Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Johanna kan vluchten

Musical Marathon

{ 22:17, 29/1/2015 } { 0 comments } { Link }


Zo, dat was wellicht de best geïnvesteerde € 5,00 ever!
Ik heb een echte koptelefoon gekocht.
Het ding is; ik kan niet zonder. En mijn iphone-ears waren sinds enige weken kwijt (wedden dat ik ze morgen vind?)
Maar radio, dat is dus echt mijn ding. Helemaal tijdens het wandelen. Dan heb ik meestal, net als ik denk, nu draai ik links- of rechtsom, richting huis, dat ik dan net dat ene geweldige liedje hoor dat ik al jaren niet heb gehoord… of iets onverwacht wonderschoons, of een buitengewoon boeiende discussie, en dan wil ik net even verder, nog een extra straatje, of 2, want wie weet wat er straks nog komt…
Het gaat best ver, want toen ik mijn oortjes kwijt was, kwam het best in me op om, ondanks een heftige bronchitis te gaan wandelen, maar waar zijn mijn oortjes ook alweer, oh… ja… nou ja… never mind, ik ben ziek…
De radio is mijn coach on the road! Waar Krista me zo af en toe een veer in mijn derrière steekt en helpt meedenken met schema’s en zelf ook een beetje zoekt naar hoe ze me kan supporten, is de radio altijd op mijn telefoon aanwezig, en altijd een stimulans om door te gaan, verder, langer, harder ook soms, bij de goede muziek.
Soms denk ik dat ik mijn eigen muziek wil kiezen en draai ik wat muziek op youtube, ook leuk, maar na 3 artiesten denk ik; en nu dan….
Nou ja, de radio dan maar, maar om even terug te komen op mijn mooie nieuwe wit met roze koptelefoon, die klinkt dus niet alleen 100 keer beter, hij houdt ook nog eens het haar uit mijn gezicht. Hoe cool is dat. En ik zie er zoooo cool uit… (laat me in de waan)
En dan nog iets, als ik die nou op zet op mijn werk is er vast geen collega meer die me echt heel dringend moet vertellen dat het sneeuwt, terwijl ik net lekker geconcentreerd bezig ben, of een andere die me midden in een telefoongesprek ineens een heel verhaal begint te vertellen…
Dus, de best geïnvesteerde € 5.00 van mijn leven? Slechthorend ben ik toch al, dus
Oh ja, lopend heb ik hem gehaald, bij de Blokker, en toen nog ff via de Grote Markt terug, want Comment Ca Va? Wanneer hoor je dat nou?



De klad in de marathon?

{ 21:34, 27/1/2015 } { 0 comments } { Link }

Zo, nu heeft u toch al een flinke tijd niets meer van mij gehoord en ik was zo voortvarend bezig..

Een up-date dan maar.

Begin november, direct na de Noorderplantsoenloop, kreeg ik een stevige longonsteking. Die begon als bronchitis, waar ik prednison voor kreeg. Ik zat thuis, kon niet veel en ik had trek. Voortdurend. Dus ik verveelde me de blubber en vond het best op te brengen om een gevuld eitje te maken, die vooral, maar ook andere dingen die niet zo heel goed voor je zijn als je wilt afvallen.

3 weken was ik ziek. Alles ging weer met de auto en binnen 2 weken, was ik 3 kilo gegroeid. HO! Stop!
December kwam en was druk met Sint en verjaardag en Kerst, het weer was k.t en de klad zat er toch al een beetje in…

Maar goed, het werd januari, traditioneel de tijd van de goede voornemens en ik begon weer lekker te lopen. Ik was eigenlijk stiekem eind december alweer een beetje begonnen. Toen mijn dochter van 10 het eerste weekend van januari bij me “logeerde”, zij groeit op in een co-ouderschap en het was haar vaders weekend, hebben we samen 8 kilometer gelopen. Ik kreeg de smaak weer te pakken.

En toen ging ik afgelopen vrijdag mijn 2 jongste dochters halen. Nr 1 was gehaald en onderweg naar het vriendje van nr 2 voelde ik op de kijk in ’t jatbrug dat ik acuut ziek werd. En nu heb ik dus weer f..king bronchitis. Bah. En ik wel lopen, maar het gaat niet. De trap op en af is al reden genoeg om minstens 2 minuten uit te hijgen.

Maar goed, een marathon is voor de lange adem toch? Dus en bovendien hoeft het dus niet dit jaar, volgend jaar is prima.

Ondertussen was ik van prednison en vreten en inactiviteit en december dus wel mooi alles bij elkaar 4 kilo gegroeid, daar is ondertussen wel mooi 1,5 weer vanaf. Want good lord, daar kreeg ik wel een beetje de zenuwen van! Wat als ik nu ga jo-jo-en, dat kon toch niet, ik leef toch anders, ik ben niet op dieet?
Nu heb ik weer prednison, maar gelukkig geen trek.

Als ik weer een beetje opgeknapt ben, ga ik weer lopen, wandelen eerst maar weer, maar de renkleding komt binnenkort ook gauw weer uit de kast!



Victorie

{ 22:45, 6/11/2014 } { 0 comments } { Link }

JAAAAAAA, ik heb het gedaan, het is gelukt, ik heb de Noorderplantsoenloop, zelf met mijn beide dochters gelopen!!! 2 keer zelfs, want het bleek dat de dames niet gelijktijdig liepen… Er werd in leeftijdscategorieën gelopen.

En deze week was ik alleen thuis, was mijn fietsband lek, mijn autobenzinetank bijna leeg en het geld op de bon en ben ik lekker naar mijn werk gaan lopen. 2 dagen ruim 10 km gewandeld. Vandaag moest ik wel rijden, al was het alleen maar om de tank te vullen, maar werd ik na het eten toch weer onrustig. Ik had dringende behoefte aan kauwgom en dacht nog, ik loop wel ff de lange route naar de supermarkt, maar eenmaal buiten dacht ik, ik loop eerst langs de supermarkt en dan nog een flink stuk door.

God, wat is dat toch heerlijk. Het was helemaal niet koud, nou ja, 4 graden volgens mijn weerapp, maar super lekker! En dan komt het denken weer op gang, ook over het bewegen, juist over het bewegen! Ik was bij Krista, mijn coach, maandag. Ze vroeg me wat ik wilde, opbouwen met intervaltraining naar 5 km of eerst helemaal rennend, steeds sneller 1 km en van daaruit naar 5 km. Ik wist het niet.

Al lopend kwam het antwoord, nog niet helemaal… maar ik wist wel waar ik mee bezig was. Vanavond met name, toen ik liep zonder doel, zonder gerichte bestemming, behalve thuis, na een wandeling. Wandelen, om het wandelen. Maar niet rennen dus… Waarom dan niet, ik wil toch een marathon? Maar… ik wil eerst weten wat mijn lijf kan, kwam in me op… ik loop nu al 3 dagen achter elkaar 10 km (ok, vandaag maar 8, maar toch, echt nog veel meer dan in steptember, want mijn telefoon zegt nu ook elke keer dat ik de 10.000 stappen ruim heb overschreden)

Ik voel pijntjes… die weer weg gaan. Ik snotter me helemaal suf. Aan het begin van de week was mijn ooglid (weer) ontstoken en traanden mijn oog en liep mijn neus hélemaal leeg. Ik raak buiten adem, of nou, net niet echt helemaal met het wandelen, maar voel wel fysieke vermoeidheid.

En dat is dan het mooie van het wandelen. Ik begin en denk na een kilometer: “Nee, niet zo snel, ik wil ver en ik wil lang; niet hard!” Dat gevoel begint dus te komen. Nu eerst met wandelen, mijn spieren sterk maken voor lange einden.

Ik dacht, volgend jaar een marathon is wellicht wat ambitieus, je wilde ook eerst in één jaar 40 kilo kwijt.
Toen het 16 was, was je ook enorm blij! Als ik nou volgend jaar in elk geval 4 dagen achter elkaar 42 km kan wandelen en ondertussen het hardlopen ook langzaamaan meer ga trainen, dan kan ik over 2 of 3 jaar die marathon wellicht ècht aan! Zie, ik krabbel niet terug, dit plan wordt steeds serieuzer!

Ik ga een marathon lopen! Niet morgen, niet volgende maand, misschien zelfs niet volgend jaar, maar het gaat gebeuren, hoe dan ook! “Ik wil, die spreuk is machtig!” Zei mijn meest gehate juf, ooit. Maar mijn lieve vader herhaalt het vaak en ze konden wel eens gelijk hebben ;-)

IK HEB DE NOORDERPLANTSOENLOOP MET MIJN DOCHTERS GELOPEN!!!!!

 



marathon 2

{ 20:08, 24/10/2014 } { 2 comments } { Link }

Zo, het wordt hoog tijd voor een nieuwe blog!

71 kilo en de stappenteller toch een beetje aan de wilgen gehangen. Vooral omdat ik ben gaan hard lopen.
Serieus deze keer! Ik heb mijn meiden ingeschreven voor de Noorderplantsoenloop op 1 november, dus ik heb een doel. Nou bedacht ik me dat mijn meiden vermoedelijk niet een hele kilometer kunnen rennen, ik ook nog niet, dus dat moet hoe dan ook goed komen. De kans bestaat zowaar dat ik me moet inhouden omdat ik de meiden begeleidt ;-)

Ondertussen heb ik me voorgenomen dat ik een marathon wil lopen, over een jaar. Het programma ‘met de kennis van nu’, waarin Diederik Jekel van 0 in vier maanden genoeg getraind had om een marathon uit te kunnen lopen, heeft me enorm geïnspireerd!
Ik wilde het al een hele tijd. Ik heb ooit eens een persoonlijk doelstellingenplan geschreven, een jaar of 7 geleden en daar stond het al in. Maar het werd al snel de 4 mijl en ook die had ik inmiddels al lang afgeschreven. Dat gaat nooit lukken, dan moet ik zooooo veel afvallen en dan nog…

Ik heb er zelfs voor getraind, 105 kilo zwaar. Ik dacht dat als ik maar genoeg hard zou lopen, ik vanzelf af zou vallen… Klinkt logisch toch? Maar weet je, zo 1 + 1 = toch niet helemaal 2.
Het motiveert niet genoeg als je maanden niet verder komt dan 2 minuten achter elkaar joggen.
Laatst liep ik met een overvolle boodschappentas van de markt naar huis en toen viel ineens het kwartje… Ik probeerde hard te lopen met 35 kilo zware bepakking. Dat gaat gewoon niet als je ongetraind bent!

Nu gaat het wel! Niet als een trein, maar ik zie mezelf wel met grote sprongen vooruit gaan en dat werkt enorm motiverend. En ik wil het gewoon! Waarom? Omdat anderen het ook kunnen, dus waarom IK niet? Ik was gehandicapt, echt zo voelde het vaak, maar nu niet meer, dus waarom zou ik dat niet kunnen? Ik ben nog relatief jong, rook niet, drink weinig, eet super gezond en mijn geest is ijzersterk!

Als ik mensen vertel dat ik over een jaar een marathon wil lopen, zegt vrijwel iedereen meteen; “nou, zou je niet eens met een halve beginnen?” En het antwoord daarop is; ”Nee!” althans, die komt in het traject vast wel een keer voorbij, als training, maar het blijft een training voor een marathon. Welke? Weet ik veel, de eerste de beste die eind oktober, begin november voorbij komt denk ik. En misschien gaat het ook wel 2 jaar duren, maar het gaat gebeuren!

Het is een beetje hetzelfde als toen ik zei: “Ik ga 40 kilo afvallen!” Toen zei iedereen ook: “nou, als je 10 kilo kwijt bent, is dat al een enorme verbetering voor je gezondheid hoor…” Ja, maar het hoeft niet nu, niet morgen ook, het mag best 4 jaar duren en moet je nu eens kijken! Ik ben in 2 jaar en 10 maanden 34 kilo kwijt!

Ik ga een marathon lopen! En het hoeft niet nu, en ook niet morgen, maar het gaat gebeuren en in een fatsoenlijke tijd ook nog en binnen afzienbare tijd! HA!



marathon

{ 21:38, 28/9/2014 } { 0 comments } { Link }

So, ik doe aan #steptember, dat hadden jullie vast al meegekregen. Maar dat is bijna ten einde… Vandaag ging ik weer lopen, 2 keer, nou ja, 1 keer met wat IVN collega’s om een route uit te zetten, al gauw 5000 stappen, daarna nog boodschappen en van alles in huis. Op ruim 9.900 stappen uitgekomen, maar ja, dat is niet genoeg. Ik had wel al ruim 30 minuten gefietst ook en dat mag er formeel bij op, maar ik vind het niet genoeg…

Dus nog maar eens de sportschoenen aangetrokken om nog een rondje te doen. En somehow, loop ik dan altijd weer een stuk verder dan gepland. Ruim 10.000 stappen had ik er nog bij nu.

Nou heb ik mij vast voorgenomen dat ik die 10.000 per dag in elk geval een jaar wil gaan aanhouden. Waarschijnlijk wordt dat meer, en wordt dat een peulenschil (dat is iig mijn doel) maar 10.000 echt als absoluut minimum op een dag. De stappenteller heb ik vast.

Er gebeurt iets, iets dat ik alleen uit verhalen ken ;-) Ik ben wat stram en heb wat spierpijn. Ik heb al best wat gelopen de afgelopen tijd, en zelfs hard gelopen, maar ik weet, als ik nu even doorloop, voel ik er zo niets meer van! Ik realiseer het me na 500 meter en even later op de brug voel ik de stramheid en spierpijn wegtrekken! Waanzinnig!

En er gebeurt nog iets, ik ga soms rennen. Vandaag was het heel sterk, ik was al een tijdje aan het denken dat ik alweer geen kleding had aangetrokken om te rennen, en ineens merkte ik dat ik al aan het rennen was! Gisteren was het nog een bewuste keuze, f*ck it dat ik mijn mooie krijtstreep kantoorjasje aan heb, maar vandaag ging het vanzelf, ik merkte ineens dat ik aan het tellen was om een minuut te timen en hopefully wat langer…. En zooo, kreeg ik de smaak te pakken. In plaats van de afgesproken 5 keer, deed ik 8! En toen ik de 6de keer mijn stopwatch toch maar eens aanzette, bleek ik 1,5 minuut te lopen in 60 tellen ;-) Wie weet loop ik ooit nog eens de zo verlangde 4 mile!



Lopend naar Genua

{ 16:53, 24/9/2014 } { 0 comments } { Link }

Dat lopen van mij, dat is wel een dingetje aan het worden.

Het doet wat met me. Bijna iedereen weet wel dat als je een eind gaat lopen, je haast als vanzelf gedachten op een rijtje gaat zetten. Het haalt de scherpe kantjes van de pijn of de spanning en je komt op goede ideeën. Dat werkt bij mij ook zo.

Maar ik loop inmiddels afstanden, waarvoor veel mensen de fiets nog niet zouden overwegen en dat doet nog iets anders met me. Dat is best lastig uit te leggen, maar ik ga het toch proberen ;-)

Het lopen maakt dat mijn leefwereld een bepaalde traagheid krijgt die ik in mijn hectische bestaan als zeer plezierig ervaar. Als ik naar mijn werk loop, weet ik van tevoren dat ik een uur onderweg ga zijn en daar berust ik in. Berichten op de radio, mijn altijd trouwe metgezel, over schadeclaims bij vliegtuigmaatschappijen in verband met 3 uur vertraging, files van kilometers lang etc. komen me dan zo onbeduidend voor.

Dat werkt ook door in de rest van mijn leven. Ik merk dat ik veel minder loop te stressen om overal op tijd te zijn. In het ergste geval zijn we maar te laat, een paar minuten verschil op de klok en mijn horloge kan er zijn. Als ik wat later ben en wat later met koken en dus de kinderen snel in bed moeten, dan maakt dat ene kwartiertje eigenlijk helemaal niet zo veel uit. Daar maak ik me niet meer druk om. Zooo, dat is lekker joh!

Maar er is ook een aan de andere kant aan dat verhaal, ik begin eerder met de dingen, vind het vroege opstaan minder erg, zodat ik op tijd ben. Net als dat ik om 8.00 uur vertrek, om zeker te weten dat ik voor 9.00 uur lopend op mijn werk kan zijn.

En dan is er nog die andere component: Het lopen geeft me een gevoel dat ik niets nodig heb om ergens te komen en om heel ver te komen. Dat niet alleen in de meest letterlijke zin, maar ook in figuurlijke zin. Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat ik met de kinderen Kruistocht in Spijkerbroek aan het lezen ben. Hoe de dingen toch mooi bij elkaar komen. Kinderen die van Keulen naar Genua lopen in een paar maanden, over de bergen.

Ik stap mijn voordeur uit en ben een uur later helemaal aan de andere kant van de stad. Ik zet mijn gedachten op een rij, ik krijg goede ideeën, analyseer mijzelf, word een beter mens (hoop ik). Verder val ik er van af, krijg een bere-conditie, èn op dit moment verzamel ik ook nog geld voor kinderen met cerebrale parese (wat ze voorheen spastische kinderen noemden) door www.steptember.nl

Voor steptember draag ik nu een stappenteller. Daarop moet ik elke dag minimaal 10.000 stappen hebben. Dat red ik makkelijk. Mijn record was 30.000, zo’n 2 weken geleden. Tot mijn grote genoegen en verrassing, staat mijn team momenteel op de 4 de plaats van ruim 40 teams die binnen ons bedrijf mee doen en rond de 55 ste plaats van de ruim 600 teams in het land. En mijn aandeel daarin is het grootst. Whaaaa, ik was 105 kilo en als ik iets moest oppakken, vroeg ik het mijn kinderen vaak te doen.

Soms vragen mensen me waar ik de tijd vandaan haal om zoveel te lopen. Het antwoord daarop is vrij simpel; ik kijk haast geen tv. 2 uur in de week, hooguit. En dat is niet iets waarvan ik zelf nou vind dat dat heel geweldig is of zo, want ik kan er namelijk heel eenvoudig de rust niet voor vinden. Gewoon een uur of 2 / 3 op mijn kont op de bank zitten, ontspannen kijken naar iets wat me boeit en er even helemaal in verdwijnen. Het lijkt me heerlijk, maar het lukt me niet.

Verder sleur ik tegenwoordig af en toe mijn kinderen mee op de wandelingen en begin ik dus eerder, door wat vroeger op te staan. Nu ja en daarnaast ben ik natuurlijk om de week alleen, waarbij ik wel het nodige te doen heb, maar ook wel erg veel tijd heb voor mezelf.

So far so good, van de week eindelijk weer eens 2 kilo kwijt, want ondanks al die kilometers en salades en boterhammen selderiesalade, stond ik best alweer even stil. Ik denk dat ik die stappenteller nog maar even houd.

Vanavond ravioli gevuld met walnoten met een saus van zontomaten en verse groente. Hmmm

 

 



Ik beweeg en voel me beter

{ 16:51, 14/9/2014 } { 2 comments } { Link }

Grappig, ga zo maar weer even lopen, want ik merk steeds dat als ik mee een beetje rot voel, ik bij het wandelen enorm ga grijnzen, want ergens komt dan dat gevoel, dat gevoel van; Ik ben 30 kilo kwijt, van een bmi 'ga onmiddellijk naar de dokter, want anders gaat u dood', naar een bmi 'je moet niet meer aankomen, want dan wordt het ongezond' en het gevoel van; kijk nou eens hoe ik hier loop en hoe ik er nu uitzie!

En dan kom ik iemand tegen die hardloopt en daar denk ik dan voor, dan denk ik dat die denkt; ga eens wat harder lopen, ga eens hardlopen ofzo, dan val je tenminste een beetje af, maar ondertussen denk ik ook; Ha, maar ik heb al 8 kilometer gelopen, en jij? Bovendien ben ik al 30 kilo kwijt op deze manier, en jij?

En dan komt dus die grijns! Gisteren had ik er ruim 20.000 stappen opzitten en ik had ook al een half uur gefietst. Ik moest nog een boodschap en ging op de fiets, lopen zag ik echt niet meer zitten. Toen merkte ik voor het eerst dat mijn spieren moe waren. Ook na rust nog. Dat kan ik me haast niet heugen. Ik zal het vast wel eens hebben meegemaakt, ooit, vroeger. Maar tot nu toe had ik met het bewegen of mezelf echt helemaal totaal gegeven en uitgeput en was ik daarna uberhaupt niet meer  in staat om nog een stap te doen en deed ik dat dan dus ook niet meer, of wel moe, maar na een uurtje aantutten thuis, weer makkelijk in staat om nog een uur te wandelen. 

Vandaag had ik niet zo'n zin. Ik had wel even een boodschap op de fiets gedaan en wat in huis aangeklungeld tot een 2000 stappen en ondanks mijn stappenrecord van gisteren, voelde ik me toch niet lekker als ik niet de minimale vereiste van #steptember van 10.000 stappen zou halen. Dus toch nog maar even een wandelingetje ingezet, weer een vrolijke grijns tevoorschijn getoverd, (leuke bijkomstigheid is dat ik daardoor ook heel makkelijk lach tegen voorbijgangers, die bijna altijd leuk terug lachen, #sociaalexpiriment) Nu zit ik, met het fietsen best ruim op 10.000 stappen, maar overweeg, puur voor de fun of it, nog een ommetje ;-)

Irritant is wel dat ik nu exeptioneel veel beweeg, heul netjes eet en de afgelopen 2 weken geen gram ben afgevallen! Voor het eerst begin ik te geloven dat de stelling 'spieren zijn zwaarder dan vet' op mij van toepassing zou kunnen zijn. Want ik merk dat mijn figuur weer heel erg aan het veranderen is. Hoewel ik het afgelopen jaar eigenlijk nog maar 6 kilo ben afgevallen (ja ja, op zich al een hele prestatie, maar op de 30 kilo die ik kwijt ben, maar een fractie) maar het shirt dat ik vorig jaar kocht omdat ik vond dat ik nou wel eens een keer iets strakkers aan kon trekken, is nu zo completly oversized, dat het echt niet meer kan! Maar ja, je wil het ook ergens in cijfers terugzien natuurlijk hè, dus een beetje frusterend blijft het wel... 

Ik ga dus straks, na het eten, nog maar even lopen, met de radio op mijn telefoon, een ommetje, voor de goede zaak en voor Cerebrale parese. ;-) www.steptember.nl 

 



Wat mij drijft:

{ 16:21, 11/9/2014 } { 1 comments } { Link }

Ooit was ik getrouwd, 105 kilo, ongelukkig en moeder van 4 prachtige dochters. Nu ben ik gescheiden, 75 kilo, nog steeds moeder van 4 prachtige geweldige dochters en ..... bijna gelukkig.

Voor ik "verkering" kreeg en 4 keizersnedes had ondergaan was ik ooit 55 kilo, jaren lang. What happend...? Daar gaat het nu niet over, maar wat daarna gebeurde, toen ik weer Echt begon af te vallen. Dat is wat me boeit. Mijn lijf verbaast me, steeds weer. En de vorderingen en de verwonderingen, wil ik misschien wel delen:

Ik was ongeveer een jaar gescheiden, nog net zo dik als toen ik nog getrouwd was, at hetzelfde, bewoog hetzelfde; namenlijk niet, afgezien van iets meer trappen en boodschappen sjouwen, dronk iets te veel en was nog net zo ongelukkig.
Jeeeee was dat eerste jaar zwaar!†

Op een dag begon het eten van vlees me tegen te staan en ik vroeg me af waarom ik het eigenlijk at, dat deed ik vroeger ook niet, het paste niet bij me! Maar er gebeurde nog iets, iets belangrijkers. Er was niet eens een aanwijsbare aanleiding, maar ik begon me te realiseren, dat als er iets gebeurde, een ramp, een oorlog, iets heel ergs, ik de eerste zou zijn die er aan ging, dat ik never nooit niet in staat zou zijn om te vluchten. Laat staan dat ik in staat zou zijn om mijn 4 bloedmooie dochters redden!! En ik was nu alleen.... als er iets gebeurde waarbij iedereen onmiddellijk acuut zijn eigen hachie moet redden, was ik alleen. Helemaal alleen met 4 kleine kinderen en 40 kilo overgewicht en 0,0 conditie! Zooo de knetter dat sloeg eerlijk gezegd langzaam maar zeker,... in als een bom.

Dus toen stopte ik eerst maar eens met drinken en niet veel later at ik ook geen vlees meer. En zie, ik viel 20 kilo af! Helemaal toen ik besloot dat vissen natuurlijk ook dieren zijn en dat je voor kaas het enzym uit de maag van een kalfje nodig hebt en gelatine van botten van (dode) dieren gemaakt wordt en dat dus eigenlijk ook niet echt ok is. Gut, toen ik 26 was, en de tijd daarvoor dat ik vegetarier was, had je geen internet toen wist ik echt niet dat kaas niet ok was, maar dat was nu toch geen excuus meer... ik weet meer. Joh, dat van die gelatine, dat zet ook echt zoden aan de dijk, als je mijn nieuwe, eigen, leefwijze, als dieet zou beschouwen (dat doe ik niet, ik kan, denk ik, nooit meer een dier eten) want in bijna alle snoep en in veel toetjes zit het goedje. Dropjes? no no, Marshmellows? no no, Kwarktaart? no no (meestal), jeemig zelfs koekjes en sommige geitenkaas.

Dus ik moest gaan opletten. Alles wat ook maar een beetje verdacht kan zijn in de supermarkt, ondergaat tegenwoordige een grondige inspectie. De leesbril en diverse apps helpen me de gebruiksaanwijzingen goed te duiden. E411, E485, E640, E42, dierlijk stremsel, tja maar ja, dan vallen natuurlijk vet en zouten etc ook op.

En dan was er nog iets, ook niet onbelangrijk, vermoed ik. Mijn oudste dochter groeit de pan uit, en eet me de oren van het hoofd. Ik schep altijd eerst mijn kinderen op en daarna is wat er overblijft voor mij. Dat klinkt Cinderella, of weet ik veel, maar over het algemeen bleef er voor mij genoeg over om 2 keer op te scheppen.... Maar ik ben niet meer gaan koken en dus wel (veel) minder gaan eten, heel langzaam, maar heel zeker! En hier komen de mooie verwonderingen over mijn lichaam. Mijn maag is gekrompen! Niet een beetje... Nee, een berg! Ik merk elke keer weer verwonderd, dat ik maar heel weinig op kan. Dat ik vaak te veel heb opgeschept als ik zonder de kinderen eet. Dat ik, als ik de kinderen een ijsje geef, ik zelf eigenlijk maar even over sla...

Gek he, jaren lang heb ik gevochten tegen het overgewicht, elk dieet heb ik geprobeerd en nu vloog het er haast vanzelf af! Gut, ik lijk wel zo'n reclameflimpje van shopnet of weet ik veel hoe dat heet ;-) Maar.... na die 20 kilo bleef het wel een beetje steken.... best een tijd. Een jaar ongeveer.†

Op een gegeven  moment, zo na een jaar, ging ik me anders kleden, alsof ik 20 kilo kwijt was.... OH JA, ik was ook 20 kilo kwijt ;-) maar meer alsof ik slank was. Eerder vertelden mensen me graag dat ik me zo goed kleedde, dat ik wel "gezet" was, maar dat ik er altijd tip-top uit zag. hmmmm. echt niet altijd! Iemand die ik kende heeft me wel 3 keer verteld dat ze een hele dikke vriendin had, waar ze soms tegen zei:" Joh, ik ken iemand, die is ook wat steviger, maar die ziet er altijd uit om door een ringetje te halen!" Dat was natuurlijk als een super lief compliment bedoeld, maar is eigenlijk ook niet helemaal aardig.... Ik voelde me wel gestreeld, maar ook wel wat hm.... tja, ik ben ik..., beledigd....
Maar goed, ik ging me dus anders kleden en terwijl ik al een jaar 20 kilo kwijt was, begon dat mensen ineens op te vallen!

De complimenten waren niet van de lucht. Dat gaf natuurlijk wel een enorme boost om door te gaan, maar ik stond stil†

Maar ondertussen at ik wel weer van alles, ik verving, dronk koffie met heerlijke slagroom, at jummie roomkaasjes, olijven, ik groeide niet, maar viel ook niet af. Dat moest ik maar weer afgelopen zijn, nu werd het serieus hard werken! Eerst viel vanzelf af, maar nu moest ik er iets voor gaan doen. Dat mislukte een paar keer. Dan nam ik me weer voor, nee, klaar nu, maar dat duurde even...

Heeeeel langzaam begon ik ook wat meer te bewegen. Ik stapte op de fiets, ik begon te wandelen, al wandelend te fotograferen en mooie ivn wandelingen te lopen. (en die van natuurmonumenten en van de vvv en ....)
En Goh, Joh, weet je wat... je zou het niet zeggen he, maar..... ik viel af! Niet zo snel dit keer, maar gestaag toch weer een aantal kilo.

en toen was ik 30 kilo kwijt....

En toen stond het weer stil... en nu, nu eet ik alweer een hele tijd heel beheerst, geen extra's, 3/4 van mijn gebruikelijke maaltijden en het is steptember. En ik loop met mijn team "De Vrolijke Stappers", elke dag in elk geval 10.000 stappen per dag. Ik wil er 20.000 per dag, want (en dat soort dingen komt steeds vaker terug van vroeger) als ik eenmaal bezig ben, wil ik ook winnen. Dus voer ik het klassement van mijn team aan en ben ik (alleen ik, vermoed ik) in hevige concurrentie met het team van mijn vaste lunchwandelmaatje dat 1 plaats boven ons staat in het klassement van mijn bedrijf. (hunnie staan op 3, wij op 4, maar in hun team zit iemand die voor een halve marathon traint)

Soms begin ik te rennen, als ik aan het wandelen ben. Ik ben stapel gek op radio! Ik kan einden en einden lopen, zolang ik maar naar de radio kan luisteren. Het is een beetje afhankelijk van mijn bui, radio 3 meestal, maar soms RTVNoord of OOG of radio 1. Als ik ergens ben en het is een beetje donker en de muziek is goed en de fibe is goed, dan denk ik: "fuck it, je moet ergens beginnen en ik ga NU!" en dan ren ik, tot .... ik die persoon voorbij ben, want anders ga ik zo af.... Oh, maar nu hebben die me ook al zien rennen, als ik nu stop met rennen zullen ze ook wel denken dat ik net begonnen ben... nou ja, ik ren een eindje, tot het weer wat rustiger is op het pad ;-)

Ik ben naar de fitnessjuf gegaan, die op mijn werk, op de begane grond, een fitnesscentrum runt, met de trap. Ik wil de Noorderplantsoenloop rennen, met mijn 2 jongste dochters! En voor het eerst in mijn leven, denk ik dat het echt haalbaar is. Ik kan 18 kilometer op een dag wandelen, ik kan 27 kilometer op een dag fietsen, en ik ga rennen, ik ga kunnen hardlopen! Ik ga mijn kinderen kunnen redden in geval van nood! (ik ben alleen zo bang dat als ik die Noorderplantsoenloop heb gelopen, de overwinning op mijzelf zo groot is, dat het de overwinning van mijn kinderen op zichzelf overschaduwt.... als ik het haal.... nog 8 weken)†

Bijna... ik wil nog steeds zeker 10 kilo afvallen, maar daarover later!



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Links


Categories


Recent Entries

Musical Marathon
De klad in de marathon?
Victorie
marathon 2
marathon

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer