Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

SouthWestCoastTrail

Tijd voor een tablet

{ 15:52, 2/10/2012 } { 0 comments } { Link }

Ik probeer al twee dagen een entry in mijn blog te maken. Maar mijn laptop laat hoogstens een paar woorden registreren, voordat hij de pagina ververst en ik weer opnieuw moet beginnen. Dit schiet niet op. Elke zin kost minstens vijf minuten. Ik geef het op, eerst een nieuwe tablet kopen.... :-)

 



Effe stukkie terug.

{ 15:03, 27/9/2012 } { 0 comments } { Link }

Het ondertussen ruim een jaar geleden dat ik de route vanaf Newquay tot aan Poole heb afgerond. Maar daarmee is niet de hele trail volbracht.... Laat nou iemand het leuk vinden om met mij de 110 kilometer vóór Newquay te gaan lopen. Marlies en ik vertrekken aanstaande zondag en lopen vanaf dinsdag van Bude naar Newquay. Wordt weer super!

 



Einde

{ 22:18, 6/9/2011 } { 0 comments } { Link }

Vandaag Poole gehaald en daarmee het einde van de coastal path. Natuurlijk heb ik de eerste 16 routes niet gewandeld, maar uiteindelijk toch in totaal 600 kilometer afgelegd. Eenmaal bij de laatste wegwijzer in South Haven, had ik toch wel het gevoel een prestatie te hebben geleverd.

Sowieso viel vandaag niet mee; het regende vanmorgen pijpenstelen en dus hebben we tot half elf moeten wachten om te kunnen vertrekken. Tot South Haven is het slechts 12,5 kilometer, dus hadden we bedacht om door te lopen naar Bournemouth, een afstand die we hadden ingeschat als ongeveer 3 kilometer.

Op de eerste klif bleek het erg hard te waaien, zo hard zelfs dat we af en toe wankelden. Gelukkig stond de wind landinwaarts, anders was verder lopen niet mogelijk geweest. Na een pauze verder gewandeld, eerst door een prachtig gebied met heide en daarna over het strand. Rond die tijd begon de eerste regenbui. Eenmaal in Poole, dachten we in een half uurtje naar Bournemouth te lopen, maar na anderhalf uur in de soms stromende regen, hebben we de moed opgegeven en een taxi genomen naar ons hotel. En ook dat was het einde.... mooi en super verzorgd. Een fantastisch slot van deze reis.

En zo eindigt mijn coastal path en daarmee dit blog. :)



Even bijpraten.....

{ 19:17, 5/9/2011 } { 0 comments } { Link }

Zomaar drie dagen niet geschreven, dus tijd om bij te praten.

Op zaterdag ben ik de rondwandeling op de Isle of Portland gaan maken, in totaal een ommetje van ongeveer 23 kilometer. Het eiland ligt net voor de kust van Dorset en doet hel erg denken aan de rotsen van Cornwell. Het was dus een zeer leuke route, omdat het ook herinneringen aan mijn tocht in april boven bracht. Zoals je zult begrijpen is het eiland niet erg groot (anders kan ik het niet omlopen :)), maar heeft toch drie dorpen én een jongensgevangenis. Dat laatste is heel sneu, het is echt zo'n grijs victoriaans gebouw, dus je ziet daar in je verbeelding meteen van die straatschoffies bij.  Om een uur of half vijf was ik terug in Weymouth, waar ik mijn spullen heb opgehaald bij mijn B&B en ben doorgelopen naar mijn B&B voor de zaterdagnacht. Nog even gedoucht en gerommeld en toen Friso opgehaald van het station. Samen naar een heerlijk Italiaans restaurantje geweest, hoef niet meer alleen te eten :).

Op zondag zijn Friso en ik naar Lulworth Cove gewandeld en dat was best een pittig tochtje. In totaal zo'n 21 kilometer en een drietal heel diepe dalen om te doorkruisen. Vooral de eerste afdaling was een hel voor mijn tenen, zo steil en zo lang. Maar we hebben het verder gered en zijn in Lulworth Cove lekker gaan lunchen in een van de vele gelegenheden. Volgens de informatie op het internet en het bushokje zou om tien voor vier een bus naar Swanage vertrekken, waar we een kamer hadden geboekt. Na een half uur te hebben gewacht, toch maar eens gebeld. Bleek sinds die zondag een andere dienst van kracht en reed er geen bus, ik had het kunnen weten ;). Maar met een taxi kom je er gelukkig ook....

Vandaag zouden we vanuit Swanage teruglopen richting Lulworth en dan wel verder zien. Was wederom een heerlijke tocht, niet in de laatste plaats omdat het weer veel beter was dan voorspeld. De regen bleef uit en geregeld scheen de zon volop. We wilden lunchen in Worth Matravers, maar daar zagen we zo gauw geen Inn. Gelukkig stond er wel een bus (echt waar!) terug naar Swanage. Die genomen en gaan lunchen in een leuk zaakje met een goede menukaart. Daarna een middagwandeling gemaakt naar Corfe, een lieflijk plaatsje met een grote kasteelruïne. Zo al met al nog viereneenhalf uur stevig gewandeld vandaag. Mijn benen waren blij toen we weer in het hotel aankwamen.

Ben vandaag trouwens verschillende malen met Fries door een veld met koeien gewandeld, maar ben nog steeds niet blij. Dus dank jullie wel Annet en Ione, ik ga jullie aanbod en tip zeker ter harte nemen.



Luie vrijdag

{ 17:20, 2/9/2011 } { 2 comments } { Link }

Vandaag niet naar Weymouth gewandeld, maar de bus genomen. Daar waren verschillende redenen voor.

Op de eerste plaats heb ik erbarmelijk geslapen; soms hebben de B&B's een soort plastic hoes om de matras, onder het onderlaken. Hiermee blijft de matras natuurlijk veel langer goed, heel begrijpelijk, maar het is vreselijk om op de slapen. Omdat het vocht dat je 's nachts verliest nu niet de matras in kan (om daarna te verdampen), plak je constant aan je lakens vast en heb je het bloedheet. Maar daarnaast bleek de wandeling weinig inspirerend, heel vlak en grotendeels door landerijen in plaats van langs de kust. En daar zat dan ook meteen de laatste, en tevens belangrijkste reden: in de landerijen staan veel koeien om te passeren en ik kan het gewoonweg niet. Mijn angst voor die beesten heeft al enkele wandelingen iets teveel invloed gehad, dus als ik eenmaal thuis ben, wil ik langs een veehouderij om er mee af te rekenen.

Het is hier overigens nog steeds vakantie en dus is ook Weymouth helemaal vergeven van de toeristen. Ik probeer er zo min mogelijk op te letten en een beetje mijn eigen gang te gaan. Heb vandaag verschillende keren over de boulevard en door de winkelstraten geslenterd. Op zich een lekker luie vrijdag. Maar ben nu wel weer toe aan een beetje vermaak, dus morgen gewoon weer aan de wandel. :)



Een goed gesprek

{ 18:53, 1/9/2011 } { 0 comments } { Link }

Hoorah voor Trip Advisor! Had in West Bay eerst een guesthouse geboekt, wat later op TA zeer slechte kritieken kreeg van gasten. Meteen geannuleerd en een andere B&B gezocht die wel goed aangeschreven stond. En terecht, het was een prachtige kamer bij lieve mensen.

En dan de wandeling van vandaag; niet lang en redelijk vlak, maar deze route had een eigen feature: de chessil bank, oftewel een strand van ongeveer 10 kilometer van kiezeltjes om door te ploeteren. Althans, daar werd door de beschrijving voor gewaarschuwd, maar het viel erg mee. Misschien twee kilometer dat mijn schoenen een beetje wegzakten, maar verder was de ondergrond hard en dus makkelijk te belopen.

