 |
EvertPosted on 6/11/2007 at 14:03 - 0 Comments - Post Comment - LinkVandaag kreeg ik het fijnste telefoontje van mijn leven, n.l. van mijn halfbroer Evert. In "open brief aan Evert" heb ik al alles verteld. Na een laatste poging tot contact heb ik die brief verzonden en direct belde hij mij. Het is een ontzettend fijn gevoel, maar ook een angstig gevoel, dat na verloop van tijd het contact, van zijn kant gaat verwateren. Aan mij zal het niet liggen. Ik koester het en zal hem niet overladen met e-mails of telefoontjes. Ik kijk al uit naar zijn volgende e-mail. IK BELOOF NIETS, zei hij maar ik heb alle vertrouwen. BrunoPosted on 29/10/2007 at 18:47 - 0 Comments - Post Comment - LinkVandaag is Bruno er niet meer en vertrokken naar de eeuwige jachtvelden, waar hij zijn vrouwje, mijn zus, weer zal ontmoeten. Veertien en een half was hij en dat is voor een labrador erg oud. Een leuk voorval is dit verhaal. Mijn zwager was voor een paar maanden naar Frankrijk en mijn zuster was dus alleen met Bruno thuis. Tot zij op een nacht wakker werd en merkte dat in de huiskamer licht brandde, waar Bruno sliep op de bank. Met doodsverachting ging zij naar beneden en constateerde dat in ieder geval de voordeur dicht was. Maar toen de deur van de huiskamer nog openen. Het licht brandde en Bruno lag rustig te slapen. Na nog even de tuindeur gecontroleerd te hebben ging zij weer naar boven. Dit herhaalde zich die week nog een keer. Zij belde naar Frankrijk en mijn zwager vroeg haar of zij, voor zij 's avonds naar boven ging het rolgordijn in de keuken wel optrok, want dat vond Bruno prettig en lag hij niet zo in het donker. Maar hoe deed hij het licht dan aan? Nou, wij denken dat hij uit onvrede tegen de deurknop sprong om de deur open te maken en met zijn linker poot tegen de muur kwam waar het lichtknopje zat en zo het licht aan deed. Dat was voor hem genoeg en ging hij rustig verder slapen. Zijn er nog mensen die zeggen dat dieren geen verstand hebben? Het mag dan misschien anders heten, maar wij kunnen soms nog van dieren leren.
Opnieuw PimPosted on 29/10/2007 at 10:31 - 0 Comments - Post Comment - Linkgraf in Provesano Italië  Stervende Pim Eenzame Pim
Moeder en dochterPosted on 18/10/2007 at 11:00 - 0 Comments - Post Comment - Link
In ons zomerhuisje in Garderen, mijn zus met haar dochter.
CitatenPosted on 5/10/2007 at 10:53 - 0 Comments - Post Comment - LinkJe vastklampen aan een illusie doet eigenlijk meer pijn dan de realiteit onder ogen te zien Dick Nijssen, reikimaster Een stukje paradijs Hoe dieper ik doordring in de natuur, hoe aandachtiger ik naar het kleinste bloempje kijk en vlinders en insecten feestelijk zie dansen rond geurige kruiden, hoe meer ik geloof in een ongelooflijk wonder. Ik val van de ene verrassing in de andere en ben diep overtuigd dat ons hier een klein stukje paradijs wordt aangeboden. Maar, als ik zie wat er in de wereld gebeurt, ben ik bang, zo bang, omdat mensen in staat zijn van een paradijs een puinhoop te maken. Phil Bosmans Blijf eraan denken dat wij allen met elkaar zijn verbonden en dat degenen die ons zijn voorgegaan niet ver van ons vandaan zijn En bedenk, ook al ben je geen medium, dat betekent niet dat er nooit een dag zal komen waarop je een mediumachtige ervaring hebt. Allison Dubois uit haar boek : DE HEMEL OP AARDE, waarom de doden ons nooit verlaten Allison is een begaafd Amerikaans medium.
De lijfspreuk van Memisa: Ik weende omdat ik geen schoenen had, totdat ik iemand ontmoette die geen voeten had. reunie neven en nichtenPosted on 28/9/2007 at 22:44 - 0 Comments - Post Comment - Link
In 2000 hadden wij een familie reunie van neven en nichten, georganiseerd door mijn twee jongste nichten. Het werd een succes en èèn van mijn oudste nichten had dit lied gemaakt: Waarom geeft een kip geen melk en waarom legt de koe geen ei Waarom zijn wij hier nou eigenlijk En zijn wij allen toch wel blij refrein: WAAROM KRIJG IK NOU GEEN ANTWOORD OP MIJN VRAGEN DAT WEET IK NIET, DAT WEET IK NIET WAAROM HEEFT ER NOU EEN WEEK MAAR ZEVEN DAGEN DAT WEET IK NIET WAAROM waarom zijn wij hier zo plotseling als familie bij elkaar maar dat hebben wij te danken want wil en tonny speelden dat klaar refrein Sommigen kunnen wij maar nauwelijks zat dat niet een beetje fout daarom vonden wij het toch prettig al zijn wij allen aardig oud refrein hoe zouden onze ouders het vinden dat wij zo gezellig samen zijn zouden zij er ook bij willen wezen laten we maar zingen ons refrein
Sterfdag HennyPosted on 22/9/2007 at 18:29 - 0 Comments - Post Comment - Link
 Lieve Henny, het is vandaag 22 september 2007 en is het drie jaar geleden dat het ongelooflijke mij overkwam: je stierf aan een onbekende ziekte. De laatste maanden zijn voor jou een machtmerrie geweest en je was zo dapper!!!! Nooit zal ik je opgestoken hand vergeten, toen ik afscheid van je nam, drie dagen voor je dood. Ik mis je iedere dag, maar ik weet dat je nu gelukkig bent bij papa en mama en dat je bij mij komt, ook al zie ik je niet.
Nogmaals ToonPosted on 13/9/2007 at 15:45 - 0 Comments - Post Comment - Link
Ik zou het niet weten Niet in afstand of tijd te meten Maar ik heb je bij me, diep in mij Daarom ben je zo dichtbij Uitstapje ouders met vriendenPosted on 11/9/2007 at 12:07 - 0 Comments - Post Comment - Link Zo gingen mijn ouders vroeger met vrienden uitstapjes maken. Hier met het echtpaar Greve en Oom Henk en Tante Door.
St. Jacobusscholen BanstraatPosted on 6/9/2007 at 13:43 - 0 Comments - Post Comment - Link Vier jaar heb ik er op gezeten, de Mulo in de Banstraat en het waren prettige jaren bij de nonnen.De school bestaat niet meer, het gebouw is afgebroken, alsof het nooit bestaan heeft. Wat er nu staat weet ik eigenlijk niet.
Jos BrinkPosted on 23/8/2007 at 10:51 - 0 Comments - Post Comment - Link
Vandaag wordt Jos Brink begraven. Niet alleen emotioneel voor Nederland, maar vooral voor zijn moeder, broers en vooral niet vergeten zijn levensgezel en dierbare vriend Frank Sanders.De gewoonte die de Nederlanders hebben aangenomen om te applaudiseren als de overledene voorbijkomt, kan ik nog steeds niet waarderen. Het begon met Pim Fortuyn en ik schreef toen in zijn brieven, dat de mensen niet klapten voor de dood, maar voor Pim en dat geldt ook voor Andre Hazes, Theo van Gogh. In de aula van Theo zei zijn vader dat hij nog nooit een begrafenis had meegemaakt waar geapplaudiseerd werd. Maar, zo werd er gesproken, de Hemel is een stukje rijker geworden met Jos en de aarde armer. Hij was niet alleen een goed entertainer, cabaretier, maar vooral een integer en fijn mens, die in de kerk de Duif ontzettend goed werk gedaan heeft en daar zal hij voor beloond worden in de Hemel. Lieve Jos, blijf bij ze, je dierbaren op aarde en helpt ze in hun verdriet om jou. Rust in Vrede, lieve Jos. Open brief aan EvertPosted on 18/8/2007 at 21:23 - 0 Comments - Post Comment - Linkje vrouw Hanny en je kinderen Rianne Jarno en Inge-Borg Evert 1997 Als laatste poging om tot je hart door te dringen, stuur ik je deze brief, die ik al maanden op mijn computer heb staan. Lieve Evert Ik had nooit kunnen denken dat ik nog eens zal weten dat ik nog een halfbroer heb, die getrouwd is en drie kinderen heeft, dus ook nog twee nichtjes en een neefje. Het gooide mijn leven ondersteboven en de emoties had ik niet meer in de hand. Je mag het mij niet kwalijk nemen dat mijn emoties ook naar mijn vader gingen, ondanks dat hij je nooit erkend heeft, en dat hij jou ook nooit heeft verteld dat hij je vader was. Dat was gèèn goede beslissing, maar uit angst voor de gezondheid van mijn moeder, door hem genomen. Die erkenning had, volgens mij, een financieel plaatje en hij was vaak zonder werk. We hebben het altijd erg arm gehad, dus jou onderhouden zat er voor hem niet in. Maar dat neemt niet weg dat hij jou wel had kunnen vertellen dat hij je vader was. Maar hij was waarschijnlijk bang, dat toen je groter werd contact zou zoeken met hem. Ik vind dat hij je best had kunnen vertellen hoe de zaak in elkaar zat en dat contact met mijn vader alleen mogelijk was via zijn broer en vriend. Die op hun beurt mijn en jouw vader dan zouden inseinen, dat jij hem nodig had. Je zou dan in ieder geval het gevoel gehad hebben dat je een vader had. Je had het kunnen beschouwen dat je vader en moeder gescheiden waren, dat kwam in die tijd toch ook al voor, maar mijn vader heeft in paniek andere ( verkeerde ) beslissingen genomen. Ik vind het verschrikkelijk hoe alles verlopen is en dat jij opgegroeid bent in bitterheid en wrok. Ik wou dat ik dat kon wegnemen. Je vrouw vertelde mij dat elk verhaal twee kanten heeft en verhaalde mij over je vreselijke jeugd, eerst hier op school en later op een internaat in Den Haag. En toen je thuis kwam op je zeventiende jaar, hoorde je ineens van je moeder, dat "Oom Charles", zoals je hem vroeger noemde toen je klein was, overleden was en dat hij je vader was. Ik kan me voorstellen dat de wereld toen voor jou instortte. Vandaar je bitterheid . Jij was slachtoffer van mijn vader's beslissingen. Maar ik ben ook slachtoffer, want als ik het toen had geweten had ik mijn vader tot andere gedachten kunnen brengen. Mijn vader heeft er spijt van want hij heeft in het Hiernamaals gezegd: Het spijt me zo. Dat geloof ik oprecht, want hij was een zeer liefhebbende man, en hij heeft dit zijn hele leven na jouw geboorte als een heel verdrietige gebeurtenis met zich meegedragen, maar hij kon op een gegeven moment niet meer terug. In zijn oude agenda van 1968 staan op de geboortedagen van jou en je moeder: EB, op 18 juni en 8 september. Vergeten was hij jullie niet,want ook het verhaal van mijn vader heeft twee kanten. Op jonge leeftijd zou je die andere kant niet hebben willen horen, dat is logisch, maar nu, nu je zo gezegend bent met een fantastische vrouw, drie fijne kinderen, een goede baan en een mooi huis, zou je nu niet die andere kant willen horen? Wel die heb ik dan in de loop van deze brief in het kort verteld. Na de dood van je moeder op 11 juli vonden jullie toch nog oude foto's van mijn vader, tijdens die vakantie in Oostenrijk genomen. Je moeder had schijnbaar toch nog zoveel liefdevolle gevoelens voor mijn vader, dat ze deze foto's niet heeft weggegooid. Wat heeft het mij pijn gedaan toen Hanny, je vrouw mij die foto's toestuurde en er bij vermeldde dat jullie kinderen nu voor het eerst hun opa hebben gezien. Jij wilde ze niet hebben, want, zei ze: je moet niet boos worden als Evert hier andere gevoelens bij heeft. Dat kan ik mij volledig indenken. Als dit mij was overkomen, was ik emotioneel een wrak geweest. Tranen heb ik ook vergoten toen ik je verleden jaar in augustus aan de telefoon kreeg en jij mij op een hardvochtige toon vertelde, dat je geen zin had in contact en dat het boek voor jou en je moeder gesloten was. Toen ik zei dat het boek nu pas voor mij geopend was en dat ik het er erg moeilijk mee had, zei je: Ik wens je veel sterkte en hing op.!!! Maar lieve Evert, besef je nu niet, dat de manier waarop mijn vader jou negeerde, jij dit nu ook doet met mij??? Is dat je bedoeling??? Ik wil geen persoonlijk contact, ik zou mij dodelijk verlegen voelen, mede door mijn polio toen ik 5 jaar was, en ik wil ook helemaal geen medelijden, maar af en toe een e-mailtje, een telefoontje of een kaartje, zouden wonderen bij mij doen. Ik zou proberen, door met je te praten, wat bitterheid weg te nemen, zodat je niet meer zo in wrok hoeft om te kijken en het leven voor jou wat makkelijker wordt. Ik vond het ook vreselijk dat ik op je verjaardag niets kon doen, geen bloemetje, geen kaartje of telefoontje, want ik wist niet of je dat op prijs had gesteld. Het deed gewoon fysiek pijn!! Ik geloof in wonderen en elke dag gebeuren ze, maar we moeten er wel voor open staan. Wel, ik sta er voor open en ik hoop dat jij voor dit wondertje gaat zorgen. We zullen er beiden wel bij varen. Lieve Evert, dit hoeft niet het einde van deze brief te zijn. Hopelijk komt er nog een vervolg. Wie weet! Maar wat je ook beslist, laat het mij in ieder geval weten. Die onzekerheid is een marteling en het loopt tegen Kerst, een feest van vrede en vergeving? Wil
MoveoPosted on 12/8/2007 at 22:13 - 0 Comments - Post Comment - Link
Kan op het slagveld voordeel geven Hier hielp geen kracht van wapens meer Geen strijd, hier leed een volk voor 't leven.
Mijn vader was chauffeur en zijn broer was oorlogsinvalide. Dus als er een diner was, of een uitstapje, dan ging mijn vader als chauffeur, met mijn moeder, mee om mijn oom en tante in de auto te rijden, in file, daar waar zij naar toe gingen. Het waren leuke dagen, want ze gingen ook wel eens zo'n vier dagen weg. De mooiste dagen, volgens mijn ouders waren de dagen in Duitsland, bij de nederlandse militairen. Dikwijls werd er een terrasje gepikt en mijn vader haalde ijs ( zie foto ) Het gedenkteken is in ( Ik weet het nog niet, moet dat nog uitzoeken) MerelechtpaarPosted on 4/8/2007 at 16:23 - 0 Comments - Post Comment - Link
Aan de overkant van de vijver, bij ons huisje "Linde "in Garderen, stond een platte schaal met water, voor de vogels. Merels staan er om bekend, dat ze graag badderen. Zo ook die dag dat het echtpaar Merel een bad kwamen nemen. Als een echte merelheer liet hij zijn vrouwtje voorgaan. Zelf bleef hij op een afstandje wachten tot zij klaar was. Maar je weet hoe vrouwen zijn, lang werk. Maar deze was nou niet bepaald een liefhebbende echtgenote. Telkens als ze stilstond dacht het mannetje, hè, hé, ze is klaar en kwam aangehipt. Maar nee hoor, dan ging ze gauw verder met badderen. Ik zat het met gekromde tenen aan te kijken en dacht: precies mensen!!! tot de maat vol was en hij kwam aangelopen, ja merels kunnen behalve hippen ook echt lopen, en joeg zijn sarrende vrouw uit het bad, waarop zij beledigd met haar snavel haar veren gladstreek. Ik dacht: net goed. Kinderachtig natuurlijk, maar je ziet dat ook dieren menselijke trekjes kunnen hebben en dat zijn dan niet bepaald de mooiste. Of het huwelijk nog stand heeft gehouden weet ik niet, want ze zijn kort daarop weggevlogen.
Twee dierbare foto'sPosted on 3/8/2007 at 12:40 - 0 Comments - Post Comment - LinkOp deze foto staat mijn moeder met mij, een paar weken oud
En op deze foto staat Tante Door met mij op haar arm. Zelf was ze toen 4 of 5 maanden in verwachting van haar zoon, Peter. Door en haar man, Henk, waren goede vrienden van mijn ouders. Henk, Ome Henk. zat, net als mijn vader op de taxi. Deze foto van Door had ik nog nooit gezien en door een toeval, en toevaL BESTAAT NIET, dus het moest zo zijn, vond ik in een schoenendoos deze losse negatief die ik in de winkel heb laten ontwikkelen. In deze tijd van digitale fotografie een ouderwetse manier van ontwikkelen. WerkverschaffingPosted on 1/8/2007 at 14:08 - 0 Comments - Post Comment - Link
Het was zwaar werk, met kruiwagens met klei over een smalle plank lopen. Hij was dan ook 's avonds doodmoe, maar na een week was hij er doorheen, na aanmoedigingen van zijn kameraden en werd hij opgenomen in "in de gouden ploeg". JasperPosted on 29/7/2007 at 10:58 - 0 Comments - Post Comment - Link
Ode aan Jasper geb. 23 juli 1979 overleden 16 juni 1995 Hij is Sinds zijn komst in ons leven voeren we vaak een comediespel op, dat ’s morgens al begint. Samen de deur uit…???Dat kan niet !!!!!! Hij zou denken dat we iets leuks gingen doen, zonder hem, en dat zou hij laten blijken door urenlang geblaf. Dus eerst ik de deur uit en wachten in de auto, dan de baas ’n kwartiertje later de deur uit. Heeft baas z’n goeie broek aan ???Dat gaat niet !!!!!! Want er wordt uitgebreid aan z’n broek geroken en omhoog gekeken, “ waar ga je naar toe, zonder mij ?” Dus maar weer werkbroek eroverheen aangetrokken en in het buitenhalletje weer uitgedaan. Och, zo gaat dat met een tekkel. Je moet erg flexibel zijn, aan het kortste eind willen trekken en een enorm gevoel voor humor hebben. En als u denkt, dat ’s nachts de rust is weergekeerd, vergeet het maar. Eerst heeft hij een retourtje mand, kamerdeur baas. Dan wordt er langdurig gesnurkt en vervolgens wordt hij wakker en gaat op inspectietocht uit, om te zien of baas misschien per ongeluk zijn kamerdeur niet goed heeft dichtgedaan. Want een plekje op zijn bed is toch het einde !!!!! Maar ja, deur is dicht en dikwijls wordt er dan uit frustratie een flinke hoop gedeponeerd. En in het bos ? Dan is hij in z’n element. Met flappende oren rent hij op z’n korte pootjes door bergen droge bladeren en kijkt af en toe met ‘n “lachend bekje “ naar ons. Dat is pas tekkelleven !! Kleine kinderen zijn niet favoriet, maar grote honden geen bezwaar! Sommige zijn zo vertederd, dat bereidwillig door de poten wordt gegaan, om het snuffelen wat makkelijker te maken. Gaan we eieren halen bij de boer, dan kan hij het niet laten even uit te halen naar de kippen, die dringend en vechtend later eerste rij staan, om het kleine monster voorbij te zien gaan. Ik heb wel 10 kolommen nodig om alles te kunnen vertellen, want hij is uniek onder de tekkels, dol op kip en chocolade, en…wat zegt U ? Zijn naam ? O ja Jasper !!!!!!!!! LPFPosted on 22/7/2007 at 18:25 - 0 Comments - Post Comment - LinkLijst Pim Fortuyn definitief opgeheven
zondag 22 juli 2007 10:09 Ruim vijf jaar nadat de partij bij de verkiezingen in één klap van 0 naar 26 Kamerzetels ging, is het doek definitief gevallen voor de Lijst Pim Fortuyn (LPF). Fiets zonder wielen Partijsecretaris Jens van der Vorm verklaarde dat de partij geen bestaansrecht meer heeft nu die geen zetels bezet in het parlement. 'Een partij zonder zetels, is als een fiets zonder wielen,' aldus Van der Vorm . Relletjes Volgens Van der Vorm is met het verscheiden van de partij de politieke erfenis van Pim Fortuyn niet verdwenen: 'Veel kiezers van destijds zijn overgestapt naar andere partijen met eenzelfde gedachtegoed. Ook Wilders en de SP vertolken de onvrede die nog steeds onder veel kiezers heerst.'
Kwart van de bevolking zou op Fortuyn stemmenzaterdag 5 mei 2007 11:00 Nederland mist de morgen vijf jaar geleden geliquideerde politicus Pim Fortuyn. Meer dan 40 procent vindt dat de politiek een nieuwe Fortuyn nodig heeft, 25 procent zou op hem stemmen als hij nu nog zou leven.
GengoPosted on 22/7/2007 at 18:06 - 0 Comments - Post Comment - LinkGengo was mijn eerste hond, een boxer, met geknipte oren en gekortwiekte staart. Dat mocht nog in die tijd. Het was een wilde, overactieve hond, die moeilijk in de hand te houden was. Ik liep een keer in het Vondelpark met
mijn vader, Gengo liep los, toen er een agent te paard kwam aanlopen. Gengo vloog op het paard af, dat van schrik begon te steigeren. De agent draaide zich om en riep of we onze hond bij ons wilde houden. Nu wisten we uit ervaring dat roepen toch geen zin had, dus zei mijn vader zachtjes tegen mij: kom op Wil, wij gaan deze kant op, die hond hoort niet bij ons. Gierend van de lach liepen we dus de tegenovergestelde weg op, en Gengo kwam snel achter ons aan. Goed gegokt dus. Maar toen Gengo 4 jaar was, overleed mijn vader en mijn moeder was opgenomen, dus mijn broer en ik, allebei hele dagen aan het werk, zaten dus omhoog met hem. Een oom stelde voor om Gengo 's morgens bij hem te brengen, zodat hij meegenomen kon worden door mijn twee nichten, die alleen op een kantoor werkten. 'sAvonds kwam mijn broer hem dan weer halen. Dat is twee dagen goed gegaan en op woensdagavond, toen mijn nichten naar huis wilden gaan, schrok Gengo ergens van en schoot zo uit zijn, te los omgeknoopte halsband,en ging er van door. Dat was op de Prinsengracht om 5 uur in het spitsuur. Algehele paniek!!!!! Ik heb twee dagen vrij genomen en met mijn zuster de route gelopen die hij gelopen zou kunnen hebben. Mijn tante brandde een kaarsje voor de Heilige Antonius, die de patroonheilige is van zoekgeraakte dingen, en in dit geval, zoekgeraakte hond. We zetten een advertentie in het parool en vrijdagavond kreeg ik een telefoontje van een meneer, die een mooie boxer had gezien op het Waterlooplein. Hij zocht duidelijk zijn baas, want hij sprong tegen iedereen op. Toen las hij die advertentie en het contact was gelegd. In de avond vertrok de familie naar het waterlooplein en ik keek onder iedere kar of hij er onder lag. Ik zei tegen mijn zus dat ik het vermoeden had dat hij morgenochtend wel weer hier zal zijn en de volgende morgen trokken wij, mijn broer,zus en ik naar het waterlooplein. Plotseling riep mijn zus: daar loopt hij en we stopten, gooiden de portiers open en Gengo kwam doodvermoeid, nat en hongerig over de schoot van mijn broer de auto in met een blik van"waar bleven jullie nou". De plek waar wij hem zagen lopen was voor de kapel van de heilige Antonius. een uitbouw aan de kerk Mozes en Aaron op het waterlooplein. Een wonder, toch? Want hoe kwam hij vanaf de Prinsengracht op het waterlooplein verzeild? Er gebeuren dagelijks wonderen, klein en groot, maar je moet er niet zo sceptisch tegenover staan, want er is meer tussen hemel en aarde. Gengo heeft jaren meegereden op de vrachtwagen van mijn broer, alleen in de ochtend en s'middags was hij thuis. Hij is 13 1\2 jaar oud geworden en toen hij stierf in mijn bijzijn, s'nachts, toen gooide hij zijn kop omhoog en huilde als een wolf. Zo van : Hier kom ik, eeuwige jachtvelden.
HennyPosted on 18/7/2007 at 23:00 - 0 Comments - Post Comment - Link
|
|
Begrafenis Pim
Dit is een foto uit een tijd dat alles nog goed was.
Lieve Henny, rust in vrede 
Waar je ook bent
Mijn en jouw vader
Het zwaarst geschut en 't best geweer
MOVEO, betekent: Meer ontspanning voor ernstige oorlogsinvaliden
Vóór de tweede wereldoorlog werden mannen die toen werkloos waren in de werkverschaffing gedaan. Ten tijde van mijn vader hield dit in dat hij moest werken aan de aanleg van de bosbaan in het Amsterdamse bos. Op deze foto staat mijn vader niet bij, omdat hij de foto heeft genomen. 
