Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Josefien's colums

Het lot van de liefde...

21:53, 13/3/2010 .. 0 comments .. Link
Na de zoveelste oproep gemist heb ik er genoeg kaas van gegeten. Een verhaal over de zoektocht naar liefde, verkeerde keuzes en de onvermijdelijke gevolgen van een avondje ‘Jills’ drinken.

Als ik de kroeg binnenkom, zie ik je al staan. Minstens 1 meter 90 lang, breed en kaal. Niet van het type kalend, maar geschoren kaal. Net als wielrenners die hun benen scheren om sneller te zijn, denk jij dat dit bijdraagt aan een goede uitoefening van je vak. Ik denk dat je een vrije avond hebt want je draagt geen uniform en oortje. Je staat wat aan de bar en er dralen wat getoupeerde blondines, inclusief gouden oordellen en kettingen, om je heen. Ik dans wat met de meiden, bestel biertjes aan de bar en houd je met een slinkse blik in de gaten. Zonder het te weten heb jij vanavond meegedaan aan de loterij, en gewonnen. De prijs kun je alleen vanavond afhalen omdat morgen alles anders is.

Wanneer de meiden even naar het toilet gaan, minuten uren lijken te duren en ik alleen bij een paal (en voor paal) sta, probeer ik je aandacht te trekken. Je lijkt door me heen te kijken en ziet me niet staan. Althans, dat denk ik op dat moment.

Als ik het wachten zat ben en de meiden nog steeds niet zie, loop ik naar het toilet waar ik ze druk pratend aantref. ‘ Ja hallo, en nu even weer naar de bar s.v.p!’ roep ik ietwat geïrriteerd. Ik weet dat ze beide iets teveel van het goede (lees: bier) hebben gedronken, dus ik neem het ze eigenlijk niet kwalijk. Ik doe wat gespeeld boos om ze weer mee naar de bar te krijgen. Mijn plannetje lukt en we lopen de kroeg binnen.

Als ik je passeer en met mijn hand even je schouder aanraak, zodat ik er langs kan (oké, er was ruimte zat, maar dit was mijn laatste strohalm) glijdt je blik eindelijk over mijn gezicht. Je kijkt me nieuwsgierig aan en ik glimlach mijn liefste glimlach bloot. En dan weet ik het: ik heb je. Easy. Je gaat je prijs straks in ontvangst nemen.

Ondanks je welwillende reactie loop ik toch verder. Je zal eerst je lot moeten betalen voordat je het prijzengeld int. Zo werkt dat ook in het gewone leven. Je zult nooit de hoofdprijs winnen als je geen lot koopt.

‘Doe mij maar een Jills’, hoor ik mezelf tegen je zeggen, als je vraagt wat ik wil drinken. Je bent naar me toe komen lopen toen ik bij de bar stond. In je ogen zie ik al wat ik had verwacht bij types als jij. Je denkt dat ik een makkelijke prooi ben, die met een beetje alcohol wel zal zorgen dat jij je hoofdprijs krijgt.

Maar ik ken types zoals jij, ik ken ze al mijn hele leven. Jij weet niet dat ik daar zo doorheen prik, en dat de prijzenpot daarmee ogenblikkelijk wordt verlaagd. Na wat drankjes en een gesprek over niets wat mij enigszins boeit, heb ik besloten dat je enkel nog in aanmerking komt voor de poedelprijs. Jij hebt niets door.

 Als ik, samen met de meiden, om 4.15 het café uitvlucht omdat jij nog in het rookhok staat en dit de enige manier is om zonder al te veel kleerscheuren het pand te verlaten, heb je de poedelprijs al in ontvangst genomen. Ik heb een leuke avond gehad, jij hebt gekregen wat je toekomt, en daarmee is de zaak afgedaan.

Of toch niet, besef ik als mijn telefoon voor de vijfde keer overgaat. Ik had je nooit mijn nummer moeten geven, denk ik hardop, als ik in bed lig. Nadat je me zes keer hebt gebeld krijg ik een smsje. ‘Waarom ik zonder iets te zeggen weg ben gegaan en of je nog even langs zal komen bij me thuis?’ Als ik denk over of en wat ik zal antwoorden, voel ik geen enkele wroeging. Je krijgt immers wat te toekomt.

Als ik zeg dat ik je niet begrijp, lieg ik. Natuurlijk begrijp ik dat de hormonen door je lijf gieren, want je bent nu eenmaal van het zwakke geslacht. Ik begrijp best dat je meer verwacht als je een lot (uit de loterij) koopt, maar helaas kerel, je wint niet altijd de hoofdprijs. Daarnaast moet je ook begrijpen dat niet alles te koop is.

Als ik na 5 minuten een smsje intik, doe ik dat met een glimlach.

‘Vanavond heb je een lot gekocht en gewonnen. Je had in eerste instantie de hoofdprijs. Door fout verstrekte informatie is je recht op deze prijs onmiddellijk vervallen, waardoor enkel en alleen de poedelprijs nog tot u toe behoord. Deze heeft u reeds geïnd. Bij deze vervalt het recht dus ook om nog aanspraak te kunnen maken op ander prijzengeld’

Met vriendelijke groet,

Loterij ‘het lot van de liefde’

 



Ik heb je overal gezocht, maar niet gevonden...

21:17, 13/3/2010 .. 0 comments .. Link
Ik heb je overal gezocht maar niet gevonden.

De stad ben ik doorgelopen, zes keer op en neer, kruislings wegen genomen, afstanden overbrugt met mijn benen en fiets. In ieder hoekje heb ik gekeken. Denkend dat ik elk moment een glimp van je op zou vangen, je zou zien in een cafeetje, je zou treffen in een winkel. Maar dat gebeurde niet.

Overal waar ik keek zag ik mensen, hand in hand, zij aan zij. Lachen, praten, gezellig samen zijn, zoals ik ook met jou zou willen. Mijn humeur daalde met de minuut. Een bijna panisch gevoel nam bezit van me, neurotisch liep ik nog eens dezelfde straat in en uit, omdat opgeven gewoon geen optie was. Mijn instinct draaide overuren. Ik probeerde met mijn vrouwelijke intuïtie een soort radar uit te zenden, zodat ik je zou kunnen lokaliseren. Telepathisch begon ik aan je te denken, in de hoop dat jij hetzelfde deed. Op die manier zouden we elkaar zondermeer vinden, was mijn overtuiging die middag.

Na twee- en een half uur door de stad dwalen, lippen blauw als de zee en handen koud als ijs, wist ik dat ik het op moest geven. Mijn radar werkte niet, telepathie is onzin en jij bent nergens te bekennen. Nog een laatste keer dwaal ik door de winkelstraat, nog één keer, houd ik mezelf voor en dan ga ik huiswaarts. Zo kan ik niet leven, zo kan ik niet iedere zaterdag doelloos en hopeloos mijn tijd verdoen.

 Ik heb je overal gezocht, maar niet gevonden.



Net als het plantje.

21:06, 13/3/2010 .. 0 comments .. Link

Vandaag is ie gestorven… Uitgebloeid… Verwelkt… 

Of, zoals ‘gewone mensen’ zouden zeggen: Oh, die is dood! De roze bloemetjes zijn bruin, en de groene bladeren hangen er slap bij. Het is nog niet zo dat de schimmel er op staat, maar hij is gestorven, is niet meer….

Ik denk zelf, als ik terug reken, dat ie maandagnacht al begon aan zijn lijdensweg. Het zag er al een paar dagen niet zo rooskleurig uit….

Maar het gekke is: Hij stond vorige week nog zo mooi in bloei! Fel roze bloemetjes kwiek omhoog kijkend en zoekend naar zonlicht. Misschien was het mijn eigen schuld? Had ik beter naar het advies van de verkoper moeten luisteren toen ik hem kocht: vooral veel zonlicht, dat heeft ie nodig! Ik had op dat moment geen ander plekje, dus parkeerde ik het potje in een donkere hoek.

Nu, een paar dagen later weet ik dat het gebeurd is. Ik zou het plantje weg moeten gooien, en alles wat dan nog restte, was een kale pot.

Het ging me niet gemakkelijk af. Eerlijk gezegd kun je best stellen dat ik er moeite mee had. Ik gooi namelijk niet zo gemakkelijk iets weg. Dat is mijn hele leven al een probleem geweest, en tot op de dag van vandaag bewaar ik alles waarvan ik ook maar even denk: Oeh, dat zou ik nog wel eens nodig kunnen hebben. (als ik je dan vertel dat ik kerstkaarten van 1997 en kassabonnetjes van drie jaar geleden terugvind, opgeborgen in een doos onder mijn bed, staat het schaamrood op mijn kaken, maar goed.)

Terug naar het plantje….

Als je een plantje koopt ga je er van uit dat deze het wel even volhoudt. Je probeert hem de beste zorg en liefde te geven, niet te veel, anders verzuipt ie, niet te weinig, want dan droogt ie uit… Op een gegeven moment zie je dat het plantje gaat bloeien, en je weet: ik doe iets goed! Als het hoogtepunt dan is bereikt, en je denkt dat ie voor altijd zo mooi zal zijn… gaat ie gewoon dood.

Ik heb er moeite mee (maar dat zei ik al) en ik heb iets bedacht. De volgende keer, als ik weer eens langs een bloemenzaak loop (en dat kan wel wat maanden duren, want dat doe ik nu niet zo gauw meer natuurlijk) dan ga ik eerst eens goed rondkijken.

Zelf heb ik bedacht dat ik dan niet op zoek ga naar een plantje, maar naar een plant. Een echte grote, stevige plant. Niet met mooie bloemetjes, die zo leuk staan en mooi ruiken, maar naar één met een stevige stam, met grote groene bladeren. De potgrond waarin ie staat is dan minstens zo belangrijk, want hij moet wel stevig staan. Ik zal de verkoopster dan vragen of die plant ook tegen duisternis kan, want de zon kan natuurlijk niet altijd schijnen… Ook zal ik er zeker op letten dat er geen bladluis op te bespeuren is, want die vreet al je liefde en zorgzaamheid op, net zo lang tot er niets meer over is …van je plant.

Met moeite pak ik de pot van de plaats waar deze drie hele weken heeft gestaan. Dat heeft helaas zijn sporen achter gelaten. Ik zal even moeten poetsen voordat deze sporen niet meer zichtbaar zullen zijn, maar dat geeft niks want ik heb de tijd wel!

Wat ik eigenlijk wil zeggen met dit rare verhaal over een plantje, is dat iets heel mooi kan lijken, maar soms ontzettend snel weer uitgebloeid is (om even in termen te blijven van bloemen). Soms heb je het zelf niet helemaal in de hand, ook al doe je nog zo je best. Externe factoren kunnen invloed hebben op iets, maar ik denk zelf dat als de interne factoren genoeg leunen op een stevige fundatie, het wel goed komt. De wind blaast niet zomaar je huis om, snap je?

Ik gooi m nu toch maar weg…. mijn plantje….

Dood is dood. Weg is weg. Over en uit. Sluiten.

Ooit komt er wel weer een nieuwe, als de tijd rijp is en ik daar zin in heb.

 

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories

Verhalen

Recent Entries

Het lot van de liefde...
Ik heb je overal gezocht, maar niet gevonden...
Net als het plantje.

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer