| In Eigen Woorden |
DanslesHij lag al jaren vergeten achterin de kast op de kamer die vroeger van het meisje was geweest. Een oude, versleten clownspop. Dozen met oude paperassen, niet meer gebruikte kerstspullen en jaargangen tijdschriften van meer dan twintig jaar geleden hielden hem uit het zicht. Toen de oude man en vrouw beiden waren gestorven, kort na elkaar, ruimden hun beide kinderen het huis leeg. Toen de zoon de laatste dozen naar beneden wilde halen, vond hij de clownspop. Wat een raar ding... hij pakte hem aan een been beet en liep naar zijn zus. “Was die van jou?” De jaren vielen weg. Clown was halverwege het eerste jaar van haar middelbare schooltijd uit haar leven verdwenen. Toen ze had besloten dat ze te groot was geworden voor speelgoed. Ze had hem diep in de kast gesmeten, achter haar schoenen en tassen. Hij was zo versleten dat ze hem niet net als haar andere poppen had willen weggeven aan haar nichtjes. Clown was haar vertrouweling geweest als ze weer eens op haar kop had gekregen voor haar onhandigheid, of was uitgelachen. Ze liet hem struikelen over zijn eigen benen, hij liet dingen uit zijn handen vallen, bewoog zich houterig, maakte voortdurend de domste fouten. Toch hield ze van hem. Het hoorde bij Clown om zo te zijn. Ze was Clown totaal vergeten. Hij hoorde bij een andere tijd, een oud stuk van haar leven. Ze had via trainingen en een therapie haar faalangst overwonnen, het voortdurende gevoel van tekort schieten dat haar jeugd zo had overschaduwd. In een impuls pakte ze Clown aan van haar broer en droeg hem naar haar auto, vastbesloten hem thuis een ereplaatsje te geven op haar bureau. Hij zou haar helpen lastige opdrachtgevers te pareren. En ze zou het er met hem over hebben, of ze niet toch nog op dansles zou gaan. 10:45 - Sunday 14 November 2010 - comments {2} - post commentVieze voetenLodewijk hield best van de natuur, zei hij desgevraagd. Van achter een treinraampje, op een film of als ze hem bloemrijk werd beschreven in een mooi gedicht. Maar hij hield niet van wandelen in het bos, en al helemaal niet op het strand, met al dat zand... ‘Ik heb een hekel aan vieze voeten’, zo vatte hij samen. Achteraf wist ze, dat ze precies op dat moment had gevoeld dat het nooit echt iets zou worden tussen Lodewijk en haar. Ondanks dat het zo intens was begonnen. In het begin had hij haar aanbeden, en gefascineerd verkende hij haar gedachtewereld stapje voor stapje steeds verder. Ook over zichzelf vertelde hij openhartig. Na een tijdje had ze gemerkt dat het wat hem betrof daar bij bleef. Lodewijk stond aan de buitenrand, hoe diep zijn gespreksstof ook was. Maar zij... voor haar was leven ‘er in stappen’, en wat naar haar toekwam aanvaarden, omarmen, met alles wat het bracht. Zonder aarzeling had ze dan ook plek in haar hart gemaakt voor Lodewijk, vastbesloten deze vriendschap aan te gaan, van hem te houden in goed en in kwaad. Kort na het gesprek over de natuur verbrak hij plotseling alle contact. Ze was gekwetst, intens verdrietig. Kon maar niet begrijpen waarom. Tot tijdens een wandeling op een blubberig bospad dat zinnetje over ‘vieze voeten’ haar weer te binnen schoot. Terwijl de tranen over haar wangen stroomden, verstevigde ze haar passen. Toen ze thuiskwam zaten de modderspetten tot in haar oren. Maar ze lachte. 14:58 - Friday 9 April 2010 - comments {1} - post commentHet lied van de keizerinEr was eens een keizerin, die dol was op het gezang van de vogels. Elke avond stond ze voor het open raam en liet de jubelende klanken binnenkomen, en ze genoot. Van merels, lijsters en andere zangvogels. Tot ze op een dag een bijzonder rakende klank hoorde: de nachtegaal. Diep in haar kwam iets in trilling. Ze zou de nachtgaal wel willen vangen en in een kooitje stoppen, om hem speciaal voor haar te laten zingen wanneer ze maar wilde. Maar ze kende het sprookje, en wist dat ze dat niet moest doen. Daarom wachtte ze. Ze bleef gewoon elke avond luisteren naar de vogels die kwamen zingen, en soms was de nachtegaal bij hen. En uiteindelijk besefte ze wat het was, dat juist zijn geluid in haar aanraakte. Het was het verlangen naar haar stem, haar eigen stem. Zij wilde zelf ook zingen, zo mooi als de vogels, zo indringend als de nachtgaal. De keizerin begon haar zang te oefenen, overdag in haar eigen vertrekken diep in het paleis. Hofdames en bedienden die haar hoorden, werden vrolijk, soms zelfs ontroerd van haar geluid. Het duurde niet lang, of ze zong de hele dag. Uiteindelijk durfde ze zelfs haar stem te laten horen met de ramen open. En alle onderdanen daar buiten genoten van het zingen van de keizerin. Tenslotte bracht ze, zomaar op een avond, door het venster haar allermooiste lied ten gehore voor de vogels. De merels, lijsters en ander zangvogels hielden even verbaasd in, maar zodra de keizerin stopte zongen ze verder, jubelender dan ooit. Alleen de nachtegaal zong die avond niet. Hij zat stil op een tak en keek naar de keizerin. Hij voelde een onzichtbare draad van zijn hart naar het hare, precies naar de plek waar haar verlangen had getrild. Je zou gezworen hebben dat hij glimlachte.
11:48 - Sunday 30 November 2008 - comments {0} - post commentEen vragend hekDit verhaaltje schreef ik op 28 juli 2007. Het kwam weer in me op vanwege de woorden over ‘hesitant choice’ die ik van de week droomde. Ik zie een foto van een jas aan een hek in een weiland. Het hek staat op een kleine kier. Het beeld grijpt me. De uitgetrokken jas, het geopende hek, het nieuwe veld. ‘Een vragend hek’, noem ik de foto. Dan blijkt de keus gemaakt. Ik maak de ketting los en betreed het nieuwe veld. En daar zie ik, dat ik niet de enige ben! Wij lopen op blote voeten in het zachte gras. Verkennen elk ons eigen spoor. De zon verwarmt onze naakte huid. De wolken weerspiegelen onze dromen en gedachten. Wat anderen zien in de steeds wisselende vormen weet ik niet, en dat is goed zo. Laat vooral de wind tussen ons blijven waaien, zodat je verlangens bij jezelf blijven. Terloops strelen wij elkaar in het voorbijgaan even, zoals vlinders doen met bloemen. Ondertussen fladderen door de stilte verhalen en gedichten. Ze komen langs als een glimlach, een kus, een traan. Ik stel mij voor dat als twee routes elkaar kruisen, een ontmoeting kan ontstaan. Alles van een goed gesprek tot een innige verbinding. Iets gezamenlijk groters, verrijkends. Soms zelfs een poosje samen oplopen. Wondermooi geluk, dat duurt zo lang het duurt. Maar elk blijft zijn of haar eigen pad volgen. Ik met mij in het nieuwe veld. Het voelt best fijn, zo zonder jas. Wat zal er gaan gebeuren? Af en toe kijk ik om of ik het hek nog kan zien. Want wellicht ga ik nog even terug, als ik mijn naam hoor roepen. Dan zit ik een tijdje naast die ander. Luister, wacht tot de ziel zich opent, oude pijn aanraakbaar wordt en kan helen.
10:05 - Friday 24 October 2008 - comments {2} - post commentDe man zonder gezicht 2(vervolg van 24 juli 2008) We liepen het tuinpad af, het hekje door en over een maanverlichte landweg langs een glinsterend oplichtend meer naar een groot kasteel. Daar was een feest aan de gang. Tientallen kroonluchters en honderden kaarsen brandden feestelijk, en er werd gedanst. Toen ik goed keek herkende ik de gasten. Ik zag mijn vroegere geliefden, en de mannen die ik nu liefheb. Mijn favoriete filmsterren. De onbekende schoonheid uit de trein. Ze dansten met vrouwen die net zo prachtig gekleed waren als ik. Mijn vriendinnen waren er ook, ze waren samen met de mannen over wie ze me in het geheim verteld hebben. En ik danste met de man zonder gezicht. Hij hield me dicht tegen zich aan zodat ik zijn hart voelde kloppen en zijn adem mij streelde. Zijn handen en het contact met zijn soepele bewegingen zetten mij in zachte gloed. Innig dansten we een wals. Ik zweefde. Daarna een tango. Als een magneet voelde ik hem in al mijn poriën, ook als hij me even losliet. We dansten de hele nacht tot het ochtendgloren. Toen nam mij mijn hand en we gingen terug naar huis. Langs het glinsterend meer, over de maanverlichte landweg tot we bij het tuinpad waren. Daar stond hij stil en nam me in zijn armen voor een lange kus. Onze feestkleding gleed helemaal vanzelf soepel van ons af op de grond. En daar, op mijn eigen tuinpad, beminde hij me in het eerste licht van de opkomende zon. Ik kon nog steeds zijn gezicht niet goed zien, maar dat was wel het laatste dat er toe deed. Toen was hij weg. En ik stond buiten, op blote voeten en in mijn nachthemd met beertjes.
