Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

De lappenmand†

Het gaat steeds beter, de lappenmand gaat sluiten!

11:31, 8/12/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Eindelijk goede berichten, Henk is weer volledig aan het werk, al is hij nog wel wat moe. Hij sport weer en voelt zich stukken beter, niet meer benauwd, geen druk meer op zijn borst en zijn hartslag is weer rustig en regelmatig. Donderdag j.l. ben ik bij de kno arts geweest, mijn gehoor is volledig hersteld, wat het precies is geweest is niet met 100% zekerheid maar, waarschijnlijk was het een Meniere aanval. Hopen dat ik dat niet meer krijg! Met mij gaat het verder ook steeds beter, mijn buik is minder pijnlijk zitten gaat beter en de zwelling neemt af. Wanneer ik teveel doe en te druk ben ( de bekende te- woordjes) zet mijn buik op en dan weet ik dat ik teveel wil. Daarom vandaag AH de boodschappen laten bezorgen en een beetje rustig aan. Voorlopig nog geen vakantie dus genietenvan ieder rust moment. Het is wel raar ik ben de afgelopen weken veel thuis geweest, maar dat was geen vakantie. Nu ik mij wat beter voel en Henk ook heb ik echt behoefte aan een weekendje weg, helaas is het tegelijk vrij hebben dit jaar niet mogelijk, zelfs de zomervakantie is nog niet te plannen. Duimen dat dat goed komt, want Henk heeft het al moeten plannen en op mijn werk was dat nog niet mogelijk. Over op de orde van de dag: De vogeltjes zijn voorzien van wat voer, daar hebben ze dringend behoefte aan met deze sneeuw, de honden zo aan de wandel en dan doe ik verder weinig vandaag. Hopelijk gaat het met ieder die dit leest ook goed en laten we hopen dat het zo blijft want ziek zijn ....vreselijk. Voor nu alvast fijne feestdagen en een gelukkig en vooral GEZOND 2013. Henk, Alice en Fabienne

Het einde in zicht

18:14, 29/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Na de echo kreeg ik meer pijn, dus wat extra pijnstilling en vroeg naar bed. Om half 12 weer wakker van de pijn weer extra pijnstillers. De nacht aardig doorgekomen, vanmorgen poli chirurgie meteen gebeld en gelukkig kon ik vanmiddag komen. Ik was meteen aan de beurt. Dr.de Vries vertelde dat de echo goed was en hij las in mijn dossier dat dr.Draaisma zich zorgen maakte om mij en hij nu ook, hij zag meteen dat mijn buik gezwollen is, toen ik mijn shirt optilde zag hij ook de zwelling waar ik zoveel pijn van heb. Hij gaf aan, na mij onderzocht te hebben dat dit alleen een hele grote bloeduitstorting kan zijn. Er is dus na de operatie een bloeding opgetreden. Omdat het zo groot is en precies op een lastige plaats zit, heb ik wanneer ik zit pijn, doordat mijn ribben drukken op de bloeduitstorting. Ik was zo opgelucht dat ik dit hoorde, op de echo is er niet oppervlakkig gekeken, alleen mijn organen en de wondjes zijn beoordeeld. Gelukkig was dat in orde. De bloeduitstorting zit in de buikwand en drukt alle kanten op zodra ik zit. Het zal zeker na een paar weken duren voordat dit opgelost wordt door het lichaam. Sporten en bewegen kan het proces misschien iets versnellen, dus ik mag heel voorzichtig aan wat gaan doen. YES! Maar wel zoveel mogelijk de druk vermijden, dus niet te lang zitten. Met Henk gaat het ook weer wat beter, al merkt hij wel dat wanneer hij te lang doorwerkt hij ook meteen weer doodmoe is, dus wij alle twee doen nog even rustig aan en dan komt het eindelijk weer helemaal goed!

Nog niks te weten gekomen

18:03, 28/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Ja ik weet het, soms kan ik heel ongeduldig zijn. Een slechte eigenschap, maar deze heeft betrekking tot mijzelf, m.b.t. PatiŽnten en anderen ben ik heel geduldig. Een goede eigenschap :-) Maar nu dus niet meer! Vandaag voor een echo in het ziekenhuis geweest omdat de pijn niet verdwijnt en de zwelling ook nog niet. Het wordt zelfs erger en ik ben het zo zat! Ik wil werken, sporten, leuke dingen doen. Helaas lukt dat niet omdat ik gewoon weg niet goed kan zitten. De echo leek oneindig te duren en dat zal er vast mee te maken hebben dat het een pijnlijke ervaring was. De echografiste was erg aardig, begreep dat ik wilde weten wat er aan de hand was maar ze kon, mocht of wilde er niet veel over kwijt. De wondjes op de buikwand zagen er goed uit, dus wondbreukje waarschijnlijk uitgesloten. 'Gelukkig' dacht ik, maar dat woordje 'waarschijnlijk' blijft dan spoken hŤ! Ze zei:" ik denk dat er wel wat bloeduitstorting op de plek zit waar de galblaas zat",maar weer dat extra woordje 'denk'. Maar het zou ook op een ontsteking kunnen duiden, ze kon het niet goed zien, de radioloog zou er naar moeten kijken. Al met al duurde de echo zeker 40 minuten, ze zal het in ieder geval allemaal goed in beeld hebben kunnen krijgen en Henk maar wachten. Eigenlijk ben ik geen steek verder, alleen meer pijn. Toch ben ik daarna naar mijn werk gegaan, ik heb een reisadvies voor Rwanda uitgezocht en weer wat van de werksfeer opgepikt, gelukkig is iedereen heel begaan met mij. Alleen ik zelf niet meer, ik wil verder ben er zo klaar mee. Henk gaat wel beter heeft alleen soms toch een moment dat hij toch weer wat kortademig en benauwd is, dus dat houden we nu goed in de gaten. Zodra ik meer weet, laat ik het horen!

Toch een 'beetje' pech

10:28, 23/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Vanmorgen bij de chirurg geweest dr. Draaisma, hij zag ook meteen de zwelling vermoedelijk een wondbreukje in combinatie met een zenuw die geraakt is en beide geven de pijn. Woensdag krijg ik een echo en moet ik voor de uitslag naar mijn eigen chirurg dr Broeders terug. (18 december!) lekker vlot :-( Gisteren op mijn werk afgesproken dat ik probeer 1-2 uurtjes om de dag, te komen werken en daar heb ik zin in. De chirurg gaat akkoord maar bij toename vd pijn mag ik max. een uurtje werken/ zitten. Sporten, helaas nog niet, eerst uitslag afwachten. Pfff ik ben het zo zat! Gelukkig gaat het met Henk de goede kant op, de moeheid heeft zijn tijd nodig, dus voorlopig nog even halve dagen. We kijken uit naar 2013 zonder mankementjes :-)

Herstellen

11:25, 20/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Henk gaat best goed, al is hij nog erg moe, hij staat op om 7 uur en gaat gewoon aan het werk, alsof er niets aan de hand is.....zo steken de Kempeneersjes in elkaar.... Gelukkig is hij wel zo verstandig om 's middags te rusten ik ben bang als hij dat niet zou doen we weer een ritje terug naar het ziekenhuis kunnen maken. Als hij thuis komt is hij niet meer doodop zoals voorgaande weken, maar conditioneel is het een wrak. Zo'n 8 kilo spiermassa kwijt. Maar over sporten praat hij nog niet, zegt ook genoeg he? Zodra Henk weer naar de sportschool gaat weet ik dat hij zich echt beter voelt. Dus daar wachten we op. In huis begin ik mij weer aardig de oude te voelen, helaas is de pijn onder mijn ribben nog aanwezig. Vanmorgen even op de fiets gestapt, ik dacht kan best. Toen ik de straat uit was gefietst was ik al buiten adem en nee ik fietste niet op toptempo, wel iets harder dan rustig maar toch. Even een brood gehaald, niet dat ik zonder zat, maar toch een reden om even te kijken hoe het met fietsen gaat. Mijn conditie heeft echt een knauw gehad. Ondanks dat wil ik zo graag weer aan het werk dus we gaan door met opbouwen. Morgen voor controle naar de chirurg, hopelijk is de pijn onder mijn ribben iets wat er nog bij hoort. Zitten gaat nog steeds niet makkelijk. Dus vanmiddag weer wat hangen op de bank en rustig aan, genoeg gedaan voor vandaag! Pff dat klinkt best raar uit mijn mond.

2 dagen na de cardioversie

14:38, 18/11/2012† ..† 1 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Zo langzaam als die 2 dagen ervoor gingen, zo snel gaat de tijd erna. Henk voelt zich beter, conditioneel gaat het slecht, maar wat wil je? Zijn hart heeft de afgelopen 6 weken dagelijks 'een marathon gelopen' zo omschreef de cardioloog het. Nu alles langzaam opbouwen aan de hand van hoe het gaat. In ieder geval heeft hij weer warme handen en voeten, is hij niet meer benauwd en voelt hij zich wat beter. Dus nu mag alles maar met mate. Uiteraard ook een update van mijzelf, 3 weken na de operatie gaat het beter met de vermoeidheid, wel met ferro gestart omdat mijn ijzer wat laag is. Conditioneel gaat het niet heel snel vooruit, een wandelingetje naar het winkelcentrum gisteren was best pittig, maar door op de bank te blijven hangen schiet het ook niet op. De zwelling en pijn onder mijn ribben zorgt ervoor dat ik nog steeds niet makkelijk en lang kan zitten. Staan, lopen en liggen gaat gelukkig wel, maar ja op mijn werk zit ik toch het meest ;-) dus dat gaat nog niet. Vandaag weer voor het eerst na de operatie, naar cursus geweest met Amy, dat ging redelijk, al was ik snel buiten adem, Elise de instructrice heeft Amy toen even overgenomen en kon ik rusten. Thuis gekomen niets meer gedaan even geslapen en op de bank gelegen. Er is dus duidelijk verbetering....

