Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Khaye's avonturen in WOW


Volg de avonturen van Khaye, een Night Elf Hunter, in de wondere, wijde wereld van World of Warcraft. Khaye houdt een dagboek bij van haar avonturen, overdenkingen, moeilijkheden en leuke momenten met haar guild Low-Landers

Home | Profile | Archives | Friends


27. Cataclysm

Posted at 11:45, 7/12/2010 in Dagboek

Lief dagboek Vannacht was het dan zo ver: de nieuwste uitbreiding van World of Warcraft ging officieel van start. Na maanden van wachten, zuchten bij de weekly maintanance die vanwege de uitbreiding zowat hele dagen duurde, het naarstig zoeken van nog te tamen pets en het snel halen van nog een wenslijst vol achievements, logde ik vannacht vol spanning in... ... om mezelf te zien belanden in een enorme wachtrij van guildies die ook stonden te popelen om naar binnen te mogen. De servers van Blizzard konden weer eens al het verkeer niet aan! En dus zat er niets anders op dan te wachten en gezellig wat te kletsen, terwijl we stiekem jaloers luisterden naar het handjevol guildies die al wel binnen waren. En zo tikten de minuten voorbij, veranderden ze in kwartieren en verscheen pas na ruim een uur wachten dan toch eindelijk het laadscherm op mijn computer. Nog een kwartier later zat ik er dAn eindelijk in en mocht ik me vergapen aan al het nieuwe schoons dat Blizzard ons voorschotelde. Ik begon mijn nieuwe avontuur in Stormwind waar ik eerst al mijn professions update en meteen mijn first aid begon te levelen. Ook haalde ik de flying skill en kon ik daarna voor het eerst boven de stad rondvliegen. Het was een schitterend gezicht. Snel werkte ik de beginquesten af om daarna naar de haven te gaan. De boot zou me naar Vashjir brengen, een van de nieuwe gebieden. Ik bad er al veel verhalen over gehoord, maar wat ik zag overtrof alle verwachtingen. Dit nieuwe werelddeel lag compleet onder water wat alles een zeer mooie uitstraling gaf. Zeepaardjes, schilpadden, Nemo's, haaien en sidderalen zwommen langs me heen toen ik in het water belandde nadat onze boot door de Kraken was aangevallen. In het water kwam ik bij een aantal questgivers die me hielpen om onder water te kunnen ademen en wat questen later leerde ik hoe ik een zeepaard kon berijden en werd ik de trotse eigenaar van mijn eigen zeepaardje Bubbels. Helaas was het erg druk en waren bepaalde questen daardoor zo wat onmogelijk om te doen. Daarom gingen wat guildies en ik op pad om de ingang van een nieuwe dungeon te vinden. Na wat zoeken vonden we het en al snel hadden we ons groepje compleet. De instance was schitterend, al was ze al behoorlijk lastig en gingen we allemaal wel een keer dood. Maar de omgeving was fantastisch. Het was wel even zenuwslopend toen we bij een baas kwamen en na een tijdje iedereen dood was op mij en de healer na. Snel gooide ik m'n wolf Wildfang op aggro en met veel geluk kregen we de baas toch nog neer! Bij de laatste baas moesten we Neptunes beschermen. Je zou denken dat een god wel voor zichzelf kan zorgen, maar deze onderwatergod kon dat niet en werd geterroriseerd door een enorme octopus. Het gevecht was onwennig, maar het lukte ons en we kregen de achievement plus de loot. Voor mij zat er een mooie ketting bij. Het was al bijna half vijf in de ochtend toen ik besloot dat het voor nu leuk was geweest. Ik zei gedag en strompelde richting bed. Cataclysm was, ondanks een aantal minpuntjes, toch een groot succes en ik verheug me er op de komende dagen meer van de nieuwe werelden te ontdekken.

26. Oog in oog met de Lich King

Posted at 11:27, 29/11/2010 in Dagboek

Lief Dagboek,

 

Na maanden en maanden van hard trainen, afzien, zoveel mogelijk goede gear verzamelen, enchants en gems bemachtigen, was het gisteravond voor mij dan eindelijk het moment om voor eens en altijd met de Lich King af te rekenen.

 

Een aantal maal was ik al dichtbij hem geweest en scheidde alleen een ijskoude draak mij  de weg naar het platform waar ik één van mijn grootste vijanden zou vinden. De draak bleek echter telkens te machtig te zijn voor de groep waar ik in zat en telkens moesten wij met verslagen schouders en hangende hoofden terugkeren naar Dalaran. En het leek even dat het gisteravond opnieuw zou gebeuren.

 

De groep waar ik nu mee was, had al een groot deel van de Icecrown Citadel schoongeveegd. Wat ons restte waren drie bazen, waaronder Sindragosa - de ijskoude tante - en de Lich King zelf. De eerste baas ging met gemak neer en we renden snel de hal door om de trap naar beneden te nemen.

 

Onderaan de trap stond Sindragosa al te wachten. De ijspegels vlogen ons om de oren toen we met vol goede moed op haar afrenden. Ik had Ronin bij me, mijn stevige, onvermoeibare held van een corehound en zijn aanwezigheid gaf me kracht. Het gevecht begon goed, maar niet al te lang daarna werden we gewiped, mede omdat ik zo gefocust was op de draak, dat ik vergat uit te kijken waar ik moest staan toen de draak mij in een ijsblok vastzette.

 

Snel verbonden we onze wonden, aten en dronken wat en opnieuw gingen we de strijd aan. Het werd een zware strijd, maar met verbeten inzet overwonnen we deze keer de draak. Een heerlijk gevoel bekroop me toen ze dood aan mijn voeten lag, maar tegelijkertijd beefden mijn handen. Nu stond niets ons meer in de weg om naar de Lich King te gaan. Hem verslaan zou een hele klus worden. En dat werd het.

 

Ik had me vooraf goed ingelezen over de tactieken en filmpjes bekeken. Maar al snel bleek dat de tactiek die mijn groep zou gebruiken, wat afweek van wat ik geleerd had. Mijn mede-hunter Stupidia gaf me aanwijzingen en Lithae liep de hele tactiek met me door. Toch werd het me de eerste keer meteen teveel.

Schieten op de Lich King was makkelijk. Totdat we hem naar de rand van het plateau moesten verplaatsen. We stonden er nog maar net, toen er al twee raging beasts tevoorschijn kwamen, één Valkyr (een soort vliegende skeletgeest) en ik ondertussen ook nog probeerde ice orbs af te schieten. Ik wist door de hectiek niet meer goed waar ik me op moest richten, waardoor er bijna een ice orb in de groep kwam, maar gelukkig ving Stupidia die nog op. Echter de twee ragings en de Valkyr bleken teveel en al snel waren we dood.

De tweede keer ging het niet veel beter. Ik kreeg de opdracht me alleen op de orbs en de Valkyr te richten, waardoor het voor mij wat makkelijker zou worden. Maar vanwege een defile en omdat we een Valkyr niet optijd konden slowen, gingen we er opnieuw aan.

De derde keer ging het me wat makkelijker af, totdat een Valkyr mij vastgreep en Stupidia al mijn taken moest overnemen. Opnieuw gingen we dood en Lithae besloot de tactiek te veranderen.

 

En toen kwam onze vierde poging. De moed begon langzaam te zakken en ik vroeg me af of we de Lich King wel neer konden halen. Het werd me glashelder dat vanwege mijn onervarenheid, de groep flink verzwakt werd. Met maar twee hunters in de groep, waarvan ik er één was, leek het haast ondoenlijk. Maar de nieuwe tactiek bracht uitkomst. Tijgertje was niet langer tank, maar dps'er en Lithae ging de Lich King tanken en niet meer de horror, die werd overgenomen door iemand anders.

Ik richtte me weer eerst op de Lich King en daarna op de orbs en de Valkyrs. Het leggen van traps ging me makkelijker af, al was het paar keer een close call. Ook de defile was lastig. Maar we haalden het!

Toen we de Lich King op nog maar 9% hadden, schreeuwde hij het uit en gingen we allemaal dood. Maar gelukkig voor ons werden we kort daarna weer tot leven gebracht. Jammer genoeg was dit niet het geval voor Ronin, die ik daarom als een gek resurrecte, want we hadden zijn ancient hysteria nodig om de definitieve klappen te kunnen uitdelen aan de Lich King. Ronin kwam weer tot leven en stortte zich vol overgave als een echte corehound op de Lich King. Nog geen minuut later konden we de laatste slag toebrengen. We hadden Arthas verslagen!

Zijn levenloze lichaam lag aan onze voeten en we dansten en sprongen op en neer van vreugde. Het was ons gelukt! Ik kreeg de titel Kingslayer overhandigd en droeg deze vol trots boven mijn hoofd. Eindelijk, na al die maanden van afwachten, trainen en mezelf verbeteren, was het gelukt. Maar ik realiseerde me meteen dat het niet vanwege mijn verdienste was.

Ik heb nog veel te leren en te trainen en dat kan ik alleen wanneer ik vaker tegenover de Lich King kom te staan. Ik zie mezelf dan ook pas als succesvol, wanneer ik alles onder de knie heb. Van het afschieten van orbs, tot en met het slowen van Valkyrs en het schieten van tranquilizing shots op horrors. Maar de eerste ervaring heb ik en daarmee ook de titel. En nu ik oog in oog met de Lich King heb gestaan, blijkt hij eigenlijk maar een bang ventje te zijn. De volgende keer dat ik hem ontmoet zal ik dan ook moed putten uit het feit dat ik hem al eens verslagen heb.

 

Tot de volgende keer!


25. Brewfest

Posted at 10:28, 2/10/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

 

Nou, er zijn weer maanden voorbij gegaan en van updaten is het niet echt gekomen. Hopelijk kan ik de komende tijd weer wat vaker schrijven, want ik ben behoorlijk druk geweest met andere dingen dan Wow.

 

Nu ik weer terug ben in de realms, was mijn eerste ding om zoveel mogelijk achievements in te halen. Omdat het Brewfest net begonnen was, spoedde ik me naar Ironforge waar dronken dwergen bij elkaar waren gekomen om nog meer bezopen te raken. Al snel waggelde ik ook rond met bubbeltjes rond m'n hoofd en kon ik nog amper een verschil zien tussen de elven en de dwergen. Het was één grote, gezellige boel, terwijl we allerlei verschillende drankjes uitprobeerden, lege bierglazen de lucht in gooiden en probeerden niet van een ram af te vallen, terwijl we nog wat meer biervaten naar het feest brachten. Jammer genoeg werden het feest verstoord door een dwergenclan die jaloers waren op onze drank, maar door veel bierglazen naar ze te smijten, wisten we ze weg te jagen, waarna we weer door gingen met feesten als of er niets gebeurd was.

Toen het avond was en ik terugging naar Stormwind, was het moeilijk om op m'n warbear te blijven zitten en er niet vanaf te vallen. Toch belandde ik een paar keer in de gracht en één keer viel ik van een plateau zo'n 65 voet naar beneden. Gelukkig brak een catapult mijn val, waardoor ik het overleefde. Niet dat ik veel voelde, zo bezopen was ik.

 

De dag erop was wat minder leuk. Een fikse kater was mijn lot en kleine dwergen in m'n hoofd trommelden er rustig op los. Er zat maar één ding op: terug naar Ironforge en me weer in het feestgedruis storten!

Een paar drankjes later werd ik gevraagd om een jaloerse man te verjagen. Hij zou de jaloerse dwergen gestuurd hebben. Als het ons lukte om hem om te leggen, zouden we mooie prijzen krijgen. Goedgemutst gingen we op pad naar de Blackrock Mountains, waar slechterik Coren zijn thuis had. We besloten om de man meteen flink aan te pakken en kleineerde hem met een goede grap. Die viel uiteraard slecht bij hem, waarop wapens werden getrokken. Het gevecht was al snel over, ook al had Coren er wat dwergen en een grote vrouwlijke dwerg bijgehaald die drank naar ons smeet. Bij terugkomst kregen we een groot vat bier met daarin wat emblems, wat gold en een leuke item.

De dagen daarna werden we elke dag opnieuw gevraagd om Coren te verslaan, wat we uiteraard deden. En elke dag kregen we een nieuw vat bier. Soms zat er behalve gold en emblems ook wat anders in. Van anderen had ik al gehoord dat er twee mounts in konden zitten: een kodo en een ram. Na een paar dagen was ik één van de gelukkigen en viel er een ram uit de mijne. Omdat Brewfest bijna is afgelopen, hoop ik gauw ook nog de kodo te krijgen. En anders, ach, volgend jaar nieuwe kansen.

 

Omdat ik de dwergen zo goed geholpen heb met allerlei klusjes, zoals meer drank halen en reclame maken, mag ik mezelf Brewmaster noemen. Nu ik Brewmaster ben, ben ik ook automatisch lid geworden van de Brewfest Club en elke maand mag ik een nieuwe gebrouwde drankje uitproberen. Die dwergen weten wel hoe ze een vrouw blij kunnen maken!

 

Nou, nog drie dagen en dan is het grote feest helaas over. Maar dat mag de pret niet drukken. En nu ik weer een update geschreven, ga ik weer gauw terug naar Ironforge om weer te feesten. Tot over een paar dagen!


24. De draad weer oppakken

Posted at 10:46, 14/7/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Voor een lange tijd moest ik mezelf de wondere wereld van Wow onthouden, maar gelukkig is die nu voorbij. En dus spoedde ik me weer zo snel mogelijk naar de heerlijke fantasie wereld. Maar de draad oppakken was niet zo makkelijk als ik dacht.

 

Allereerst moest ik weer flink wennen aan mijn shotrotatie tijdens dungeons en raids. Met mijn beastmastery spec ging het nog redelijk, maar mijn marksman spec gaf behoorlijk wat problemen. Moest ik nou eerst een sting doen, daarna aimed en dan een chimera of was het toch anders? En waar had ik ook alweer al mijn aspect knopjes zitten?

 

De eerste paar dungeons en raids waren dan ook zwaar frustrerend, te meer omdat recount aangaf dat ik één van de laagste, zo niet de laagste dps'er was, terwijl ik normaal in het midden of de top zit. Zelfs toen ik meemocht naar Toc 10 voor de allereerste keer, voelde ik me een compleet groentje. Waar iedereen een dps haalde van 3,5k of meer, bleef ik achter met een schamele 2,1k en ging ik ook nog eens twee keer dood op lullige manieren. De eerste keer was het vanwege niet goed opletten bij de black en white shadow ballen en de tweede keer ging het me allemaal te snel. Ik moest ijsballen kapot schieten, terwijl de rest zich bezighield met de boss en de adds, maar hoe ik ook rende, telkens belandde ik midden in het gevecht of werd ik door scherpe messen de lucht in gelanceerd. Gelukkig was het de laatste baas, anders was ik zeker uit de groep gekicked. En met de achievement en een mooie axe erbij, maakte het voor mij toch nog een beetje goed.

 

Een lange tijd niet vertoeven in Wow heeft dus zo zijn nadelen. Ik merk dat ik me weer flink moet inlezen in tactieken, welke enchants ik het beste kan gebruiken, welke glyphs het beste zijn en ga zo maar door. Ergens verlang ik eigenlijk naar mijn eerste dagen. Toen was alles nog relatief simpel; je verkende nieuwe gebieden, volgde hele questlijnen en zorgde dat je elke dag minstens één level omhoog ging. En daarnaast farmde je wat herbs of skins en verkocht je die op de AH.

 

Helaas is die tijd voorbij. Nu draait het om zoveel mogelijk raids en dungeons doen om zo emblems te sparen en betere gear te krijgen. Daarnaast word je flink afgerekent als je niet de juiste enchants of gems hebt of mag je domweg niet mee omdat je gearscore te laag is of omdat je niet de juiste achievement hebt. Het lijkt steeds meer een dog eat dog sfeertje te worden; alleen de sterksten mogen mee, de rest blijft achter en moet zichzelf maar zien te redden.

 

Gelukkig geldt dit niet voor de guild. Bij mijn terugkomst werd ik warm ontvangen en kreeg ik meteen diverse aanbiedingen voor hulp. Mede daardoor kon ik ook mee naar Toc 10 en ook al was mijn prestatie bagger, nu weet ik tenminste waar ik op moet letten en zal ik de volgende keer de boel niet verprutsen. En nu ik een tijdje ben weggeweest, is het leuk om te merken dat LowLanders gewoon is doorgegaan. Een hele rij nieuwe namen hebben zich toegevoegd en ik hoop ze binnenkort allemaal te leren kennen.

 

Maar goed, nu wordt het dus tijd dat ik me ga richten op goede enchants. Iets waar ik nog niet veel van snap, maar wellicht dat er wat guildies zijn die me kunnen helpen. En naast de dungeons en de raids heb ik me voorgenomen om die gebieden die ik nog niet gezien heb, te gaan ontdekken. "The Explorer" titel vind ik erg leuk en zou ik graag willen dragen. Maar dat gaat nog wel een tijdje duren.

 

Tot de volgende keer!


23. Daar issie dan: level 80!

Posted at 11:28, 11/4/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Na vier maanden van zwoegen, questen, dungeons doorlopen en ontzettend veel leren, is het me dan eindelijk gelukt: ik ben level 80 geworden!

Op de laatste dag moest ik nog 55% zien te overbruggen. Met de daily's en de random dungeon kwam ik uit op 68%, dus toen ben ik de quests in Icecrown gaan doen. Dit is het thuis van de Lich King en ze waren dus best wel lastig om te doen. Zo moest ik verschillende level 80 monsters zien te verslaan en ook moest ik naar een baas toe in een grot die omgeven was met veel level 80 wachters. Maar met Dauxer aan m'n zijde ging het redelijk goed. Een paar keer was het een close call, omdat Dauxer bijna doodging, maar met snelle healing en een paar distractingshots kregen we toch de tegenstanders neer.

 

Na een stuk of negen quests afgehandeld en ingeleverd te hebben, stond er nog 3% op de teller. Het leek me leuk om deze laatste drie procent samen met wat guildies te halen en dus deed ik een oproepje in de chat wie er met me de dungeon inwilde. Hier zou ik zeker level 80 moeten worden. Charrita meldde zich al snel, maar de rest kon helaas niet omdat ze nog in een raid zaten. En dus gingen Charrita en ik met 3 pugs Stratholme in. Na de vierde wave mobs was het raak: een flinke DING verscheen in mijn scherm en mijn achievementboek werd opgemaakt en met trots stond er nu vermeld dat ik level 80 was. Feest alom en overal kreeg ik bedankjes (en knuffels en zoenen van de dungeongroep), waardoor ik de rest van de dungeon nog amper aan vechten toekwam. Het werd me gelukkig vergeven.

Nadat we de dungeon hadden afgemaakt, gingen we naar Dalaran naar het café. In de chat riep ik dat er een feestje zou zijn, dus snel moest ik nog even drank inslaan bij de wijn- en kaasboer en bij de barman van de bar. Na eventjes gewacht te hebben kwamen de eerste gasten al binnendruppelen. Ik deelde drankjes uit en al snel stonden we aangeschoten te dansen. Opnieuw bleven de felicitaties regenen en nu kreeg ik ook van verschillende mensen een cadeautje! Het leek net als of ik jarig was. Van Beesting kreeg ik een pet, Dametje troonde me mee naar een speelgoedzaak om een treintje te kopen, waarna we in de bar er met z'n allen omheen stonden en 'tjoeketjoeke huuuhuuu' riepen en van Phoebe en Darkasation kreeg ik pijlen cadeau. Even later kreeg ik ook wat gear cadeau (volgens mij van Luthien) en een enchant voor mijn cape. Van Grafevio kreeg ik een heuse stripact, wat erg lachen was. Iemand had ook een hobbelpaardje neergezet waar ik natuurlijk op moest. Maar na een tijdje wilde ik er af, maar wist niet hoe. Tja, dat krijg je als je dronken bent :)

 

Maar de avond was nog niet over. Als verrassing namen Beesting, Dametje, Grafevio en Luthien me mee naar ToC 5, een dungeon waar ik nu ook naar toe kon. Hier moesten we in een arena vol met toeschouwers eerst een soort van staak of speer pakken en op een paard gaan zitten. Vervolgens kwamen er drie groepjes van telkens drie monsters op ons af die probeerden ons van onze paarden af te gooien. Toen we hen verslagen hadden, verschenen er drie bazen die we moesten verslaan en daarna kwam er een vrouw op een draak die we moesten verslaan. Als prijs dropte er voor mij een mooie nieuwe riem die ik mocht hebben en die een flinke verbetering was voor mijn uitrusting.

Daarna deden we nog een keer ToC 5 en deze keer kwam er niet een vrouw maar een man op het eind. Ook hem versloegen we en nu viel er een betere riem én een paar erg mooie schoenen. Al met al had ik dus veel mazzel en geluk.

 

Toen we net op het punt stonden om uit elkaar te gaan, zagen we dat Lisilsa voor de weekly raid opzoek was naar mensen. Ik werd meegenomen en we moesten met 25 man een baas verslaan die een vuurpot om zijn middel gebonden had. Ondertussen kwamen er ook kleinere baasjes aan die op een bepaalde manier in het water getrokken moesten worden. Het was erg lastig en omdat niet iedereen het snapte, gingen we drie keer dood. Gelukkig bleef de groep bij elkaar en konden we bij de vierde keer de baas verslaan. Tijdens deze poging pakte de baas me op en stopte me in zijn vuurpot, maar door de goede healers, overleefde ik het, wat me weer een extra achievement gaf.

 

Al met al was het een avond om nooit te vergeten. Nu ik niet langer hoef te levelen, ga ik me meer richten op het raiden. Maar hiervoor heb ik nog wel een nodige gear nodig, dus ik ga straks ook veel dungeons in. Daar kan ik emblemen winnen die ik weer kan sparen en vervolgens inleveren voor betere uitrustingen. Verder zal ik de nodige tactieken moeten leren, want de dungeons en raids worden vanaf nu stukken moeilijker. Kortom, er is nog genoeg te doen voor me. Eigenlijk begint het nu pas!


22. Vrolijke feestdagen!

Posted at 12:17, 5/4/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

De afgelopen dagen stonden in het teken van twee feesten. Als eerste was ik jarig en dat moest natuurlijk gevierd worden. Daarom heb ik het hele Northrendgebied afgestroopt naar northrend eggs en daar Happy Cupcakes van gemaakt. Deze cakejes maken je erg blij wanneer je er van eet. Vervolgens heb ik de cakejes uitgedeeld aan iedereen van de guild die online was. Met als gevolg dat we allemaal vrolijk rondhuppelden door de realm. Erg geslaagd dus!

 

Vanwege Pasen is er nu het Noble Garden feest. Hierbij werden allerlei dingen georganiseerd en opdrachten uitgedeeld die ik moest halen. Zo moest ik honderd paaseieren zoeken, open maken en de chocola die erin zat opeten. Een andere opdracht was om een vrouw van elk ras, dus Night Elf, Human, Tauren, etc. met een bosje bloemen te besprenkelen, zodat zij konijnenoortjes kreeg. Voor nog een andere achievement moest ik naar de heilige waterbronnen in Un'Goro Krater. Dit was moeilijker dan gedacht, want ik moest in konijnvorm daar naar toe en ik dacht dat dat alleen kon wanneer ik de verstopte eitjes had gevonden en opengemaakt. Maar guildlid Bassbrutal was mee - in eerste instantie ook als konijn - maar toen zij van een klif viel, veranderde ze weer in een draenei. In één van de eieren die ik had opengemaakt had ik een soort van bloesemtak, waarmee ik haar een konijnvorm kon geven. Dus dat probeerden we en tot onze verrassing haalde zij ook de achievement, ondanks dat ze dus een ander soort konijn was dan ik.

Het moeilijkste was toch nog om van elk ras een vrouw te vinden. Uiteraard waren de gnomes, humans, night elfs enzo wel makkelijk. Maar de dwarfs, tauren, orc en troll waren een stuk lastiger. In Dalaran vond ik uiteindelijk een dwarf en een troll. Maar de tauren en orc kon ik niet vinden. Tal van tauren en orcs die ik tegenkwam, bleken mannen te zijn. Eén taurenvrouwtje vond ik, maar omdat mijn boeket bloemen op cooldown was en het taurenvrouwtje er snel vandoor ging, kon ik als nog opzoek naar een ander taurenvrouwtje. Uiteindelijk liep ik tegen een orcvrouw aan, alleen aan haar lipstick kon ik zien dat ze een vrouw was en geen man. Orcs lijken enorm op elkaar. Dus nu nog de Taurenvrouw. Na bijna een uur wachten bij de bank in Dalaran kwam ik eindelijk een Taurenvrouw tegen. Zij moest nog een night elfvrouw, dus gaf me meteen konijnenoortjes. Ze grijnsde breed toen ik haar konijnenoortjes gaf en ze daardoor zag dat ik de achievement kreeg. Omdat dit ook de laatste was die ik nog moest doen, had ik ook de achievement Noble Gardener gehaald. Hiermee heb ik nu een nieuwe titel erbij gekregen: The Noble. Dit is mijn tweede titel en ik vind 'm nog mooier eigenlijk dan Jenkins.

 

Volgende week is er een soort van Kinderfeestweek, waar ik weer een nieuwe titel kan halen. Ik ben erg benieuwd of me dat ook gaat lukken.


21. Raiden

Posted at 11:41, 31/3/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Ik moet bekennen dat het leven sinds ik level zeventig ben geworden, minder uitdagend is. Veel dingen zijn niet langer nieuw voor me, zoals bijvoorbeeld de dungeons. Ook het levelen van mijn normale skills als koken, vissen en ehbo zijn niet bijster interessant om over te melden. Tuurlijk is het leuk dat ik nu mijn vissen op het maximale heb, maar tja.. vissen op de ene plek en daarna op de andere is niet echt iets om een groot verhaal over te schrijven.

Wel leuk is dat ik sinds kort mee kan doen met de dagelijkse quests. Tot nu toe zijn dat voor mij de kookquest en de visquest. Voor de visquest moet ik me melden bij Marcia in Dalaran. Zij staat vlak naast de fontein waar allerlei muntjes inliggen. Deze heb ik ondertussen allemaal opgevist, wat ook weer een hele bezigheid was. Maar goed, van Marcia krijg ik dus dagelijks een opdracht. De ene keer moet ik een afgerukte arm van een soldaat in de buik van een vis zien te vinden, de andere keer moet ik juwelen op zien te vissen in de riolen van Dalaran. Als beloning krijg ik vaak wat goud, wat vissen en soms iets grappigs zoals een drankje dat me kleiner maakt of een beeldje van een aparte vis.

Met de kookquests ben ik net begonnen, dus ik heb nog niet alle vijf gehad. Maar deze zijn ook wel leuk om te doen. Ze geven me geen goud, maar wel speciale medailles die ik kan inleveren en waarvoor ik nieuwe recepten of kruiden krijg. Tot nu toe moest ik twee keer een buffet zien te regelen met wijn en vlees voor een herbergier en één keer moest ik voor een professor een picknickmand bereiden.

 

Toch heb ik nog iets veel leukers ontdekt. Namelijk de raids! Uiteraard was ik er al een beetje mee bekend omdat ik een aantal keer met de guild ben meegeweest. Maar sinds kort ga ik ook met mensen buiten de guild raiden. Soms gaat dat gigantisch mis, omdat de groep te klein is en we in een raiddungeon compleet ingemaakt worden. Ook heb ik nu een paar keer meegemaakt dat de groep uit elkaar is gevallen omdat er mensen zijn die op alles wat er door monsters gedropt wordt 'needen'. Wanneer een monster of een baas iets dropt nadat hij verslagen is en dit is een apart of speciaal ding, dan kun je kiezen tussen 'need', 'greed', 'pass' of 'disenchant'. Iedereen die 'need' doet, heeft voorrang op de rest. Needen doe je wanneer een item gedropt wordt dat voor jou bijvoorbeeld een verbetering is van je gear. Nu waren er in mijn raidgroep mensen die op alles 'need' klikten, om op die manier maar zoveel mogelijk waardevolle spullen te krijgen. Zelfs spullen waar zij niks aan hadden, deden ze nog need, wat de rest van de groep niet eerlijk vond. Zo was er één priest die 'need' rolde op een boog, die ik ook heel graag wilde. Maar de priester won de boog en wilde 'm niet aan mij doen, wat de rest van de groep ook zei. Daarom werd hij er uiteindelijk uitgegooid.

 

Gelukkig zijn er ook raids waarbij het wel goed gaat. Zo ben ik afgelopen week meegeweest met een grote groep raiders, waarbij we in één avond langs vijf raidgebieden zijn gegaan. Als eerste gingen we naar Gruul's Lair. Hier woont Gruul de Drakendoder die we moesten verslaan. Maar eerst moesten we langs al zijn onderdanen, voornamelijk ogers. Zonder problemen kwamen we echter bij Gruul aan en versloegen we hem gemakkelijk.

De tweede op de lijst was Magtheridon's Lair. Magtheridon is een groot zwart/paars wezen met zwarte vleugels die een heel leger aan orcs. Magtheridon is ook de voormalige heerser van de gebroken wereld. Met die informatie begon ik een beetje bevend aan de raid. Maar ook deze keer konden we vrij moeiteloos doordringen tot het hart van het raidgebied en kwamen we voor Magtheridon te staan. Nadat we hem hadden verslagen gingen we door naar de volgende raid: Serpentshrine Cavern.

Deze was wat lastiger. Overal kwamen we dezelfde viswezens tegen die ik ook destijds in Auberdine tegen was gekomen. Alleen waren deze een stuk sterker. Eén keer ging ik hier dood, doordat Dauxer per ongeluk een groepje monsters aantrok die de rest van de groep over het hoofd had gezien. Gelukkig werd ik snel weer naar het land van de levenden gebracht. In deze grotten moesten we vechten tegen Lady Vashj, een groot, kwaad viswezen. Overal kwamen haar helpers vandaan die we eerst moesten doden en waarvan we spulletjes moesten afpakken, voordat we bij haar terecht konden. Het was een zwaar en moeilijk gevecht, omdat we niet gauw genoeg alle spullen bij elkaar kregen. Maar na ruim een kwartier vechten, hadden we het dan toch bij elkaar en konden we eindelijk tegen Lady Vashj strijden. Dit gevecht was eigenlijk makkelijker dan die we ervoor hadden gedaan en in een mum van tijd lag ook zij dood aan onze voeten. Nu we de smaak goed te pakken hadden, gingen we door naar de volgende raid: Tempest Keep.

Hier was ik al eens geweest, maar deze had ik nog nooit helemaal gedaan. Nu had ik een nieuwe kans. Onze raidgroep was echter wat geslonken omdat een aantal mensen voor andere zaken wegmoesten, waardoor we met nog maar een klein groepje over waren. Maar we deden ons best, versloegen de bloedelven en daarna hun heerser Kael'Thas. Ook deze raid was succesvol.

 

Helaas moesten nog meer mensen weg, waardoor we uiteindelijk met nog maar acht man over waren. Toch wilden ze nog proberen om de raid Black Temple te doen. Ik wilde wel mee, omdat ik deze ook nog moest halen, dus gingen we op pad. Eenmaal in de Black Temple aangekomen, bleek echter dat we met te weinig waren. Nadat we voor de derde keer allemaal dood waren, besloten we dat het voor vandaag genoeg was geweest. De raidavond was afgelopen.

Ik trok me terug naar Dalaran en was flink wat goud kwijt aan het repareren van mijn uitrusting. Maar ik had een paar mooie items erbij, waaronder een grote zak gevuld met allerlei juwelen. Daarnaast had ik nu vier raids helemaal afgerond en daar de achievement voor gehaald en dat was het me ook erg waard.

 

Ik hoop binnenkort weer een aantal raids mee te maken. Karazhan en Zul'Aman staan hoog op mijn lijstje omdat ik hier ook nog wat quests heb die ik moet afronden. Maar andere raids zoals Sunwell Plateau en Zul'Grub moet ik nog steeds helemaal doen, dus die wil ik ook graag binnenkort meemaken.

 

Liefs!

Khaye


20. In m'n eentje door de dungeons

Posted at 21:19, 22/3/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

De afgelopen week ben ik voor het eerst in mijn eentje door een aantal dungeons gegaan. Niet een hele prestatie, aangezien het lage level dungeons waren, maar zeker wel zo leerzaam en ook erg leuk.

Als eerste ben ik naar de Dead Mines gegaan. Toen ik nog een jonge level twintiger was, probeerde ik het al solo, wat helaas erg naief gedacht was en dus uiteraard niet lukte. Maar nu als level zeventig en met Dauxer als sterke beer naast me, was het een eitje.

Nadat we eerst alle mobs gekilled hadden, kwamen we tegenover een kleine trolbaas te staan. Hier ging ik destijds telkens dood, maar deze keer was de baas met drie shots neer. We gingen rustig verder naar de volgende ruimte met gnome engineers die ook snel vielen voor een pijl of een klauw van Dauxer en daarna liepen we verder naar een tweede ruimte met gnomes. Hier vond ik een aantal dozen met goederen, maar wat ik er mee moest doen wist ik niet goed. Dan maar verkopen, want alle kleine beetjes helpen uiteraard. Op naar weer een nieuwe ruimte, deze keer kwam ik in tunnels terecht. Aan het eind van de tunnel was een grote deur met een kanon ervoor. Maar de deur wilde helaas niet open. Omdat ik maar één keer eerder de Dead Mines door was gegaan, was ik vergeten de benodigdheden voor het kanon op te halen. Dus keerde ik terug de tunnels in en vond daar het buskruit. Met het buskruit keerde ik terug naar het kanon en deze keer kon ik de deur opblazen en verder gaan. Deze keer belandden we in een haven met een grote boot die vol zat met piraten. Dauxer klauwde, gromde en beet er rustig op los, waardoor we makkelijk op het dek terecht kwamen. Uiteindelijk troffen we in de bovenhut Edwin VanCleef aan, de grote baas, met zijn kleine helper Cookie. Nog geen tien seconden later waren ze allebei dood. Van Cookie kreeg ik een pet cadeau. Toch wel een beetje trots verliet ik de dungeon. Het was me eindelijk gelukt om in mijn eentje door de Dead Mines te gaan.

 

Nu ik de smaak goed te pakken had, bezocht ik de dungeons Blackfathom Deeps, Shadowfang Keep en de Wailing Caverns. Van deze drie moest ik nog de achievements halen. Vooral Shadowfang Keep vond ik erg leuk. Deze dungeon zit in een oud kasteel in Silverpine Forest. Het kasteel wordt bewoond door allerlei soldaten en weerwolven. Ik miste alleen nog de vampieren, dan zou het helemaal een horrorkasteel geweest zijn.

 

De dungeons blijven erg leuk, maar de komende tijd wil ik me ook meer op raids gaan toeleggen. Sinds ik met de guild ben meegeweest, heb ik gemerkt dat raiden erg leuk is. Ik kom nog niet voor elke raid in aanmerking, maar ga mijn uiterste best doen om zoveel mogelijk raids mee te maken, de tactieken goed te leren en zo veel mogelijk goede gear te verzamelen.

 

Tot gauw!


19. De weg naar Dalaran

Posted at 15:25, 15/3/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Ik ben level zeventig geworden! Het geeft een heerlijk gevoel om zo hoog te zijn. Nog maar tien levels te gaan en ik heb het eindpunt bereikt.

Zodra ik level zeventig was, wilde ik zo snel mogelijk naar Northrend, het nieuwe eiland waar ik nu naar toe kon, en vanaf daar naar de stad Dalaran, waar ik al zoveel verhalen over had gehoord. Met de boot vertrok ik vanaf Stormwind en kwam ik uit in Valliance Keep. Dit kasteelachtig stadje wordt zwaar belaagd door vuurspuwende draken en ik werd dan ook meteen door de kapitein van de soldaten verzocht om mee te vechten. Ik gaf echter aan eerst naar Dalaran te willen, maar beloofde de beste man daarna meteen terug te keren om mee te helpen. Met een zucht en gebogen schouders liet hij me gaan.

Toen ik buiten Valliance Keep kwam, zag ik pas wat de vuurspuwende draken hadden aangericht. Eén stadsmuur stond volledig in brand, net voorbij de gracht waren boeren met hooivorken bezig monsters van zich af te slaan. Soldaten op hun beurt probeerden andere monsters buiten de stadspoort te houden. De situatie was schrijnender dan ik had gedacht en ik haastte me terug naar de kapitein. Hij was zichtbaar opgelucht en gaf me de opdracht zowel de stadsmuur als de boeren en de soldaten te helpen. Met mijn beste gevechtsuitrusting en voldoende eten en drinken ging ik met Dauxer op pad. Als eerste pakten we de draken aan. We versloegen er zes, waardoor de rest van het groepje draken zich gedwongen zag het gevecht af te blazen. Daarna gingen we naar de soldaten en versloegen we acht monsters, waaronder twee enorme torren die ook vuur konden spuwen. We kregen hulp van de soldaten en ik steeg flink in hun aanzien toen ik ook de boeren hielp. Zij kampten met slungelige wezens die de velden en de mijnen in bezit hadden genomen. Toen Dauxer en ik er tientallen hadden afgeslacht en de noodklok van de kerk konden luiden, kwamen de soldaten ons te hulp. Samen verdreven we alle monsters en ik mocht op bezoek bij de koning van Valliance Keep. Voor mijn ondersteuning aan de troepen en het verslaan van de monsters werd ik flink beloond. Nu kon ik met een gerust hart opweg naar Dalaran.

 

Ik trok vanuit Valliance Keep door de Borean Tundra en zag daar dieren die ik nog nooit eerder gezien had. Zo waren er gazelles, mammoeten en neushoorns. Ook schoten er verschillende marmotjes door het gras. Vanuit Borean Tundra trokken we naar Dragonblight. De omgeving hier doet denken aan Antartica. Overal is sneeuw en zijn er ijsschotsen. Midden in Dragonblight vonden we een grote toren waar allerlei vliegende draken rondvlogen. Deze plaats was erg gevaarlijk voor mij en Dauxer en we trokken verder de sneeuw in, proberend alle draken te vermijden. Dit lukte ons en we vervolgden onze weg naar Crystalsong. In dit gebied zouden we Dalaran vinden, had ik vernomen. Zodra we Crystalsong binnenkwamen, werd ik weer helemaal blij. De natuur en de omgeving waren schitterend. Overal stroomden riviertjes, waren er een keur aan bomen, struiken en bloemen en zongen de vogels hun schitterende liederen. Het voelde als een soort van thuiskomen. Helaas was dit gevoel van korte duur toen we mensachtige wezens tegenkwamen die ons de toegang versperden. We probeerden ze te vermijden, maar ze waren te snel en te sterk voor ons, waardoor we snel diverse malen in de geestenwereld werden geworden. Nadat we voor de vijfde maal waren gedood, besloot ik een grote rivier te volgen en de mensen te vermijden. De rivier leidde ons naar een verlaten tempel. We konden een aantal mensen en woestuitziende wolven omzeilen en kwamen op een plateau in de tempel uit bij een soort paarse koepel die vanaf de grond was opgetrokken. Voorzichtig probeerden we of we er naar binnen konden en dit lukte. Hier ontmoetten we een aantal mensen uit Dalaran en ook was er een portal. Maar helaas kon ik er geen gebruik van maken. Dat kon alleen vanuit Dalaran, vernam ik.

Toen ik vroeg waar ik dan Dalaran kon vinden, wees één van de mensen naar boven. 'Dalaran zit in de lucht', vertelde ze. Vol ongeloof staarde ik omhoog en zat een zwevende bol met aan de onderkant allerlei paarse uitsteeksels. 'Maar hoe kom ik daar dan?', vroeg ik. Wat ik toen hoorde was afschuwelijk. Ik hoorde dat ik als level 70 niet op een gewone manier naar binnen kon. Dat kon alleen vanaf level 74. 'Het enige wat je kan doen is doodgaan in Borean Tundra en dan als geest naar Crystalsong trekken', vertelde de vrouw. 'Wanneer je in Crystalsong bent, kan je geest gaan vliegen. Vlieg hoog de lucht in en dan kun je Dalaran binnenkomen. Daar spreek je dan met een Spirit Healer.'

 

Ik zat vol met twijfels en vragen. Was dit echt de enige manier voor me? Hield de vrouw me voor de gek? Als nieuweling in Northrend zou ik zeker een makkelijk prooi zijn voor grappen. Ik twijfelde zeer en besloot terug te gaan naar Borean Tundra om daar in Valliance Keep alles nog eens goed te overdenken en eventueel te bespreken met wat andere mensen.

Een paar dagen bleef ik in Valliance Keep en de Borean Tundra en deed ik verschillende questen. Ik hoopte zo snel mogelijk level 74 te worden, maar helaas kwam ik er achter dat het een flinke tijd zou duren. Ik besloot uiteindelijk het advies van de vrouw uit te proberen. Werkte het niet, dan zat er niets anders op dan zo snel mogelijk level 74 te worden. Ik zwom een stukje de zee in en werd aangevallen door haaien. Zonder me te verdedigen ging ik al snel dood en verscheen als geest terug in de wereld. In plaats van mijn lichaam op te zoeken, trok ik via Borean Tundra naar Dragonblight en door naar Crystalsong. Toen ik de grens net over was, werd ik zeer verbaasd. De vrouw had gelijk gehad, ik kon inderdaad als geest de lucht invliegen!

Ik zocht mijn weg naar Dalaran en al snel trokken de paarse stekels mijn aandacht. Ik vloog steeds hoger en hoger om de stekels heen totdat ik tot mijn verbazing torens begon te zien en koepels en vlaggen. Zou het me dan toch lukken? Al snel dook ik weer naar beneden en ontwaarde een schitterende stad onder me. De stad was enorm, vele male groter dan Stormwind of Ironforge en versierd met paarse daken, allerlei vlaggen en geelachtige straatjes. Ik vond de Spirit Healer vlakbij een groot standbeeld en zij gaf me mijn lichaam terug. Nu ik weer levend was, zuchtte ik diep en keek diepgelukkig om me heen. Ik was eindelijk in Dalaran!

 

Om ervoor te zorgen dat ik de volgende keer niet nog eens eerst moet doodgaan voordat ik Dalaran binnen kan, ben ik meteen naar de dichtsbijzijnde inn gerend en heb Dalaran als mijn thuis gemaakt. Nu hoef ik de volgende keer alleen mijn heartstone te gebruiken, wil ik naar Dalaran gaan.

 

Ik ben nu moe van alle indrukken van de uren die ik door de stad geslenterd heb en ga in mijn nieuwe café opzoek naar een bed. Binnenkort zal ik weer alles vertellen over mijn ervaringen in mijn nieuwe thuisstad. Tot die tijd, de gelukkige groetjes vanuit Dalaran!

 


18. De 60/70's guildraidweekend

Posted at 14:48, 15/3/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Ik zou je eerder updaten. Helaas kon het niet eerder vanwege real life gebeurtenissen. Maar nu kan ik je weer flink volpennen!

 

We begonnen vrijdagavond. Vol goede moed liep ik in Stormwind toen ik de uitnodiging kreeg om naar Karazhan te komen waar de eerste raid zou plaatsvinden met de guild. Met mijn tassen zo leeg mogelijk (uiteraard wel wat verbandjes en eten en drinken mee, voor het geval dat), werd ik gesummoned naar een grauw dorpje waar skeletten rondliepen en de weinige bevolking die er was met een zeer treurig gezicht me aankeek. We moesten even wachten op wat andere guildies, wat me de tijd gaf de omgeving goed in me op te nemen. Naast de summon steen stond een zwartgeblakerd kasteel waar we zodadelijk binnen zouden gaan. Rechts van het kasteel stond een verlaten boerderij waar wat skeletten rondscharrelden. Ik ben niet te dicht bij hen in de buurt gekomen, omdat ik niet zeker wist of ik ze wel aan zou kunnen. Dauxer gedroeg zich ook onrustig en grauwde om zich heen. Kennelijk voelde hij ook dat we op een plaats waren waar het kwaad alle macht had.

Toen iedereen er was, gingen we naar binnen. Daar spraken we met een man, sloegen wat wachters neer en vervolgens liepen we naar twee grote deuren. Vlak voor die deuren was een gong en toen iedereen weer bij elkaar was, liep een man naar de gong toe en sloeg er op. De twee enorme deuren gingen open en we kwamen in een zaal terecht waar een enorme lange houten tafel stond met flink wat stoelen er omheen. De tafel was schitterend versiert en overal stond lekker eten. Van een gebraden zwijn tot een visschotel, aardappels, wijn en bier. Omdat we met een flinke groep waren, werder de soldaten al snel verslagen. Nadat we wat gegeten hadden, vervolgden we onze weg. Ik moet zeggen dat alles heel vlug ging en de adrenaline flink gierde, waardoor ik niet meer alles onthouden heb van mijn tijd daar. Maar een aantal dingen staan me nog erg goed bij. Zo kregen we op een gegeven moment een toneelstuk te zien over Romeo en Julia. Het was schitterend en we klapten uitbundig, totdat ineens Romeo en Julia veranderden in monsters en wij hen helaas moesten doden. We vervolgden onze weg en kwamen in een ruimte terecht waarbij we in een kring om een baas moesten gaan staan. Net toen ik mijn plaatsje wilde innemen, kwam de baas op me af. Kennelijk had ik net één pasje teveel in zijn richting gezet, waardoor ik hem aantrok. Met een paar slagen was ik dood. Ik baalde flink, maar de rest van de groep had de baas gelukkig snel neer en ik werd weer naar het land van de levenden gebracht.

Na nog wat kamers doorgelopen te zijn, kwamen we uit in een kamer waar in het midden een enorm schaakspel stond opgesteld. Ik ging achter de rechtertoren staan terwijl de rest van de groep zich ook verdeelde over het bord en een schaakstuk pakte. Toen begon het spel. We moesten ons bewegen en de monsters die de zwarte schaakstukken hadden, zien te verslaan. Met mijn toren kwam ik uiteindelijk een paard tegen en ik sloeg flink van me af. Ondertussen wist Dragonpala de koning te verslaan en zo wonnen we, waarna we de kamer konden verlaten.

Als laatste kwamen we aan op de overloop van het kasteel. Hier in de buitenlucht hadden we een goed zicht tussen de kantelen door naar de omgeving die donker, grijs en grauw was. Met een miezerend regentje en donkere stapelwolken bereidden we ons voor op de laatste baas: een enorme draak. We hakten, sloegen, schoten en knokten flink van ons af. Vanwege de adrenaline had ik helemaal niet in de gaten dat we de draak al verslagen hadden en bleef mijn pijlen in rap tempo op hem afvuren, totdat één van mijn guildmaatjes me weer tot bezinnen kreeg. Hoewel de draak nog door de lucht zweefde, was hij al dood en een tijdje later plofte hij ook vlak voor mijn voeten op de grond. Gejuich klonk overal, ook van de weinige overgebleven inwoners uit het dorpje onder ons. We hadden deze raid goed afgerond. Op naar de volgende!

 

De tweede raid op het programma was Zul'Aman. Hier was ik al een keer eerder geweest in mijn eentje. De omgeving was schitterend. We zaten veelal in de buitenlucht en konden overal om ons heen een groene waas aan bomen zien. In Zul'Aman zelf waren er veel dieren. Kikkers - die je kon zoenen zodat ze in een prins veranderden - wolven, tijgers en vele andere beesten. Helaas waren ze niet allemaal even lief. Ook hier gingen we weer erg snel door de raid, waardoor ik soms moeite had om bij te benen. En met zoveel dode beesten op de grond, was ik ook erg druk met leer verzamelen. Een deel van het leer heb ik vervolgens aan Mauwi gedaan. Hij wilde ook graag wat hebben, maar omdat ik al flink wat had verzameld kreeg hij niet de kans ook wat te verzamelen.

De laatste baas ging erg grappig. We moesten met z'n allen in een ring gaan staan, maar dit wist niet iedereen. Net toen ik de ring in wilde stappen, werd deze afgesloten met een muur van vlammen, waardoor ik, net als de meesten van de groep, niet meer naar binnen kon en Dragonpala samen met nog twee of drie andere guildleden zich gedwongen zag met alleen hun viertjes de baas te verslaan. Van een afstandje keken wij toe. De baas was een gewoon mens, maar hij veranderde ineens in een arend, even later in een beer en op het laatst in nog een ander wezen. Gelukkig lukte het hen om de baas te verslaan, waardoor we allemaal weer in de ring konden. Als dank voor het verslaan van de eindbaas, kregen we van een man even buiten Zul'Aman een mooie tas cadeau met extra opslagruimte. Hier was ik erg blij mee.

 

De derde en laatste raid die we deden was de Upper Black Rock Spire. Deze had ik al eens met iemand gedaan, maar een aantal uit onze groep had nog niet de achievement Leeroy gehaald, waarbij je in vijftien seconden vijftig draakjes moet verslaan. Het lukte hen, waardoor ze nu net als ik de achternaam 'Jenkins' mogen dragen. Een naam om trots op te zijn!

 

Nadat we klaar waren en veel mensen weg moesten, besloten Joffax, Lorenvaelme, Ehrgeiz en ik om samen nog even door Utgarde te gaan. Deze dungeon deden we in totaal drie keer. Toen werd het ook voor ons tijd om ons bedje op te zoeken en alle ervaringen van de dag goed te laten bezinken.

 

Op zaterdag zijn we met de groep naar Molten Core geweest. Hiervoor moesten een aantal van de groep, waaronder ik, eerst nog een achievement halen voordat we naar binnen konden. Onder leiding van volgens mij Darkasantion - ik kan het mis hebben, sorry daarvoor - gingen Levai, Nachtlicht, ik en nog iemand op pad. We gingen de grotten binnen en moesten door allerlei lavastromen zwemmen, onderweg vlammende monsters dodend. Uiteindelijk lukte het ons om de achievement te halen, waarna we Molten Core binnen konden. Toen de hele groep compleet was gingen we wederom snel door de instance heen. We versloegen allerlei vlammen monsters, honden met vurige poten en ogen en stenen wervelwinden neer. Op het laatst kwamen we bij de eindbaas aan waar we met onze rug tegen een muur moesten gaan staan, wilden we voorkomen dat hij ons in de brandende vuurpoelen zou gooien. Gelukkig ging alles goed. Ik ben die avond zelfs geen één keer doodgegaan.

 

Al met al was het raidweekend met de guild ontzettend gezellig. Ik heb veel nieuwe mensen ontmoet en daarnaast ook veel gelachen en gepraat met guildies die ik al wat langer kende. Met guildleden door verschillende dungeons en raids lopen is toch stukken gezelliger dan met een stel vreemden. Jammer genoeg kan ik volgende maand niet meedoen, maar hopelijk ben ik de maand erop wel weer van de partij!

 

Groetjes!

Khaye


17. Eindelijk ben ik er!

Posted at 17:18, 5/3/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Na ongeveer drie maanden van hard zwoegen, questen en vele dungeons raiden, ben ik zojuist eindelijk level 70 geworden! Met nog maar tien levels te gaan behoor ik nu - naar mijn idee ^^ - niet meer tot de broekies van de realms.

Vandaag moest ik nog twee keer door een dungeon om genoeg ervaringspunten te krijgen voordat ik level 70 zou bereiken. Ik wilde graag de Steam Vaults en de Shadow Labyrinthe doen, omdat ik in elk van die dungeon nog twee questen op had staan. Maar mijn ervaring de afgelopen dagen was dat die twee dungeons erg moeizaam lopen omdat meerdere spelers halverwege afhaken. Vanochtend ging het dan ook totaal niet en ik zag de bui al hangen. Maar vanmiddag had ik eindelijk meer geluk. Allereerst vond ik een groepje die de Steam Vaults in ging. Ik was hier al zo'n tien keer ingeweest, maar helaas had ik het nooit tot het einde meegemaakt.

De Steam Vaults is behoorlijk lastig omdat er wezens zijn die je bang maken, waardoor je als een kip zonder kop rondrent en daardoor andere monsters kan aantrekken. Maar met twee level 74 mensen lukte het deze keer prima om de monsters onder bedwang te houden. De twee questen kon ik nu ook eindelijk doen en deze gaven me flink wat ervaringspunten.

Vervolgens stond de Shadow Labyrinthe op mijn lijstje als nog te doen. Ook hier twijfelde ik of het zou lukken om een groep te vinden, maar na een half uurtje wachten kon ik dan toch eindelijk mee. Halverwege moest iemand er mee stoppen en ik zag de bui al hangen. Maar gelukkig wilde een guildlid van een groepsgenoot van me wel even inspringen en aangezien die level 80 was, werd de rest van de dungeon daarna een eitje. We renden achter hem aan en haalden in een mum van tijd zelfs de meest lastige baas tot nu toe neer. Deze dungeon had ik altijd tot aan de laatste baas volgehouden, maar zodra we bij die baas kwamen, viel de groep telkens uiteen. Om deze baas te bestrijden moet je zorgen dat je afstand houdt, want hij teleport je naar hem toe om je vervolgens flinke klappen te geven. Daarnaast roept hij ook Dark Vortex's op, die je flink verwonden. Kortom: je moet voor, achter, links en rechts van je kijken, terwijl je tegelijkertijd probeert de baas te beschieten en ervoor zorgt dat je pet en je groepsgenoten niet teveel schade oplopen. Als ik 't zo allemaal bekijk, dan zullen bepaalde dungeons van de hogere levels ook flink moeilijk worden en 't wordt dan flink trainen om alle tactieken goed onder de knie te krijgen.

 

Maar nu ben ik dan eindelijk level zeventig en nu kan ik ook eindelijk naar het nieuwe gebied Northrend. Met de boot ben ik er al naar toe gevaren en ben ik in een stadje met een groot kasteel beland. Helaas kan ik verder nog weinig vertellen, want ik ben niet verder gekomen dan het kasteel; ik kreeg toen namelijk de oproep om de dungeon in te gaan. Ik ben dan ook erg benieuwd wat me allemaal te wachten staat. Maar allereerst ga ik vanavond samen met een groep guildleden de dungeons in. Ik heb er ontzettend veel zin in en 't zal ongetwijfeld een gave tijd worden. Uiteraard meld ik alles wat ik daar meemaak hier.

 

Tot gauw!

 


16. En het leven gaat maar door

Posted at 14:47, 27/2/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb. Niet dat ik niet wilde, maar eigenlijk zijn er de afgelopen tijd geen grote noemenswaardige dingen gebeurd. Daarnaast ontbrak het me ook aan inspiratie om wat te schrijven. Wat zeg nou zelf, weer een leveltje omhoog is bijna niet meer interessant. Maar nu ik je zo verwaarloosd heb, voel ik me toch gedwongen om wat te schrijven. Dus bij deze.

 

Sinds ik level zestig ben geworden, heb ik veel tijd doorgebracht in de Outlands. Dit is een dor, vulkanisch land waar door de Horde en de Alliantie druk wordt gevochten om elk lapje grond. Gelukkig heeft dit land ook een aantal provincies die minder dor zijn. Er zijn ook bosachtige gebieden waar lichtstralen door de bomen schijnen. Dat doet erg mystiek aan. Helaas leven in dit deel van de Outlands ook bijna albino achtige dieren die niet erg lief zijn. Tijdens een rondwandeling werd ik meerdere malen aangevallen door witte spinnen en zilverachtige wezens. Ook in het water en de moerasgebieden is het erg uitkijken. Van agressieve vissen die vanuit het niets opduiken tot en met driekoppige draken met enorme staarten die nietsontziend om zich heen slaan.

Gelukkig hebben de Outlands me ook wat goeds gebracht. Ondertussen ben ik meester geworden in koken, skinnen en eerste hulp. Ik hoop gauw ook meester te worden in kruiden plukken en vissen.

In de Outlands zijn ook nieuwe dungeons die ik ondertussen regelmatig bezocht heb. In één van die dungeons moest ik vijftig wezens in korte tijd doden. Dit lukte vrij makkelijk met mijn volley - een skill waarbij ik een regen van pijlen in een gebied kan laten neerkomen - met als resultaat dat ik vanwege deze achievement de title 'Jenkins' mag dragen. Daar ben ik best wel trots op en ik loop nu dus door de werelden als 'Khaye Jenkins' en niet langer gewoon 'Khaye'. Ik hoop binnenkort meer titels te krijgen, wat volgens mij wel moet lukken nu ik level zeventig nader.

Iets anders waar ik heel erg trots op ben, is dat ik toen ik level 66 werd, ik mezelf Beastmaster gemaakt heb. Telkens wanneer ik een level omhoog ga, krijg ik een talentpunt die ik in een talentenboom kan inzetten en daardoor mezelf en mijn pet kan verbeteren. Omdat ik Beastmaster (dus meester der dieren) erg mooi vond klinken, heb ik bijna al mijn talentpunten daarin gestopt. En bij level 66 werd ik daardoor Beastmaster, waardoor ik mijn pets beter beheers dan jagers die gekozen hebben voor een andere talentenboom. De talentenboom invullen is wel lastig, want er zijn veel mogelijkheden om tussen te kiezen en wanneer je gekozen hebt, kun je niet meer terug - tenzij je daarvoor wilt betalen bij een trainer, maar dat kost gruwelijk veel. Mijn pets hebben ook hun eigen talentenboom. Zij krijgen om de vier levels een talentpunt erbij, maar nu ik beastmaster geworden ben, hebben ze er elk vier extra punten bijgekregen.

Sinds ik level zestig ben geworden, merk ik dat het leven wat moeilijker wordt. Zo noemde ik net al de talentenboom, maar zo heb ik nu bijvoorbeeld ook kledingstukken waarin ik bepaalde edelstenen kan doen, zodat ik beter word in bijvoorbeeld uithoudingsvermogen of sneller pijlen kan afschieten. Maar omdat er een enorme keuze is aan edelstenen, is het dus lastig om de juiste combinatie te kiezen. Daarnaast zijn ze ook bepaald niet goedkoop. Sommige edelstenen kosten meer dan 200 gold op de veiling. Dus dat is flink sparen wanneer je er drie of meer moet hebben.

Daarnaast ben ik er ook achter gekomen dat ik gebruik kan maken van glyphs. Dit zijn een soort van balletjes, vijf in totaal, die mijn mogelijkheden vergroten. Ze werken net als de edelstenen. Ook hierbij heb ik weer een enorme keuze uit verschillende glyphs wat het lastig maakt om de juiste combinatie te kiezen. Maar gelukkig krijg ik vol op hulp vanuit de guild.

 

Volgende week ga ik samen met wat guildleden een weekendje lang door allerlei dungeons lopen. Ik hoop tegen die tijd level zeventig te zijn - ik ben nu level 66, dus dat moet goedkomen - want we gaan dan alleen de dungeons tussen level zestig en level zeventig doen. Ik heb er veel zin in, want ik vind het erg leuk om samen met anderen wat te doen en met alleen maar guildleden is het natuurlijk stukken leuker. Ik heb nu nog niet alle dungeons gehad die er zijn tussen level zestig en zeventig, dus ik moet me nog in wat tactieken gaan verdiepen. Maar dat het erg gaaf zal zijn, staat denk ik wel vast. Als het net zo leuk was als tijdens de achievement om alle vier de hordebazen te killen, dan komt dit ook helemaal goed. Uiteraard zal ik dan weer wat schrijven. En misschien ook wel eerder, als ik weer iets tofs meegemaakt heb.

 

Tot gauw!


15. Zestig en verder

Posted at 22:07, 17/2/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Gisteren heb ik weer een levelmijlpijl bereikt. In twee maanden tijd heb ik mezelf omhoog weten te levelen naar level zestig. De afgelopen dagen ging het erg hard. Naast de dungeons deed ik ook elke dag de Love is in the Air daily quests. Het valentijnevent dat ik vorige keer al meldde is dat. Elke dag leverde ik een ketting in bij de vier regeerders van de steden, waardoor ik naast de gewone ervaringspunten ook elke dag ongeveer tussen de dertig- en veertigduizend extra punten kreeg. Daardoor schoot het wel lekker op.

 

Als ik terugkijk dan is de tijd erg snel gegaan. Ik heb ondertussen vanalles meegemaakt. Zo heb ik de achievement 'Belezen' gehaald, waarvoor ik 42 boeken moest lezen die over de hele wereld en in verschillende dungeons zijn verstopt. Het was een hele zoektocht en ik heb ze ook niet allemaal in één dag gedaan, maar verspreid over meerdere dagen wanneer ik het questen en door dungeons rennen even zat was. Ook is het nu grappig om te merken dat ik een beetje kennis heb van het spelletje. Vandaag kwam een jonge jagersdwerg naar me toe die vol bewondering naar Dauxer keek. Hij vroeg me wat Dauxer allemaal kon, wat zijn speciale aanvalsmoves waren en waar hij een pet als Dauxer kon krijgen. Ik heb hem verschillende tips gegeven, maar de dwerg leek wat verloren onder de berg van informatie. Ik besloot hem te helpen een Bjarn net als Dauxer te temmen, dus gingen we naar Ironforge en van daar naar de witte omgeving van Dun Morogh. Het was even zoeken, maar uiteindelijk zagen we er een. Terwijl ik de andere roofdieren van de dwerg afhield, deed hij zijn best om de witte beer te temmen. Het leek bijna even mis te gaan, omdat de Bjarn behoorlijk sterk was en de dwerg nog vrij jong. Ik greep in door de dwerg snel op te lappen met wat verband terwijl hij doorging met temmen en toen lukte het hem. De dwerg was dolbij met zijn nieuwe pet en ik stiekem best wel trots, want hierdoor bleek dat ik geen ultieme nieuwkomer meer was. Ik had nu de mogelijkheid om het beetje kennis dat ik had door te geven.

Jammer genoeg had de dwerg niet erg veel smaak qua namen. Hij noemde zijn Bjarn 'Fluffy'. Bespottelijk vind ik en Dauxer was het ook met me eens, want hij grauwde toen Fluffy dichtbij kwam. Ook niet zo gek, want Fluffy is een naam voor een kat of een konijntje, niet voor een stoere, grote witte beer.

 

Ook ben ik de afgelopen tijd leuke, gekke en grappige dingen tegengekomen. Zo kom ik de laatste tijd regelmatig een spookje tegen in de steden die achter iemand aanloopt. Het spookje doet niet wat, is ook niet aanspreekbaar, maar volgt een persoon. Staat die persoon stil, dan doet de spook dat ook. Het is een grappig gezicht en ik heb ondertussen geleerd dat het te maken heeft met dat iemand een speciaal voorwerp in één van je rugzakken doet en dat daardoor het spook achter je aan gaat lopen. Zodra je dat voorwerp weer uit je rugzak haalt, dan gaat de spook ook weg. Doe je het in de rugzak van iemand anders, dan gaat hij die persoon volgen. Ik heb geprobeerd ook aan zo'n spookje te komen, maar helaas is het me nog niet gelukt en ik heb gezien dat hij op de veiling voor ruim duizend gold wordt verkocht. Das iets teveel van het goede voor me om hem aan te schaffen.

 

Andere leuke dingen is dat mijn guild afgelopen week haar vijfjarige bestaan vierde. Er waren verschillende festiviteiten georganiseerd, waarvan er ééntje de kills van de horde bazen was, waarbij ik de black war bear kreeg. Ik krijg daar nog steeds commentaar op van anderen, erg leuk om hun verbaasde en ongelovige ogen te zien. Naast die achievement zijn we ook foto's wezen maken met de hele guild. We verzamelden ons bij Ironforge en gingen bij de hoofdingang de weg af naar beneden. Onderaan bij de kruizing bleven we staan. Eerst allemaal op een kluitje, waarbij verschillende guildleden vuurwerk afstaken en onze guildleader Phoebe bedankten, salueerden of op hun knieën voor haar gingen zitten. Toen het fotomoment kwam gingen we naast elkaar staan. Wie de foto's maakte weet ik niet meer. Volgens mij waren het een aantal mensen. Zelf heb ik er ook een aantal gemaakt die ik later zal toevoegen.

Toen we klaar waren gingen we een stukje verderop met z'n allen in de sneeuw liggen in de vorm van twee LL en een vijf. Daardoor kwam er LL 5 te staan, wat natuurlijk op 'Low Landers 5 jaar' slaat. Daarna gingen we in optocht door Ironforge en toen we bij de bank aankwamen doken we met z'n allen naar binnen en strooiden rijk met rozenblaadjes en staken flink wat vuurwerk af. Helaas kon ik niet mee naar de afterparty in Dalaran, omdat dat gebied voor mij nog gesloten is, maar het was in ieder geval een leuke tijd. Met wat drankjes zat ik samen met nog wat anderen na te feesten in de kroeg van Ironforge en we deelden ook wat drank uit aan anderen, waardoor het een gezellig feestje werd.

 

Er zijn nog vele andere leuke en minder leuke dingen gebeurd, maar het is allemaal te veel om op te schrijven. Ik zal het verdelen over diverse dagen, dan blijft alles behapbaar en gaat het niet van de hak op de tak. In ieder geval kan ik al vertellen dat ik in de Outlands ben geweest, een plaats waar een enorm gevecht tussen de horde en de alliantie heerst en waar vele donkere, gure en duistere wezens rondlopen die allemaal uitzijn op mijn bloed. Geen plaats om lang te vertoeven dus.

Ik heb nog veel om naar uit te kijken. Natuurlijk eerst level zeventig worden, maar daarnaast wil ik ook mijn skills omhoog krijgen. Verder is er nu het Lunar Festival waar ik nog achievements voor wil halen en uiteraard wil ik nog nieuwe dungeons ontdekken en nieuwe quests voltooien. Al met al is er dus nog genoeg voor me te doen. En hopelijk krijg ik binnenkort ook toegang tot de voor mij nu nog gesloten gebieden.

 

Tot gauw!


14. Valentijnsdag

Posted at 19:44, 15/2/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

De feest der liefde is weer geweest. Ook in de realms van Wow. Het begon al een week eerder. Toen ik in Stormwind arriveerde, was de stad feestelijk versierd met kaarsjes, lampionen, rozenkransen en hartjes. Vlak voor de bank stond een standje met een paar goblins. Eentje verkocht allerlei valentijnsspulletjes zoals rozen, valentijnsvuurwerk, pijlen van Cupido, overheerlijke gerechten voor een romantisch etentje en mooie kleding. Eén van de goblins gaf me de opdracht om tien personen in Stormwind te besproeien met een lekker luchtje. Dit deed ik en zodra ik dat gedaan had, kreeg ik vijf valentijnskaartjes. Met deze kaartjes kon ik bij de andere goblin betalen voor de valentijnsinkopen. Iets verderop zat nog een goblin die me verschillende opdrachten gaf waarmee ik andere dingetjes kon sparen. Zo moest ik een pakketje ophalen en uitzoeken wat erin zat. De goblin wilde namelijk weten waar de parfum vandaan kwam en wie er achter de overvallen zat op de pakketten. De vierde goblin gaf me elke dag de quest om de koning van Stormwind te verrassen met een ketting. Deze ketting kon ik zelf maken, wanneer ik tien hartjes had verzameld. Deze hartjes kon ik verdienen wanneer ik tegen monsters vechtte van ongeveer mijn level. Omdat ik veel in de dungeons zat, lukte het me vrij snel om tien hartjes bij elkaar te vinden en met de ketting ging ik naar de koning. Die beloonde me met valentijnskaarten en een speciale kaart die me voor een uur lang mijn stamina verhoogde.

Maar niet alleen in Stormwind kon ik een ketting inleveren. Ook bij de hoge priesteress in Darnassus, bij de koning van Ironforge en bij de profeet in Exodar kon ik elke dag ketting inleveren, waarbij ik dan valentijnskaarten kon krijgen en ook een speciale kaart die mijn spirit, intellect of agility verhoogde voor een uur. Erg handig wanneer ik weer eens door de dungeons liep.

Het was een leuke tijd om door het land te lopen, overal van die loveboats die door kanaaltjes en riviertjes voeren met een verliefd stelletje erin, knusse plekjes waar een romantisch picknickplekje was gemaakt met een mand vol eten, 's avonds het vuurwerk dat ontplofte in de vorm van een hartje en de dozen met chocolaatjes en de rozenblaadjes de graag werden uitgedeeld. De liefde hing duidelijk in de lucht en er werd flink geflirt. Zelf kreeg ik een aantal kushandjes en knipogen van diverse night elven en zelfs eentje van een dwerg. Maar een echte, ware liefde heb ik jammer genoeg niet gevonden.

Helaas heb ik niet alle achievements kunnen halen voor het Valentijnsevent. Het feest duurt nog een paar dagen, maar bepaalde gebieden zijn nu nog niet toegankelijk voor me. Zo moet ik bijvoorbeeld nog een boeket rozen vinden, maar die zijn alleen in Northrend te verkrijgen en daar kan ik nu dus nog niet komen. Dit vind ik aan de ene kant wel jammer, maar aan de andere kant maakt het leuk om uit te kijken naar volgend jaar wanneer het feest opnieuw begint. En misschien vind ik dan wel de ware liefde!


13. For the Alliance!

Posted at 12:24, 10/2/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Eens per jaar organiseert mijn guild de 'Low Landers for the Alliance' evenement. Het doel is om met z'n allen alle vier de bazen van de Horde te verslaan en als dat lukt, krijg je een hoop achievementpunten en een unieke black war bear waarop je kunt rijden.

 

Deze week kwam het evenement weer aan bod en ik wilde heel graag mee. Maar omdat deze achievement eigenlijk alleen gedaan wordt door de levels 70 en 80 van de guild, was het maar de vraag of ik het uberhaupt zou halen. Ik won wat advies in en wilde me daarna eigenlijk terugtrekken, maar werd toch overgehaald om mee te gaan. Lukte het niet, dan had ik het in ieder geval geprobeerd. En lukte het wel, dan zou het natuurlijk een hele mooie achievement op mijn behaalde lijstje zijn, met als vette bonus nog de black war bear. Want praktisch niemand van level (53 op het moment) heeft zo'n mount.

 

Gisteren gingen we dan van start. We verzamelden ons in Azshara en onder leiding van Kouga gingen we richting Orgrimmar om daar de eerste baas te verslaan: Thrall, de orc warchief. Omdat ik niet zo snel ging op mijn frost saber, mocht ik bij guildlid Koekimonster achterop zijn olifant. Orgrimmar is een ruige, steenachtige omgeving met veel roodbruin zand. Een dorre boel dus.

 

Bij Koeki achterop gingen we snel de stad binnen, waar we niet heel veel tegenstand kregen van hordespelers. De paar die er liepen waren snel gedood en de rest koos eieren voor z'n geld en zorgde ervoor bij ons uit de buurt te blijven. Ook niet zo verwonderlijk wanneer er ineens veertig alliantie spelers voor je neus staan en je in je eentje bent...

 

We vonden de ingang naar het paleis van Thrall en liepen naar binnen waar we uiteindelijk bij Thrall zelf belandden. Hier begon ons eerste echte gevecht. Het was ontzettend spannend, maar omdat ik midden in de groep stond, had ik veel bescherming tegen de bewakers. Toen we Thrall verslagen hadden, wilden we met een portal naar de volgende horde baas gaan. Helaas ging het hier voor mij mis. Omdat iedereen richting de portal runde en ik niet zo snel was, kreeg ik wat klappen van een overgebleven hordeguard, wat ik helaas niet overleefde.

 

Ik haalde mezelf uit de geestenwereld en wachtte even totdat de rest klaar was om mij te summonen naar hun plek. Dit gebeurde en ik mocht weer bij iemand achterop. Deze keer was het Lorenvaelme. We vervolgden onze weg naar de tweede baas High Chieftain Cairne Bloodhoof in Thunderbluff, Mullgore. Dit was een mooie tocht, want Thunderbluff is heuvelachtig met veel groen gras. Vlak voor de ingang moesten we even wachten totdat iedereen er was en vervolgens gingen we met een lift omhoog. Dit was wel erg lachen, want de lift zat helemaal volgepropt. Dus iedereen moest z'n buik inhouden, zorgen dat we niet op elkaars tenen stonden en tegelijkertijd uitkijken dat niemand er vanaf viel, want de lift was open. Jammer genoeg lukte dit niet bij iedereen, waardoor we wat gewonden en doden opliepen. Maar de rest van ons - en ik gelukkig ook - bereikten Bloodhoof op volle sterkte, waar we in een mum van tijd ook hem verslagen hadden.

 

Deze keer had ik het gelukkig overleefd en onze volgende halte was een portal naar Ironforge. Daar pakten we de flightmount naar Southshore en vervolgens reden we in colonne richting de Eastern Plaguelands. Het leek me beter om vanaf daar bij iemand mee te rijden, omdat ik wist dat daar hogere level monsters waren, die maar wat graag mij wilden doden. Dus stapte ik bij Deen in z'n motor met zijspan en reden we richting de ontmoetingsplek, onderweg even een ommetje makend zodat ik nog een extra flightpath erbij had. De weg was schiterend. De Plaguelands zelf zijn erg guur, oranjerood en overal heerst dood en verderf, maar naarmate we dichter bij het ontmoetingspunt kwamen, veranderde dat in grijs/blauwe gebouwen met tal van watervallen die eruit stroomden. Bij de ontmoetingsplek moesten we weer even wachten. Dat kwam goed uit, want ik moest mijn spullen nodig repareren. Doordat ik dood was gegaan, waren mijn spullen flink aangetast en zouden ze het niet lang meer volhouden. Toen we klaar waren en ik m'n gear weer gerepareerd had, klom ik weer bij iemand op z'n olifant en gingen we richting de Undercity, de stad van de ondoden om daar Lady Sylvanas Windrunner te verslaan.

 

Helaas, net toen we binnenwaren, bleek dat de olifant niet door een boog kon rijden. Ik moest er dus af. Snel sprong ik op mijn eigen frost saber, maar de bewakers van Lady Sylvanas hadden me in de gaten en maakten in een paar slagen korte metten met me. De rest kon echter zonder problemen dieper de stad in en al snel kreeg ik te horen dat ook Lady Sylvanas het niet overleefd had tegen onze grote groep krijgers.

 

Ik haalde mezelf opnieuw uit de geestenwereld en samen met wat anderen die het gevecht niet overleefd hadden, reden we op onze mounts naar de weg, waar we op de rest wachten. We verzamelden weer, waarbij ik opnieuw bij iemand achterop kon, en vertrokken voor onze laatste stop naar Eversong Woods om in de stad Silvermoon de laatste horde baas Lor'themar Theron, een bloodelf, te verslaan. Deze rit was best wel spectaculair, omdat we een stuk over het water moesten lopen. Met speciale magische spells werd het water voor ons bevroren, waardoor we het makkelijk konden oversteken. Maar de spells werkten maar eventjes en niet iedereen was even snel. Toen een deel van ons aan de overkant was, moesten we even wachten op de rest. Om de tijd te doden, besloten we de flightpath van de horde buiten de stad te vernietigen. Dit was binnen een paar seconden gebeurd. Een horde spelertje van level tien liep verdwaasd rond met grote ogen vol angst. Zo'n overmacht had hij waarschijnlijk nog nooit gezien!

 

Toen we allemaal weer bij elkaar waren, gingen we de stad binnen en zonder problemen vernietigden we ook de laatste baas. Met een luid gejuich ging hij onder en werden al zijn bewakers met de grond gelijk gemaakt. Met een brede glimlach keek ik om me heen. We hadden het gehaald! En nog meer, ik had het goed doorstaan en ook deze laatste battle overleefd!

 

 

Via een portal gingen we terug naar Ironforge, waar we allemaal snel naar onze mailbox renden om onze prijs in de wacht te slepen: de black war bear! Trots las ik de brief van mijn koning die me feliciteerde met de overwinning op de horde. We hadden de horde een flinke klap uitgedeeld door onze actie en als dank daarvoor en voor mijn deelname kreeg ik een black war bear cadeau. Snel klom ik erop en liep er trots mee door de stad. Om onze overwinning te tonen aan de rest van Ironforge, verzamelden we ons bij de hoofdingang en wandelden in een lange colonne achter elkaar naar de ronde waterpoel in de stad. Voorop liepen onze guildleider Littlebonnie en Kouga, die de leiding had genomen over deze grote battle. Eenmaal bij de waterpoel gingen we allemaal in een kringetje staan, terwijl Littlebonnie in het midden van de poel ging staan. Een luid gejuich en applaus klonk van alle kanten. Apetrots was ik, want we hadden een geweldige prestatie geleverd. En al snel viel het op in Ironforge dat een level 53 nu al in het bezit was van een black war bear. Ik werd van alle kanten, ook door niet guildleden, gefeliciteerd of verbaasd nagestaard.

 

 

 

Moegestreden maar voldaan keerde ik terug naar Stormwind en liet me door de beer leiden naar de volle straatjes, totdat ik uiteindelijk in de herberg kwam. Het was tijd om naar bed te gaan. Deze dag was een dag als nooit tevoren en ik zal het me nog lang blijven herinneren.

 

Low Landers for the Alliance!!!


12. Een nieuwe mijlpaal

Posted at 21:16, 7/2/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Gisteren heb ik level 50 bereikt! Samen met guildleden Hairygurt en Cleoth bezocht ik de dungeon van Dire Maul. Hairygurt is een druid en Cleoth een warrior en beiden waren flink wat sterker dan ik. Helaas waren de monsters van Dire Maul dat ook. Hoe ik ook m'n best deed om niet te dicht bij Hairy te staan en daardoor monsters aan te trekken die hij bevocht, toch bleven ze me aanvallen. Het werd zo slecht, dat ik besloot om mijn pet Dauxer maar thuis te laten, zodat ik hem niet telkens hoefde terug te brengen naar het land van de levenden. Daardoor zou ik Hairy en Cleo ook meer ophouden en dat leek me niet zo best.

Het was de eerste keer dat ik in Dire Maul was. Deze dungeon is weer heel anders dan de dungeons die ik tot nu toe bezocht heb. Zo zijn er hier een soort hyena's die in groepjes rondlopen onder leiding van een enorme tweekoppige, blauwgrijze reus. Deze reuzen dragen enorme bijlen, zowat net zo groot als ik zelf ben! Twee slagen en je legt al snel het loodje.

Naast deze wezens zijn hier ook kwaadaardige planten die je maar wat graag opeten. Ze lijken op de soort die ik in het land van de Draenei gezien heb, alleen zijn deze flink wat groter en sterker. Ook zijn er een soort van wandelende bomen die wanneer je ze doodslaat, in twee stukken worden gehakt, waarbij de stam met de wortels blijft staan en de top met de kruinen er vanaf valt.

Hairy nam ons mee door de dungeon en uiteindelijk kwamen we in een enorme hal uit. In het midden van de hal stond in een cirkel allemaal pilaren waar een blauwachtige gloed rondom was. Binnenin deze cirkel stonden magiërs die een soort van tweekoppige demonische hond bewaakten. Het was onze taak om de blauwe gloed - dit was een magisch schild - uit te zetten, zodat we bij de tweekoppige hond konden komen en deze konden verslaan. Het duurde even voordat we uiteindelijk het schild omlaag kregen en tot mijn verbazing begon de hond toen de magiërs stuk voor stuk te verslinden! Het was een bloederig gezicht. Gelukkig konden we daarna de hond doden. Dit ging met niet al teveel moeite.

Tijdens mijn trip door deze dungeon, ontdekte ik hoe handig mijn mogelijkheid om een dood voor te wenden was. Dit heet bij mij Feign Death en houdt in dat  ik me op de grond laat vallen en doodstil blijf liggen. Hierdoor denken monsters dat ik dood ben en richten ze hun agressie op iemand anders. Zodra het weer veilig is, kan ik weer opstaan en mezelf in veiligheid brengen.

Terwijl we in deze dungeon waren heb ik ontelbare keren feign death moeten gebruiken. Ergens was het wel humor, dat ik telkens op de grond viel met een doodskreet op mijn lippen, terwijl Hairy snel richting mij of Cleoth rende om ons te redden. Volgens mij heb ik meer tijd op de grond doorgebracht dan dat ik daadwerkelijk liep!

 

Maar al dat rennen, vallen, opstaan, weer rennen en weer doodvallen heeft me wel naar level 50 gebracht. Uiteraard ook mijn tijd met Hairy en Cleo en daarnaast mijn eigen questen en de verschillende dungeons die ik de afgelopen tijd bezocht heb. Ik merk dat er nog steeds ontzettend veel te leren valt. Niet alleen in de dungeons, maar daarnaast ook elk werelddeel met zijn eigen kenmerken, de verschillende vliegroutes naar de werelddelen of wanneer ik beter een schip kan pakken, de onderhandelingen op de veiling die per dag verschillen en ga zo maar door. De realms van Wow zijn eindeloos groot, hoog, breed, diep en meerdere laags die niet in een paar weken tijd te doorgronden zijn. Ik begin het idee te krijgen dat ik zelfs over een paar jaar Wow-wen dan nog steeds nieuwe dingen zal leren. Daarom blijft dit avonturiersleven in de realms ook zo boeiend en interessant en iets dat ik graag blijf doen voor de komende toekomst.

 

Tot gauw weer!

Khaye


11. Samen met anderen

Posted at 18:11, 2/2/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Het leven in de realms is nog steeds erg leuk. Maar het wordt wel steeds gecompliceerder. Nu het me niet meer hoofdzakelijk gaat om in mijn eentje dingen doen, maar samen met anderen te werken, merk ik dat er een heel nieuw aspect van Wow naar boven komt. Sommige contacten met mede avonturiers zijn erg leuk - guildlid of niet - terwijl andere contacten ik liever mis als kiespijn. Zo vertelde een onbekende me vanochtend dat ze me gereport had omdat ik volgens haar wat fouts had gedaan. Toen ik vroeg wat dat dan was, zei ze dat het kwam omdat ik weigerde haar een levelboost te geven, terwijl ze me dat nooit gevraagd had. Ik werd behoorlijk kwaad en toen gaf ze aan dat het haar speet en dat als ik haar wat gold zou geven, ze de report zou intrekken. Natuurlijk deed ik dat niet, reporte haar op mijn beurt met een screentje van de chat en spuide vervolgens mijn woede in de guildchat. Daar werd ik goed opgevangen en kreeg ik de tip voortaan dit soort mensen te negeren.

Gelukkig heb ik ook goede ervaringen met mede avonturiers. Nu ik sterker word, kom ik in dungeons terecht die bepaalde tactieken vereisen. Simpel achter de rest aanrennen werkt niet meer. Zo is het voor mij als hunter erg belangrijk om mijn pet onder controle te houden, zodat deze geen ongewenste monsters aantrekt. En ik moet zorgen dat ik voldoende damage doe op grote groepen met bijvoorbeeld een volleyshot, zodat de rest voldoende tijd heeft om ook damage of healing te doen. Maar, wanneer ik zelf teveel damage doe, dan komen alle monsters op mij af en hunters als ik zijn niet goed in het doen van schade op korte afstand. Kortom, ik moet mijn oren en ogen goed openhouden en niet alleen naar mezelf en mijn pet kijken, maar ook naar de rest van mijn groepsleden.

Naast de dungeons wordt ook mijn gear steeds belangrijker. Bepaalde kledingstukken verhogen mijn mogelijkheden, terwijl andere kledingstukken beter van toepassing zijn voor een priester of een magier. Aan mij dus de taak om niet alles aan te pakken en te dragen, maar goed te kijken naar welke kledingstukken het beste voor me zijn en alleen die aan te trekken.

Gelukkig zijn er elke dag duizenden andere avonturiers in de wereld van Wow, waarvan een aantal altijd wel bereid zijn om je te helpen. Zo kan ik terugvallen op mijn guildleden, waarvan een aantal net zo nieuw en jong zijn als ik, maar waar ook een flinke groep ouwe rotten zitten die praktisch alle ins en outs van de wereld kennen. Uiteraard zijn zij geen van allen goed heiligman; ik moet nog steeds zelf mijn boontjes doppen en mijn eigen rekeningen betalen. Maar voor een tactische uitleg, een hunterdiscussie of een vraag over wat ik het beste kan dragen, zijn ze meer dan bereid om hun ervaringen met me te delen.

En dat maakt het leven in de realms zo leuk. Niet alleen het in m'n eentje te hoeven doen, maar samen met anderen elkaar helpen, nieuwe dingen aanleren en waar nodig een schoudertje of een uitlaatklep. 't Is maar goed dat er vriendelijke mensen zijn en geweldige guilds als Low Landers, anders zou het rennen door de realms stukken minder leuk zijn!


10. Geld, geld en nog eens geld

Posted at 12:38, 29/1/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

Ik begin te merken dat het leven in Wow niet goedkoop is. Mijn beroepen waren kruiden en dierenhuiden verzamelen en daarmee verdiende ik goed. Maar omdat ik het leerverzamelen niet meer zo leuk vond, had ik die ingeruild voor Alchemie. Zo kon ik mijn verzamelde kruiden meteen gebruiken in plaats van verkopen en Alchemie goed trainen, om zo leuke flesjes met magische krachten te krijgen en die eventueel te verkopen of zelf te gebruiken.

De eerste tijd ging het nog prima, maar toen kwam ik erachter dat mijn geld opraakte. De simpele reden: normaal verkocht ik mijn kruiden op de veiling en die leverden me flink wat geld op. Nu deed ik dat niet meer en de flesjes met krachten die ik als alchemist maakte, waren lang niet zo waardevol op de veiling als de kruiden zelf. Daar komt nog bij dat doordat ik veel dungeons doe, ik ook regelmatig met flinke repareerkosten voor mijn wapens en kleding zit. Die worden ook steeds hoger wanneer ik in moeilijkere dungeons kom.

Tijd voor rigoreuze veranderingen! Als eerste besloot ik om mijn kosten terug te brengen. Dus niet meer regelmatig leuk shoppen voor compagnions op de veiling, ook niet als ze 'maar' vier goudmuntjes kosten. En daarnaast mezelf voor een lager bedrag verwennen - tja, een vrouw blijft een vrouw en moet zo nu en dan toch even wat leuks kopen voor haarzelf!

Dit bleek toch nog niet genoeg, dus ging ik wat meer questen spelen. Wellicht dat ik daarmee wat meer kon verdienen en dan mijn geldbuidel weer gevuld kreeg. Maar helaas, ook dit lukte niet. Veelal verdiende ik maar een handjevol zilver, sporadisch kreeg ik een enkele gouden munt. Misschien dan maar minder dungeons doen? Liever niet, want ik vind ze te leuk om te negeren en ik merk dat ik er veel van leer om in teamverband te vechten en de dungeons te verkennen. Maar het snelle levelen betekent ook sneller trainen en dat is niet goedkoop. Gemiddeld ben ik per twee levels ongeveer dertien goudstukken kwijt. En ik wil heel graag de dual weapon special, maar die kost al 1000 goudstukken! De dungeons leveren ook wel wat goud op, maar niet genoeg.

Na enig beraad heb ik uiteindelijk besloten alchemie voor nu maar te laten voor wat het is en mijn kruiden weer als vanouds te verkopen op de veiling. Alchemie is erg leuk, maar op dit moment heb ik meer aan goudmunten dan aan een flesje magie dat maar een uurtje meegaat voordat het op is. Dus mijn alchemie maar weer omgeruild voor leer verzamelen, want dat laatste verkoopt ook goed op de veiling, en de goudmuntjes stromen weer gestaag binnen. Een beroep als alchemie kan ik beter nemen wanneer ik level 80 ben en voldoende goud heb om in mijn onkosten te voorzien en niet meer hoef te trainen. Tot die tijd blijf ik lekker goud sparen met m'n kruiden en dierenhuiden en mezelf uiteraard van tijd tot tijd eens lekker verwennen.


9. Eindelijk halverwege

Posted at 21:37, 25/1/2010 in Dagboek

Het heeft even geduurd, maar ik ben eindelijk level 40 geworden. Ik zit nu dus op de helft! Het levelen is de afgelopen dagen zeer snel gegaan, sinds ik van een guildie de tip kreeg om mee te doen aan de random dungeons. Bij een random dungeon kun je je inschrijven en wanneer er vier andere, veelal onbekende, medespelers gevonden zijn, dan ga je met z'n vijfen een dungeon in. Deze dungeon is afhankelijk van je level en die van je medespelers.

De afgelopen dagen heb ik samen met Dauxer, mijn bear pet, veel random dungeons gedaan. Het was erg leuk en opwindend, al zaten er ook minder leuke momenten bij. Zo maakte ik bij één dungeon de fout om op een gong te slaan, waardoor er een hele groep nieuwe monsters onze plaats op kwamen en tegen ons begonnen te vechten. Een ander moment hadden we een healer die niet goed oplette, waardoor we allemaal naar de geestelijke wereld gingen en weer een ander moment was er een warrior die zou aanvallen, maar niet genoeg om zich heen sloeg, waardoor de monsters die hij aanviel de rest van de groep gingen aanvallen. Nu is Dauxer een flinke beer die behoorlijk om zich heen kan slaan, maar zeven monsters was ook voor hem iets teveel van het goede. Gelukkig kwam hij weer snel tot leven en werd de warrior vervangen voor iemand anders.

Ik ben nu in verschillende dungeons geweest en vind ze erg leuk om met een groepje doorheen te gaan. Mijn favoriet is op dit moment de Scarlet Monastery, waar ze een begraafplaats, een bibliotheek en een soort van kapel hebben. De monniken hier zijn meesters in het vechten en sommigen van hen gebruiken ook spirituele krachten. De monniken zijn echter slecht en natuurlijk, als lid van de Alliantie en als Night Elf, bevecht ik graag het kwaad.

Een voordeel van deze monniken is dat ze graag studeren en daarom veel boeken hebben over het ontstaan van de realms, de diverse gevechten tussen Horde en Alliantie en de komst van de verschillende rassen. Ik vind het allemaal erg interessant en lees ze graag, zodat ik de realms, de rassen en de Horde en Alliantie wat beter begrijp. Ik hoop binnenkort weer naar de Scarlet Monastery te gaan en zal dan wat meer vertellen over wat ik daar geleerd heb.

Vandaag ontving ik een mailtje van de ridingtrainer. Hij feliciteerde me dat ik level 40 was geworden en vroeg me gauw weer langs te komen voor nog meer training. Dus vertrok ik vanaf Stormwind met de boot naar Auberdine en nam daar de boot naar Darnassus, waar ik bij de trainer aankwam. In zijn brief had hij aangegeven dat ik voor 50 gold kon trainen naar een betere mount en dat ik voor 12 gold een nieuwe mount kon aanschaffen. Maar eenmaal bij hem bleek dat de prijzen verlaagd waren naar 48 en 8 gold. Scheelde natuurlijk weer, want 62 gold is behoorlijk wat geld.

Om mezelf te trakteren op een extraatje, heb ik alle mounts gekocht van de verkoopvrouw, vlakbij de trainer. Mijn nieuwe favoriete mount is de Swift Stormsaber. Deze saber gaat 1,5 keer zo snel als de Striped Frostsaber die ik eerder had. Daarnaast draagt hij ook armour en is hij egaal donker gekleurd. De snelheid is duidelijk te merken. Ik maakte even een rondje door Teldrassil om wat kruiden te plukken en was in een mum van tijd weer terug in Darnassus. Ben dan ook erg blij met mijn nieuwe Stormsabertje. Een naam heb ik nog niet, moet daar nog even op broeden.

Hopelijk gaan de komende veertig levels net zo leuk, boeiend en snel als de afgelopen veertig levels. Ik vind het een hele beleving om door de verschillende werelddelen me te begeven, quests te doen, nieuwe mensen te ontmoeten, samen te vechten en samen geluk en verdriet te delen. Ik heb zoveel al gezien en meegemaakt, maar voor mijn gevoel ken ik nu nog maar een klein peuleschilletje van de hele realm. Het zal nog wel een flinke tijd duren, ook wanneer ik level tachtig ben, om de wereld van Wow goed te leren kennen. Maar ik heb gelukkig alle tijd!


8. Vechten tegen de Horde

Posted at 01:55, 22/1/2010 in Dagboek

Lief dagboek,

De afgelopen dagen heb ik woord bij daad gevoegd: ik heb tegen de Horde gestreden. Een dwerg in Darnassus vertelde mij over de oorlogsgebieden waar de Horde probeerde de basisbehoeften voor de Alliance probeerde tegen te houden door de goudmijnen, molens, houtfabrieken en de smeedovens aan te vallen en in te nemen. De dwerg vroeg me dringend om mee te helpen strijden, iets wat ik graag toezegde.

De eerste paar keer in het oorlogsgebied Arathi Basin, gingen me niet goed af. De horde was telkens stukken sterker dan mijn soldaatkameraden en ik. Soms behielden we de molen en de stallen, andere keren moesten we moedeloos toezien hoe ze alles van ons afpakten. Ik vocht tegen meerdere trollen, blood elfs, menselijke aanhangers en andere Horde gespuis en leerde al snel dat ik met name voor de rogues moest oppassen. Deze zijn meesterlijk in het vermommen en zichzelf onzichtbaar maken, waardoor Artashir en ik ze niet in de gaten hebben, totdat ze ineens tussen ons in staan en met messen waarop gif zit op ons inhakken.

Ik besloot een ander oorlogsgebied op te zoeken en kwam uit bij de Warsong Gulch. Hierin is het de bedoeling om een basis te verdedigen en tegelijkertijd drie vlaggen van de Horde af te pakken. Maar dit oorlogsgebied was nog moeilijker voor me, want de meeste Horde aanhangers waren stukken sterker dan ik.

Moedeloos vroeg ik me af of ik nog wel mijn hulp moest blijven aanbieden aan de dwerg. Ik was duidelijk nog te zwak om tegen de Horde te vechten. Maar de dwerg spoorde me aan om door te zetten en de moed niet op te geven. Daarom keerde ik terug naar Arathi Basin en na nog een paar veldslagen lukte het ons uiteindelijk om een gevecht te winnen. Trots ging ik terug naar de dwerg die me beloonde met een echte oorlogsmedaille voor getoonde moed!

Nu durf ik weer met opgeheven hoofd door de steden en dorpen van de Alliantie te lopen. Ik heb mijn taak gedaan. Soms was het erg moeilijk en meerdere keren legde ik bijna het loodje. Maar het is ons gelukt en hopelijk komt er een dag waarop we de Horde definitief verslaan!

 



{ Last Page } { Next Page }
Hosting door HQ ICT Systeembeheer