Mijn vader zong in het kerkkoor.

Gregoriaanse gezangen.

Nooit zaten we naast elkaar.

Hij stond daar en ik zat hier.

De zangers van het koor zijn bijna allemaal overleden.

Het is werkelijk Hemelse muziek.

Kerstmis

Is het feest van samen zijn.

Bij mij overheerst altijd een gevoel van gemis.

Nog hoor ik de klokken beieren terwijl wij naar de nachtmis liepen.

De ijle klanken van het jongenskoor gaan niet meer uit mijn hoofd.

Oude wonden worden niet meer open gereten.

Jeuken doen ze wel.

Het jaar loopt ten einde.

Hoe ouder je word, hoe sneller het gaat.

Het jaar is nog maar net begonnen of het is al weer voorbij.

In de laatste week van het jaar kijk ik achterom naar de gebeurtenissen van het

voorbije jaar.

We zijn beiden gezond, alhoewel de leeftijd toch ook een klein beetje gaat meespelen.

Dingen die altijd vanzelfprekend waren kosten wat meer moeite.

Daarentegen gaat het goed met onze dochters.

Ze hebben beiden hun weg gevonden.

En daar doe je het ten slotte allemaal voor.

Wat de toekomst brengen zal staat in de sterren.

Maar een goede gezondheid is toch wel het allerbelangrijkste.

De rest is van voorbijgaande aard.

Ik wens iedereen een gelukkig en vooral gezond

2006

verliefd

Zij streelt met haar vingers over mijn wang, mijn neus en mijn

lippen en vraagt: "Hou je nog van mij?"

Ik kan alleen maar ja zeggen met een verstikte stem.

Onderwijl huil ik van geluk.

Truckchauffeur

Duizenden kilometers rijden om op een stille, winderige parkeerplaats te staan.

Ver weg van zijn geliefden.

Bij een huis wat verder op stopt een auto.

Er stapt iemand uit die zwart is en iemand met een witte baard en gekleed in een rood gewaad.

Hij haalt zijn schouders op, want na al die jaren kan niets hem nog verbazen.

vrijdag 2 december

Na een paar kilometer denk ik er hard over

om te stoppen en naar huis te gaan.

Het is koud en het waait hard.

Opeens breekt de loodgrijze hemel open

en een zonnestraal raakt de aarde.

Een drietal pony's rent om het hardst door de wei.

Hun manen wapperen in de wind, die ik nauwelijks nog voel.

Vertrouwd

Mijn dorp is mijn dorp niet meer.

De kerk is de kerk niet meer en de molen is de molen niet meer.

De kermis, misschien.

Of het kerkhof, waar mijn vader en moeder begraven liggen.

Soms ga ik naar hun graf en dan praat ik even.

Dat voelt vertrouwd.

Een drukke week achter de rug.

Verjaardagen etc.etc.

Maar waar ik mij toch wel het meest zorgen over maak, dat is mijn zus.

Ze heeft een ziekte, waardoor ze langzamerhand steeds minder kan.

Deze week moest ze drie morgens een infuus met medicijnen hebben.

Ik ben met haar meegeweest, omdat ik het niet verantwoord vond dat ze zelf zou rijden.

Ik schrok me wild toen ik haar zag lopen. Zelf is ze er behoorlijk laconiek over.

Gistermorgen heb ik in de tussentijd, dat zij in het ziekenhuis was, een rondje met de atb op de Posbank gemaakt.

En dan besef je pas dat gezondheid een grote rijkdom is.

Stil

Het laatste kind is nu uit huis.

Geen harde muziek meer of luide gesprekken over wereldse problemen.

Alleen in het weekend komt ze nog thuis.

Ik zal het missen, dat ze aan tafel zat te leren.

De boekentas in de hoek

en het spoor van uitgetrokken kleren.

De klok tikt.

De hond gaapt.

We kijken elkaar eens aan.

Wat is het stil in huis.

Hoe ouder je wordt, hoe sneller het leven gaat.

We zijn alweer bijna aan het einde van het jaar, maar voor mijn gevoel is het jaar net pas begonnen.

Afgelopen weekend hadden wij bezoek van mensen uit Elsloo, die wij 15 jaar geleden tijdens onze vakantie ontmoet hebben in De Ardeche.

Meestal zijn vakantiekennissen voor 1 jaar, maar wij ontmoeten elkaar al 15 jaar minstens 2 maal per jaar.

Zij waren in de veronderstelling, dat er alleen in Limburg heuvels zijn.

Maar na een flinke wandeling op de Posbank waren ze genezen.

Maandag heeft onze jongste dochter haar rijbewijs gehaald na vijf pogingen.

Ik heb ze gelijk laten rijden en ik moet zeggen dat ik er wel wat gespannen naast zat.

Inmiddels woont ze op kamers in Arnhem.

Ik had ze gisteravond nog aan de telefoon en ze klonk gelijk een stuk volwassener.

Of zou dat inbeelding zijn?

Albenga

Is een rustig stadje aan de Middellandse Zee.

Het leven is er kalm en bedaard.

Je dwaalt er door straten en over pleinen,

en geniet van de cappuccino.

Een dag per jaar staat de stad op z'n kop.

Milaan-San Remo komt voorbij.

Daarna is het leven weer kalm en bedaard,

en is de cappuccino voortreffelijk.

Gisteren was een hele drukke dag.

Om hald vijf opgestaan,  want ik heb vroege dienst en na het werk gelijk naar mijn broer Arno,

om hem te helpen de woonkamer uit te pakken.

Op het werk deed zich nog iets leuks voor.

Op een gegeven moment vloog er een vogel over de afdeling, wat dus een roodborstje bleek te zijn.

Iedereen probeerde hem te vangen, wat het beestje alleen maar angstiger maakte.

Op het laatst vloog hij naar een kleinere ruimte, waar we gelijk het licht uitdeden.

Daarna liet het dier zich zonder veel moeite oppakken, en hebben we het zijn vrijheid weer gegeven.

Bij mijn broer moesten we de woonkamer uitruimen, omdat ze er gaan verbouwen.

Om vijf uur was ik thuis. Eten, even zitten, douchen en daarna op bezoek.

We gingen op visite bij een ouder, maar heel leuk echtpaar.

Mevrouw was tien jaar geleden met boetseren begonnen en bleek een natuurtalent te zijn.

Ze maakt werkelijk schitterende beelden.

Om kwart over elf thuis en naar bed.

Eindelijk.

Bij ons klinkt er altijd muziek.

Van 'smorgens vroeg tot 's avonds laat.

Ik zelf hou veel van klassiek en dat gaat van de late middeleeeuwen tot het begin van de twintigste eeuw.

Vandaag luister ik naar Kathleen Ferrier.

De engelse alt die al op eenenveertig jarige leeftijd in1953 overleed.

Ik ben diep onder de indruk en zeker ook ontroerd door haar warme stem.

Zij was niet alleen een begenadigd zangeres, maar ook een zeer innemende persoonlijkheid.

Ze wordt in Engeland nog altijd betreurd.

Ik had ook graag iets met muziek gedaan, pianospelen of zingen, maar ik kan geen noot lezen.