ik! Ik hou van jullie, ik word bemind, ik ben vervuld. Ik hoef niet langer te zoeken.

17:54 - Tuesday 1 December 2009 - comments {0} - post comment

Mijn eigen koningin

Een onoverzichtelijke kluwen emoties ging met mij aan de haal. In de liefdevolle aandacht van eerst vriendin en toen vriend over wie dit ten dele ging, werd het weer hanteerbaar, luchtig, kon ik weer glimlachen om mijzelf en mijn dwaze hart.

Gisteren bij meditatieyoga kwamen precies de goede oefeningen aan bod. Ik ademde eindelijk helemaal uit, kwam in de stille, bestendige ruimte achter al die deining. ‘Wees je eigen koning, koningin’, gaf de docente aan.

‘Ik voelde ineens: ik heb niets nodig!’, zei een medecursiste achteraf. En zo is het maar net. Er huist een rustige, autonome kracht in mij. Niets hoeft, alles is gewoon goed zoals het is. Ik ben mijn eigen koningin, gedragen door mijzelf en dan ook nog gekoesterd in deze prachtige vriendschappen!

09:58 - Tuesday 17 November 2009 - comments {0} - post comment

Eén meervoudige bloem

Het moet iets zijn dat al jong is ingeslopen: mijn neiging om de verschillende leefwerelden, gezelschappen, relaties waar ik in verkeer, vooral maar niet met elkaar te mengen. De diverse contacten liefst gescheiden houden is een reflex geworden. Daar moet een angst, ervaring, achter zitten dat het fout kan gaan:

X keurt Y of Z af, en daarmee datgene wat die persoon of groep voor mij belichaamt. Nu hoeft niet de een de ander leuk te vinden omdat ik ze toevallig allebei leuk vind. Maar kennelijk ben ik net iets te vaak gekwetst, aangevallen in mijn keuzes voor mensen om hier ontspannen mee om te gaan.

Afgelopen zondag ging het zomaar anders. Onvermijdelijk kwamen mensen uit verschillende van mijn werelden samen. Ik moest de controle wel loslaten, en zie: het mengde wonderwel. Juist en vooral enkele combinaties waar ik bang voor was geweest, zelfs van te voren over gedroomd had dat het mis ging. Achteraf uitten juist deze personen lovende woorden over elkaar aan mij, via mij zelfs aan elkaar.

Pas dagen later realiseer ik me hoe veel goed mij dit doet. Hoe het me helpt me meer heel te voelen, een geheel van delen die weliswaar verschillend zijn maar elkaar zeker niet ‘bijten’. Ik besef, dat het niet zozeer de anderen zijn die moeilijk doen, maar ikzelf. Wil mijn ene deel het bestaan van het andere accepteren? En niet alleen dat, er zelfs van genieten? Kan ik, net zoals ‘mijn’ diverse mensen met elkaar in gesprek gaan, een dialoog laten ontstaan en groeien tussen de facetten in mijzelf? Ik ben toch gewoon ik, al bloei ik in mijn verschillende gezelschappen en relaties net even anders open? Kan ik dat, mag ik dat: een meervoudige bloem zijn, maar wel één bloem?

20:38 - Thursday 12 November 2009 - comments {0} - post comment

Een nieuwe huid

In toverachtig namiddag-herfstlicht maakte ik nog gauw een wandeling, nadat we een groot deel van de dag voorbereidend werk hadden gedaan voor onze komende tentoonstelling. In een hoogst plezierige en harmonieuze samenwerking.

‘Ik zie je’, leken de bomen tegen me te fluisteren. Het klonk geruststellend. Gelukkig maar, want de hele week al voel ik ondanks mijn vreugde over deze tentoonstelling en de openingsvoorstelling, en ondanks dat ik vrijwel zeker weet dat alles goed komt en vreselijk mooi wordt, toch aldoor een vreemde onrust. Het is iets anders dan gewoon de zenuwen die ik natuurlijk ook een beetje heb.

Door dat ‘Ik zie je’ begreep ik ineens waar het rare gevoel vandaan komt. Zichtbaar worden, dat is waar ik mee bezig ben. Me laten zien in een nieuwe huid. Een laagje meer ‘mij’ dat aan de oppervlakte mag komen, naar buiten treedt. Mijn onrust is niets anders dan het afstropen van een oude huid en het onwennige, naakte gevoel van de nieuwe.

De bomen hebben de nieuwe ‘mij’ gezien en verwelkomd… nu ik nog. En straks mijn publiek.

22:44 - Friday 23 October 2009 - comments {0} - post comment