|
Bijverdienen?
Zinngeld (tip!) Surfrace (tip!) MoneyMiljonair Euroclix Gratis Korting Zorgpremie goedkoper? |
| In Eigen Woorden |
Sluiersals je zo kijkt, zei je word ik verlegen net of je daarbinnen mij helemaal ziet toch strijk ik slechts langs ragfijne sluiers niet uit op stelen van jouw geheim zoals mijn handen je lichaam verkennen strelen mijn ogen voorzichtig je ziel 18:00 - Monday 22 November 2010 - comments {0} - post commentGroene longenVandaag ben ik druk aan het werk, maar heb toch de tijd genomen even naar buiten te gaan. Ik voelde wat stress opkomen en molshopen dreigden de gedaante aan te nemen van hoge bergen. Sommige mensen moeten een nachtje slapen over hun vragen en problemen. Ik moet er een stukje mee gaan wandelen. En er tijdens het lopen zo weinig mogelijk over nadenken. In het bos vandaag viel me ineens de term ‘groene longen’ in: bosgebieden als zuurstofbrengers in het klimaat. Bos en park zijn voor mij ook figuurlijk ‘groene longen’. Door buiten te lopen en te kijken naar de natuur, gaat als vanzelf een frisse adem waaien door zorgen en spinsels. Groen was het vandaag overigens maar nauwelijks. De opklaring was alweer zo’n beetje voorbij en de eerste namiddagmist kwam opzetten. De bomen zijn allang in herfsttooi, het meeste is er intussen afgewaaid. Ik genoot van het winterlicht dat nieuwe nuances zichtbaar maakt en zo’n enkele nog roodbebladerde struik of laatste gele blaadjes aan boomtakken, vlammend doet opvallen. Door goed te kijken naar al het moois en door de cadans waarin mijn voetstappen waren geraakt, kon ik weer rustig en met een fris hoofd verder met het werk. 17:01 - Thursday 18 November 2010 - comments {0} - post commentDanslesHij lag al jaren vergeten achterin de kast op de kamer die vroeger van het meisje was geweest. Een oude, versleten clownspop. Dozen met oude paperassen, niet meer gebruikte kerstspullen en jaargangen tijdschriften van meer dan twintig jaar geleden hielden hem uit het zicht. Toen de oude man en vrouw beiden waren gestorven, kort na elkaar, ruimden hun beide kinderen het huis leeg. Toen de zoon de laatste dozen naar beneden wilde halen, vond hij de clownspop. Wat een raar ding... hij pakte hem aan een been beet en liep naar zijn zus. “Was die van jou?” De jaren vielen weg. Clown was halverwege het eerste jaar van haar middelbare schooltijd uit haar leven verdwenen. Toen ze had besloten dat ze te groot was geworden voor speelgoed. Ze had hem diep in de kast gesmeten, achter haar schoenen en tassen. Hij was zo versleten dat ze hem niet net als haar andere poppen had willen weggeven aan haar nichtjes. Clown was haar vertrouweling geweest als ze weer eens op haar kop had gekregen voor haar onhandigheid, of was uitgelachen. Ze liet hem struikelen over zijn eigen benen, hij liet dingen uit zijn handen vallen, bewoog zich houterig, maakte voortdurend de domste fouten. Toch hield ze van hem. Het hoorde bij Clown om zo te zijn. Ze was Clown totaal vergeten. Hij hoorde bij een andere tijd, een oud stuk van haar leven. Ze had via trainingen en een therapie haar faalangst overwonnen, het voortdurende gevoel van tekort schieten dat haar jeugd zo had overschaduwd. In een impuls pakte ze Clown aan van haar broer en droeg hem naar haar auto, vastbesloten hem thuis een ereplaatsje te geven op haar bureau. Hij zou haar helpen lastige opdrachtgevers te pareren. En ze zou het er met hem over hebben, of ze niet toch nog op dansles zou gaan. 10:45 - Sunday 14 November 2010 - comments {2} - post commentWaterspiegelHet water roept. Onder de spiegelende oppervlakte, glanzend in het maanlicht, lijkt iets te leven, iets wat ik niet ken. Ik zie contouren, lichtvlekken. De vage, bewegende weerschijn van mijn eigen gezicht. ‘Wie ben ik?’, vraag ik hardop. Het water zwijgt. Door de ritselende boomtakken ademt de wind. Ook ik adem, steeds rustiger en dieper terwijl ik blijf kijken naar het rimpelende wateroppervlak. Tot ik samenval met deze plek, mijn grenzen voel vervagen. ‘Alles’, fluistert een stem. Het water heeft geantwoord. 12:00 - Saturday 13 November 2010 - comments {0} - post commentTestDeze week heb ik van twee heel verschillende kanten forse kritiek gekregen. Van de ene persoon op mijn verhalen en van de andere op mijn zingen. In beide gevallen zat er best wat in, als je kijkt vanuit de gehanteerde maatstaven: respectievelijk die voor een acteur en voor een beroepszangeres. Nee, geen van beide ben ik, inderdaad, u heeft gelijk... Als verhalenverteller durf ik me tegenwoordig semi-professioneel te noemen. Ik weet dat ik met mijn vertellingen voor de dag kan komen en dat ik er ook een eigen stijl in heb ontwikkeld. Die je mooi kunt vinden, of niet. En, by the way, vertellen is geen acteren maar een eigenstandige podiumkunst! Zingen doe ik puur voor mijn plezier. De romantische evergreens die H. en ik instudeerden voor een festival, gaan we morgen voor de leuk nogmaals opvoeren voor een paar bekenden; tot zover vooralsnog de zangcarrière. Toen ik merkte dat ik me de kritiek toch behoorlijk aantrok, zei mijn vriendin: dit is gewoon een test. Wij zeggen dat vaker tegen elkaar, als het leven je weer eens verrast door je precies, maar dan ook precies te raken op een gevoelig punt. De test is hier natuurlijk duidelijk: hoe afhankelijk ben ik van wat anderen vinden? De afgelopen tijd oogstte ik veel complimenten, over onze optredens en over mijn stem. Ik vond en vind dat heerlijk. Maar ook zonder voortdurende lofprijzingen, zelf bij stevige tegenwind, mag ik, mogen wij, gewoon blijven genieten van muziek maken en vertellen. Omdat dat nou eenmaal is wat ik graag doe! 16:43 - Sunday 7 November 2010 - comments {0} - post commentMogelijkheidNaar aanleiding van zijn overlijden is Harry Mulisch enorm in het nieuws. Ik las een mooie uitspraak van hem: De mens is geen gegevenheid, maar een mogelijkheid, tot alles. Mooi en hoopvol gezegd, vind ik. Het kan dus altijd anders. Wij kunnen ons ten allen tijde openvouwen naar iets nieuws. Dat kunnen wij uiteraard zelf doen, maar we kunnen elkaar daar ook bij helpen. Ik denk aan de vreugde elkaar aan te raken, precies in dat waarvan we vreesden dat het een onbeweeglijk gegeven was geworden. Stilstaand water opnieuw laten stromen. In jou kijken en zien wat anderen doorgaans niet opmerken. Op mijn beurt jou meevoeren naar dat in mij, waar velen aan voorbij lopen. Zo dichtbij toelaten en toegelaten worden. Onbevangen bewegen op de open plek. Het geschenk aanvaarden, weer een mogelijkheid te zijn. 14:32 - Friday 5 November 2010 - comments {1} - post commentHerfstbloeiDe herfstkleuren zijn in bepaalde gedeelte van het bos nu op hun hoogtepunt. Gistermiddag liep ik langs vlammend oranje beuken, in gloed gezet door een voorzichtig namiddagzonnetje. Het was vrijwel windstil en het bos ademde kleurig en vredig om mij heen. Herfstbloei, was het woord dat in mij opkwam. Zelf was ik ook stil en vredig omdat mijn leven op dit moment erg plezierig, liefdevol en vervullend is. Het was bijzonder om binnen en buiten zo exact te voelen samenvallen. 09:08 - Wednesday 3 November 2010 - comments {0} - post commentEen maatje groterGisteren traden H. en ik op in een in elk geval voor mij ongebruikelijke setting. We waren onderdeel van een besloten entertainmentprogramma, gehouden in een grote zaal bij een partycentrum. Het publiek zat aan tafeltjes. Voor het vertellen van verhalen lastig, dat vraagt om een wat intiemere sfeer, met het publiek liefst in een halve kring om je heen. Niettemin lukte het ons, de zaal gedurende ons optreden muisstil te krijgen. Na afloop kregen we positieve reacties: ze vonden het mooi. Als een optreden zo verloopt, gebeurt er iets vanbinnen. Je stijgt boven jezelf uit, groeit een maat. Op de adrenaline daarvan loop je nog een poosje door en hebt een schitterende rest van de avond die in een roes voorbij gaat. De volgende dag, nu dus, brengt een lichte kater: die van ‘the day after’ zo’n voorstelling waar we toch best met spanning naar toe leefden, en tijdens de slaap kromp ik natuurlijk weer terug naar mijn gewone, nog vermoeide zelf (het werd laat voor ik in bed lag). Maar kicken is het wel, even een maatje groter. 12:22 - Tuesday 26 October 2010 - comments {0} - post commentBoeketVan de week las ik ergens de spreuk: ‘Geluk is de kunst om een boeket te maken van de bloemen waar je bij kunt’. Een doordenkertje. Want verpesten wij niet vaak ons geluk door ons te richten op bloemen waar we niet bij kunnen. Verblind door wat je niet hebt of niet kunt, over het hoofd zien wat voor je staat. Of die andere valkuil: wel zien, maar niet durven plukken. De spreuk raakte me, omdat het precies is waar ik de laatste jaren mee bezig ben. Ontdekken wat de bloemen zijn die voor mij bereikbaar zijn, die bij mij passen, ze plukken, arrangeren tot een mooi boeket en daar ook zelf met plezier naar kijken. Onlangs heb ik een nieuwe blokfluit gekocht en ben weer gaan spelen. Frans Brüggen zal ik in dit leven niet meer evenaren, maar het klinkt best aardig en ik heb er lol in. Ik wil nu ook fluitspel gaan toepassen in mijn verteloptredens, als pauzemoment tussen de verhalen. Zaterdag ga ik dat voor het eerst uitproberen. Natuurlijk komt het bekende stemmetje weer op: kan dat zomaar, moet je dan niet eerst weer les nemen, stelt het wel iets voor? Toch doe ik het. Want ik durf eindelijk gewoon aan de gang te gaan met wat ik in huis heb. Het samenspel en de voorstellingen met H. helpen me daarbij, want die ziet het net zo. We oefenen stevig en werken toe naar optimale kwaliteit, maar vergeten niet te genieten van wat we al kunnen. “Gewoon doen”, zei H. over de blokfluit, en dat was het laatste zetje dat ik nodig had. Onmiddellijk ontlook een nieuwe bloem voor onze voeten: blokfluit met accordeon, blijkt supermooi! Ook dit bloeiende zijtakje gaat een plekje krijgen in mijn boeket. 11:09 - Wednesday 20 October 2010 - comments {0} - post commentOnderwegIn de ets waar ik gisteren over schreef, komt nog meer samen. Mede gezien de titel, zag ik er vooral iemand in die op weg is. De kunstenares vertelde me: “We reden onderweg langs een korenveld en daar stond die boer, met zijn hoed op, middenin zijn korenveld. Hij stond daar gewoon alleen maar. Er ging zo’n rust uit van dat beeld!” De ets gaat dus ook over ‘zijn’. Over even stil staan. Ook als je onderweg, op weg, bent. Een goede reminder voor mij dus... 09:58 - Friday 15 October 2010 - comments {0} - post comment
|
Description Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia Home User Profile Archives Categories - Droomsporen - Er is meer... - Gedichten - Het leven - Hmmm! - Inspirerend - Lang geleden - Liefde - Mijmeringen - Schrijven - Souvenirs - Vanbinnen - Verhalen Links Werkende Woorden Weerklank Tussen woord en beeld Dichtbundel Grijs geluk Dichtbundel Vroeger of later Stichting Vertellen Schrijven Online De Voorde NIEUW!! In het voorbijgaan Recent Entries - Nieuw weblog! - What's in a name... - Nieuwe schoenen? - Wegens geluk gesloten - Meanderen - Vanachter de spiegel - Vroeger of later - Kicken - De TAO van Doornroosje - Herkenning |
| Geld verdienen met je website ? - Meer bezoekers via Autosurf - Zelf ook een weblog maken? - Cursus verhalen schrijven - Statistieken gratis proberen |