26. Oog in oog met de Lich King

Posted at 11:27, 29/11/2010 in Dagboek

Lief Dagboek,

Na maanden en maanden van hard trainen, afzien, zoveel mogelijk goede gear verzamelen, enchants en gems bemachtigen, was het gisteravond voor mij dan eindelijk het moment om voor eens en altijd met de Lich King af te rekenen.

Een aantal maal was ik al dichtbij hem geweest en scheidde alleen een ijskoude draak mij  de weg naar het platform waar ik één van mijn grootste vijanden zou vinden. De draak bleek echter telkens te machtig te zijn voor de groep waar ik in zat en telkens moesten wij met verslagen schouders en hangende hoofden terugkeren naar Dalaran. En het leek even dat het gisteravond opnieuw zou gebeuren.

De groep waar ik nu mee was, had al een groot deel van de Icecrown Citadel schoongeveegd. Wat ons restte waren drie bazen, waaronder Sindragosa - de ijskoude tante - en de Lich King zelf. De eerste baas ging met gemak neer en we renden snel de hal door om de trap naar beneden te nemen.

Onderaan de trap stond Sindragosa al te wachten. De ijspegels vlogen ons om de oren toen we met vol goede moed op haar afrenden. Ik had Ronin bij me, mijn stevige, onvermoeibare held van een corehound en zijn aanwezigheid gaf me kracht. Het gevecht begon goed, maar niet al te lang daarna werden we gewiped, mede omdat ik zo gefocust was op de draak, dat ik vergat uit te kijken waar ik moest staan toen de draak mij in een ijsblok vastzette.

Snel verbonden we onze wonden, aten en dronken wat en opnieuw gingen we de strijd aan. Het werd een zware strijd, maar met verbeten inzet overwonnen we deze keer de draak. Een heerlijk gevoel bekroop me toen ze dood aan mijn voeten lag, maar tegelijkertijd beefden mijn handen. Nu stond niets ons meer in de weg om naar de Lich King te gaan. Hem verslaan zou een hele klus worden. En dat werd het.

Ik had me vooraf goed ingelezen over de tactieken en filmpjes bekeken. Maar al snel bleek dat de tactiek die mijn groep zou gebruiken, wat afweek van wat ik geleerd had. Mijn mede-hunter Stupidia gaf me aanwijzingen en Lithae liep de hele tactiek met me door. Toch werd het me de eerste keer meteen teveel.

Schieten op de Lich King was makkelijk. Totdat we hem naar de rand van het plateau moesten verplaatsen. We stonden er nog maar net, toen er al twee raging beasts tevoorschijn kwamen, één Valkyr (een soort vliegende skeletgeest) en ik ondertussen ook nog probeerde ice orbs af te schieten. Ik wist door de hectiek niet meer goed waar ik me op moest richten, waardoor er bijna een ice orb in de groep kwam, maar gelukkig ving Stupidia die nog op. Echter de twee ragings en de Valkyr bleken teveel en al snel waren we dood.

De tweede keer ging het niet veel beter. Ik kreeg de opdracht me alleen op de orbs en de Valkyr te richten, waardoor het voor mij wat makkelijker zou worden. Maar vanwege een defile en omdat we een Valkyr niet optijd konden slowen, gingen we er opnieuw aan.

De derde keer ging het me wat makkelijker af, totdat een Valkyr mij vastgreep en Stupidia al mijn taken moest overnemen. Opnieuw gingen we dood en Lithae besloot de tactiek te veranderen.

En toen kwam onze vierde poging. De moed begon langzaam te zakken en ik vroeg me af of we de Lich King wel neer konden halen. Het werd me glashelder dat vanwege mijn onervarenheid, de groep flink verzwakt werd. Met maar twee hunters in de groep, waarvan ik er één was, leek het haast ondoenlijk. Maar de nieuwe tactiek bracht uitkomst. Tijgertje was niet langer tank, maar dps'er en Lithae ging de Lich King tanken en niet meer de horror, die werd overgenomen door iemand anders.

Ik richtte me weer eerst op de Lich King en daarna op de orbs en de Valkyrs. Het leggen van traps ging me makkelijker af, al was het paar keer een close call. Ook de defile was lastig. Maar we haalden het!

Toen we de Lich King op nog maar 9% hadden, schreeuwde hij het uit en gingen we allemaal dood. Maar gelukkig voor ons werden we kort daarna weer tot leven gebracht. Jammer genoeg was dit niet het geval voor Ronin, die ik daarom als een gek resurrecte, want we hadden zijn ancient hysteria nodig om de definitieve klappen te kunnen uitdelen aan de Lich King. Ronin kwam weer tot leven en stortte zich vol overgave als een echte corehound op de Lich King. Nog geen minuut later konden we de laatste slag toebrengen. We hadden Arthas verslagen!

Zijn levenloze lichaam lag aan onze voeten en we dansten en sprongen op en neer van vreugde. Het was ons gelukt! Ik kreeg de titel Kingslayer overhandigd en droeg deze vol trots boven mijn hoofd. Eindelijk, na al die maanden van afwachten, trainen en mezelf verbeteren, was het gelukt. Maar ik realiseerde me meteen dat het niet vanwege mijn verdienste was.

Ik heb nog veel te leren en te trainen en dat kan ik alleen wanneer ik vaker tegenover de Lich King kom te staan. Ik zie mezelf dan ook pas als succesvol, wanneer ik alles onder de knie heb. Van het afschieten van orbs, tot en met het slowen van Valkyrs en het schieten van tranquilizing shots op horrors. Maar de eerste ervaring heb ik en daarmee ook de titel. En nu ik oog in oog met de Lich King heb gestaan, blijkt hij eigenlijk maar een bang ventje te zijn. De volgende keer dat ik hem ontmoet zal ik dan ook moed putten uit het feit dat ik hem al eens verslagen heb.

Tot de volgende keer!