Ik ben teruggegaan naar bed, heb nog een uurtje geslapen en toen ging de wekker. Ik kleedde me aan, ontbeet en ging op weg naar mijn werk. Met mijn fiets liep ik het tuinpad af en toen zag ik hem liggen: de rode vlinderstrik van de man zonder gezicht. Ik heb hem opgeraapt, goed opgeborgen, en bewaar hem voor altijd. (einde)
07:01 - Sunday 3 August 2008 - comments {0} - post commentDe man zonder gezicht 1Vorig jaar hebben we met de
Hij komt dichterbij, raakt me voorzichtig aan en neemt me in zijn armen. Hij raadt mijn wensen voor ik ze uitgesproken heb, en weet ze te vervullen. Hij verdwijnt even onzichtbaar als hij gekomen is zonder een moment zijn ware identiteit te hebben onthuld. Maar die ene nacht was hij echt. Ineens stond hij daar, in mijn slaapkamer. Ditmaal lang, slank en donker. Gekleed als een prins, in een zachtglanzend donker kostuum, met een rode vlinderstrik. Alsof hij op weg was naar het bal. Hij maakte me duidelijk dat ik op moest staan. Daar stond ik, in mijn nachthemd met beertjes. Hij beval me het uit te trekken en gaf me een prachtige zijden baljurk, zeeblauw, met kant en pailletten versierd. En het mooiste ondergoed dat een vrouw kan wensen, en sierlijke zilveren schoentjes. Ik trok alles aan, hij hielp me met de haakjes op mijn rug en kuste ondertussen mijn hals en schouders. Toen ging ik met hem mee. (wordt vervolgd)
16:57 - Thursday 24 July 2008 - comments {0} - post commentDe prins van eb en vloed 3(vervolg van 5 mei 2008) De volgende ochtend stond Marinka weer bij de zee. Ze keek uit over het lege strand. Het was eb. Ze wachtte tot het vloed werd. Er kwam geen nieuwe vloedgolf, alleen kabbelend water rond haar tenen. Het werd weer eb. Marinka keek nog eens goed en zag dat het strand eigenlijk allesbehalve leeg was. Er lagen schelpen, afgesleten stukken hout en touw, aangespoelde voorwerpen die overboord waren gegooid of helemaal uit andere landen waren aan komen drijven. Al die dingen hadden hun verhaal. En dan waren er nog de ribbels die het terugtrekkende water in het zand had achtergelaten. Het leken wel woorden, gedichten… Marinka leerde de taal van de zee lezen. En ze antwoordde. Met haar gedachten, hardop uitgesproken in de wind, met mozaïeken van schelpen, kunstwerken van zand, door mee te zingen met het ruisen van de golven. Als het vloed werd, nam het water alles met zich mee, en bij eb vond ze telkens weer nieuwe verhalen. Marinka sprak voortaan elke dag met de zee. Het voedde haar ziel. Ze verlangde niet meer naar vloedgolven. Zoals de prins gezegd had, woonde haar liefde in de stilte van haar eigen hart. Marinka trouwde alsnog met de leukste man uit het dorp en kreeg met hem drie kinderen. Hoe ouder ze werd, hoe meer ze zich ontwikkelde tot een wijze vrouw bij wie iedereen graag om raad kwam. Ze leefde lang en gelukkig. Toen ze stierf, werd ze begraven bij de grote kerk. Het hele dorp rouwde. De nacht was helder en het was volle maan. Bij Marinka’s pasgegraven graf zat een onbekende man. Die nacht was er een ongewoon lange ademstilte tussen eb en vloed. (einde)
10:44 - Saturday 10 May 2008 - comments {1} - post commentDe prins van eb en vloed 2(vervolg van 2 mei 2008) Op de ochtend van haar vijfentwintigste verjaardag was Marinka al voor zonsopgang op het strand. Het was volle maan en een heldere nacht. Meer dan ooit verlangde ze naar de prins. En omdat de sterrenstand die nacht speciaal was, was het moment gekomen. Bij het eerste ochtendgloren overspoelde een hoge vloedgolf haar. Toen het water terugtrok stond hij daar voor haar, in mannengedaante: de prins van eb en vloed. Ze herkende hem onmiddellijk. Sprakeloos keken ze elkaar een tijdje in de ogen. Toen pakte Marinka de prins bij de hand en nam hem mee naar haar huis. Ze bereidde een maaltijd. Marinka en de prins aten samen en raakten diep in gesprek. Het leek of hij haar al jaren kende, altijd gekend had. Hij was haar zo vertrouwd als haar eigen ziel. Die dag leidde ze hem langs alle plekken en gebeurtenissen in haar leven die belangrijk waren of waren geweest en vertelde erover. Ze raakten elkaar voortdurend aan, hielden elkaars hand vast, vonden elkaar talloze malen in een omhelzing die een paar maal uitliep op meer. Maar onvermijdelijk werd het avond, het afscheid naderde. Ze waren weer op het strand. Tegen middernacht liepen ze samen de zee in. Toen het water tot hun middel kwam, kuste de prins haar ten afscheid. ‘Onthoud dit: je liefde woont in de stilte van je eigen hart’, waren zijn laatste woorden. Toen was het twaalf uur geworden en de prins verdween. (wordt vervolgd)
11:43 - Monday 5 May 2008 - comments {0} - post commentDe prins van eb en vloed 1Hij was de prins van de zee. Regeerde over eb en vloed. Meester van het getij zijn, dat was zijn taak in de wereld. Hij had het eeuwige leven en geen gestalte, hij was een natuurkracht, een macht. Maar eens in de honderd jaar, bij volle maan, een heldere nacht en een speciale sterrenstand, kon hij één dag de gedaante aannemen van een man. Op zo’n dag deed hij zich bij het ochtendgloren voor aan een vrouw, was die dag met haar en verliet haar weer om middernacht.
Marinka woonde in een ver land vlakbij de zee. De prins van eb en vloed was haar bekend als een legende. Van jongs af aan fascineerde hij haar al. Toen ze opgroeide, was hij de man met wie ze wilde trouwen. Vergeefs dongen jongens en mannen uit het dorp naar haar hand. Marinka wees ze allemaal af. Ze verkeerde liever in haar gedachten, bij de man van haar dromen. Ze liep vaak langs de zee, verlangend naar de prins. Bij eb trok het getij zich terug en zag ze een leeg strand. Bij vloed kwam het water tot haar voeten. Elke dag weer dacht ze, hoopte ze: ‘Kom me halen met je vloedgolf!’ Maar het gebeurde nooit. Het water kabbelde rustig een tijdje rond haar tenen en trok zich dan langzaam weer terug.
De prins zag Marinka daar, elke dag. Hij begon van haar te houden. Met vloed bewoog hij zich naar haar toe, met eb trok hij zich terug in zichzelf. De krachten precies even sterk. Alleen in de ademstilte tussen eb en vloed kon hij zijn liefde voluit voelen. Dan wilde hij Marinka dolgraag geven wat ze vroeg, maar hij kon het niet. De tijd was nog niet rijp. (wordt vervolgd)
15:29 - Friday 2 May 2008 - comments {0} - post commentHaar eigen licht
Dit verhaaltje schreef ik een half jaar geleden. Een dierbaar verhaaltje.
10:47 - Monday 11 February 2008 - comments {0} - post comment |
Description Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia Home User Profile Archives Categories - Droomsporen - Er is meer... - Gedichten - Het leven - Hmmm! - Inspirerend - Lang geleden - Liefde - Mijmeringen - Schrijven - Souvenirs - Vanbinnen - Verhalen Links Werkende Woorden Weerklank Tussen woord en beeld Dichtbundel Grijs geluk Dichtbundel Vroeger of later Stichting Vertellen Schrijven Online De Voorde NIEUW!! In het voorbijgaan Recent Entries - Nieuw weblog! - What's in a name... - Nieuwe schoenen? - Wegens geluk gesloten - Meanderen - Vanachter de spiegel - Vroeger of later - Kicken - De TAO van Doornroosje - Herkenning |
Er was eens een prinsesje. Een heel gewoon prinsesje, op het eerste gezicht niet erg mooi of bijzonder. Tot ze ging stralen als een zon. Als iemand lief tegen haar was, haar kuste, bij haar wilde zijn, ontvlamde haar innerlijk licht. Dan werd ze prachtig en onweerstaanbaar.