13. For the Alliance!
Posted at 12:24, 10/2/2010 in Dagboek
Lief dagboek,
Eens per jaar organiseert mijn guild de 'Low Landers for the Alliance' evenement. Het doel is om met z'n allen alle vier de bazen van de Horde te verslaan en als dat lukt, krijg je een hoop achievementpunten en een unieke black war bear waarop je kunt rijden.
Deze week kwam het evenement weer aan bod en ik wilde heel graag mee. Maar omdat deze achievement eigenlijk alleen gedaan wordt door de levels 70 en 80 van de guild, was het maar de vraag of ik het uberhaupt zou halen. Ik won wat advies in en wilde me daarna eigenlijk terugtrekken, maar werd toch overgehaald om mee te gaan. Lukte het niet, dan had ik het in ieder geval geprobeerd. En lukte het wel, dan zou het natuurlijk een hele mooie achievement op mijn behaalde lijstje zijn, met als vette bonus nog de black war bear. Want praktisch niemand van level (53 op het moment) heeft zo'n mount.
Gisteren gingen we dan van start. We verzamelden ons in Azshara en onder leiding van Kouga gingen we richting Orgrimmar om daar de eerste baas te verslaan: Thrall, de orc warchief. Omdat ik niet zo snel ging op mijn frost saber, mocht ik bij guildlid Koekimonster achterop zijn olifant. Orgrimmar is een ruige, steenachtige omgeving met veel roodbruin zand. Een dorre boel dus.
Bij Koeki achterop gingen we snel de stad binnen, waar we niet heel veel tegenstand kregen van hordespelers. De paar die er liepen waren snel gedood en de rest koos eieren voor z'n geld en zorgde ervoor bij ons uit de buurt te blijven. Ook niet zo verwonderlijk wanneer er ineens veertig alliantie spelers voor je neus staan en je in je eentje bent...
We vonden de ingang naar het paleis van Thrall en liepen naar binnen waar we uiteindelijk bij Thrall zelf belandden. Hier begon ons eerste echte gevecht. Het was ontzettend spannend, maar omdat ik midden in de groep stond, had ik veel bescherming tegen de bewakers. Toen we Thrall verslagen hadden, wilden we met een portal naar de volgende horde baas gaan. Helaas ging het hier voor mij mis. Omdat iedereen richting de portal runde en ik niet zo snel was, kreeg ik wat klappen van een overgebleven hordeguard, wat ik helaas niet overleefde.
Ik haalde mezelf uit de geestenwereld en wachtte even totdat de rest klaar was om mij te summonen naar hun plek. Dit gebeurde en ik mocht weer bij iemand achterop. Deze keer was het Lorenvaelme. We vervolgden onze weg naar de tweede baas High Chieftain Cairne Bloodhoof in Thunderbluff, Mullgore. Dit was een mooie tocht, want Thunderbluff is heuvelachtig met veel groen gras. Vlak voor de ingang moesten we even wachten totdat iedereen er was en vervolgens gingen we met een lift omhoog. Dit was wel erg lachen, want de lift zat helemaal volgepropt. Dus iedereen moest z'n buik inhouden, zorgen dat we niet op elkaars tenen stonden en tegelijkertijd uitkijken dat niemand er vanaf viel, want de lift was open. Jammer genoeg lukte dit niet bij iedereen, waardoor we wat gewonden en doden opliepen. Maar de rest van ons - en ik gelukkig ook - bereikten Bloodhoof op volle sterkte, waar we in een mum van tijd ook hem verslagen hadden.
Deze keer had ik het gelukkig overleefd en onze volgende halte was een portal naar Ironforge. Daar pakten we de flightmount naar Southshore en vervolgens reden we in colonne richting de Eastern Plaguelands. Het leek me beter om vanaf daar bij iemand mee te rijden, omdat ik wist dat daar hogere level monsters waren, die maar wat graag mij wilden doden. Dus stapte ik bij Deen in z'n motor met zijspan en reden we richting de ontmoetingsplek, onderweg even een ommetje makend zodat ik nog een extra flightpath erbij had. De weg was schiterend. De Plaguelands zelf zijn erg guur, oranjerood en overal heerst dood en verderf, maar naarmate we dichter bij het ontmoetingspunt kwamen, veranderde dat in grijs/blauwe gebouwen met tal van watervallen die eruit stroomden. Bij de ontmoetingsplek moesten we weer even wachten. Dat kwam goed uit, want ik moest mijn spullen nodig repareren. Doordat ik dood was gegaan, waren mijn spullen flink aangetast en zouden ze het niet lang meer volhouden. Toen we klaar waren en ik m'n gear weer gerepareerd had, klom ik weer bij iemand op z'n olifant en gingen we richting de Undercity, de stad van de ondoden om daar Lady Sylvanas Windrunner te verslaan.
Helaas, net toen we binnenwaren, bleek dat de olifant niet door een boog kon rijden. Ik moest er dus af. Snel sprong ik op mijn eigen frost saber, maar de bewakers van Lady Sylvanas hadden me in de gaten en maakten in een paar slagen korte metten met me. De rest kon echter zonder problemen dieper de stad in en al snel kreeg ik te horen dat ook Lady Sylvanas het niet overleefd had tegen onze grote groep krijgers.
Ik haalde mezelf opnieuw uit de geestenwereld en samen met wat anderen die het gevecht niet overleefd hadden, reden we op onze mounts naar de weg, waar we op de rest wachten. We verzamelden weer, waarbij ik opnieuw bij iemand achterop kon, en vertrokken voor onze laatste stop naar Eversong Woods om in de stad Silvermoon de laatste horde baas Lor'themar Theron, een bloodelf, te verslaan. Deze rit was best wel spectaculair, omdat we een stuk over het water moesten lopen. Met speciale magische spells werd het water voor ons bevroren, waardoor we het makkelijk konden oversteken. Maar de spells werkten maar eventjes en niet iedereen was even snel. Toen een deel van ons aan de overkant was, moesten we even wachten op de rest. Om de tijd te doden, besloten we de flightpath van de horde buiten de stad te vernietigen. Dit was binnen een paar seconden gebeurd. Een horde spelertje van level tien liep verdwaasd rond met grote ogen vol angst. Zo'n overmacht had hij waarschijnlijk nog nooit gezien!
Toen we allemaal weer bij elkaar waren, gingen we de stad binnen en zonder problemen vernietigden we ook de laatste baas. Met een luid gejuich ging hij onder en werden al zijn bewakers met de grond gelijk gemaakt. Met een brede glimlach keek ik om me heen. We hadden het gehaald! En nog meer, ik had het goed doorstaan en ook deze laatste battle overleefd!
Via een portal gingen we terug naar Ironforge, waar we allemaal snel naar onze mailbox renden om onze prijs in de wacht te slepen: de black war bear! Trots las ik de brief van mijn koning die me feliciteerde met de overwinning op de horde. We hadden de horde een flinke klap uitgedeeld door onze actie en als dank daarvoor en voor mijn deelname kreeg ik een black war bear cadeau. Snel klom ik erop en liep er trots mee door de stad. Om onze overwinning te tonen aan de rest van Ironforge, verzamelden we ons bij de hoofdingang en wandelden in een lange colonne achter elkaar naar de ronde waterpoel in de stad. Voorop liepen onze guildleider Littlebonnie en Kouga, die de leiding had genomen over deze grote battle. Eenmaal bij de waterpoel gingen we allemaal in een kringetje staan, terwijl Littlebonnie in het midden van de poel ging staan. Een luid gejuich en applaus klonk van alle kanten. Apetrots was ik, want we hadden een geweldige prestatie geleverd. En al snel viel het op in Ironforge dat een level 53 nu al in het bezit was van een black war bear. Ik werd van alle kanten, ook door niet guildleden, gefeliciteerd of verbaasd nagestaard.
Moegestreden maar voldaan keerde ik terug naar Stormwind en liet me door de beer leiden naar de volle straatjes, totdat ik uiteindelijk in de herberg kwam. Het was tijd om naar bed te gaan. Deze dag was een dag als nooit tevoren en ik zal het me nog lang blijven herinneren.
Low Landers for the Alliance!!!