19. De weg naar Dalaran
Posted at 15:25, 15/3/2010 in Dagboek
Lief dagboek,
Ik ben level zeventig geworden! Het geeft een heerlijk gevoel om zo hoog te zijn. Nog maar tien levels te gaan en ik heb het eindpunt bereikt.
Zodra ik level zeventig was, wilde ik zo snel mogelijk naar Northrend, het nieuwe eiland waar ik nu naar toe kon, en vanaf daar naar de stad Dalaran, waar ik al zoveel verhalen over had gehoord. Met de boot vertrok ik vanaf Stormwind en kwam ik uit in Valliance Keep. Dit kasteelachtig stadje wordt zwaar belaagd door vuurspuwende draken en ik werd dan ook meteen door de kapitein van de soldaten verzocht om mee te vechten. Ik gaf echter aan eerst naar Dalaran te willen, maar beloofde de beste man daarna meteen terug te keren om mee te helpen. Met een zucht en gebogen schouders liet hij me gaan.
Toen ik buiten Valliance Keep kwam, zag ik pas wat de vuurspuwende draken hadden aangericht. Eén stadsmuur stond volledig in brand, net voorbij de gracht waren boeren met hooivorken bezig monsters van zich af te slaan. Soldaten op hun beurt probeerden andere monsters buiten de stadspoort te houden. De situatie was schrijnender dan ik had gedacht en ik haastte me terug naar de kapitein. Hij was zichtbaar opgelucht en gaf me de opdracht zowel de stadsmuur als de boeren en de soldaten te helpen. Met mijn beste gevechtsuitrusting en voldoende eten en drinken ging ik met Dauxer op pad. Als eerste pakten we de draken aan. We versloegen er zes, waardoor de rest van het groepje draken zich gedwongen zag het gevecht af te blazen. Daarna gingen we naar de soldaten en versloegen we acht monsters, waaronder twee enorme torren die ook vuur konden spuwen. We kregen hulp van de soldaten en ik steeg flink in hun aanzien toen ik ook de boeren hielp. Zij kampten met slungelige wezens die de velden en de mijnen in bezit hadden genomen. Toen Dauxer en ik er tientallen hadden afgeslacht en de noodklok van de kerk konden luiden, kwamen de soldaten ons te hulp. Samen verdreven we alle monsters en ik mocht op bezoek bij de koning van Valliance Keep. Voor mijn ondersteuning aan de troepen en het verslaan van de monsters werd ik flink beloond. Nu kon ik met een gerust hart opweg naar Dalaran.
Ik trok vanuit Valliance Keep door de Borean Tundra en zag daar dieren die ik nog nooit eerder gezien had. Zo waren er gazelles, mammoeten en neushoorns. Ook schoten er verschillende marmotjes door het gras. Vanuit Borean Tundra trokken we naar Dragonblight. De omgeving hier doet denken aan Antartica. Overal is sneeuw en zijn er ijsschotsen. Midden in Dragonblight vonden we een grote toren waar allerlei vliegende draken rondvlogen. Deze plaats was erg gevaarlijk voor mij en Dauxer en we trokken verder de sneeuw in, proberend alle draken te vermijden. Dit lukte ons en we vervolgden onze weg naar Crystalsong. In dit gebied zouden we Dalaran vinden, had ik vernomen. Zodra we Crystalsong binnenkwamen, werd ik weer helemaal blij. De natuur en de omgeving waren schitterend. Overal stroomden riviertjes, waren er een keur aan bomen, struiken en bloemen en zongen de vogels hun schitterende liederen. Het voelde als een soort van thuiskomen. Helaas was dit gevoel van korte duur toen we mensachtige wezens tegenkwamen die ons de toegang versperden. We probeerden ze te vermijden, maar ze waren te snel en te sterk voor ons, waardoor we snel diverse malen in de geestenwereld werden geworden. Nadat we voor de vijfde maal waren gedood, besloot ik een grote rivier te volgen en de mensen te vermijden. De rivier leidde ons naar een verlaten tempel. We konden een aantal mensen en woestuitziende wolven omzeilen en kwamen op een plateau in de tempel uit bij een soort paarse koepel die vanaf de grond was opgetrokken. Voorzichtig probeerden we of we er naar binnen konden en dit lukte. Hier ontmoetten we een aantal mensen uit Dalaran en ook was er een portal. Maar helaas kon ik er geen gebruik van maken. Dat kon alleen vanuit Dalaran, vernam ik.
Toen ik vroeg waar ik dan Dalaran kon vinden, wees één van de mensen naar boven. 'Dalaran zit in de lucht', vertelde ze. Vol ongeloof staarde ik omhoog en zat een zwevende bol met aan de onderkant allerlei paarse uitsteeksels. 'Maar hoe kom ik daar dan?', vroeg ik. Wat ik toen hoorde was afschuwelijk. Ik hoorde dat ik als level 70 niet op een gewone manier naar binnen kon. Dat kon alleen vanaf level 74. 'Het enige wat je kan doen is doodgaan in Borean Tundra en dan als geest naar Crystalsong trekken', vertelde de vrouw. 'Wanneer je in Crystalsong bent, kan je geest gaan vliegen. Vlieg hoog de lucht in en dan kun je Dalaran binnenkomen. Daar spreek je dan met een Spirit Healer.'
Ik zat vol met twijfels en vragen. Was dit echt de enige manier voor me? Hield de vrouw me voor de gek? Als nieuweling in Northrend zou ik zeker een makkelijk prooi zijn voor grappen. Ik twijfelde zeer en besloot terug te gaan naar Borean Tundra om daar in Valliance Keep alles nog eens goed te overdenken en eventueel te bespreken met wat andere mensen.
Een paar dagen bleef ik in Valliance Keep en de Borean Tundra en deed ik verschillende questen. Ik hoopte zo snel mogelijk level 74 te worden, maar helaas kwam ik er achter dat het een flinke tijd zou duren. Ik besloot uiteindelijk het advies van de vrouw uit te proberen. Werkte het niet, dan zat er niets anders op dan zo snel mogelijk level 74 te worden. Ik zwom een stukje de zee in en werd aangevallen door haaien. Zonder me te verdedigen ging ik al snel dood en verscheen als geest terug in de wereld. In plaats van mijn lichaam op te zoeken, trok ik via Borean Tundra naar Dragonblight en door naar Crystalsong. Toen ik de grens net over was, werd ik zeer verbaasd. De vrouw had gelijk gehad, ik kon inderdaad als geest de lucht invliegen!
Ik zocht mijn weg naar Dalaran en al snel trokken de paarse stekels mijn aandacht. Ik vloog steeds hoger en hoger om de stekels heen totdat ik tot mijn verbazing torens begon te zien en koepels en vlaggen. Zou het me dan toch lukken? Al snel dook ik weer naar beneden en ontwaarde een schitterende stad onder me. De stad was enorm, vele male groter dan Stormwind of Ironforge en versierd met paarse daken, allerlei vlaggen en geelachtige straatjes. Ik vond de Spirit Healer vlakbij een groot standbeeld en zij gaf me mijn lichaam terug. Nu ik weer levend was, zuchtte ik diep en keek diepgelukkig om me heen. Ik was eindelijk in Dalaran!
Om ervoor te zorgen dat ik de volgende keer niet nog eens eerst moet doodgaan voordat ik Dalaran binnen kan, ben ik meteen naar de dichtsbijzijnde inn gerend en heb Dalaran als mijn thuis gemaakt. Nu hoef ik de volgende keer alleen mijn heartstone te gebruiken, wil ik naar Dalaran gaan.
Ik ben nu moe van alle indrukken van de uren die ik door de stad geslenterd heb en ga in mijn nieuwe café opzoek naar een bed. Binnenkort zal ik weer alles vertellen over mijn ervaringen in mijn nieuwe thuisstad. Tot die tijd, de gelukkige groetjes vanuit Dalaran!