Cardioversie achter de rug

18:03, 16/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Vanmorgen vroeg op, om 6 u stond ik naast mijn bed, Henk stond daarna in de badkamer. Om 7 u vertrokken we naar de Lichtenberg. Om 7.20 u zaten we in de wachtkamer van het lab. We waren niet de enige en de assistente was laat, de balie werd pas om 7.35 u geopend, slordig ( als je vanaf 7.30 u geopend zou moeten zijn) nadat Henk geprikt was zijn we om 7.50 u op de afdeling aan gekomen. Henk had geluk en lag op een privť kamer, wij mochten blijven. Dus Henk kreeg de opdracht zijn blauwe operatiejurk aan te trekken. Ik heb maar even geholpen. Door wat knoopjes open te laten kon hij het jurkje aan :-) al moest hij niet te veel bewegen want dan sprongen de drukkers weer open. Fabienne en ik vonden het wel grappig, Henk ook, maar hij had het voornamelijk koud. Toen kwam de volgende verpleegster voor de temperatuur en bloeddruk, dat was prima. Het ecg zou even later door een andere verpleegster worden gemaakt. Deze verpleegster verbaasde zich dat hij al in zijn "jurk" zat, want het zou nog kunnen zijn dat het niet door zou gaan. Wachten op de uitslag, het ecg lagnaast mij en ik kon al zien dat het niet goed was. ( toch wat geleerd bij hap de Watersteeg) Nu de bloeduitslag. Tegen 9 u kwam de arts assistent. Hij stak zijn hoofd om de hoek en zei: "ik kan het kort houden" Ik schrok en dacht dat hij zou zeggen u gaat weer naar huis. Maar nee. Het ecg was zo slecht dat de cardioversie echt noodzakelijk was. Eh... Dat weten we al 6 weken.. Maar goed om 9.05u werd Henk de kamer af gereden en bleven Fabienne en ik achter. Op dat moment heb ik zoveel mogelijk whats appjes verstuurd. Mijn moeder gebeld om haar te feliciteren met haar verjaardag en de verjaardag van mijn nichtje. Toen was het wachten. In de tussentijd de auto verplaatst (parkeren max 2,5 uur) en toen weer terug naar zijn privť kamer en wachten. Wat een opluchting was het toen het bed met mijn vriendje erin om 10.05 u ( exact een uur later) weer de kamer werd ingeduwd. Temperatuur en bloeddruk waren goed, hij mocht wat eten. En wat was hij blij, zin in koffie. Het ecg werd gemaakt, helaas werd deze meegenomen en kon ik hem niet bestuderen. Na 20 minuten mocht hij naast het bed staan dat ging prima, dus kleding aan, infuus eruit. Henk was een beetje licht in het hoofd, maar dat zei hij niet tegen de verpleging....naar huis was het uitzicht dus.... Toen kwam de verpleegkundige met het nieuws, ecg is netjes u mag naar huis. Al met al was er maar 1 shock nodig om zijn ritme te herstellen. Het infuus lukte niet in zijn hand, maar in de pols is het uiteindelijk gelukt. De verpleegkundige kon niet onze vragen beantwoorden m.b.t. stoppen van de medicatie het hervatten van werk en sport. Dus we zijn gegaan. Ik heb Henk in de hal laten wachten met Fabienne en de auto opgehaald zodat hij niet hoefde te lopen. Thuis gekomen lekker wat gegeten met zijn drieŽn, Henk naar bed gestuurd. De assistente gebeld van cardiologie i.v.m. de medicijnen( die hij moet blijven gebruiken) en onze vragen. De honden heeft Fabienne uitgelaten. Bos bloemen van Mireille en Peter in ontvangst genomen voor Henk, nog whats apps verstuurd, nog wat belletjes gedaan en nu ben ik ook moe en ga ook even een uurtje slapen. Zo iedereen op de hoogte voor nu!

Als het goed gaat, nog 2 dagen in spanning

16:35, 14/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Vandaag voor mij een redelijke dag, het gekke is dat ook pijn gaat wennen. De zwelling onder mijn rib lijkt minder, maar de pijn niet. Op aanraden van mijn bazin, alvast een afspraak voor volgende week bij de chirurg gemaakt. Als het beter gaat kan ik altijd afzeggen. Henk is vanmorgen weer bij de trombosedienst geweest, zijn bloed is te dun, dus vanavond geen bloedverdunners en volgens schema morgenavond weer wel. Zo raar, vorige week was het ook te dun, toen 4,2 vandaag 4,7 let wel, wanneer het te dun of te dik is gaat de cardioversie niet door! Ik gebeld met de trombosedienst: 'Nee, mevrouw als hij vanavond niet neemt en morgen wel, dan is het vast goed!' VAST GOED? Daar heeft hij niets aan, na al die weken (sinds eind september) wachten is iedere dag extra, teveel. Als het bloed te dun is gaat het niet door! Na mijn uitleg en veel heen en weer gepraat mag Henk morgen weer laten prikken. Ontzettend aardig, pff! Is het morgen nog te dun dan donderdag dus ook geen medicijnen en heel hard duimen dat het vrijdag goed is. Zo zie je maar, let je even niet op dan is de kans groot dat er iets mis gaat...laat dit A.U.B. Het laatste zijn. Was het maar zaterdag :-)

En nog 3 te gaan

18:18, 13/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Vanmorgen voelde ik mij al heel wat, ik had van 21 uur tot 6 uur geslapen dus dat kon niet anders. Fabienne ging om 7 uur de deur uit, Henk om 8 uur. Ik dacht aan het werk, zodra ik mijn huishouden weer zelf kan doen kan ik ook aan het werk ;-) Ik begon vol goede moed aan het aanrecht, even een sopje erover heen en alles wat er op staat opruimen waar het hoort en/of een doekje erover om het stof eraf te halen, om half negen was ik klaar en doodmoe. Zo raar ik herken mezelf niet, ik wil zoveel maar mijn lijf nog niet. Dus rustig aan op de bank en weer bijkomen. Donderdag staat de afspraak bij de huisarts, misschien is mijn ijzer echt te laag en herstel ik daarom zo langzaam? Om 10 uur een kop koffie met een vriendin gedronken, die mij op het hart drukte rustig aan te doen. 'Henk heeft je straks hard nodig' en dat is natuurlijk zo. Om 12 uur stond een andere vriendin met een lekker broodje aan de deur, gezellig bijgekletst en toen een voor een de honden een klein rondje uitgelaten (allebei 10 minuten) dat is was mij een hele wereldreis. Toen Henk even na 13 uur thuis kwam was ik uitgeteld, alsof de hele dag er al op zat. De pijnlijke zwelling onder mijn ribben is wat minder geworden, dus rust doet toch goed. De middag rustig op de bank gehangen en met Henk een aantal belangrijke dingen doorgesproken. Niet leuk, maar wel verstandig. Het is nu echt zo vrijdag. Henk is moe en de spanning stijgt. We kijken uit naar zaterdag dan is het hopelijk allemaal achter de rug! Morgen nog maar 2 dagen.

4 dagen te gaan

12:15, 12/11/2012† ..† 1 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Vanmorgen om half 4 wakker, last van mijn maag, verschrikkelijk. Het herinnerde mij aan de weken voordat ik geopereerd werd en omstreeks die tijd wakker werd van de buikpijn, maar dan anders. ;-) ik sliep dan niet totdat de wekker om 6 uur ging. Vanmorgen dus precies zo, gisteren te kruidig gegeten ( het was wel erg lekker) ik weet nu dat mijn maag dat zonder gal niet aankan. Pff. Niet meer doen dus, al had Miriam zo lekker gekookt. Om 8 uur toch even een uurtje terug naar bed gegaan. Slapen is herstellen zeggen ze ... Vrijdag kruipt nu langzaam dichterbij, ik zal eerlijk zeggen ik vind het dood eng. Zeker toen Henk gisteravond zei dat hij nog even wat dingen aan mij door wilde geven. ' Je weet nooit', zei hij. Ik kreeg kippenvel, natuurlijk proberen we positief te zijn, zo zijn we ingesteld. Maar na wat tegenvallers kan ik je vertellen dat je daar toch wat anders tegen aan kijkt. Gelukkig ging het met zijn rug weer wat beter, zaterdag kwam hij thuis en had last van zijn rug. Het gekke is dat je zoiets nu voor lief neemt, terwijl je wanneer je gezond bent er zo lekker over kan klagen. Deze week doe ik echt nog rustig aan, maar volgende week wil ik echt weer werken, niet dat ik mij verveel maar ik mis mijn werk, collega's en mijn dagelijkse bezigheden. Ik weet dat eind van deze week er pas 3 voorbij zijn, maar misschien kan ik een paar uurtjes werken. Vanmiddag denk ik er misschien wel anders over, ben nu net 1,5 uur op en nog fit:-) Bianca mijn jongste zus heeft vorige week de sleutel van hun nieuwe huis gekregen en ik kan niet eens helpen, weet je hoe frustrerend dat is! Ik help altijd graag iedereen en nu word ik geholpen. Straks zal ik eens heel voorzichtig de stofzuiger uit de kast tillen en eens stofzuigen eh ik bedoel haren. De haren vliegen in het rond met name Bommel verhaart zo verschrikkelijk dat ik om het uur zou kunnen harenzuigen. Als ik de haren van 1 week op spaar kan ik een nieuwe pup maken ;-) Ja ik weet dat er nu een paar denken, zodra ze dit lezen, wat een eigenwijze griet in het toch! Ja dat klopt, dat ben ik. Als ik maar even zou denken dat het nog niet kan, zou ik het niet doen. Misschien helpt dat? Dus zo zie je maar met mij gaat het alweer iets beter. Nu Henk nog <3 ( moet een hartje voorstellen) Morgen nog maar 3 dagen!

Nog 5 dagen

13:25, 11/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Het aftellen gaat nu ineens hard, afgelopen 6 weken duurden een eeuwigheid, nu vliegt het voorbij en begint het nu toch wel spannend te worden. Het idee dat je onder narcose wordt gebracht om je hart een opdonder te gegeven zodat het weer in het normale ritme moet gaan lopen spreekt mij steeds minder aan. Maar ja, geen keus hŤ, Henk kan zo ook niet verder. Je wil weer gewoon leuk een dagje weg, kunnen en sporten en met je honden wandelen op het strand. Als het allemaal goed lukt, is hij weer in staat om alles te doen, na eerst nog 2 weken rust te houden om te voorkomen dat het ritme weer verstoord wordt door inspanning. Met mij gaat het weer een stapje voor uit, morgen ga ik wel even voor de zekerheid naar de huisarts om mijn ijzer te laten controleren. Vanmorgen keek ik in de spiegel en dacht;' hmm beetje wit bekkie' natuurlijk kom ik amper buiten, maar in combinatie met duizeligheid en nog zo snel moe zijn, zal het mij niet verbazen. Vrijdag moet ik er helemaal klaar voor zijn om mijn vriendje weg te brengen.....dat doe ik zelf wat er ook gebeurt! Iedereen wil bijspringen en Henk wegbrengen, maar Fabienne en ik gaan mee als hij het ziekenhuis in gaat en wij halen hem weer op! Net weer even een rondje met Fabienne en Amy gelopen, op zich is het een rondje van 5-10minuten, afhankelijk van hoe lang we Amy of Bommel laten rond snuffelen, maar met het balletje gooien erbij ben ik een kwartiertje buiten geweest. Heerlijk het zonnetje schijnt en het ruikt helemaal naar de herfst. Wat minder was is dat ik met 2 voeten in de poep stap, ik was net Fabienne aan het waarschuwen en ja...let ik zelf even niet op. Gelukkig oude laarzen aan met nauwelijks profiel erop en het gras was nat dus ik kon het zo afvegen. In een plas nagespoeld en schoon :-) Tja dat hoort erbij. Bommel en Fabienne komen net binnen, Bommeltje ook lekker moe van het rennen. Nu twee honden die lekker moe zijn aan mijn voeten. Henk achter de computer, Fabienne druk met haar prototype en ik weer een stukje geschreven. Voor het zuiden start de carnaval en St. Maarten (al is dat in deze regio ook steeds meer) maar wij houden een rustdag en morgen nog maar 4 dagen!

Aftellen

12:37, 10/11/2012† ..† 0 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Zo precies 2 weken geleden ben ik geopereerd, eigenlijk kan ik het zelf niet geloven! Het is dat de littekens op mijn buik en in mijn navel het bewijs zijn. Ik baal ervan dat ik nog steeds de zwelling onder mijn ribben heb en ik al moe ben als ik een rondje buiten heb gelopen. Zodra ik teveel doe wordt de de zwelling erger dus het is een duidelijk signaal om weer te gaan liggen. De honden snappen er niets van, vooral Amy kijkt mij met van die ogen aan; " hee joh wanneer gaan we weer eens wat doen? 'vervolgens rent ze naar de gang en terug alsof ze wil zeggen; ' kom op dan'. Ja ik zou graag willen en ik durf het aan om voor een p&p rondje naar buiten te gaan, maar verder niet. Fabienne neemt Amy mee en ik wandel een stukje mee, naar het veldje aan de overkant van de straat, maar houd haar niet vast want ze is zo enthousiast dat ze alle kanten op springt. Aangezien ze nu een kilo of 30 weegt is dat niet echt verstandig. Vervolgens gooit Fabienne een paar keer met de bal zodat ze haar energie kwijt kan en ik sta toe te kijken hoe Amy de bal voor mij neerlegt in de hoop dat ik hem weggooi. Na een minuut of 10 wandelen we weer terug en neemt Fabienne Bommel mee voor hetzelfde rondje balletje gooien, maar dan zonder mij. Ik moet dan echt even rusten en Amy ploft dan gezellig naast mij op de grond. Een was in de machine stoppen lukt nu, Fabienne haalt de was eruit stopt het in de droger en ik kan het opvouwen. Het avondeten opzetten lukt mij ook, maar echt lekker uitgebreid koken zit er nog niet in. Lang leve de gewassen en geschilde aardappels! Ja ik maak het mijzelf makkelijk de boodschappen worden door AH thuis bezorgd en opgeruimd door Fabienne. Wat ben ik blij met haar, ze doet alles voor me zonder zuchten. Zelfs de kattenbak verschonen. Daarbij gaat ze nog op en neer naar Amsterdam en ja ze maakt lange dagen, op maandag om 7 uur de deur uit en om 20 u of later er weer in. Op donderdag en vrijdag heeft ze meestal geen college dus dan werkt ze aan haar opdrachten en helpt mij zonodig. Fantastisch toch, ik zeg: " Ik ben trots op ons meisje". Mijn collega's informeren bijna dagelijks hoe het gaat en blijven mij betrekken in het werk, gelukkig want met mijn koppie is niets mis en ik wil graag weer aan het werk. Dus zodra er een reisadvies nodig is, duik ik in de boeken. Zelfs mijn ex-collega's en stagiaire vragen wekelijks hoe het gaat. Familie en vrienden bellen, whats appen of smsen hoe hoe het gaat. Dat vind ik zo ontzettend lief. Met Henk is het eigenlijk onveranderd, kortademig zodra hij teveel doet, inmiddels een kilo of 8 afgevallen door het niet sporten ( voor de duidelijkheid:spiermassa) gelukkig is het nu aftellen ....nog 6 dagen. Wel spannend Wat tegen zou kunnen zitten is dat zijn bloed op de dag van de cardioversie te dun is, dan gaat het allemaal niet door. Maar laten we er maar niet vanuit gaan :-) nu moet het gewoon allemaal eens meevallen. Ik kijk uit naar de dag dat we weer "normaal" functioneren en ons leventje weer op kunnen pakken. Vooral sporten staat hoog op Henk zijn verlanglijst...wie weet voor Sinterklaas? En als het weer nog een beetje meezit kan hij nog even een rondje op de Fatboy rijden. Zodra alles goed gaat ga ik lekker winkelen met Fabienne, daar maak ik haar blij mee en dat heeft ze zo verdiend! Uiteraard met Amy trainen en weer naar cursus, morgen is al de 3e les die we missen. Maar dat halen we in!

De lappenmand

09:40, 8/11/2012† ..† 2 comments† ..† 0 trackbacks† ..† Link
Zoals de meeste van jullie weten is het een beetje een ziekenboeg bij ons. Voor wie het niet weet of maar half: Op 20 september j.l. komt Henk de keuken in terwijl ik net naar mijn werk wilde vertrekken. Ik schrok hij zag spierwit en hij drukte met zijn hand op zijn borst. Nadat ik gevraagd had wat er was, wuifde Henk het weg met een lachje, precies zoals Henk dat kan. Natuurlijk trap ik daar niet in dus ik vroeg verder: " Heb je pijn op je borst? " Henk : eh nou... " Ja dus en heb je het idee dat er een olifant op je borst zit?"Henk:'nee meer een schaap' typisch Henk erg grappig maar toen niet. Het bleek dat hij de avond ervoor tijdens het sporten, kramp in zijn kaak had, duizelig werd en zowat in elkaar zakte als hij niet gauw was gaan zitten. Ik zei tegen hem ik wil dat je naar de dokter gaat. Maar natuurlijk te druk, geen tijd, aflevering enz. De afspraak bij de huisarts heb ik uiteraard gemaakt en Henk laten weten hoe laat hij verwacht werd. (half 11) Het ecg was duidelijk afwijkend met een hartslag in rust tussen de 130 en de 200 schommelend vond ze het beter om hem direct door te sturen.👍 Dus Henk stapt in de auto, rijdt vervolgens zelf naar de eerste harthulp, in de file stuurt hij mij nog even een berichtje: ik moet nog even in het ziekenhuis een ecg laten maken! Mijn reactie,:"waarom ? Nu? Op de functie afdeling of 1e harthulp?" Henk: eerste harthulp.Ik: ik kom eraan! Henk: hoeft niet hoor x. Ik: ben al onderweg! Mijn spullen snel aan kant gelegd, mijn collega's en de artsen vol begrip, dus scheurde ik op mijn fiets naar huis, sprong na instructie en uitleg aan Fabienne in mijn auto en scheurde naar het ziekenhuis. Daar lag mijn kerel, met een wit koppie aan allerlei toeters en bellen, vervolgens werd er bloed geprikt werd er een foto van zijn borstkas genomen en moest hij nuchter blijven. Verpleegsters, artsassistenten kwamen vragen stellen. Voorgeschiedenis,familiaire belasting, helaas allemaal niet positief want opa en oma, vader en ooms met hartproblemen. De verpleegster merkte nog even op dat hij er niet lag vanwege een snotneus. Toen drong het pas echt door dat het niet goed was. Zijn hartslag was zo onregelmatig dat al snel de diagnose atriumfibrileren of boezemfibrileren werd gesteld. De cardioloog probeerde de hartslag te herstellen d.m.v. massage van de halsslagader, zonder resultaat. De opties werden doorgenomen: cardioversie ( dat is onder narcose het resetten van het hart d.m.v. een elektrische schok) of medicijnen om de hartslag te reguleren. Geen keuze, maar kijken wat er mogelijk is! Cardioversie viel af omdat het al te lang bestond, wanneer je dan een schok geeft kan een bloedprop in de hersenen een bloeding geven of een hartaanval. Het bloed wordt namelijk niet goed doorgepompt en daardoor blijft het in het hart achter waardoor er propjes kunnen ontstaan. Te weinig zuurstofrijk bloed komt in het lichaam waardoor er benauwdheid en kortademigheid optreedt. Dus medicijnen en als dat niet helpt, dan als nog een cardioversie maar dan eerst antistolling. Met een recept in de hand op weg naar de apotheek, bloedverdunners en ritmeverlagende medicatie. Advies rustig aan niet sporten en werken. Henk is natuurlijk wel gaan werken, halve dagen en vervolgens gesloopt thuis komen. Na 2 wkn terug voor verder onderzoek en controle op de poli cardiologie. Inmiddels 2 oktober. Nieuw ecg en echo hart... Geen verbetering, dat wisten wij al ik had regelmatig een vinger aan de pols gehouden👆 maar de benauwdheid, druk op de borst en vermoeidheid bleef, dus nu de vraag wat gaat de cardioloog doen? Stop met ascal, over op de echte bloedverdunners regelmatig controle via de trombosedienst 4-6 wkn en dan cardioversie. Dat duurt nog lang, maar ja eerder kan niet want het bloed moet goed zijn om hersen-en/of hartinfarct te voorkomen. En ook nog een bŤtablokker erbij. Van de cardioloog het advies geen stress, werken hmm? Alleen als het gaat en maximaal een halve dag.... Omdat Henk niet thuis kan zitten, dus halve dagen aan het werk. Thuiskomen en doodop zijn, en trap oplopen is al teveel. Wachten op 16 november en hopen dat alles weer goed komt. Gelukkig ben ik weer opgeknapt na mijn plotselinge gehoorvermogen en extreme duizeligheid, nog een controle eind oktober en dan hopen dat het afgerond is. Een dag op 10 na het bezoek aan de cardioloog krijg ik buikpijn, dat heeft iedereen wel eens dus ik dacht gaat wel over. Het ging niet over maar werd erger en dan vooral 's nachts. 17 oktober werkoverleg zorgpunt is overgenomen door arts en zorg per 1 oktober, wat gaat er veranderen? Weinig maar we kregen een hele presentatie en het was een lange zit met pijn in mijn buik en niet meer weten hoe je moet zitten. Het zakte weer af toen ik weer kon staan dus geen paniek zodra het met Henk beter gaat ga ik wel even naar de dokter. 19 oktober, het lijkt toe te nemen, na mijn werk wat gegeten niet lekker. Wat kan je dan nog doen? Hardloopschoenen aan en een rondje rennen. Hielp ook niet echt, warme douche...ja het zakte weer af. De hele week bleef het zeuren maar ik gaf er niet aan toe. Van 26 op 27 oktober wist ik het niet meer uit te houden van de pijn, ik ben wel 1000 x van houding veranderd in bed, uit bed. Iedereen sliep door, de huisartsenpost bellen kwam een paar keer in mij op maar ja midden in de nacht, dat is ook zo wat. Om half 6 viel ik toch in slaap, om half 7 eruit, honden uitgelaten en eten gegeven.... Toen de huisartsenpost gebeld, om 8.10 u mocht ik komen. Tegen Henk gezegd dat ik toch maar even naar de huisartsenpost ging omdat ik de hele nacht buikpijn had ( hij had er niets van gemerkt) Fabienne wilde mee. Zij at gauw een boterham,ik nam niets, geen zin en voor het geval dat. Het had gevroren mijn autoruiten zaten onder het ijs, ik was superblij met de voorruitverwarming, ik was niet in staat om nog langer te wachten. Naar de huisartsenpost gereden. De huisarts dacht meteen aan galsteenkoliek. Overleg met de chirurg, die wilde mij zien en een echo laten maken.. Naar de eerste hulp:" gelukkig is het niet druk mevrouw" 8.36 uur, u mag naar wachtkamer 1, controle urine 8.40uur, Bloedprikken 8.45uur, u mag naar wachtkamer 2, de dokter komt zo bij u...........de stoelen in de wachtkamer zaten ook niet lekker, zitten, staan, lopen...pff om 10uur werd ik in een behandelkamer gezet ( Fabienne mocht mee) 10.15 uur de arts-assistent onderzocht mij, diagnose mogelijk galstenen maar eerst een echo om dit vast te stellen (verrassend) het duurt nog even mevrouw, na11 uur kunnen er echo's gemaakt worden. U mag hier wachten, op de onderzoeksbank. Huhum gelukkig is het rustig... 11 uur, 11.15, 11.30, 11.45, 12 u het is echt na 11 uur hoor! Gelukkig was Fabienne erbij met haar humor en de overtuiging dat ik toch beter kon wachten dan naar huis gaan. En ja om 12.15 uur, " u mag mee naar de echokamer". En ja hoe bijzonder een galsteen van 2 ŗ 3 cm doorsnede, de echografist draaide het scherm naar mij toe. "die zal pijnlijk zijn" gelukkig geen afwijkingen verder in de buik. Ja en dan bedankt je zo'n man, net alsof hij je zojuist vertelde dat er niets aan de hand is. Terug naar de eerste hulp, daar mocht ik weer het oude vertrouwde behandelkamertje in. Dat beschouw je dan als je eigen kamer omdat je er al de hele ochtend in mocht vertoeven. "Gelukkig is het niet druk mevrouw" die woorden hoor ik nog. Stel je voor als het wel druk is. Weer wachten op de arts-assistent, 12.50 u: " u heeft een enorme galsteen en die moet er zo snel mogelijk uit om te voorkomen dat u een galblaasontsteking krijgt, de galblaas moet eruit, we kunnen u vanmiddag opereren" Nou eh, ik schrik mij wild, de honden moeten er inmiddels weer uit, ik zou met Fabienne stof halen, Henk moet binnenkort voor een cardioversie, nee vanmiddag komt niet uit! Gelukkig was Fabienne erbij: " mam, als je het nu doet ben je weer op de been als papa het ziekenhuis in moet, je mag vast nog wel even naar huis om spullen te halen en de honden dat regelen we". Hoezo volwassen en verstandig? Dus op de verjaardag van Opa Piet, werd ik geopereerd, wat pijn op de borst en in de rug vanwege al de lucht die in mijn buik was geblazen, maar geen complicatie lag ik om 19 u op zaal. Henk en Fabienne kwamen op bezoek, ik belde mijn ouders, alles prima. Maar rond 22 uur werd ik wat misselijk, ik dacht dat het kwam omdat ik al zolang nuchter was. Ik kreeg een beschuitje maar ik werd alleen maar misselijker. Zodra ik bewoog nam het toe, inmiddels was de zaal al in slaapstand gezet, licht uit gordijnen dicht en de zusters waren druk met iedereen klaar te maken voor de nacht. Toen de zusters vertrokken waren kreeg ik druk op mijn borst en werd ik zo naar dat ik voorzichtig op de bel drukte.....geen reactie, nog een keer gedrukt, geen reactie. Ik kreeg het gevoel dat ik moest overgeven en drukte weer de bel. Op het moment dat de zuster de zaal op kwam had ik een vies bed, ze was te laat. Een rot nacht, cardioloog aan mijn bed, ecg, spray onder mijn tong, medicijnen in het infuus tegen de misselijkheid en ja alle patiŽnten op zaal konden niet slapen. De hele nacht gespookt, rond 4 u in slaap gevallen en rond 6 uur weer wakker. Toen voelde ik mij wat beter. Ontbeten, gewassen, eigen kleding aan en ja klaar voor herstel. Op het ochtend bezoek uur kwamen Henk en Fabienne, precies op tijd om bij de controle te zijn die dr. Schoemakers aan mijn bed hield. Ik zou naar huis mogen als het bloed goed is, voorzichtig naar het toilet geschuifeld. Fabienne ging voor de zekerheid mee. Terug op de kamer een stank, een van de patiŽnten had in bed gepoept. Henk lag bijna plat van de stank, ik heb ze naar huis gestuurd en zelf een tissue met een geurtje onder mijn neus gehouden. Vervolgens de andere patient, stoma verschonen, weer een stank op de kamer niet te harden! Ik wil naar huis. Zus Miriam komt op het middag bezoekuur, steekt mij een hart onder de riem. De verpleegster gevraagd of mijn bloed goed was. Nog niet bekend, de dokter stond nog te opereren. Einde van de middag ging het infuus eruit en kreeg ik groenlicht om naar huis te gaan. Na het avondeten,dus tijdens het bezoekuur was ik klaar om naar huis te gaan. Voorzichtig naar de lift geschuifeld aan Henk zijn arm en naar huis! Wat een opluchting. De eerste week merkte ik iedere dag wat vooruitgang. Maandag bracht zuslief eten voor 2 dagen, wat een schat! Op woensdag stond ze weer voor de deur met eten voor 2 dagen. Marie Louise mijn buurvrouw nam Amy mee op een lange wandeling. Bommel was sinds zondag uit logeren bij opa en oma zodat het allemaal iets rustiger in huis was en geen gestress voor Fabienne om 2 honden uit te moeten laten voordat ze naar school gaat. Wel stil en natuurlijk miste ik mijn maatje, op vrijdagavond kwam Bommel thuis van zijn logeerpartij. Dag 5 veel lieve beterschapskaarten en mijn collega's met bloemen. Hoe geliefd ben ik? Hartverwarmend al die aandacht en hulp die iedereen aanbiedt 6 dagen na de operatie liep ikheellangzaam een klein rondje buiten in het zonnetje. 8 dagen na de operatie liet ik voor het eerst de honden een voor een weer uit, alleen even p&p en dan weer naar binnen. Ik was gesloopt, maar iedere dag iets verder. Dag 10 na de operatie, controle en hechtingen er uit. De professor was op zich tevreden maar vond dat ik teveel deed, daardoor heb ik een pijnlijke zelling onder mijn ribben die er niet hoort, stapje terug en na 2 weken terug als de zwelling en pijn niet verdwenen zijn. " En na 4 weken pas aan het werk, mevrouw. Voor een operatie als deze staat 6 weken om te herstellen!" Ik knikte braaf. " De assistente haalt zo de hechtingen eruit." We horen prof. Broeders de assistente opdracht geven. Ik lach naar Henk en zeg: "Let op, komt de stagiaire, zij krijgt het er niet uit. Dan roept ze de assistente. Haar gaat het ook niet lukken, je zal zien dr. Broeders komt zo weer terug." Henk lacht, hij weet dat ik gelijk ga krijgen. De stagiaire waagt een poging op de 1e hechting ( 2 losse kleine wondjes had ik zelf al van de draadjes bevrijd, de grotere wondjes zag ik al dat wordt lastig. Zeker wanneer je het bij jezelf moet doen) na 10 minuten geeft ze het op, de assistente. "Heb je de andere hechting er al wel uit?" " Uh nee, klinkt ze timide, die zit in de navel". De assistente pakt de stitchcutter en de pincet op en begint te trekken aan het draadje,korstjes weg te krabben, meldt dat het erg vast zit en wel op een aparte manier gehecht is. Vervolgens 15 minuten verder, de zweetdruppels staan op haar gezicht, haalt ze de dokter er weer bij. Ik zeg haar voordat ze wegloopt dat het onderdoor gehecht is, voor zover ik het kon zien. De draad zit nog muurvast, hij werpt een blik zegt dat dit inderdaad niet de gebruikelijke manier van hechten is bij deze operatie en de hechting onderdoor loopt. De assistente waagt een nieuwe poging. Eindelijk gelukt, na veel pijn en moeite. Ik heb mijn kiezen bijna fijn gebeten. Nu nog in de navel. De assistente buigt zich nog dieper, de stagiaire kijkt mee op een afstandje. Mijn ogen zoeken die van Henk, een blik van medeleven. Weer getrek, gepeuter, zweetdruppels ( nu ook bij mij) en een zucht. "Sorry, ik vraag toch of de dokter dit zelf wil doen" Dr. Broeders komt weer binnen, meldt dat hij dit toch nog even bespreekt met dr. Schoenmakers en wil beginnen. Dan bedenkt hij dat hij beter ziet met zijn bril op, verontschuldigd zich en haalt zijn bril. Henk geeft mij een bemoedigende knipoog. Met wat getrek wordt dan na een lange zit eindelijk de draad er uit getrokken. Zo dat hebben we gehad, duurde maar 3 kwartier, even de hechtingen eruit ;-) Nu herstellen en hopelijk toch iets eerder aan het werk, ik mis mijn collega's en mijn werk! Bovendien komt er nu nog een spannende dag aan. 16 november is Henk aan de beurt, laat het alsjeblieft nu eens meevallen!

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories

20 jaar geleden

Recent Entries

Het gaat steeds beter, de lappenmand gaat sluiten!
Het einde in zicht
Nog niks te weten gekomen
Toch een 'beetje' pech
Herstellen

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer