| Nou ook ik herkende Paul meteen!!!!!!! In eerste instantie keken we straal langs elkaar heen. Na het eten van de koude boteham met ei en spek welke door "Billy" Joske Tilmans met smaak was gemaakt, konden de eerste verhalen worden opgehaald.
Ook bij mij begon het na een lange tijd weer te kriebelen en dacht ik met weemoed weer aan MIJN MARINE.
In ieder geval een leuke dag gehad en enkele mensen getroffen die ik vooraf nog niet kende maar waarbij ook duidelijk het ons gevoel aanwezig was.
's-Avonds nog een geintje gehad met de trein terug maar dat vertel ik later misschien wel een keer Groeten Cees Pijnappels Vervolg : (waar was ik ook alweer gebleven............o ja,) Ook heb ik nog afgesproken met Nol van Vorsselen en Rien Boskeljon om elkaar op station Utrecht te treffen, helaas is dat niet gelukt . We hebben wel onderling contact gehouden via onze mobieltje (dat hadden we vroeger niet en wisten elkaar toch te vinden!) en hebben dus afgesproken om voor A'dam centraal ( bij het busstation) elkaar op te wachten. Uiteindelijk lukte dit ook, na de eerst vernieuwde kennismakingen van de groep van een mannetje of 10 gaat het met de benenwagen richting Kazerne MKAD. Je kunt zo zien dat de meeste van ons niet uit de stad komen, verkeerslichten staan overal voor vlagvertoon of versiering van de straatkant, wij lopen zover als dat mogenlijk is ongestoord al pratend/ ouwehoerend door. Onderwijl heb ik dit tafereel natuurlijk op (digitale) foto vastgelegd. Inrouleren aan de ingang van MKAD was nog even een formaliteit waarbij we nog door een of andere "muts" van de MBK (??) erop geattendeerd werden dat er geen foto's gemaakt mochten worden op het terrein. Nou had ik al foto's gemaakt van MKAD een jaar of 26 voordien,...........maar toen lag deze dame naar alle waarschijnlijkheid nog luiers (pampers wel te verstaan) vol te drukken. Maar wat doe je als rechtgeaarde ex-marine boy,...........je geeft de dame in kwestie het vertrouwen dat je geen foto's meer maakt en vergeet het incident verder..........swa........opgelost. Dus nu dachten we naar de Buffel (voormalige kantine voor de bemanning voor intimi) te moeten lopen om een paar uurtjes te kunnen buffelen, helaas........we werden verwezen naar een of andere bezoekersruimte die mij niet meer bekend voorkwam, alhoewel.....dit gebouw tegenover de verbindingsschool ligt (volgens Cees, maar daarover later meer). Voor de ingang stond Harry Mos (Drenthe ' 77 - 78) die zich bij ons gezelschap voegde, iedereen is welkom (als tie zijn drankpenningen maar in de gezamelijke pot gooit) (wordt vervolgd) Bij binnenkomst moesten we verder inrouleren, net niet bewijzen dat we waren die we waren. Aan deze tafel krijgen we ook een bon die ons gerechtigd om straks mee te 'nasse' .Verder kunnen we hier penningen kopen om deze penning wederom in te ruilen voor een biertje. Als er penningen overblijven kunnen we deze weer terugverkopen,............nou moet ik zeggen dat dit een van de weinige zaken in het leven zijn waar ik me het minst zorgen om maak.............penningen gaan aaaaaltijd op!!!!! Cees en ik hadden de tap snel gepeilt (of is het gepeild) (waar de opgedane ervaring als uitkijk brug al niet goed voor is), zoals nu blijkt. Om niet al te veel op te vallen hebben we als iedere andere rechtgeaarde burger eerst maar een kopje koffie genomen. Nou weet ik even niet meer of er ook het traditionele stukje cake bij geserveerd werd (misschien dat iemand anders dit nog weet ??) Een tweede "bak pleur" hebben we maar niet genomen daar de tapbaas ons stond aan te kijken als een "aap naar een roestige spijker", hebben we maar een biertje besteld. Nou moet ik zeggen dat gezien het vroege tijdstip de 1e best smaakte, normaliter gooi ik de eerste drie pinten weg omdat ze om de donder niet smaken. Nol, Rien, Cees en ik hebben onze penningen op een hoop gegooid en Cees (hoe kan het ook anders) benoemd als penningmeester. Natuurlijk hebben de overige mannen in ons groepje ons goede voorbeeld gevolgd, dus het is best een zware taak om penningmeester te zijn als je zoveel penningen moet meeslepen. Tijdens deze sociale bezigheid komen de verhalen en gebeurtenissen van vroeger snel boven drijven, jammer dat er geen voormalige leidinggevende figuren (LTZ's enz.) van de Holland aanwezig waren, zodat we nog eens over de leuke zaken konden praten. Zo rondkijkend heb ik het idee dat onze groep de "puppussen 3" van deze dag zijn. Over het algemeen zijn de andere reunie-gangers van een eerdere lichting, maar wel nog van de ijzeren boten tijd.
13 januari 2007 Het wordt nu wel langzaam tijd dat mijn bovenstaand verhaal wordt ageschreven. Buiten het feit dat ik alweer een hoop ben vergeten van de bewuste dag, zal ik toch proberen om dit verhaal tot een goed einde te brengen. Zou dit niet lukken of de eiten worden door mij verdraaid, zal Cees mij ongetwijfeld corrigeren. Niet dat er nog veel gebeurd is nadat we de Marine Kazerne Amsterdam verlieten en via de wallen naar huis zijn gegaan. We zijn via China town en de wallen uiteindelijk bij een leuk kroegje gearriveerd waar we (m.n Rien) naar enkele leuke dames hebben zitten kijken. Hier komen de gevoelens van de vrijheid die we een 27 jaar geleden hadden weer opgerakeld, dit was even leuk. Het biertje smaakte alweet te goed zodat we na enige tijd weer wat eld bijelkaar moeten leggen om de taprekening te voldoen. Om ca. 19:00 uur zijn we uiteindelijk via wat sociale gesprekken met wat vreemde vogels op het station gearriveerd, waar iedereen zijn eigen trein heeft genomen om huiswaarts te keren. Cees en Nol zijn nog even in Nijmegen een biertje wezen vatten, wat voor Cees misshien beter in Wijchen had kunnen gebeuren, maar dat is een ander verhaal.
Inmiddels hebben we afgelopen jaar 2006 weer een Holland Reunie gehad op de Mercuur in Scheveningen. Onnodig te vertellen dat dit een bijna niet te evenaren happening is geweest, de aanwezigen waren: Ig Ignatius; Jos Tillemans; Aiko Venema; Henk Brobbel; Cees Pijnappels; Ed Hessel; Paul Poussart; Luc Bertram; Jan Versluis[; Eggo Roelosen; Barry de Bruin.
De lokatie was werkelijk schitterend, een voormalige torpedo oefenschip de Mercuur. We voelde ons allemaal gelijk thuis, de tampatjes waren als vanouds, het 'caf' nog net zo bekrompen, de mandieplaats ook niet verandert. Dus je kunt wel zeggen we waren weer 38 jaar terug in de tijd gezet, zonder een cultuurshock te voelen. Het zou teveel tijd kosten om alles op papier te zetten, de nostalgische momenten van herkenning te beschrijven en de kameraadschappelijke taferelen na zoveel jaar te omschrijven zonder abreuk te doen aan de seer die ieder voor zich heeft gevoeld. Dit is voor iedereen toch anders. Jan Versluis heet uiteindelijk geopperd om dit jaar (2007) bij hem thuis de volgende reunie te houden
(wordt wederom vervolgd)
| 