"Het is beter als je voorlopig thuis blijft, want zo gaat het helemaal niet goed" .. Dit kwam echt als een klap aan. Ik schrok echt. Niet meer naar school, betekend niet meer met de meiden, niet meer zomaar even naar utrecht shoppen, want bewegen mag helemaal niet meer. Het gaat met mij niet goed. Ik ben in 4 weken tijd enorm veel kilo's kwijt geraakt en de angst om te eten word als maar groter en groter en ik word al helemaal zenuwachtig als ik iets hoor ritselen in de keuken, of als ik borden of bekers hoor kletteren tegen elkaar. Ik kan het allemaal niet meer aan, mijn hoofd zit veel te vol met de eetstoornis en het is een en al chaos in mijn hoofd. Ik denk dat de meeste mensen het niet eens in de gaten hadden gehad, dat ik weer flink achteruit ben gegaan. Ik ben niet bepaald een prater en zoals ik al eerder heb vermeld in een ander stukje, wil ik anderman niet lastig vallen met mijn gezeur over hoe klote ik me voel. Sporten, gym en beweging zit er dus voorlopig niet meer in. Ik mag maar 20 tot 30 minuten óf lopen óf fietsen, en de rest van de dag moet ik zo veel mogelijk op de bank zitten/liggen. Ik word echt gek, ik M O E T bewegen, ik M O E T kcal verbranden en ik M O E T afvallen!! Ik weet dat het slecht is en ik weet dat ik mijn hele lichaam van binnen naar buiten verpest, maar ik kan mezelf niet meer aanzien, ik zie een en al vet en alles word allleen maar dikker en dikker. Aan de ene kant wil ik zoooooo graag beter worden, weer kunnen genieten, weer naar school, weer onbekommerd sporten en vooral eten zonder de angst te hebben dat ik aankom of zonder erbij te denken aan de hoeveelheid kcal, en hoeveel ik moet verbanden en hoeveel ik ervan wel en niet kan eten.. maar op dit moment trek ik het niet meer .. ik weet het gewoon echt niet meer, en ik weet ook niet hoe mensen me kunnen opvrolijken, steunen of me laten eten, ik weet het echt niet ...
Morgen (woensdag) en donderdag naar de kliniek. Donderdag word ik gewogen en dat hoor ik eventueel nog meer consenquenties, dus allemaal heel erg spannend. Ik ben ook echt heel erg bang geworden voor het wegen de laaste paar maanden, bang om aan te komen, om dik te zijn .. whis me luch tomorrow ..

De laatste paar dagen heb ik het gevoel dat ik steeds minder lekker in mijn vel ga zitten. Ik voel me steeds dikker en dikker worden en ik zie het zelf ook als ik in de spiegel kijk. School gaat klote! Elke keer leer ik super hard voor mijn toetsen, en elke keer krijg ik weer een vette onvoldoende. Fijn om al dat werk voor niets te doen. Mijn hoofd zit de laatste tijd ook onwijs vol, hij zat al heel erg vol, al vanaf het moment dat ik met eten bezig was, maar nu ontploft die zowat. Doordat het volgen van mijn voedingsadvies met hele kleine stapjes vooruit gaat heb ik 's avonds steeds vaker het gevoel dat ik alles totaal niet meer zie zitten. 'S avond voel ik me steeds vaker somber en verdrietig en ben ik nachten wakker doordat ik alleen maar aan mijn lichaam, de caloriën in het eten, de kilo's en het afvallen denk. Ik voel me ook totaal niet prettig als ik in het openbaar met andere moet gaan eten, ik laat het misschien niet altijd zien omdat ik niet wil dat mensen zich zorgen om mij gaan maken of wat dan ook, maar van binnen ga ik kapot. Ik begon om af te vallen, niet om dik te worden...

Wow! Lang geleden dat ik hier iets heb geplaats! Ik vond het wel weer eens tijd om op te schrijven hoe ik me voel en hoe het me tot nu toe vergaat. Er is best wel veel gebeurt in de tussen tijd. Positief maar ook negatieve dingen. Laat ik maar beginnen met het positieve nieuws. Het eten gaat al stukken vooruit, natuurlijk durf ik nog geen fastfood of chips en snoep te eten, en natuurlijk heb ik nog moeite met elk ander eten, maar het volgen van mijn advies gaat super goed! Het nadeel is wel dat ik het er nog steeds onwijs moeilijk mee heb en dat ik me na iedere hap die ik neem, een schuld gevoel heb en me onwijs klote voel! Vooral 's avonds als ik in mijn bed lig, dan lig ik altijd na te denken over de hoeveelheid en over de kilo's die ik nog moet aankomen en hoeveel ik er precies in totaal moet aankomen. Ik word daar altijd heel erg verdrietig van en meestal val ik moeilijk en verdrietig, soms wel totaal overstuur in slaap. Omdat het met het eten goed gaat, betekend dat dus niet dat ik me prima voel. Ik heb gewoon niet altijd zin om me verdriet en zorgen te uiten omdat het nu juist zo goed gaat. Ik wil mensen niet teleur stellen en daarom zeg ik ook vaak dat het goed met me gaat.  Kwa energie merk ik wel dat dat meer heb, ik ben minder snel moe en nu dan ook druk bezig om weer een goede conditie op te bouwen zodat ik ook weer fulltime mee kan doen met gym en hockey zonder mezelf ook maar moe te voelen. Het negatieve nieuws is dat het psygisch in mijn hoofd minder goed met me gaat. Ik wil nog steeds heel graag afvallen. Ik voel me nog steeds veel te dik en ik wil dolgraag weer terug naar het oude vertrouwde ondergewicht. Ik ben onwijs ongelukkig met hoe ik er nu uit zie en accepteren kan ik echt totaal niet! Ik walg van mezelf en ik schaam me dood als ik in een spijkerbroek naar een feest of naar school moet, bang dat mensen een opmerking maken over mijn benen, dat ze veeeeeel te dik zijn. Morgen is het weer tijd om naar de kliniek te gaan, en overnorgen moet ik weer. Zal weer een vermoeiende week worden! Liefs en tot het volgende blog! X Kaylee.

Eindelijk weer een week overleeft! Wel een zware als je het mij vraagt! Ik moet hard aan het werk voor school, en met mijn 'geweldige' concentratie op dit moment gaat dat zo dramatisch! Hoe hard ik ook leer en mijn best doe, het wil maar niet lukken en ik krijg de ene onvoldoende naar de andere onvoldoende om mijn oren gevlogen! Het doet me best wel verdriet eigenlijk, ik wil echt niet blijven zitten en ik krijg steeds meer het gevoel dat ik al het harde werk voor niets doe. Afgelopen donderdag had ik dus mijn kennismakings gesprek met de MFT groep. Het was wel een beetje raar, ik bedoel, je zit daar met een stuk of 6 gezinnen die je amper kent en waarmee je ineens al je levensverhalen moet bespreken over je eetstoornis dat ik liever eigelijk lekker bij mezelf wil houden, alleen bij mij en voor niemand anders. De meiden zijn verder wel allemaal erg aardig, en ik kende er natuurlijk wel al een paar van de startgroep, en mijn ouders kennen hun ouders nu ook wel ongeveer, dus voor ons allebei is dat ook wel een opluchting! Ik heb alleen wel gestresst voor volgende week, eigenlijk echt enorm gestresst! Maandag word ik weer gewogen en krijg ik een klein lichamelijk onderzoek. Kijken of mijn bloeddruk niet weer aan de lage kant zit, dus hopen dat die ook weer goed is. Daarna gaan we de eetstoornis centraal stellen met de andere gezinnen, dus dat zal wel weer een heftig gesprek worden. Daarna hebben we een gezamelijke lunch met 2x een tussendoortje, en daar maak ik me nog het meeste druk om! Ik mag niet mijn eigen eten meenemen en klaar maken en ik maak me zo zorgen dat ze er dan dus extra vette troep in en op doen, zodat ik heel veel aankom en dat wil ik echt niet! 's avonds slaap ik de laatste paar weken, misschien wel maanden, ik weet het niet meer zo goed, echt slecht. Ik loop veel te stressen voor de volgende dag en ik ben meestal erg verdrietig en op die momenten val ik elke nacht huilend en pas heel laat in slaap, en dat maakt het echt zeer vernoeiend als je de volgende dag weer om half 7 uit je bed moet. Vanavond even lekker genieten van de kermis met mijn lieve vriendinnetjes! Zaterdag heerlijk hockeyen met mijn topteam en zondag naar city plaza om lekker te shoppen, alleen nog even kijken wie met me mee wil! Volgende week gaat zwaar worden en heel vermoeiend, ik mag geen huiswerk maken en geen inspannende afspraken maken. Ik ben de hele week, behalve dinsdag in de Klliniek. Ik weet daarom ook niet of ik elke dag een stukje op mijn blog achter kan laten, maar ik ga mijn best doen! Be proud of yourself, iedereen is mooi zoals die is, en een ding moeten jullie mij beloven; DON'T CHANGE !

Pfff .. Jezus! Wat een ontzettende heftige dag heb ik weer meegemaakt vandaag op het Rintveld. De gesprekken waren wel fijn, maar toch ook enorm zwaar en vermoeiend! Ik ben in plaats van aangekomen, weer afgevallen en Nienke, een van mijn begeleiders maakt zich zorgen om me vertelde ze mij. Het eten gaat moeizaam en mijn hoofd zit zo ontzettend vol! Het is een en al oorlog en een enorme puinhoop daarboven, ik heb moeite om mijn hoofd erbij te houden, laat staan voor school! Ik maak me ook overal zo druk om, ik wil echt niet blijven zitten maar hoe hard ik ook mij best doe om de stof in mijn hoofd te krijgen, het wil gewoon niet lukken! Mijn doelen voor deze week zijn, (ja ik heb er 2!!!) om met een goede vriendin(nen) te praten over hoe ik me voel en wat ik over mezelf denk, weer heftig allemaal! Ik wil mensen daarmee gewoon totaal niet lastig vallen, gewoon omdat ik bang ben om ze kwijt te raken, omdat ze dan misschien wel gek van mijn gezeur worden! Mijn andere doel is om Tamara te mailen (een van mijn begeleiders) over wat ik de voor- en nadelen vind van een eetstoornis. Na de therapiesessie met de meiden heb ik nog apart gepraat met Monique, een van de verpleegkundige van Rintveld. Ze is zo aardig! Maar ondanks dat was het gesprek vreselijk! Ik heb me maar gewoon laten gaan en gezegd wat er allemaal in mij omgaat en wat die "eetstoornis" mij te vertellen heeft! De tranen kwamen ook los en ik heb even flink uitgehuild. Opzich wel lekker een opluchting! Verder heb ik eigenlijk niet meer iets te vertellen, ik ben moe en ik denk dat ik vandaag maar lekker vroeg me bedje induik! Morgen weer naar school ... ik zit er stiekem eigenlijk best wel tegenop omdat ik een toets heb en ik weet zeker dat ik hem totaal ga verknallen... Maar dat is niet het enige, ook omdat ik dus mijn doel moet gaan uitvoeren, die ene voor mijn vriendinnen. WISH ME LUCK! Liefs en dikke kus, Kaylee

Hallo allemaal! Vanavond mijn eerste blog! Best wel spannend vind ikzelf. Ik heb dit nog nooit eerder gedaan en dat iedereen dit zou kunnen gaan volgen of lezen, vind ik best wel een beetje raar. Vooral omdat dit niet zomaar een blog is. Ik wil hier mijn frustraties kunnen opschrijven, mijn verhaal en mijn ervaring op het Rintveld in Zeist. Zoals iedereen misschien wel in de gaten had is dat het vorig jaar niet zo goed met mij ging. Ik begon met afvallen en dat is eigenlijk totaal uit de hand gelopen want sinds de zomervakantie is er uitgekomen dat ik eetstoornis NAO heb. NAO staat voor niets anders omschreven. Je hebt kenmerken van Anorexia maar ook van Boulimia maar je past net niet in een van de groepen. Misschien zullen jullie dit totaal niet van mij verwachten, want opzich zie ik er niet uit als een meisje met een eetstoornis, maar toch is het zo. In de zomervakantie heb ik wel in ondergewicht gezeten maar vanaf nu heb ik bezig met herstel. Ik zit dus nu bij Kliniek Rintveld in Zeist sinds een paar weken. Ik praat daar met meiden die hetzelfde als mij hebben, en dat is echt harstikke fijn. Ze begrijpen precies hoe alles in elkaar zit en hoe je je voelt. Mijn gevoel zelf is heel dubbel. Ik wil zo graag hier vanaf, van al die puinhoop in mijn hoofd! Maar aan de andere kant ben ik zo ontzettend bang om dik te worden en wil ik het liefst nooit meer eten, en gewoon heel veel af gaan vallen. Ik heb sinds 2 weken geleden mijn voedingsadvies gekregen. Dat is een lijst waarop staat wat je allemaal precies moet eten en drinken. Het is een advies om "gezond" te worden zeggen de meeste, maar voor mij is het een hel, want ik zie het meer als een vetmest programma en ik ben het er totaal niet mee eens! Volgende week donderdag moet ik weer naar rintveld en ga ik afscheid nemen van de groep. Dat zal best wel even heftig worden omdat ik naar een andere therapie word overgeplaatst die echt enorm intensief is! Ik ben dan ook een hele week afwezig op school en ik mag geen huiswerk maken omdat ik aan het einde van de dag gewoon doodop ben. Ik laat snel weer een stukje achter! Liefs, Kaylee!