Misschien komt het omdat de vakantie voorbij is, maar vandaag voor het eerst weer een goed gesprek kunnen voeren met mensen op de route. Bij Burton Beach ontmoette ik Susan en Christopher die sinds kort een huis hebben aan de kust en daar volop van genieten. Met hen heb ik uitgebreid van gedachten gewisseld over de economie, politiek en religie, heerlijk om weer even over iets anders te praten dan het weer en wat ik lust voor ontbijt. :) Verderop nog even opgelopen met een dame die sinds kort het wandelen had ontdekt en nog korte stukjes liep, maar wel met veel plezier. Samen het prachtige Abbotsbury ingelopen, waar ik in een heel mooie, knusse cottage verblijf. Wat een leven.... :)



Back to nature

{ 20:11, 31/8/2011 } { 1 comments } { Link }

Sliep afgelopen nacht in een inn met kartonnen muren. Gevolg is dat je hoort wanneer je buurman zijn neus ophaalt. En hoest.... en nog veel meer dingen waar ik liever geen getuige van was geweest ;).

Daarom blij toen ik weer de rust van de trail kon opzoeken, en vandaag had ik een zeer bijzondere tocht voor de boeg. De eerste elf kilometer loopt door een landslip als Hooken Cliff. Wat je krijgt is een soort oerbos, ondoordringbare begroeiing waar het pad doorheen kronkelt, met veel kleine klimmetjes en afdalingen, zonder enige mogelijkheid om naar de zee of het binnenland af te slaan. Om die reden staat aan het begin van de route dan ook een waarschuwingsbord dat de tocht  tussen de drie en vier uur inspannend wandelen vergt.

Het eerste half uur liep ik erg onrustig, niet alleen omdat je je toch afvraagt of iemand je nog vindt als er iets met je gebeurt, maar ook omdat ik helemaal was vergeten water mee te nemen en je door de warmte onderweg toch iets wilt drinken. Maar al gauw viel de spanning van me af en vond ik onderweg soms bramen om de dorst te lessen en werd het een heerlijke wandeling. Om kwart voor een kwam ik aan in Lyme Regis, een leuk havenstadje dat wederom..... heel druk bleek. Eigenlijk wilde ik nog ruim vier kilometer over het strand naar Charmouth wandelen, maar doordat het vloed was, bleek dat niet mogelijk. Door het verval van klippen moet dan weer over de weg worden gewandeld en daar had ik geen zin in. Eenmaal in de bus heb ik het me makkelijk gemaakt en ben blijven zitten tot West Bay, mijn doel van vandaag, waar ik lekker rond de haven heb geslenterd en zojuist heerlijk heb gegeten.

Ben trouwens nog steeds extreem bang voor koeien; stond er een op het pad om het hoekje van een struik naar me te kijken, je wilt niet weten hoe snel ik ben omgekeerd :(



Well done!

{ 20:11, 30/8/2011 } { 1 comments } { Link }

Of hij dan niet een omelet met kaas moest maken, of dat ik misschien nog een bakje yoghurt met muesli wilde, dan toch wel een banaantje wilde voor onderweg? De eigenaars van mijn B&B vonden het maar niets dat ik zo weinig at vanmorgen. Maar ik heb gewoon geen honger.... Waarschijnlijk ben ik een stress-eter en laten we eerlijk wezen, ik heb hier weinig stress :).

Mijn wandeling zou vandaag vier klimpartijen tellen, waarvan de tweede en derde erg lang zouden zijn. Nou heb ik dit stuk twintig jaar geleden ook al eens gelopen, met mijn (nu ex-) man. Ik zie mezelf nog staan foeteren op de helft van een eindeloos pad omhoog. Vandaag was ik vooral benieuwd of ik twintig jaar ouder én met tien kilo op mijn rug weer zoveel kabaal zou gaan maken.

Viel alleszins mee! Nadat ik de eerste heuvel was opgekomen, stond er een oude dame die me even vriendelijk aankeek en zei: "well done". En eigenlijk heb ik dat bij de andere klimpartijen telkens ook tegen mezelf gezegd. Waarmee niet gezegd is dat het niet zwaar was, want mijn kleren waren uiteindelijk drijfnat van het zweet. Maar veel moois gezien. Onder andere Hooken Cliif, waar in 1790 een groot deel van de witte krijtrotsen tientallen meters naar beneden is gezakt en nu de voedingsbodem is voor een wildgroei aan planten.

Oh, en ik ga verhuizen...... naar Beer. Alleen nog even de staatsloterij winnen. Eitje.



Morgen wat rustiger?

{ 20:15, 29/8/2011 } { 0 comments } { Link }

Vandaag niet naar het weerbericht geluisterd, maar naar de lucht gekeken; en die zag lekker blauw, dus opgewekt begonnen aan de eerste langere wandeling (21 km) naar Sidmouth.

Het eerste stuk naar Budleigh Salterton had weinig schokkends in petto, het is namelijk een redelijk vlakke wandeling. Wel mmoest ik op enig moment de grootste caravancamping (500?) van Zuid Devon doorkruisen. Op zich niets mis mee, behalve dat ik me als eenzame wandelaar tussen alle zittende Britten een beetje 'today's entertainment' voelde ;). In Budleigh een potje thee gedronken en daarna aan de tweede, zwaardere helft begonnen, die naar schatting drie uur zou duren. Op zich waren de klimmetjes erg steil en daardoor best zwaar, maar niet vervelend. Doordat de zon volop scheen, kreeg ik het wel erg warm, waardoor ik een beetje moet opletten voor uitdroging.

Eenmaal aangekomen bij Sidmouth moest ik een lange weg naar beneden lopen, zo de krioelende menigte in. Volgens mij zijn ze vandaag allemaal (ja, allemaal) naar zee gekomen! Gelukkig ligt mijn B&B een eindje van het centrum, dus is het hier verder rustig. Ben zojuist nog even naar het strand gelopen, maar de drommen trekken zich in lange files terug naar huis. Einde van weer een bankholiday. Hebben ze die nou zoveel, of is het toeval dat ik ze telkens tref? ;)

Ik merk trouwens wel dat ik het wandelen steeds meer recreatief ga zien in plaats van therapeutisch. Haha, misschien morgen lekker met de bus?



Zomergevoel

{ 20:14, 28/8/2011 } { 0 comments } { Link }

Gisteren was voorspeld dat vandaag een regenachtige dag zou worden, maar vanmorgen gaf het weerbericht aan dat het 's morgens nog best zonnig zou zijn. Dus na een licht ontbijtje van wat yoghurt en toast gauw op pad gegaan om in elk geval voor de regen in Torquay aan te komen.

Met een stralend zonnetje en zelf helemaal fit verschillende fikse klimmetjes gemaakt op weg naar Broadsands, mijn tussenstop. Kon het niet laten om aan het strand even een thee met melk te nemen en te genieten van een ultiem vakantiegevoel: aan mijn linkerkant stonden aan de boulevard in de volle zon allemaal van die kleine strandhuisjes met deuren in verschillende kleuren, op het strand speelden kinderen en boven mijn hoofd zweefden meeuwen, dit alles gepaard gaand met de bijbehorende geluiden. Zomer zoals ik me dat herinner uit mijn jeugd. :)

Daarna doorgelopen naar Torquay waar ik om een uur of half een aankwam. Met een ijsje nog even over de zee uitgekeken en daarna op de trein naar Exmouth gestapt. De verwachte regen bleef uit, waardoor het beloofde uitzicht over zee en de estuary prachtig was. Eenmaal in Exmouth kwam op weg naar mijn hotel, ineens een eekhoorn op me afgelopen en ging voor me op zijn achterpootjes staan. Ik kon m gewoon aanraken! Duh, ik snap ook wel dat hij gwoon kwam bedelen, maar het blijft wel lollig.

Blijkbaar wordt het morgen nog beter. Haha, als het zo doorgaat, kom ik voor de tweede keer dit jaar met een kleurtje uit Engeland terug. ;)

 



Beter ten halve gekeerd....

{ 20:17, 27/8/2011 } { 1 comments } { Link }

Vandaag stond een zware wandeling op het programma: ruim 24 kilometer en met veel klimmen en dalen. Daarnaast is er geen 'afslag'  tussen Kingswear en Brixham, dus bij deze laatste 17 kilometer heb je twee mogelijkheden: uitlopen of omdraaien.

Omdat ik erg slecht geslapen had, leek het mij wijs om in elk geval de bus naar Dartmouth te nemen en aan de andere kant van de rivier in Kingswear te beginnen. Eerlijk gezegd was mijn humeur net zo bewolkt als het weer en stond ik niet te trappelen, maar desondanks toch gaan lopen. En een half uur en een stortbui later, omgedraaid en terug naar Dartmouth gegaan. Ja hallo, ik heb vakantie, het moet wel een beetje leuk blijven. :)

Door een regatta was het superdruk in Dartmouth. Ben op mijn gemakje naar het kasteel gelopen en heb daar van het uitzicht (en de relatieve stilte) genoten.  Daarna met de bus naar Brixham, waar het publiek gelukkig minder talrijk bleek. Heb nu een heerlijk precies-pas kamer in een veel vriendelijker guesthouse dan in Stoke Fleming en heb geheel opgemonterd alsnog  zonder rugzak een deel van de wandeltocht gelopen. Uiteindelijk toch niet helemaal stil gezeten dus....



Voorzichtig begin

{ 20:53, 26/8/2011 } { 0 comments } { Link }

De dag begon zeer nat, het kwam met bakken uit de hemel. Nou moest ik sowieso eerst anderhalf uur met de bus om naar mijn startplaats te komen, dus dat gaf even respijt. Eenmaal aangekomen in Torcross was het niet direct stralend, maar wel droog, dus met goede moed (en bijna droge jas) begonnen.

De wandeling was korter dan ik had gewild, maar Dartmouth (het eigenlijke doel, 6 km verderop) had geen kamers meer beschikbaar. Daarom ben ik vandaag geëindigd in Stoke Fleming en misschien is dat ook wel beter voor zo'n eerste dag. Kan ik mijn schoenen beter inlopen en weer een beetje wennen aan die tien kilo op mijn rug. Viel nog niet mee.

Ben net even het dorp ingelopen voor een krant en een reep chocola. Ga zo een paar baantjes zwemmen in het zwembad bij het hotel en dan naar de pub voor een pint en een bakje voer. Aaahhh, het is weer helemaal leuk!!

Uuhh, even bijstellen. Kon straks niet naar het zwembad omdat er allemaal kleine kinderen in aan het spatteren waren. Daarna in de pub moeten eten in een hoekje omdat..... er allemaal mensen met kinderen waren. En zojuist zijn hier in de bar van het hotel mensen binnengekomen met..... kleine kinderen. En ze zijn echt niet leuk, echt niet!



Soms zit het mee, soms tegen

{ 06:49, 26/8/2011 } { 0 comments } { Link }

Nou had het al veel tijd gekost om alle accomodatie te boeken, bleek gisteren dat die Britten ook nog naar de kust toe moeten reizen (natuurlijk..) Laat aangekomen gisteravond, omdat alle rechtstreekse bussen naar Plymouth vol zaten. Moest via Bristol reizen, met een wachttijd aldaar van twee uur. Wel weer heel leuk: Bleek er naast het busstation een geweldig eettentje te zitten dat gisteren zijn openingsdag had. Overigens ook nog een kleine hartverzakking gehad, was vergeten mijn rugzak mee te nemen uit de bus. Maar gelukkig waren ze nog niet naar Swansea vertrokken toen ik me dat na vijf minuten bedacht. Blijkbaar ben ik toch wel toe aan vakantie. :)

Ben uiteindelijk om kwart over negen in mijn hotel aangekomen en heb lekker geslapen. Ben klaar voor mijn eerste dag.



Het bloed kruipt....

{ 19:03, 22/8/2011 } { 0 comments } { Link }

Ja hoor, ik ga het toch weer doen.

Over drie nachtjes slapen en precies vier maanden nadat ik mijn tocht heb gestaakt, ga ik weer van start waar ik ben geëindigd, in Torcross, om in twee weken ook de laatste 220 kilometer af te leggen. Moet lukken, want mijn knieën en enkels zijn weer helemaal in orde. Paar kleine aandachtspuntjes: ik heb de afgelopen weken heel weinig gewandeld, dus ben minder goed getraind. Daarnaast heb ik nieuwe schoenen die nog niet helemaal zijn ingelopen, maar ach, dat gebeurt dan vanzelf wel. Haha, hopelijk zonder al teveel blaren.

Afgelopen week vele uren besteed aan het regelen van accommodatie. Blijkbaar is het aan de zuidkust nog hoogseizoen, dus veel B&B's waren al bezet. Maar al met al toch nog voor elke nacht iets kunnen vinden, hoewel daardoor mijn wandelschema soms moest woren aangepast. Wel lekker dat ik nu niet elke avond hoef te zoeken en me volledig kan concentreren op mijn wandelingen. En al die vakantievierende Britten, natuurlijk. Ik ga jullie weer op de hoogte houden!

 



Epiloog

{ 15:08, 25/4/2011 } { 2 comments } { Link }

Vandaag alsnog naar Inner Hope gelopen. Het is geen lange wandeling, zonder rugzak en redelijk makkelijk, mijn benen konden het aan en het moest gewoon. Zoals al eerder gezegd, wandelen is verslavend en daarnaast wilde ik bewust afcheid nemen van een fantastische reis (hoe zwaar en eenzaam het soms ook is geweest).

Verder geen verhaal vandaag, behalve dat ik de wandeling alleen maar kon maken omdat Pauline erop stond om me met de auto in Inner Hope op te halen (weer geen bussen ;-)). De foto's spreken voor zich.

Seeya!

 



Er is een tijd van komen.....

{ 18:39, 24/4/2011 } { 2 comments } { Link }

Een dag volledige rust heeft geen verschil gemaakt voor mijn voeten en enkels. Sterker nog, mijn knieën en kuiten hebben zich solidair verklaard, je wilt mijn gezicht niet zien als ik een trap af loop :-). Al met al voor mezelf een goede reden om nog eens terug te komen op het waarom van deze reis. Ik heb mijn doel bereikt: de rotzooi is uit mijn hoofd verdwenen en er zijn goed geordende nieuwe ideeën en rust voor teruggekomen. Natuurlijk had ik graag de schitterende wandelingen tot nieuw doel verklaard (ik ben er nou toch ;-)), maar onder de huidige omstandigheden is dit een goed moment om naar huis te gaan en dat doe ik dus ook.

Morgen hoop ik zonder rugzak nog naar Inner Hope te kunnen lopen; aan de ene kant om het af te leren, maar ook omdat het zo'n mooie naam is voor een laatste bestemming. Dinsdag rustig terug naar Plymouth en woensdagochtend op de bus naar Heathrow voor de vlucht terug.

Na ongeveer 420 kilometer eindigt hier mijn weblog. Bedankt voor het lezen en de leuke reacties.

Tot in Nederland!

Ingrid



De mooiste route tot nu toe

{ 21:53, 23/4/2011 } { 0 comments } { Link }

Wat een geweldige dag! Vanaf het moment dat ik vanmorgen van de ferry over de estuary van Salcombe afstapte, was de trail meteen prachtig. Ik heb ook vier maal zoveel foto's gemaakt dan normaal. De route naar Torcross was zeker moeilijk: smal pad met veel keien (je weet nog wel, die dingen waar ik zo dol op was op weg naar Pendeen ;-)) en de nodige klimmetjes en afdalingen, maar het uitzicht en het weer vergoedden alles. De zee was helder, de zon scheen (maar met een windje van zee was het heerlijk), alles stond in bloei en de kust en huizen van Devon zijn veel lieflijker dan in Cornwall. Even leek een veld met jonge stieren nog roet in het eten te gooien, ze stonden midden op mijn pad (zie foto als bewijs!) en ik durfde er echt niet langs. Maar een vriendelike medewandelaar heeft me erdoorheen geleid, waardoor ik toch nog verder kon.

Ja ja, ik hoor een paar van jullie al denken dat er geen enkele reden is om bang te zijn voor koeien en ander vee. Maar Pauline, mijn huidige gastvrouw, gaf me vanmorgen groot gelijk. Zij heeft als dochter van een veehouder geleerd om nooit een veld met vee in te lopen zonder een flinke stok. Haar schoonzus heeft dit vorig jaar wel gedaan en is op de horens genomen door een koe die ze nota bene zelf had grootgebracht. Ze heeft enkele weken in het ziekenhuis gelegen. Waarschijnlijk waren mijn eerdere koeien niet zozeer onder de indruk van mijn Shoo-geluiden, maar van mijn nordic walking stokken, haha! (Dat zijn kinderen trouwens ook, mij is al een paar keer gevraagd of ik ga skiën)

Vanavond voor de tweede maal gegeten in een italiaans restaurantje, waar ik een tafeltje heb in het hoekje. Kan ik mooi alles overzien. Heel grappig, ik word al behandeld als vaste gast: "Seeya later!" De sfeer hier in Salcombe is sowieso uitgelaten: in de pub zingt iedereen mee met de zeemansliederen; met de ramen open vanwege het warme weer, kun je het gezang van verre horen :-).

Morgen en waarschijnlijk ook maandag verplichte rustdagen; mijn enkels en voeten blijven opgezet en pijnlijk. Ik hoop dat ik dinsdag weer op pad kan, maar ben er niet echt gerust op.

Heel fijne paasdagen allemaal!



Bankholidays

{ 20:47, 22/4/2011 } { 1 comments } { Link }

Vandaag zou ik met de bus naar Salcombe gaan. Maar het is vandaag Goede Vrijdag en dat is in Engeland een bankholiday en een bankholiday betekent... (ja, je voelt m al aankomen) bijna geen busdiensten. Gelukkig was ik niet de enige die dit detail over het hoofd had gezien; na een half uur had een medewachtende zijn moeder gebeld en liet hij ons weten dat onze bus vandaag niet reed. Ben even een kopje thee gaan drinken bij Costa (veel beter dan Starbucks!), heb mijn schouders nog eens opgehaald en besloten dan maar een taxi naar Salcombe te nemen. Hoezo al lekker tot rust gekomen?! ;-)

Eenmaal in Salcombe aangekomen, bleek het een heel leuk (en waarschijnlijk daarom ook heel druk) stadje. Gelukkig kon ik mijn spullen achterlaten in mijn B&B en ben even gaan lunchen. Heel eerlijk gezegd heb ik de hordes vakantievierende Britten onderhand wel genoeg gezien, dus even gekeken hoe ik ze kon ontlopen. Aangezien dit vooral zittende Britten zijn, kun je dan maar het beste gaan wandelen. Nu loop ik morgen al de trail richting Torcross en zondag richting Bigbury, dus voor vandaag een wandelroute landinwaarts gehaald bij de tourist info. En daarna de wandeling uitgesteld tot vier uur in verband met de warmte. Gisteravond werd nog koeler weer voorspeld, maar het was vandaag zeker 25 graden en in het weekend wordt het nog warmer. Devon staat dan ook niet voor niets bekend als de Engelse Riviéra! Ik ben toch wel blij dat ik de komende twee dagen Salcombe als mijn uitvalsbasis heb en dus zonder rugzak loop. (en zo hep elk nadeel toch weer zun voordeel)

Morgen wordt een heel zware wandeling en ik moet even kijken of ik die wel helemaal ga lopen. Zo heerlijk als mijn geest tot rust komt, zo fanatiek blijven mijn enkels en knieën protesteren. En het moet wel een beetje leuk blijven natuurlijk.... :-)

 



Jammer....?

{ 20:52, 21/4/2011 } { 0 comments } { Link }

De trail is niet aangelegd, maar over decennia ontstaan doordat vissers en handelaren van het ene naar het andere dorp liepen. De echte trail loopt dan ook niet door een dorp, maar eindigt aan de ene kant en begint weer aan de andere. Als wandelaar zoek je met een routebeschrijving in de hand de weg door de straatjes om weer verder te kunnen. Zo natuurlijk ook in Plymouth, met dien verstande dat Plymouth een redelijk grote stad is, dus dat duurt wat langer.

Ik had vanmorgen verwacht ongeveer een uur nodig te hebben om de stad te verlaten en weer op de trail terecht te komen; gelukkig zou het grootste gedeelte langs het water lopen. Na ruim anderhalf uur (en een drukke promenade, een jachthaven, een industriële haven, een 60-er jaren woonwijk met achterstallig onderhoud, een industrieterrein en een drukke toegangsweg) kwam ik eindelijk aan bij een punt wat een beetje rustiger werd, hoewel nog niet helemaal een trail. Volgens de routebeschrijving kon ik die een klein half uur later, op de helft van mijn tocht, verwachten. Helaas, daar waar het pad zou beginnen bleek deze afgesloten met een hek in verband met instortingsgevaar. Voor de volgende twee kilometer stond wederom de weg op het programma, zonder zekerheid dat het pad daarna wel vervolgd kon worden. Ik heb dat eens even overdacht. Aangezien door de pasen mijn programma voor de komende vier dagen sowieso enige aanpassingen behoeft, heb ik mijn schouders opgehaald, ben een heerlijk ijsje gaan eten en weer teruggelopen. Kon ik vanmiddag even Plymouth inlopen en op The Hoe (een kermis op een heuvel aan de zee) naar de mensen kijken die zich in de zon vermaakten. Prima!



Omleidingen en over de weg lopen

{ 21:30, 20/4/2011 } { 1 comments } { Link }

Een tocht van 22 kilometer voor de boeg, maar niet bijzonder moeilijk, dus ging ik met goede moed (en enigszins uitgeruste enkels) op weg. Nu heeft de trail wel eens omleidingen. Meestal is de reden dat een deel van de klif in zee is gestort, wat de laatste tijd steeds sneller lijkt te gebeuren, dus mocht je de tocht nog willen maken.... ;-). Soms word je omgeleid vanwege menselijke factoren; zo werden er vandaag schietoefeningen gedaan op het defensieterrein aan de kust en dus moest er een omtrekkende beweging gemaakt worden. Gevolg is dat je hele afstanden over de weg moet lopen, slechts vertrouwend op je gehoor (want je ziet door de hoge wallen de auto's niet van verre aankomen) en de oplettendheid van de bestuurders. Normaal gesproken al niet prettig, maar vandaag nog lastiger: de Britten hebben paasvakantie en het is zomers warm, dus is het druk op de weg want iedereen is op weg naar het strand. Even had ik spijt dat ik het aanbod van John, de broer van Angie en Fiona, niet had aangenomen om me naar Plymouth te brengen. :-(

Echter, dan had ik Louise niet ontmoet. Op de weg had ik al enige tijd iemand voor me uit zien wandelen en eenmaal op een uitzichtpunt kwam ze naar me toe voor een praatje. We hebben de rest van de wandeling samen gelopen, veel gelachen ook, want we hebben dezelfde kijk op dingen. Eenmaal aangekomen in Plymouth hebben we voor vanavond afgesproken en samen gegeten; heel leuk na drie weken eten met een boek :-). Morgen gaat ze naar huis, maar dat is goed. Ga ik er weer alleen op uit.

Ik ben er trouwens achter wat het probleem is met de foto's, ze zijn te groot. Ga ze morgen kleiner maken en op het blog zetten.



{ Last Page } { Page 1 of 3 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links


Categories


Recent Entries

Tijd voor een tablet
Effe stukkie terug.
Einde
Even bijpraten.....
Luie vrijdag

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer