Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

KathMam40

Leven in twee werelden

10:58, 12/11/2009 .. 0 comments .. Link
Juist het mooie in ons leven is ook het zwaarste in ons leven.

 

Het feit dat ik uit de gewone wereld kom en een jeugd heb gehad zoals vele andere jongelui is een groot voordeel om te kunnen overleven. Want overleven is het wel in deze omstandigheden. Het is goed dat ik deze keuze heb gemaakt. Ik kon uiteindelijk ook niet veel anders doen dan deze keuze te maken. Als er een stem is die zo hard roept dat je wel moet luisteren.

 

Ik ben een enfant terrible geweest. Het bloed onder de nagels van mijn ouders uitgehaald. Ik ging veel uit, dronk veel te veel en veel te sterke drank, reed een opgevoerde brommer, rookte veel te veel, deed mijn eigen ding, gaf vooral mijn moeder overal de schuld van en gaf net genoeg om school dat ik elk jaar maar net over ging, zelfs een keer bleef zitten. Ik was onrustig, wilde vrijheid, mijn eigen keuzes maken, maar zolang ik thuis woonde en anderen over mijn leven bleven beslissen, bleef ik me verzetten tegen alles en iedereen. Maar de opvoeding die ik had gehad voordat ik die pubertijd inging, had mij grotendeels al gevormd tot wie ik later worden zou.  Ergens, diep in mijn was een zaadje geplant, een vlammetje dat zachtjes licht bleef geven.  En toen ik de kans kreeg om op mezelf te gaan wonen kon ik tot rust komen. De onrust viel van me af en er kwam een enorme rust over me. Er bleef wel iets knagen. Een stemmetje dat maar bleef roepen.

In een droom zag ik mezelf weer als meisje op de basisschool, waar ik veel gepest werd en waar ik erg ongelukkig was. Ik zag andere dingen gebeuren waar ik erg ongelukkig van werd. Ik voelde de zware last op mijn schouders drukken. Een flash daarna zie ik mezelf zitten naast mijn moeder in de kerkbank. De rust komt over me en ik wordt helemaal kalm. Als ik de kerk uitloop lijkt het of ik zweef. Op de kerktrappen blijf ik staan, omdat ik bang ben dat ik weg zal vliegen.

De volgende dag ben ik naar de dichtstbijzijnde kerk gegaan. Ik werd ernaartoe getrokken en toen ik binnen kwam was het alsof ik terug in mijn droom was. De rust kwam over me en het was alsof ik thuiskwam, alleen was dat gevoel deze keer duizend keer sterker. Ik kon niet anders dan me op een bank neer zetten en in huilen uit te barsten. Ik was alleen met God, dus dat kon wel. Ik had God zo gemist in mijn leven en ik was zo blij en dankbaar dat ik daar nu kon zijn. En daar op dat punt heb ik God en mezelf beloofd dat ik nooit meer zonder Hem zou lopen in mijn leven. Terwijl ik daar zo zat, was er alsof iemand een deken om me heen sloeg, me vasthield en me troostte. Toen ik wat tot rust gekomen was en kon communiceren ging ik het gesprek aan met God. Ik heb hem om vergeving gevraagd om al die jaren dat ik Hem niet heb toegelaten in mijn leven en alle foute dingen die ik in mijn leven heb gedaan.

Ik wilde heel graag trouwen, maar dan wel met iemand die, net als ik, volledig in de kerk stond. Die persoon kwam op mijn pad, direct in de week nadat ik God daarom gevraagd had. John kwam binnen in een aura van licht, die alleen ik kon zien. Ik wist meteen dat dit Gods antwoord was. Een paar jaar later zijn we getrouwd, geheel zoals God het graag had gezien. Ik ben er erg trots op dat we dat zo hebben gedaan, hoewel velen onze verhalen betwijfelen, het raar vinden of zelfs ouderwets vinden. Soms doen die reacties pijn, soms doet het me niks. En soms moet ik er ook wel erg om lachen. Zeker als mensen vragen: “Maar je wilde toch zeker wel eerst uitproberen?” Ik weet zeker dat bijna iedereen die vraag wil stellen, maar het uit beleefdheid niet doen. Ze zien zelf niet in hoe dom deze gedachte is.

John en ik wilden meteen kinderen en ik was bijna meteen zwanger van onze zoon. Twee jaar later kwam onze oudste dochter. Lange tijd waren we met zijn viertjes. Maar na een aantal jaren besloten we om nog een kindje te krijgen. 9 maanden later werd onze jongste dochter geboren. Vlak voordat de jongste naar school zou gaan besloot John om zich in te gaan zetten als diaken in Gods kerk. Dus schreef hij zich in voor de opleiding. Dat hield ook in dat wij als gezin een zelfde soort traject in gingen, want zonder steun van je gezin is deze keus onmogelijk. Ik zou hem onvoorwaardelijk moeten steunen. En natuurlijk deed ik dat en doe ik dat nog steeds. En in de toekomst zal ik het ook altijd blijven doen. Dat is waar onvoorwaardelijk over gaat, toch? Dat je heel bewust een keuze maakt en je daar aan houdt.  

We zijn nu 4 jaar verder. Op ons werk weten ze allemaal dat wij deze weg bewandelen en waar wij voor staan. Het mooie van het diaken zijn, is dat je met één been compleet in de kerk staat en met één been compleet in de maatschappij. Je hebt de kans om de kerk naar de mensen te brengen, maar ook om de mensen naar de kerk. We hebben al zoveel mensen kunnen raken op deze manier! Maar aan de andere kant stuiten we ook op ontzettend veel onbegrip en vijandigheid. Vooral de mensen die niks van de kerk begrijpen en vooral hun eigen regels willen maken en bepalen. Veel mensen maken een soort van slap aftreksel van de riten van de kerk, om zo hun eigen kerk te maken, één die, volgens hun eigen zeggen, meer bij hun past… Erg vermoeiend vind ik dat. Die mensen zijn voor mij de discussie ook niet waard. Maar dat wil niet zeggen dat die mensen mij niet raken. Ik probeer dan een stille manier om mensen te overtuigen dat wij niet gek zijn. Door mijn houding en mijn handelen weet ik die mensen vaak toch te prikkelen en na te laten denken over hun manier van geloven.

Laatst, op het werk wilden ze een naamsverandering doorvoeren. De “Sint” afhalen van de naam. Dat was makkelijker, want niemand gebruikte die naam nog volledig. Iedereen, volgens degene die dit idee had doorgedrukt. Nou, daar is John volledig tegenin gegaan, waarbij hij persoonlijk vanwege ons geloof op af werd gerekend en volledig met de grond gelijk is gemaakt. Geen één andere collega is voor hem opgekomen. Ik snap niet hoe iemand die geen verstand van zaken heeft hier nou goed over kan oordelen. Bovendien ben ik er eens op gaan letten. En ik zie overal weer de “Sint” voor de naam staan. De enige keren dat ik de “Sint” niet voor de naam zie staan is wanneer de persoon in kwestie de naam gebruikt… Wie is hier nou gek…

 

Natuurlijk hebben John en ik dit hele voorval duizenden keren besproken en geanalyseerd. En uiteindelijk moeten we tot het besluit komen dat we op school geen vrienden hebben en dit weer één grote leerschool voor ons was. En dat zal het ook nog wel een tijdje blijven. Ik kan alleen maar denken aan mijn manneke en hoe hij zich moet hebben gevoeld en nog voelt en hoeveel ik onvoorwaardelijk van hem hou.

 

Met vallen en opstaan en hand in hand met God komen we er wel.



KJD

13:14, 8/11/2009 .. 0 comments .. Link
Hier zit ik dan, thuis naar de KJD te kijken. Zoveel mooie verhalen over dappere jonge mensen die uit durven komen voor hun geloof.

En ik denk: waarom zit ik hier en niet daar? Waarom hebben we deze enorm grote kans laten liggen en de jongeren uit onze parochie niet meegenomen naar deze bijzondere happening? Ja, natuurlijk moet het ook uit de jongeren zelf komen, moet de vraag van hun kant komen. Maar hebben we die vraag niet allang gekregen?

We zijn nu meer dan een jaar actief in onze nieuwe parochie en vanaf het begin draaien we de Eerste Communie werkgroep. Dat was even wennen het eerste jaar, maar nu voor het tweede jaar is het eigenlijk alleen maar leuker. Daarbovenop kregen we de vraag van twee jongeren om een katholieke jongerengroep op te starten omdat die hier nog niet bestond.

Ondertussen zijn we begonnen om wat te gaan rondkijken wat we de jongens konden bieden. Er zijn zoveel formules! Natuurlijk moeten we nog meer jongeren proberen warm te maken voor deze groep. Ik denk dat er wel meer jongeren zijn die aan willen sluiten bij onze jongerengroep. Ik hoop dat we volgend jaar met de hele groep naar Den Bosch kunnen gaan.

Hopelijk ben ik er dan wel bij.



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Leven in twee werelden
KJD

Friends

adminimea
Hosting door HQ ICT Systeembeheer