Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Joh Enz.

2/11/2010 - new kids on the blog

vrienden Ik heb (met hulp van Abel) een nieuw blog verkregen. Het oude was onbeweeglijk geworden. peterjohnbuijs.blogspot.com
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/11/2010 - Stenen dagboek 2

Vanochtend vroeg opgestaan. Denk erover om in het vervolg maar staande te slapen. De rotsbodem trekt het merg uit mijn botten. Heb de vrouw beloofd me met de opvoeding van de kinderen bezig te houden maar zoek nog een goede tak om ze mee te slaan. Vooral de zoon wil maar niet leren. Hangt maar een beetje voor de grot en staart met lege ogen naar het oerbos. Had een mooi stapeltje vuursteen voor hem verzameld om eens wat van te maken, maar hij heeft alles aan flinters gemept. Wij waren anders vroeger. Hadden respect voor een mooi stukje vuursteen, maar de jeugd van nu denkt aan niets en voert bovendien geen klap uit. Wat wil je dan vroeg ik. Je kan toch niet je hele leven voor de grot blijven hangen. Geen antwoord natuurlijk. Volgens mij eet hij giftige paddestoelen. Ook hangt hij rond met Neandermeisjes. Die tillen voor iedereen hun huiden op en kennen geen schaamte. Nee, voordat die zoon van me een beetje jager-verzamelaar is zal er wel een flink stuk van de gletscher gesmolten zijn. Misschien is het beter om me er niet druk over te maken, maar soms denk ik wel eens; waar moet het met ons dal naar toe.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/10/2010 - Stenen dagboek

Vanmorgen wakker geworden vanwege hyenaoverlast. Mooi op tijd want er scheen nog geen licht in de grot. Had flink pijn in mijn achterkant want de rotsbodem is steenhard. Ik dacht erover na om daar iets aan te doen. Iets uitvinden waarop je zacht kan liggen. Bedacht gelijk hoe zoiets dan moet gaan heten en twijfel nog tussen ‘tafel’ en ‘stoel’. Bekt allebei wel lekker. De vrouw had het vuur laten doven. Heb haar flink op het hoofd geslagen, maar niet zo hard dat ze omviel. Er moesten vandaag nog bessen geplukt en kruiden verzameld dus dan houd je je in, maar toen ze tijdens de voortplanting wilde klagen over hoofdpijn heb ik uit voorzorg toch nog maar een paar meppen uitgedeeld. De voorraadgrot was weer eens leeg dus met een rammelende maag op jacht. Samen met Wramph van een paar grotten verderop. Hij had een deal gemaakt met tweevoeters uit een nabijgelegen dal. Een mammoethuid tegen ijijevédloog. Wramph is niet wat je noemt een woordjesman. Op mijn voorstel ging hij akkoord met pijl en boog. Hij had met pijl al in zijn voet geschoten dus het leek een bruikbaar wapen. Beneden, aan het kronkelwater, vonden we een restje huid en botten waar nog wel wat aan te likken viel. Dan heb je toch de idee dat je wat in je maag hebt. De jacht viel tegen. Nog een poosje achter een hijgend hert aangezeten, maar Wramph kon geen vaart maken met die pijl in zijn voet, dus het ontkwam. Zojuist vermoeid en hongerig thuisgekomen. De vrouw had het vuur weer weten te ontsteken en een vullende stampzooi van paddestoelen en aangroeisel bereid. Ze zijn moeilijk te bereiken, vrouwen, maar met een flinke tak onder handbereik houd je ze wel wakker. Nu moet ik op zoek naar een hobby want ze wil dat ik de grot ga opfleuren met leuke tekeningen van beesten. ‘Dan kunnen we ook eens iemand op bezoek vragen. Nu is het zo kaal’ zei ze. Maar ik verdom het. Laten ze eerst de cultuursubsidie maar eens uitvinden, dan praten we verder. Als u ergens rotsschilderingen aantreft zijn ze niet van mij.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

17/10/2010 - dat zit zo

kleine meisjes kunnen niet liegen de wangetjes kleuren dan rood ze zijn niet gebouwd op bedriegen hun wangetjes schamen zich dood ze worden schielijk met blush beplakt als jonge wijn in oude dozen de waarheid in Chanel verpakt want oude meisjes kunnen niet blozen
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

4/10/2010 - Joh beleeft weer een dag

Joh moet een boodschapje. Hij wandelt naar de winkel van Aaltje. Een hond rent blaffend op hem af. Stopt met piepende nagels. Precies op de rand van het erf. ‘Held op sokken‘ dappert Joh. Voor de winkel van Aaltje staat een grote fiets te pronk. Dure fiets, dat ziet hij wel. Geen fabrieksdingetje. In de winkel ontwaart Joh de eigenaar van de fiets. Een zeer grote oude man. Een zeer dikke oude man. Zijn enorme lichaam is gehuld in een strak wielrenhansopje. De bolle buik steekt als een bierton naar voren. Joh moet de winkel weer uit om de man te laten passeren. Deze zwaait zijn met snikkers en ander zoetgoed gevulde knuist. Als teken van dank. ‘Aaltje’ zegt Joh. ‘Als ik ooit zo gekleed bij in je winkel kom wil je me dan doodschieten’? Dat wil Aaltje wel. Joh loopt terug naar huis. De dikke man fietst hem achterop. Zijn vervaarlijke derrière deint door Joh ’s horizon. Het lijkt wel, zo denkt Joh, of het zadel in zijn hol is geschoten. Met zo een kont red je het met een barkruk ook niet. Dat wordt staan achter de bar makker, of een stoel van huis meenemen. Joh gromt nog even vriendelijk naar de hond. Deze heeft een stuk gebeten bal in de bek en zwaait er mee. Of Joh leuk wil doen? Maar zo leuk is Joh nu ook weer niet.
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/10/2010 - Flard

Nou ja, we hebben dan wel een modellenbureau voor alle leeftijden, Geni en ik, maar we zien zoveel ellende aan onze ogen voorbijtrekken dat we erover denken de boel te verkopen en naar Ibiza te mooven. Vanochtend nog komt er iets binnen....... honderdveertig kilo, ergens tussen de veertig en de tachtigjarige oorlog en ze heet Lolita. Ik zeg; ‘dat kan echt niet hoor, wat je aan hebt. Het lijkt wel een jute zak met een joekel van een aardappel erin’. Ik zeg; ‘zo kan je echt niet op de foto. Ik zal trouwens een nieuwe groothoeklens moeten bestellen om jou er in een keer op te krijgen want zo te zien is Sonja Bakker nog niet helemaal bij je binnen gekomen. En die naam van je kan al helemaal niet. Zoek maar een andere. Katinka, of Baboesjka of hoe ze langs dat karrenspoor van jullie ook mogen heten’. En beledigd dat ze was. Ze zocht wel een ander bureau. Ik zeg; ‘dat moet je niet doen. Ik heb nog wel werk voor je in een slagerscommercial. Als doorregen speklap. Is dat wat voor je misschien’? Ze moeten ook niet gelijk op maandagmorgen om halftien bij me naar binnen lopen.... met hun haarstukjes en wenkbrauwexceem. Dan zijn Geni, hij heet Jevgeni maar ik noem hem Geni, vind ik zo leuk passen, dan zijn Geni en ik nog aan het espressootjes doen met een croissantje van de Versbakker. Ook raar; ‘de Versbakker’. Je denkt toch niet dat die man oud brood bakt? Maar goed, daar ga ik niet over en zijn croissantjes kriebelen als engeltjes op je tong en nu doe ik de winkel weer open - als je het goed vindt - want de aanstaande modelletjes staan al weer voor de deur te trappelen.
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

10/9/2010 - brugpuntje

want hier, sprak de basculebrug, ga ik aan onderdoor mijn klachten vinden hogerop geen serieus gehoor open ik mij voor schepen, ben ik voor auto’s dicht terwijl ik in essentie op doorstroom ben gericht als gegoten weegschaal moet ik voortdurend wegen wiens belang het zwaarst weegt, ik kan er niet meer tegen een hangbrug met metaalmoeheid meldt zich gewoon ziek als draaibrug kan je altijd nog in de politiek dus bijt ik mijn klinknagels en recht mijn moede rug zoek naar andere arbeid, het liefst als vaste brug
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/9/2010 - Noem het vooruitgang.

Als bij ons in de buurt ‘Oma, Opa of Manke Jan’ er geen gat meer in zagen, dan doken ze in de put. ‘Head down’ gaf meer zekerheid van een snel einde. En dan kunt u wel zeggen van moeten die mensen dan niet geholpen worden, moet er niet een soort van reïntegratie plaatsvinden, waardoor ze niet in de put hoeven te raken? Maar dan zeg ik; Oma staart al jaren met holle ogen uit het raam, Manke Jan strompelt al zijn leven lang rondjes op het erf, daar hoef je de brandweer niet meer op los te laten en Opa neemt iedere dag een slokje landbouwgif. Niks meer aan doen zou ik zeggen. Niet mee bemoeien. Dus dat was algemeen bekende traditie hier ten lande. Wel werd er, voor het fatsoen want het hoorde eigenlijk niet, nog een poosje omheen gedraaid. Waar is Manke Jan? Hm, ik heb hem niet gezien vandaag, misschien istie naar de stad. Maar hij gaat nooit naar de stad en z’n brommer staat er ook nog? Hmm misschien maaktie een lange wandeling. Maar hij heeft een manke poot, ligtie niet in de put? Manke Jan? Waarom zoudie dat doen? Nou, veel leven hattie niet. Ik heb hem, zolang ik hem ken nog nooit zien lachen. Volgens mij was die Manke Jan zo depressief als een deur. Zullen we anders even de deksel van de put lichten? Nou, nee, laten we het eerst maar een weekje aanzien, misschien komtie vanzelf terug en draaitie kringetjes, net als een verdwaalde kat. Nou en dan wachten ze nog een paar dagen, drinken voor de zekerheid maar geen water uit de put en doen, om de treurnis niet uit te sluiten, des avonds maar geen klompendansje. Dan wordt er geloot wie er in de put moet gaan kijken. De meid trekt aan het kortste strootje. ‘Ja’ echoot ze, met haar hoofd half in en uit de put. ‘Het issum. Hij heeft zijn nette pak aan en is twee keer zo groot als normaal’. Maar goed, dat is voorbij. De ‘Gemeente’ heeft het verboden. Vooral ‘Groen Links’ was daar weer heel principieel. ’Verontreiniging van het grondwater’, daar kwam het op neer. ‘Plaatselijk Belang’ had er moeite mee. ‘Je laat weer een heel stuk identiteit liggen, een stuk eigenheid dat je nooit weerom krijgt en daarbij heb ik, want een bungalowwoning, geen zolder dus het is sowieso van geen belang’ aldus de voorzitter van ‘Plaatselijk Belang’ de heer ‘Eigenrijk’. Dus hingen Oma en Opa gewoon op zolder, net als in de rest van het land. Maar dit had ook weer gevolgen, met name voor de buurtverenigingen. Dat komt omdat hier - ook bij ‘hangen’ - dezelfde ontkenningsmethode wordt gehanteerd als bij ‘duiken’. Heb jij Opa gezien? Ik dacht dat ik hem gisteren naar zolder zag scharrelen. Opa? Onmogelijk! Die komt al jaren niet meer op zolder. Laten we het eerst maar eens een paar daagjes aanzien. Met als gevolg dat eigenlijk niemand meer op zolder kwam, Opa vergeten werd en pas na een half jaar hangen van de strop op de zoldervloer donderde en de buurtverenigingen geen rommelmarkten meer konden organiseren omdat niemand nog op zolder kwam. Eenvoudig was het allemaal niet. Toen kwam er, vanuit de gereformeerde hoek de gedachte om een openbare ‘snelle laatste levensfaseruimte’ in te richten. Was dat wel christelijk? Nou, met wat glibberen en draaien dachten ze er wel een gedoogplek van te kunnen maken. Plaatselijk belang riep dat de Grefo ’s dat dan maar uit de kerkkas moesten bekostigen want met al hun schuldgevoel waren ze koninklijk oververtegenwoordigd in de doelgroep. Nou, dat gaf me nog een flink gekrakeel in weinig ruiterlijke taal, want ‘Plaatselijk Belang’ moest toch weten dat grefo ’s niks weggaven en wie zijn hand ophield moest maar aan de deur van het ‘Armenhuis’ kloppen. Er kwam een vergelijk tussen beide partijen, waarbij de ‘Grefo ’s een nisje van de kerk vrijmaakten en de ‘Gemeente’ de inrichting verzorgde. Het zag er werkelijk goed uit. Een keurig betegelde ruimte met een miniguillotine en een plastic wasmand, alles piekfijn in orde maar er was niet aan de kinderen gedacht die zich - door hun natuurlijke nieuwsgierigheid aangelokt - spelend toegang tot de ruimte verschaften. Nu heeft het dochtertje van de dominee geen handjes meer en al weten we wel dat God het zo heeft bedoeld, het is toch jammer. Men heeft de ‘laatste faseruimte’ aangepast. De miniguillotine, hoewel uitstekend functionerend, is verwijderd en staat nu te roesten in het ‘Gemeentedepot’ Op deze kapitaalvernietiging komt ‘Plaatselijk Belang’ na de zomervakantie terug, ‘maar er gaat iets zwaaien’ aldus de heer Eigenrijk. Er is op manshoogte een stopcontact aangebracht waarvan de gaten zo vergroot zijn dat er precies twee vingers inpassen. Van deze mogelijkheid wordt gepast gebruik gemaakt. Aardig voor de mensen van hier is, dat als het weer eens zover is overal de lampen gaan flakkeren vanwege de kortsluiting. We wonen tenslotte aan het eind van de elektriciteitsleiding. Ook mopperen de kerkgangers over de lucht van gebraden vlees in het godshuis, maar dan gebruiken ze toch gewoon luchtverfrisser of mag dat niet op zondag? Verder hoor je de mensen er niet over klagen. Ze zijn hier niet zo klagerig. Maar ik, als buitenstaander, ben dan toch weer geneigd te denken; ‘vooruitgang? ....Ik weet het niet ’.
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

28/8/2010 - De huisvriend.

Frenkel Bijpas is zonder twijfel de grootste viespeuk die ik ken en dat zijn er nogal wat. De meeste mensen zijn viespeuken. Achter hun façade van dwangmatig schoon verbergen zij intense smeerlapperij. Ga u zelf even na en u weet wat ik bedoel. Vermenigvuldig nu uw smeergehalte met de factor duizend en u komt in de buurt van onze huisvriend Frenkel Bijpas. Huisvriend zeg ik en dat klopt. Hij is namelijk ook bijzonder zachtaardig, grappig en vrijgevig. Nooit komt hij met lege handen op bezoek. We moeten de dingen die hij meebrengt, vaak etenswaar, echter wel nauwgezet onderzoeken. Zij verschillen nogal in aard en houdbaarheid. Soms reikt hij je met een zwierig gebaar een pot mayonaise aan die - reeds lang terug geopend - een fraaie schimmelcultuur herbergt. Dan weer brengt hij, onder het motto “Autowild” een dode kat mee en of ik die maar even in de oven wil braden? Dan hebben mijn vrouw en ik al onze inventiviteit nodig om hem af te leiden en de kat in een vuilniszak te schuiven. ‘We doen hem in de diepvries Frenkel, kijk maar’ zeggen we dan, maar kijken doet hij niet want hij ontsteekt juist een sigaartje. Een andere keer deponeert hij achteloos een fles op tafel die, als de neerslag van decennia van het etiket is verwijderd, een stokoude en onbetaalbare wijn blijkt te bevatten. Frenkel trekt nooit eens een schone onderbroek aan. Hij snuift des ochtends aan het textiel en als het dan goed ruikt kan het weer een dagje mee. Om zich heen draagt hij een halo van geuren die je gewoonlijk associeert met een vuilnisauto. Daar hij ons door de seizoenen heen bezoekt staan bij ons ook ’s winters de ramen open. Als Frenkel Bijpas op zijn hoofd krabt, vallen er grote grijze schilfers op het tapijt. Zijn neus snuit hij als een wielrenner. Een neusgat dichtdrukken en dan ssswaaatch. Ook op het tapijt. Wel neemt hij de moeite om het snot een beetje met zijn schoenzool te verspreiden. Hij houdt dus wel degelijk rekening met ons. Een enkele keer doet Frenkel Bijpas zijn ‘grote behoefte’ op ons toilet, Dat hebben we liever niet maar we hebben de moed nog niet gevonden om er iets van te zeggen. Hij schraapt namelijk zijn hol schoon met de wc-bril en daar heeft mijn vrouw flink wat schoonmaakwerk van. Maar dat roken van hem geeft het meeste gedoe, of liever gaf, want we hebben er iets aan gedaan. Hij rookt graag sigaartjes, maar heeft de neiging om de as maar overal neer te flikkeren. Net waar het hem uitkomt. Mijn vrouw zette daarom altijd een cirkel van asbakken om hem heen, maar daar vielen zijn kegels gewoon naast. Ons tapijt is van eerlijke wol, dus het kan wel wat hebben, maar als daar ook al brandschade aan komt moet je maatregelen nemen. Mijn vrouw en ik zijn naar de Hoogelandsche Aardewerkfabriek geweest en hebben daar een asbak met een doorsnee van drie meter besteld en we moeten zeggen ‘het idee heeft goed uitgepakt’. Hij ziet er goed uit onze nieuwe asbak. Er zitten zelfs sleuven in, waar je een sigaret van twee meter lang in zou kunnen leggen als die al bestond. Goed, het gevaarte neemt wat extra plek in beslag, maar we zijn ruim behuisd en voor een goede vriend heb je iets over. Op Frenkel Bijpas had de bak het juiste effect. Hij sprong er gelijk in en nestelde zich in zijn vaste vieze stoel, die we voor dit doel reeds in het centrum ervan hadden geplaatst. Toen hij daarbij ook nog een dozijn ongekookte eieren in de bak te barsten deed vallen wisten mijn vrouw en ik dat we goed waren bezig geweest. Dat hadden we anders in het tapijt gehad knikten we veelbetekenend naar elkaar. Dus zijn we alle drie erg tevreden met de nieuwe situatie. Mijn vrouw, Frenkel Bijpas en ik. Al zien we Frenkel niet zo vaak meer de laatste tijd. Hij is een madenkwekerij begonnen, op eigen stront. Hij wil dan natuurlijk niet het risico nemen dat hij moet poepen als hij niet thuis is.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

16/8/2010 - Verslag van de inspecteur aan al zijn meerderen

 

Mij bereikte een klacht deze week. Van de ‘Openbare Watersportvereniging’.  Er zou een man zijn, in de buurt van Zoutkamp, die kruisertjes ving met een visnet. Kruisertjes, u kent ze wel. Van die onooglijke varende koekblikjes met een fiets en een bierkrat op het achterdek. Aan boord steevast een gerimpeld stel waarvan zij de hele dag koffie zet in een pruttelkannetje van vroeger en hij paling stroopt.

Durende de zomer is onze gehele walkant bezet door deze geriatrische vloot van roestige recreanten. De walkant zeg ik, want varen doen ze alleen als het echt nodig is, als de koffie opraakt of hun vaste leuke plekje bezet blijkt. Dan reist de verontwaardiging in een stoomwolkje met het kruisertje mee. Hun vaste leuke plekje bezet, sommige mensen kennen geen schande en die lui die nu op hun vaste leuke plekje liggen al helemaal niet! En heb je die kuiptent van ze gezien? Net nieuw en nu al torn op de naad!

Wat ik er mee moest, met die klacht, vroeg ik nog. ‘Ja bent u nou inspecteur of ben ik het?’ Luidde het antwoord. Ik wilde nog vragen ‘wat denkt u zelf?’ Maar dat leek weer iets te bijdehand voor het tijdstip van de week.’U hebt gelijk’ sprak ik sussend. ‘Ik zal er mijn licht eens opsteken’.

Dus begaf ik me - enigszins zuchtend, dat mag u gerust weten - op weg naar Zoutkamp aan het Reitdiep. Zuchtend zeg ik, want de wereld wordt bevolkt door mensen met klachten en op de één of andere manier weten ze mij altijd te vinden. Weet u wel dat er gras groeit op de noordelijke deur van de sluis van Garnwerd met vriendelijke groet? De brug bij Enumatil kreunt nogal moet daar niet eens wat vet op met vriendelijke groet? Ja hoor ik zal er onmiddellijk naar kijken en dat u maar met terugwerkende kracht een bloedend gezwel op uw bips mag krijgen.

Ik vond ‘de man met het net’ al snel. Hij maakte er geen geheim van. Ik moet zeggen het zag er allemaal zeer professioneel uit. Een prachtige lange boom over het water, met daaraan een enorm kruisnet. Geen spoortje roest aan het geheel. Aan de wal stond een enorme ‘Crusher’ en daarachter een rij keurig tot pakketjes gevouwen kruisertjes. Op het eerste gezicht niets op aan te merken.

De man van het net bleek al net zo opgeruimd als zijn bedoeninkje. Goedgemutst leidde hij mij rond. Hij bleek een idealist van het zuiverste water en zo zijn er niet veel meer kan ik u wel vertellen. In plaats van dat hij klachten bij een ander op het ontbijtbordje legde, verzon hij oplossingen en voerde die uit met een grote begeestering en nauwkeurigheid.

Inderdaad, het leverde hem nog wel iets op, maar dat was eigenlijk omdat de oud-ijzerprijs zo onbehoorlijk hoog was, maar gezien de investering was het allemaal maar een schijntje van een fluit, dat begreep ik zeker wel? Dat begreep ik zeker wel. Nee, het ging ‘de man met het net’ om de ethisch - idealistische kant van het kruiservissen. Iemand moest de wildgroei aan ‘kutkruisertjes’ of ik het woord wilde verontschuldigen, jazeker wel, een halt toeroepen en die iemand dat was hij!

Ik vond het allemaal hartveroverend, maar kan me als inspecteur natuurlijk niet tot partijdigheid laten verleiden. Waar het om ging waren de statuten en reglementen en die waren, waar het mijn aandeel betrof, dik in orde. 

Ah, daar kwam juist een kruisertje aangetuft. Was ik geïnteresseerd in een kleine demonstratie? Jazeker, ik was er nu toch.

Het ging allemaal verbluffend snel en economisch. Toen het kruisertje precies boven het net voer, werd dat - met behulp van een lier - in een razende vaart opgehaald, naar de wal gezwiept en boven de ‘Crusher’ geleegd. Even naschudden vanwege een tuinstoel die was blijven hangen, de kaken van de pers die zich sloten en het hele proces was binnen een mum van tijd afgerond. Het verjaarde stel aan boord van het kruisertje kan geen idee hebben gehad van wat er gebeurde, zo snel ging het. Een humane dood zonder enige twijfel. Op het abattoir gaat het er heel anders aan toe.

Zo leek de week, na een aanvankelijk zeurderig begin, toch nog aardig begonnen.

 

Uw dienaar

 

Inspecteur Buijs
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

16/8/2010 - Waar of waar vraag ik

Er is verschil tussen waar en waar. Hoe het echt was en hoe je geheugen het opsloeg. Later, als de gebeurtenis een verhaal geworden is dat keer op keer wordt verteld, maakt de waarheid plaats voor romantiek en heldendom. Zo kennen we allemaal het verhaal van Hansje Brinkers die zijn vinger in een lekkende dijk stak en zodoende ons land voor overstroming behoedde.  Welnu, ik ben bevriend met een verre nazaat van hem, Fransje Brinkers en die vertelt het verhaal heel anders. Dat gat was veel te groot voor Hansje zijn vinger. Hij heeft er een heel schaap ingepropt en toen dat niet hielp een oude roeiboot en een stervend paard. De eigenaar, een zure oude boer, heeft toen via het gerecht schadevergoeding geëist en gekregen van, als ik me niet vergis, vijf daalders, zodat Hansje Brinkers in de schuldsanering terecht kwam. Later is hij via Zuid-Laren naar Amerika vertrokken en nooit weerom gekomen. Dus.
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

16/8/2010 - saus

Ik zeg tegen die vent doe mij er wat van die fagotsaus bij. Je weet wel van die witte. Kom ik thuis, maak ik het papier open zit er van die rooie saus in en die lust ik niet. Echt geen sprake van dat ik dat opeet met die rooie saus. En mijn vrouw lust geen vis en de kat trekt haar verwende neus ervoor op. Waarom luistert die man niet als ik zeg dat ik fagotsaus wil. Je moet al zowat een banklening afsluiten om een gebakken visje te kopen en dan gooien ze er van die tomaatrommel over. Mijn moeder maakte die fagotsaus vroeger zelf maar ze heeft het recept mee in haar urn genomen en dan raak je tegen je wil afhankelijk van de visboer met zijn rooie kutsaus. Ik zeg één ding, ik zeg ‘minachting van de consument’, maar ze kunnen het krijgen hoe ze het hebben willen. Ik bak me visje zelf wel en me saus haal ik bij de Egyptenaar op de hoek.

Nou jij weer.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/7/2010 - Waarom vliegen liever een internetkrant hebben

Kijk goed zei de moedervlieg tegen haar kind. Dit geruit oppervlak gebruikt men om ons dood te slaan. Als je goed kijkt zie je dat het vast zit aan een langwerpig onderdeel. Dit is het zogeheten handvat. Men noemt het -  Godbetere - een ‘vliegenmepper’.

Het vliegenkind bestudeerde het moordwapen met al zijn facetten. Deze waarschuwing zou hij zo snel niet vergeten.

Samen met zijn moeder bromde hij wat door de keuken en zette zich op een met broodkorreltjes bedekte plank.

Baaaaaatsj! Met één klap verwerd de jong gevlogene tot een papje. Zijn moeder had hem nog niet verteld dat ook de ochtendkrant een wapen van formaat is.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/7/2010 - Brief gevonden in een fles op straat

Ja zeg. Gekker moet het niet worden.

Ik had al de hele week last van een steeds dikker wordende wang. Mijn linkerwang om precies te zijn.  Op enig moment kon ik er met mijn linkeroog niet meer overheen kijken.

Daar mijn postuur nogal ruim bemeten is, zal ik er voor menigeen hebben uitgezien als een cycloop op zoek naar een fruitig mensenhapje. Teneinde verandering te brengen in deze, voor mij onaangename situatie, bracht ik een bezoek aan de chirurgijn. Na enig vakkundig snijwerk bracht diens scalpel de boosdoener aan het licht. ‘Een grote vishaak’. Iemand moet mij aan de haak hebben geslagen. Waarschijnlijk terwijl ik sliep, want anders zou ik het toch zeker gemerkt hebben?

En dan ga je onwillekeurig toch vragen van ‘hoe zit dat?’ Tenminste ik wel. Na wat informatie te hebben ingewonnen, ik heb zo mijn contacten, bleek niemand bij ons in de straat een visvergunning te hebben. Typisch een staaltje van illegaal vissen ook nog.

Ik verdenk de overbuurman. Hoe schijnheilig die kerel me iedere dag goedendag wenst, daar zou ieder normaal mens kregel van worden. Zijn hoed neemtie er ook nog bij af en dan wringtie een glimlach op zijn muil en zegtie ‘goede morgen buurman‘ alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, maar ondertussen heeftie de braadpan al op het vuur.

In wat voor een wereld leven we, zo vraag ik u. Waar zelfs met het vergunningenbeleid de hand wordt gelicht. Ik kan u wel vertellen dat mijn slaapkamerraam ’s nachts op een kier gaat en dat ik nergens meer op hap.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/7/2010 - laat het puntje

er groeit een onweertje

in ons zwerk meneertje

ergens op een hoger treetje

dondert het al een klein beetje

laat het ter profijt der boeren

en voor mijn part ook der hoeren

die hun blik naar buiten richten

striemend regenen en weerlichten
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

27/6/2010 - Een dansje voor de zomer

Ik sta op de boeg van een schip, als Brian Fitzgerald, maar met mijn eigen kop. Niet zo krankzinnig als Kinski, meer genietend.

Telkens als haar oude lijf de rotsen raakt, trekt een rilling door het schip en daarna, door het dek, door mij.

Rondom ons is wit, vallend water. Ontelbare  druppels maken allen hun eigen geluid. Samen vallend en brekend vormen ze het lawaai van de duisternis.

Achter mij, uit de hoorn van een koffergrammofoon, schalt de machtige stem van Enrico Caruso. Zoals ooit zijn aria’s weigerden bij hem te blijven en door de zaal van het ‘Metropoilitan’ meanderden, zo brult hij nu, losgezongen van de werkelijkheid, zijn bezwering door het ravijn.

Soms, als het schip in een bocht wordt gewrongen, springen de nagels uit het dek en klinken als kanonschoten.

Het roer is niet bemand. Het luistert alleen naar Enrico.

Ik houd me vast aan de railing. Mijn gezicht in een gelukkige grijns. Mijn benen doen een dansje voor de zomer.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/6/2010 - Opinie, is dat een Italiaan?

Men zegt het vaak tegen me.  Peter wat ben jij toch altijd genuanceerd in je mening. Nooit zal je iets afkraken of uitsluiten. In onze ogen ben jij een ware democraat.

Ik smuil dan mee en weet heimelijk beter. Mocht ik alleenheerser zijn dan kunt u rekenen op een breed scala aan verboden. Te beginnen met een verbod op dikke vrouwen in leggings. En op telefoneren in het openbaar. Eerste overtreding telefoon afpakken, tweede overtreding hand afhakken. Tjakka. En een verbod op bepaalde muziekinstrumenten zoals daar zijn; de djembee, de Australische toeter en de blokfluit. Alle exemplaren  zullen feestelijk op het dorpsplein worden verbrand.  Wie niet inlevert verliest zijn stemrecht. Aanpakken die handel. Rode kool gaat onverbiddelijk op de zwarte lijst net als witte vla en alle frituurproducten. En wat dacht u van die hele langzame Chinese films? Censuur luidt hier mijn simpele antwoord. Stokoude vaders met hun addergebroed in een bakfiets? Mitrailleurgeschut erop. Stokoude moeders die hun grijze haar weer in een staartje willen? Net zo. Ik zal niet zo kinderachtig zijn om weer over mannen met witte sokken in sandalen te beginnen, maar deze zullen wel vlak boven de enkels worden afgezaagd. Dus denk eraan, mocht ik me ooit in de politiek begeven; Stem niet op mij!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/6/2010 - Joh en zoenen

Joh zijn vrouw komt thuis. Hij zet zijn bril af. Denkt haar te moeten zoenen. Daar kan geen sprake van zijn. Ze komt juist uit de visagiestudio. Aan haar opmaak even geen polonaise.

Ze kwakt haar tas op tafel. Of er ook koffie kan komen? Als Joh en de koffie haar zoeken bevindt zij zich in de woonkamer. Op de bank.

Joh kan zijn bril niet vinden. Zoeken, weer zoeken, nog eens zoeken. Ah gevonden. Op tafel. Onder de tas van zijn vrouw. Keurig in twee stukken  gebroken.

Joh vouwt een leukoplastje om zijn bril.  Zo moet het even kunnen.

Dan serveert hij koffie. In het mooie servies. Koekje erbij.

Zijn vrouw kijkt naar Joh en zijn gebroken bril. Kritisch. Ze vindt dat zijn decorumverlies zorgwekkend wordt.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/6/2010 - Memo aan de Grote Leider

 

Oude kippenneuker

 

We hebben nu, naar mijn mening, genoeg tijd en aandacht aan onze tegenstanders besteed. Alle andersdenkenden zijn verdacht, in een kwade reuk geplaatst en met de nek aangekeken.

Het is tijd onze grenzen te verleggen en wel in eigen richting. De enige plek waar nog groei valt te verwachten zijn wij zelf. Ik leg het uit.

We hebben tot nu toe succesvol gedaan alsof onze lelijkheid mooi was.

Een belangrijke bijdrage hiertoe vormen jouw gorilla’s. Ik kan beter lijfwachten zeggen, want ze zijn zo lelijk dat een werkelijke gorilla zich aangesproken kan voelen en voor je het weet heb je 'Marianne van de dieren' op je binnenhofje.

Een geniale zet van mij, mag ik wel zeggen, om die valse hondenkop van jou te laten verbleken, door er een stel van die vierkante hormoonpreparaatpsychopaten naast te zetten.

Ook bij de keuze van onze kamerleden heeft onze strategie gewerkt. Ze zijn stuk voor stuk afzichtelijk, op een enkel vrouwtje na, maar dat heeft dan weer zo’n lelijk karakter dat na haar inauguratie zelfs de tamme ratten massaal het riool zijn ingevlucht.

We gaan verfraaien gewaardeerde Droplul. We gaan onze boodschap en ons uiterlijk zodanig oppimpen dat zelfs onze achterban het niet meer begrijpt. Straks, over een paar jaar, bij de nieuwe verkiezingen hebben we allemaal een facelift achter de kiezen, heeft onze beweging een metamorfose ondergaan en zal onze nieuwe boodschap (iets met liefde en medemenselijkheid, maar pin me daar niet op vast, het is nog maar een opzetje) het electoraat zo in de war brengen dat men niet anders meer kan, dan op ons stemmen. Ik werk dit nog uit natuurlijk, maar heb alvast wat lijntjes uitgezet. Zo heb ik Rudy van Dantzig bereid gevonden je lichaamsbewakers iedere ochtend een balletklasje te geven. Hij belooft - op voorhand - spectaculaire resultaten. De kapper van het Nederlands elftal heeft zijn tondeuse ook al toegezegd. Alleen over dat rare apenhaar van jou maakt hij zich zorgen. Het is door al dat bleekmiddel zo dun geworden, dat volumeshampoo niet meer helpt. Zijn voorstel luidt touperen die handel en anders een pruik.

Je ziet, ik ben ermee bezig. Stilliggen is terugwaaien en dat willen we niet. Met jouw rotkop en mijn frisse ideeën zie ik een wereldregering in het verschiet.

 

Je eigen

 

Mannetjesmaker
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

21/6/2010 - Korting

Nou, als u een fikse korting wilt dan meldt u zich maar een keer bij mij aan de kassa zei die mevrouw. Ik was nogal verbouwereerd. Niemand biedt mij ooit korting aan. Als ik erom vraag nog niet. Ik liet het aanbod even rusten want er was iets belangrijks in het dorpshuis. Later deed ik navraag rond de bierpomp. Kende iemand die mevrouw? Welke mevrouw? Nou die van die kassakorting met die paarse jurk aan. Nee, die kenden ze niet. Er woonden geen kassamevrouwen in ons dorp. Alleen hoogopgeleiden.

Maar was er dan een neringdoende in de buurt, in staat tot het schenken van enigerlei korting? Nee, of het zou die mevrouw met dat kunstgebit moeten zijn. Die adverteert op internet als pijpslet, maar het lijkt ons sterk dat ze daar een kassa bij heeft. Hm, nee, deze mevrouw had beslist geen valse tanden.

Hier komen we niet uit vanavond. Krijg ik eens een keer korting, weet ik niet waarvoor. 
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

<- Last Page :: Next Page ->

About Me

Joh gaat over de sukkel in de man. Enz. bestaat uit andere verhaaltjes en gedichtjes van de schrijver (P.J.Buijs) en ingezonden mededelingen.

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Recent Posts

• new kids on the blog
• Stenen dagboek 2
• Stenen dagboek
• dat zit zo
• Joh beleeft weer een dag

Links

• Home
• View my profile
• Archives
• Friends
• Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer