Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Laura Home | Profile | Archives | Friends
Voor iedereen die op de hoogte wil blijven.

Rust4/5/2016

De uitslagen van de onderzoeken waren weer goed.

Het is inmiddels 3 jaar geleden dat ik de vernietigende diagnose heb gekregen. Ik heb inmiddels 51 kuren gehad, komende vrijdag kuur nummer 52 alweer. Het is ook al weer 8 jaar geleden dat ik voor het eerst met borstkanker te maken kreeg. Toen was na een jaar alles "weg" Achteraf bleek van niet. Het zijn 3 jaren geweest waarin mijn hele leven op zijn kop stond. Inmiddels is er enige rust in mij. Op de dag dat ik de uitslagen van de onderzoeken krijg ben ik meestal wel zenuwachtig en erg onrustig, maar de andere 62 dagen van die 9 weken gaat het wel goed. Ik sta er niet meer hele dagen bij stil. Ik begin te wennen aan het feit dat ik nu thuis zit, heb geen moeite meer met mijn ex-werk en ik krijg eindelijk die rust over me heen die hoort bij het niet meer werken. Geen haast meer 's morgens is toch wel erg lekker. Ik moet wel rekening houden met het feit dat ik vaak erg vermoeid ben, maar ik begin ook daar aan te wennen. Wat kan ik wel en wat kan ik niet meer. De dingen die ik niet meer kan, heb ik naast me neer gelegd. Ik probeer te genieten van de dingen die ik nog wel kan. Dat is nog best veel. Ik maak me ook daar nu niet meer zo druk om. Rust in mijn hoofd en in mijn lichaam is fijn. Daar kan ik nu van genieten. Met een kopje thee op het bankje in het zonnetje ziitten en de boel de boel laten. Dat kon ik al niet toen ik nog niet ziek was. Ik heb altijd minstens 4 dagen gewerkt. Maar die rust is er nu. Geen stress meer. Geen haast. Morgen is er ook nog een dag. En daarna nog velen.

 

Laura

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Waarom?7/4/2016

Het gaat goed met mij !! De uitslagen zijn nog steeds goed. Alles is nog steeds stabiel. Ik voel me goed. De lente komt eraan. Het zonnetje schijnt. Ik voel me steeds vaker vrolijk. Ik krijg weer zin om dingen te doen. Ik zit niet meer hele dagen doelloos voor me uit te staren. Ik zet vaker een muziekje op. Ik zit niet meer apathisch in een hoekje op de bank. Ik was bij de huisarts (voor mijn 3-maandelijkse prik) en ik had verder niks te melden. Alleen dat het goed gaat.

Dan lees ik een berichtje van FNsteel op Facebook. Over de 2-jaarlijkse beurs in Duitsland. En dan komen de tranen. Ik voel gewoon dat het van heel diep komt en het doet gewoon zeer van binnen. Ik was twee jaar geleden betrokken bij de organisatie van die beurs en ben er zelfs heengegaan. Dit was mijn werk. Dit vond ik leuk. Dit is wat ik nog steeds heel erg mis. Mijn baan bij FNsteel. FNsteel was 1 van de leukste banen die ik ooit gehad heb.

Waarom gebeurt dit allemaal met mij? Waarom verlies ik mijn baan? Waarom? Als ik niet ziek was geworden, was ik die baan nooit verloren. Dan had ik gevochten voor mijn werkzaamheden. Maar die energie had ik er gewoon niet meer voor. Waarom ben ik ziek geworden? Ik wil dit helemaal niet. Zelfs als ik dit typ houd ik het niet droog. Ik dacht dat het beter ging, maar blijkbaar zit het nog steeds diep.

Inmiddels heb ik FNsteel maar verwijderd van Facebook. Te veel herinneringen. Te veel pijn. Te veel andere emoties.

Hopelijk gaat het hierna weer goed met mij. Zoals ik me de afgelopen week voelde. Weer vrolijk. Weer zin in de dingen. En FNsteel. Die moet ik maar heel ver achter mij laten, want dan gaat het goed.

Laura

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Kan het zelf wel30/1/2016

"Kan het zelf wel" is een uitspraak die ik als kind heel veel gebruikte (volgens mij waren het mijn eerste woordjes). Nu ik volwassen ben, zeg ik dat niet meer, maar mijn gedrag komt nog wel op hetzelfde neer. Ik accepteer (bijna) nooit hulp en ik zal het ook niet makkelijk vragen. Zelfs van Danny accepteer ik maar met moeite hulp. Toch heb ook ik af en toe hulp nodig. Zeker nu ik meer moe ben en ik mijn rechter arm niet mag overbelasten. Ik heb dan de minste moeite met het accepteren van hulp van Danny, maar van anderen wil ik het eigenlijk nog steeds niet. Ik wil niemand tot last zijn. Mensen vinden mij dan koppig en eigenwijs (wat ik waarschijnlijk ook wel ben) maar ik heb er echt moeite mee. Zelf om hulp vragen zal ik wel nooit doen, maar misschien moet ik af en toe eens ja zeggen tegen iemand die mij hulp aanbiedt en niet alles maar afwijzen.

Nog een puntje van mezelf wat ik onlangs hoorde, is het feit dat ik, voor een Brabants, niet echt hartelijk ben, of gastvrij, of open sta voor nieuwe vriendschappen. Toen ik dat hoorde moest ik er toch even over nadenken. Ik krijg nog al eens een uitnodiging om een keer bij iemand koffie (of thee, want ik lust helemaal geen koffie) te komen drinken. Meestal is dan mijn antwoord, Ja, dat doen we een keer. Het komt er vervolgens niet meer van. Als ik zo'n uitnodiging krijg, lijkt me dat erg leuk, maar ik kom er zelf nooit meer op terug, omdat ik gewoon niet het lef heb om op een gegeven moment een berichtje te sturen dat ik wel langs wil komen. Ik wil me dan niet aan anderen opdringen. Ik heb de laatste tijd meerdere uitnodigingen ontvangen (om langs te komen, om samen wat te drinken, om een keer te gaan lunchen), maar ik ben op geen enkele meer teruggekomen. Ik heb ook hier moeite mee. Ik kan wel lekker met mensen kletsen, maar het moet altijd van een ander uit komen. Ik zal zelf niet op iemand toestappen om een praatje te maken. Ik groet wel altijd, maar een praatje zal niet van mij afkomen.

Ik herinner me een geval van een paar jaar geleden. Ik was met Amber naar de speeltuin. Daar zaten meerdere moeders van school. Die zaten allemaal bij elkaar. Ik kende iedereen van gezicht, enkele had ik wel eens een praatje meegemaakt en twee ervan sprak ik regelmatig. Toch durfde ik niet bij die groep te gaan zitten zonder dat iemand mij dat vroeg. Ik heb heel de middag alleen gezeten. Wel met een boek, dus ik was niet zielig of zo, maar het was misschien wel gezellig geweest als ik bij die andere moeders was gaan zitten. Achteraf zei iemand tegen mij, dat ik daardoor misschien wat arrogant overkwam of dat ik me te goed voor hen voelde, maar dat is niet zo. Ik was gewoon te verlegen om te vragen of ik erbij mocht zitten.

Zo is het ook een beetje met hulp accepteren. Ik kan het allemaal zelf wel en ik ben koppig en eigenwijs, maar eigenlijk ben ik gewoon niet graag iemand tot last. Ik kan heel onzeker zijn en heel verlegen. Dat is een kant, die maar heel weinig mensen van mij kennen. Als ik mensen beter ken, ben ik namelijk helemaal niet meer verlegen of onzeker. Maar ook dan, kom ik niet makkelijk terug op een uitnodiging. Dat is iets waar ik misschien aan moet werken. Ik heb er nooit last van gehad. Ik had het toch altijd te druk met werken en ik sprak genoeg mensen, maar nu ik thuis zit, merk ik dat ik niet veel echte vrienden heb om mee af te spreken en dat ik dat jaren zelf tegen heb gehouden.

Vorige week heb ik voor het eerst ! naar iemand een app-je gestuurd, met de vraag of ik langs kon komen voor een bakkie. Dat was een hele stap voor mij, maar ook een goed begin. De hele dag thuis opgesloten zitten is ook zeker niet leuk. Ik kan alles wel zelf, maar ook ik heb mensen om mij heen nodig. Voor hulp of voor gezelschap.

 

Laura

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Mijn werk (2)15/1/2016

In juli kreeg ik te horen dat ze mijn functie op gingen heffen. Er was niet genoeg werk (dat wist ik al, want ik had het niet druk) en er was voor mij verder geen andere functie beschikbaar. Ik kreeg dus mijn ontslag per 1 oktober en hoefde per 1 september niet meer te komen werken. En dan zit ik ineens thuis, met mijn ellebogen op tafel en mijn hoofd in mijn handen. Te staren in het niets. Wat nu? Solliciteren. De ene sollicitatie na de andere. 25 stuks in september. 3 keer uitgenodigd voor een gesprek, 2 keer niks meer gehoord, 1 keer afgewezen. Alle andere sollicitaties of afgewezen of niks meer gehoord. Mijn blog verwijderd, want 'wat als iemand leest dat ik ziek ben?'

Dan komt 1 oktober.....werkloos. Nog nooit werkloos geweest. Altijd een nieuwe baan gevonden als ik weer eens een baan verloor, maar nu niet. Dat was te veel voor mij. Heel de maand oktober van slag geweest. Huilbuien, zitten en staren, niks meer willen doen, niks meer leuk vinden, chagerijnig, verdrietig. Nog enkele sollicitaties in oktober. Een stuk of 10. Geen zin meer in gesprekken, problemen met concentreren tijdens gesprekken, geen mensen meer willen spreken. Niet meer willen solliciteren. Het gaat niet zo heel goed met mij.

November. Misschien moet ik me maar eens ziek melden bij het UWV. Ik wil niet. Bij de gedachte daaraan begin ik al te huilen. "ik BEN niet ziek, ik HEBeen ziekte" Daar kan ik nog gewoon mee werken. (ik weet ook wel dat ik moe ben en dat ik concentratieproblemen heb) Maar toch wil ik niet uit de maatschappij stappen. Ik wil mijn steentje bij blijven dragen. Ik wil me nuttig blijven voelen. Ik wil geen huisvrouw worden. Mijn hele 'ik' protesteert hiertegen. Met veel pijn en moeite toch ziek gemeld. Ik voel me verslagen. Verslagen door de kanker. Weer een stap terug. Dit gaat zo niet de goede kant op.

December...feestmaand. Ik kan niet wachten tot ik de kerstboom op kan zetten. Gezelligheid in huis. Ik voel me vrolijk, maar ik voel me te vrolijk. Alsof eronder iets sluimert. De feestdagen zijn erg gezellig en erg leuk. Lekker met z'n 4-tjes. Oud en Nieuw met Hellen en Joyce gevierd. Ook dat was echt heel gezellig.

Januari. Het gaat weer niet zo best. Ik heb een afspraak met de arbo arts van het UWV en ik ben op van de spanning. Ik wil er niet naar toe. Ik wil weer gaan werken. Dan vraagt hij mij, hoe ik mijn werktoekomst zie en weer komen de tranen.Ik wil wel werken, maar ik weet ook wel dat ik dat gewoon niet meer volhoud. Ik zit al zo lang thuis, maar ik kan er niet aan wennen. Voorlopig ben ik ziekgemeld tot augustus. Mijn lichaamlijke klachten zijn niet eens meegeteld, alleen vanwege mijn mentale toestand blijf ik thuis en hoef ik niet te solliciteren. In augustus gaan ze kijken of het beter met me gaat. Maar lichamelijk wordt het nooit meer beter. Mentaal hopelijk wel.

Nu gaat het weer een beetje. Ik probeer er het beste van te maken en te genieten van het thuiszitten. Ik ben lid geworden van de creaclub en ga dus elke woensdag ochtend knutselen. Dat is echt iets voor mij en dan ben ik weer even onder de mensen. Ik ben nu twee keer geweest en ik vind het erg leuk. Verder moet alles in mijn hoofd nog een plaatsje krijgen. Als ik daar meer tot rust kom, kan ik ook weer gaan genieten. En wie weet....vind ik het op den duur wel leuk om thuis te zitten, maar voorlopig nog niet.

 

Laura

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Bucketlist versus dromen8/5/2015

De bucketlist. Tegenwoordig heeft iedereen, die een enge ziekte heeft en verwacht niet oud te worden, een bucketlist. Een to-do lijstje van het leven. Ook ik heb een bucketlist.

Nummer 1 op die lijst is Chur. Ik heb daar 5 jaar gewoond en daar heb ik Danny leren kennen. Dit was een heel erge leuke tijd. Wij zouden komende winter gaan, maar dat gaat, ivm de verkoop van onze auto, niet meer door. Nu ga ik eind juni een weekje met mijn moeder en een tante van mij. Kan ik eindelijk na 15 en een half jaar weer door Chur lopen. Inmiddels is het hotel al geboekt en zijn de vrije dagen al goedgekeurd. Langzaam begint het tot me door te dringen dat ik ook echt ga. Ik begin me er op te verheugen. Kan ik nummer 1 van mijn lijstje strepen.

Nummer 2 op die lijst is Parijs. Maar daar wil ik alleen met Danny naartoe. Eventueel met de kinderen erbij. Maar mocht dat er niet meer van komen, dan is dat ook geen probleem. Parijs staat alleen maar op de lijst omdat wij het er al zo'n 15 jaar over hebben dat we daar nog een keer naartoe willen. Het ligt vlakbij, maar we zijn er beiden nog nooit geweest. Ook staat Parijs op de lijst omdat ik er iets op wil hebben als Chur geweest is.

Je moet tenslotte blijven dromen. Maar ik heb ook nog dromen, die niet op mijn bucketlist staan. Iedereen heeft wel eens van die dromen. "Later als ik groot ben" of "als het er nog een keer van komt". Die zet je niet meer op je bucketlist, omdat het er toch niet meer van gaat komen, als je weet dat je niet oud gaat worden. Die heb ik er dus ook niet meer opgezet. Al vanaf dat ik me kan herinneren heb ik twee van die dromen.

De eerste is motorrijden. Daarvoor moet ik mijn motorrijbewijs hebben en dat is er eigenlijk nooit van gekomen. Die ga ik nu ook niet meer halen. Ik droomde er altijd van om met de motor te gaan toeren. Lekker door de natuur rijden, wind in de haren (of in de helm), verstand op nul en rijden maar. Dat heb ik nu al een paar keer gedaan. Weliswaar niet met een motor, maar op de scooter. Dan heb ik toch een beetje hetzelfde gevoel. Niet zo hard, maar toch ook heel erg leuk. Die motor hoeft voor mij niet meer. Ik geniet nu heel erg van de tochtjes op de scooter en heb een beetje het gevoel dat die droom uitgekomen is. 

De tweede is Amerika. Het land van de onbegrensde mogelijkheden. Al vanaf ik me kan herinneren wil ik naar Amerika. In mijn wilde ik daar een jaar naartoe. (dat is uiteindelijk 5 jaar Zwitserland geworden) Later wilde ik daar eigenlijk nog steeds naartoe. Amerika heeft altijd als een magneet aan mij getrokken. Zoals veel dromen is hier nooit wat van gekomen. Toch bleef het altijd op de achtergrond aanwezig. Gaan wonen in Amerika, voor een jaar of voor langer, gaat niet meer gebeuren. Daar op vakantie, trekken door het westen van Amerika heb ik ook niet op mijn bucketlist gezet. Dat blijft een droom, die ik niet meer ga verwezenlijken. Tot twee weken geleden. Toen kwam Danny met een rekensom. Als wij twee jaar sparen en volgend jaar niet op vakantie gaan, kunnen wij over twee jaar een rondreis door het westen van Amerika gaan maken. Dan moet het kopen van een auto wel met twee jaar uitgesteld worden, en alles op alles gezet worden. En toen stond Amerika ineens op mijn bucketlist. Meteen onder Chur, want die kan binnenkort worden weggestreept. 

Mijn droom is hiermee veranderd van een verre blik in een "misschien ooit" toekomst, naar plannen maken voor over twee jaar. Of we het gaan redden weet ik niet, maar we gaan het proberen. We gaan er in ieder geval voor sparen. Verder is het natuurlijk altijd heel erg leuk om plannen te maken en routes uit te stippelen. 

Zo veranderen dromen in items op de bucketlist en worden die items weggestreept. Zolang er altijd wat te dromen valt, zal mijn bucketlist nooit leeg raken. Ook al staan er maar een paar items op. 

 

Groetjes,

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De auto22/4/2015

Afgelopen maandag weer de uitslagen van de onderzoeken gehad. Alles is nog steeds stabiel. Geen veranderingen.  

Wel ontdekte ik vorige week een knobbeltje in mijn hals. Ik belde woensdag de huisarts en kon gelukkig 's middags nog terecht. Ze wilde zeker zijn, dus moest er naar gekeken worden. Voor donderdag had ik een ct-scan staan, dus de dokter belde met de oncoloog of die scan uitgebreid kon worden met mijn hals. Anders moest ik eerst een afapraak maken bij de oncoloog en daarna een afspraak maken voor een ct-scan. Eer dat ik dan de uitslag zou krijgen, zou ik anderhalve week verder zijn. Nu kreeg ik afgelopen maandag ook hiervan de uitslag. Wat er zit, zit op een lympfeklier en is 1,1 cm groot. Tot 1 cm gaan ze niet prikken (lees: punctie). We hebben vervolgens besloten om de volgende scan, over 9 weken, af te wachten. Er was nu ook geen vergelijkings scan, want mijn hals was nog nooit gescant. Mocht het in die tussentijd groeien, moet ik meteen aan de bel trekken.

Toch was ik afgelopen weekend niet zenuwachtig voor de uitslag. De ene keer ben ik heel erg zenuwachtig en de andere keer niet. Deze keer niet, ondanks de extra scan en het feit dat het zwellinkje in mijn nek ook slecht nieuws kan betekenen. Waarom ik niet nerveus was kan ik ook niet verklaren. Misschien wel omdat ik eigenlijk met hele andere dingen bezig ben en geen tijd en geen zin heb in al dat ziekenhuisgedoe.

Wij hebben een paar weken geleden besloten om onze auto de deur uit te doen. Die kostte ons alleen maar heel veel geld. Daarvoor in de plaats hebben wij een scooter gekocht. Daarmee kan ik naar mijn werk en naar de afspraken die ik heb in het ziekenhuis. Enige probleem is dan de vrijdag van mijn kuur. Als ik mijn medicijnen heb gehad, mag ik absoluut geen scooter rijden. De bus lijkt mij ook geen goede oplossing, omdat ik meestal zo suf ben, dat ik in de bus in slaap zal vallen en aan het eind van de rit nog niet ben uitgestapt. Dus taxivervoer regelen via de ziektekosten verzekering. Gelukkig kreeg ik daar toestemming voor. Komende vrijdag wordt ik voor het eerst opgehaald en weer netjes thuisgebracht. Hoeft Danny ook niet meer heen en weer te rijden.

Nog een puntje; Zwitserland. Wij hadden een vakantie geboekt naar Zwitserland aan het eind van het jaar. Wintersport combineren met een bezoek aan Chur. Daar wil ik nog steeds heel graag naar terug. Helaas is het zonder auto niet te doen. De kosten worden erg hoog, zowel met de bus als met de trein als met een huurauto. Wij hebben dus besloten om de trip naar Chur te annuleren. Dit was even een hele emotionele beslissing, maar nu ik er achteraf over nadenk, vind ik het niet meer zo erg. Voor mijn gezin heeft Zwitserland geen betekenis, zelfs voor Danny niet. Ik maak dan liever plannen voor een trip met z'n vieren en ga een keer alleen of alleen met iemand anders naar Chur. Nu die beslissing is gevallen heeft het opeens voor mij geen prioriteit meer. Ik denk er haast niet meer over na. Wat kan een mens veranderen!

Nu elke week de boodschappen op de fiets doen, maar zelfs daar hebben wij een gedeeltelijke oplossing voor. 1 keer in de twee of drie weken, laten we de Albert Heijn alle zware spullen bezorgen. Dit zijn dan voornamelijk flessen, pakken en de zakken met hondenbeokken. Tot nu toe werkt het allemaal prima. Ik heb de auto nog niet echt gemist. Ik ben inmiddels al wel weer een keer in een trein en in een bus geweest. Dat was lang geleden. 

De scooter rijdt lekker, maar dat kan ook komen omdat ik nog niet in de regen heb moeten rijden. Nu waarschijnlijk nog een scooter voor Danny, dan kunnen we er samen op uit met de scooters. Ook handig als we samen ergens naartoe moeten of willen gaan. Verder is het maar afwachten of het bevalt. de situatie is niet voor altijd, maar wel voor langere tijd. Kunnen we tenminste sparen voor een goede auto. Of voor eventueel andere leuke dingen.

 

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Vrolijk, gelukkig en tevreden25/2/2015

Vanmorgen lekker uitgeslapen. Het zonnetje scheen. De eerste crocusjes staan in bloei. Ik heb een een vrije dag. Gisteravond Glowgolf gespeeld met Amber en Danny. Naar Jeremy gekeken bij zijn snowboard cursus. Danny en de kinderen hebben vakantie. Vanochtend lekker door de Ikea gewandeld. Niks hoeft alles mag.

Mijn uitslagen waren goed. Danny gaat na de vakantie weer fulltime werken. Met hem gaat het ook weer goed. Hij heeft nog een beetje last van zijn spieren maar verder gaat het prima. Een oude collega/vriendin via Facebook weer gevonden. Met Jeremy en Amber gaat het prima. Ook op school doen ze het goed. Amber gaat niet meer naar de schoolmaatschappelijk werkster. Dit is niet meer nodig. Het gaat goed met haar. 

Op zulke momenten sta ik er niet bij stil dat ik ziek ben. Ik geniet van de kleine dingen en ben gelukkig en tevreden. Ik voel me echt goed.

Inmiddels is de zon weer weg en regent het. Lig ik voor pampus op de bank omdat ik weer teveel gedaan heb en zijn de kinderen allebei weg. De een is buiten spelen (in de regen) en de ander is zijn krantenwijk lopen (ook in de regen). Danny ging met de hond uit (nog steeds regen) en ik, ik doe vandaag niet veel meer. Amber moet naar de specialist, want ook zij heeft scoliose.

Maar dit alles mag de pret niet drukken. Ik voel me nog steeds vrolijk, gelukkig en tevreden. 

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Uitslagen19/2/2015

Vandaag weer alle uitslagen van alle onderzoeken gehad. Alles is nog steeds stabiel. De CT scan kon naast de vorige gelegd worden, dan zag je geen verschil. Mijn tumorwaarden waren (nog steeds) erg laag. (En dat is maar goed ook). 

Ik had niet veel last van de spanning vooraf, maar toen ik het verlossende woord kreeg, kwamen toch die tranen, brak toch de spanning. Nu ben ik dus ook echt versleten. ik ga een lekker tukje doen op de bank. Morgen weer aan het infuus en daarna een rustig weekend. Dan kan ik er maandag weer tegenaan. 

 

Groetjes Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Griep3/2/2015

Danny ging vandaag naar de dokter, dus die kon niet gaan werken. Jeremy heeft een vrije dag ivm open dag op school ( morgen ook nog ), Amber kwam gisterenmiddag ziek uit school en was vandaag ook nog thuis. Ik heb griep en zit ook al twee dagen thuis. Vandaag dus iedereen thuis. En dat op gewone doordeweekse dinsdag.
Trouwens lang geleden dat ik me zo ziek heb gevoeld. Maar ja, afgelopen vrijdag mijn driewekelijkse kuur gehad, dus mijn weerstand was wat minder. Hopelijk voel ik me snel weer beter.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Niet ik17/1/2015

Het was weer een goede uitslag de laatste keer. Meteen daarna begon voor mij twee weken vakantie. Met kerstavond ( pakjes ), eerste kerstdag ( gezellig samen ) en daarna een heerlijke vakantie in Italië met familie en hopelijk veel sneeuw in het vooruitzicht. En als we terug zouden komen zouden we Mano ( een hele lieve hond) ophalen. Ons nieuwste lid van het gezin, die wij de eerste dag van de vakantie hadden gekocht. 

Kerstavond was erg gezellig en leuk. Eerste kerstdag was ook gezellig. Tweede kerstdag zaten we in de auto naar Italië. De reis verliep erg voorspoedig. Toen we aankwamen was echter alles groen ( het dal en op de berg ook ). De volgende morgen lag er een flinke laag sneeuw en bleef het de hele dag sneeuwen. Fantastisch. Danny en Jeremy gingen vroeg naar de piste van Pila om te gaan snowboarden. Amber ging met haar nichtje buiten een sneeuwpop maken. Maar al heel vroeg kwamen de mannen weer terug van het snowboarden. Jeremy was niet lekker. Hij had een beetje koorts. Ze hadden maar drie afdalingen gedaan. 's Zondags hadden we een dag rust. Jeremy kon een beetje bijkomen en het was op de pistes toch te druk ivm lokale bevolking. De kinderen hebben echter wel in de sneeuw gespeeld.

Maandag gingen Danny en Jeremy weer vroeg naar de piste. Nog vlugger als zaterdag waren ze weer terug. Danny was aangeskied en had heel veel pijn. Toch maar even naar de EHBO gegaan voor de zekerheid. Daar kon Danny inmiddels bijna niet meer lopen van de pijn. Hij werd op een bed gelegd en na het eerste gesprekje werd hij meegenomen voor foto's en voor de zekerheid helemaal vastgebonden op een plank. Hij kon alleen zijn armen nog bewegen. Er was "iets" te zien op de foto's, maar het was niet duidelijk. Hij moest nog een ct-scan maken. Na de scan kregen wij te horen dat hij twee ruggenwervels had gebroken. Hij mocht van de plank af en werd opgenomen in het ziekenhuis. Hij viel onder de afdeling orthopedie, maar daar was geen plek, dus hij kreeg een bed op de afdeling chirurgie. Wij waren rond half twee in het ziekenhuis en rond acht uur had Danny een bed in een kamer. Rond tien uur was ik terug in het appartement van mijn schoonzusje. 

Dinsdagochtend werd een brace aangemeten. Daardoor werd de pijn een stuk minder. Heel de dag door contact gehad met SOS International. Die hebben alles meteen geregeld. Ik heb bijna heel de dag met Danny in het ziekenhuis gezeten. De kinderen zaten in het appartement. Op woensdagochtend (31 december) kreeg Danny te horen dat hij mocht gaan. Hij was stabiel en moest het bed vrij maken voor eventuele slachtoffers van oud en nieuw. Dat is prima, regel maar een ambulance dan kan ik naar mijn zus, zei hij. Dat moet je zelf maar regelen, zei de arts. Terwijl ik met SOS International ging bellen om de situatie uit te leggen, belde mijn zwager naar de ambulancedienst om vervoer te regelen. Hij zou om zes uur opgehaald worden. Het was een rit van ongeveer 500 meter. Kosten: 50 euro. Half zeven nog geen ambulance. Er waren er twee, maar er was er een bij een ongeluk en de andere had zelf een ongeluk gehad. Uiteindelijk was hij om negen uur 's avonds bij het appartement. Hij was in ieder geval met oud en nieuw bij ons.

Inmiddels had SOS International een ambulance geregeld voor de terugreis en die heeft Danny zaterdag opgehaald en naar Nederland gebracht. Mijn schoonmoeder en ik zijn op donderdag gaan rijden met de kinderen. Gelukkig verliep ook die reis voorspoedig. Vrijdag een drukke dag. Huisarts inlichten. Medicijnen ( pijnstillers, trombose) regelen. Een bed in de woonkamer. Hulp voor Danny. De kerstboom en alle andere kerstspullen opruimen. De vakantiespullen opruimen. Wassen. Gaat 's morgens de telefoon. Het dierenpension van Pasja. Wanneer wij terugkomen van vakantie want Pasja eet niet meer. Dat was even de druppel. Niet ook ons 16 jaar oude hondje. 's Avonds een afspraak gemaakt bij de dierenarts en de kinderen afscheid laten nemen. Gelukkig was dat niet nodig. Hij was heel ziek, maar is er inmiddels weer helemaal bovenop gekomen. 

De volgende dag (zaterdag) naar het asiel in Enschede (twee uur heen en twee uur terug) om Mano op te halen. Gelukkig reed mijn moeder en kon ik zelf een beetje bijkomen. 's Middags boodschappen doen en ze kwamen het bed plaatsen. Daarna wachten op Danny. Die kwam om acht uur 's avonds thuis Na een vreselijke rotrit in de ambulance. 

Inmiddels gaat het een stuk beter met Danny. Hij heeft twee oppervlakkige breuken. Hij hoeft niet hele dagen op bed te liggen zolang hij zijn brace draagt. Hij moet elke dag een uurtje lopen. Hij mag ook recht op zitten. Hij moet wel rust houden. Hij zal er geen blijvende schade aan overhouden. Voorlopig draait het allemaal even om Danny en ben niet ik degene waar mensen naar vragen. Zijn herstel zal nog wel een tijdje duren, maar hij zal gelukkig helemaal herstellen. 

 

Groetjes,

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

1 jaar en 8 maanden20/12/2014

ik zal maar beginnen met de uitslagen. Die waren allemaal weer goed. Alles is nog steeds stabiel. Dit waren de laatste uitslagen van dit jaar en daarmee heb ik mijn belofte ingelost, dat dit een saai jaar zou worden. Gelukkig maar. Inmiddels ben ik 1 jaar en 8 maanden in behandeling tegen de uitzaaiingen. Als ik uitga van de 15 jaar waar ik voor ging, dan heb ik nog steeds 15 jaar, want in dit meest optimistische geval heb ik me voor genomen niet af te tellen. Ga ik voor de realistische 10 jaar, dan heb ik nu nog bijna 9 jaar. Ga ik uit van het gemiddelde van 4 en een half jaar, dan schrik ik wel even, want dan heb ik nog geen 3 jaar meer te leven. Maar in het meest pessimistische geval had ik maar 2 maanden en daar heb ik in ieder geval al anderhalf jaar bij opgeteld.

Terugkijkend ben ik afgelopen jaar heel veel met mezelf bezig geweest, maar heb ik ook heel veel leuke dingen gedaan. Nu kijk ik met meer optimisme uit naar het nieuwe jaar dan vorig jaar december. Ik voel me goed en eigenlijk gaat het ook goed. Ik kan gewoon werken en met mijn gezin bezig zijn en daar geniet ik ontzettend van. 

Nu kijk ik uit naar een kerst met het gezin en een vakantie naar Italië. Ik heb daar erg veel zin in en ben al helemaal in de kerststemming en in de vakantiestemming. Ik wens iedereen die mijn blog leest en al hun dierbaren hele fijne feestdagen en een gelukkig en gezond 2015.

 

Groetjes,

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Opgewekt11/11/2014

Er wordt regelmatig aan mij gevraagd hoe het met mij gaat. Buiten de uitslagen om gaat het goed met mij. Ik doe mijn ding net als ieder ander. Ik sta 's morgens op om naar mijn werk te gaan. Ik werk 4 dagen. Ik zorg dat er iedere dag eten op tafel staat. Ik haal elke week boodschappen. Ik doe het huishouden ( een beetje ). Ik dol met de kinderen. Ik speel spelletjes met de kinderen. Ik stoei met Danny. Ik lees facebook op de Ipad. Ik leg een puzzel. Ik heb afspraken voor school/werk/sport. Ik ga naar de sportschool (ja, echt waar).  Ik klets met mensen. Ik wandel met de hond. Kortom, ik heb het best druk.

Ik heb pas een heel druk weekend gehad met allemaal afspraken (feestjes). Ik heb dat weekend echt heel veel gelachen en heel veel plezier gehad. Ik had het enorm druk en heb echt genoten. Afgelopen vrijdag heb ik weer Herceptin gehad. Ik was heel het weekend moe. Ik heb de rest van de vrijdagmiddag en zaterdagmiddag geslapen. Zondag heb ik ook niet veel gedaan. Maar ik was wel heel het weekend vrolijk. Ik ben de laatste tijd echt opgewekt. Ik maak me niet druk en momenteel sta ik "zonder zorgen" in het leven. Ik lach veel en ik voel me echt vrolijk. Dat is heel fijn om me zo weer te voelen.

Vorig jaar maakte ik me erg veel zorgen. Toen vroeg ik me wel eens af of ik mijn 40ste verjaardag nog wel zou halen. Nu maak ik me niet zo druk. (hoewel ik het niet echt leuk vind om 40 te worden). Ik heb plannen voor de kerstvakantie en voor volgend jaar kerst ook al. Ik durf een jaar verder te kijken en ik voel me goed. Wat nog wel een minpuntje is, is de vermoeidheid. De ene keer heb ik er meer last van als de andere keer. Soms lijkt het wel of het na elke kuur iets zwaarder wordt, of ik er elke drie weken vermoeider van wordt. Maar tussendoor gaat het echt goed.

Ook emotioneel gaat het prima. Ik sta niet zoveel stil bij het ziek-zijn. ( ik BEN ook niet ziek, maar ik HEB een ziekte ). Ook als ik iets lees of hoor gaat het eigenlijk wel goed. Soms rolt er dan nog een los traantje over mijn wangen, maar dat blijft meestal maar bij eentje. Mijn stemming wordt daar dan niet zo heel erg door bepaald. Dat wil niet zeggen dat ik helemaal niet meer met mezelf bezig ben, alleen veel minder. Ik sta weer vrolijk in het leven.

Groetjes van een opgewekte Laura.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De realiteit16/10/2014

Afgelopen maandag heb ik de uitslagen van de onderzoeken weer gekregen. Alles is nog steeds stabiel. Ik maakte me deze keer ook niet zo'n zorgen. Ik had geen last van paniek en ik hoefde ook niet te huilen. Ik was er vrij kalm onder. Misschien kwam dat omdat ik een week eerder al een heleboel tranen heb vergoten. Ik heb toen een artikel gelezen dat over dezelfde medicijnen ging als die ik krijg. Door die medicijnen is de levensverwachting met 18 maanden gestegen. Hij was al gestegen door de Herceptin, maar met de Pertuzumab is de gemiddelde levensverwachting 4 en een half jaar. Toen ik dat las, sloeg de realiteit als een bom in. Gemiddeld 4 en een half jaar is erg kort. Daarvan is al een jaar van voorbij. Dan zou er nog 3 en een half jaar over zijn. Het lezen van mijn exacte behandeling in de krant deed erg pijn. Plots besefte ik weer eens dat ik wel degelijk ziek ben en onder behandeling van iets levensbedreigend.

Gelukkig duurt zoiets bij mij maar een dag. De volgende dag ging het weer een stuk beter en inmiddels ben ik er weer van overtuigd dat ik nog 15 jaar heb. (En aftellen doe ik al helemaal niet !!!)

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Bucket list12/9/2014

Je hoort het tegenwoordig overal. De Bucket List. Wat je nog wil doen, voor je dood gaat. Mij is het afgelopen jaar regelmatig gevraagd, wat ik nog wil doen. Ik heb er lang over nagedacht. Ik wil nog ontzettend veel doen, maar als ik dat allemaal in mijn leven moet passen, dan moet ik 300 worden. Maar eigenlijk staan er maar twee dingen op mijn Bucket List.

Ten eerste wil ik graag "oma" worden. Daarmee bedoel ik niet kleinkinderen krijgen, maar oud genoeg worden om mijn kinderen gesetteld te zien. Als ik daar dan een paar mooie kleinkinderen bij zou krijgen, zou dat helemaal geweldig zijn. Dit is echter iets wat ik niet helemaal zelf in de hand heb. Dit is gewoon een kwestie van zo lang mogelijk overleven. Ik zou niet willen dat mijn kinderen om die reden jong gaan trouwen en kinderen krijgen. 

Ten tweede wil ik graag nog een keer naar Chur in Zwitserland. Daar heb ik 5 jaar gewoond en gewerkt. Daar heb ik Danny leren kennen. Daar ben ik van "wildebras" naar "gesetteld" gesetteld gegaan. Ik heb daar een ontzettend fijne tijd gehad en ik heb een stukje van mijn hart achtergelaten in dat plaatsje. Dat wil ik mijn kinderen nog laten zien. In december is het 15 jaar geleden dat ik daar vertrok, en ik ben nadien nooit meer terug gegaan. Toch heeft Chur al die jaren aan mij getrokken. Maar Zwitserland is een heel duur vakantieland. De campings voor de zomervakantie zijn niet wat wij in camperen zoeken. Het weer is niet altijd betrouwbaar en 's avonds koelt het heel erg af. Voor een weekje tussendoor is het ook niet geschikt. Ik heb daar mijn herinneringen, maar de kinderen hebben daar niet zo veel. Ik kan ze alles laten zien, maar dat is maar 1 dag. Voor een weekendje op en neer is het te ver weg. Voor de wintervakantie is het er erg duur. De skipassen zijn erg duur en de huisjes/hotels ook. Dat zijn allemaal redenen, waarom ik het afgelopen jaar al een paar keer heb gezegd, dat ik er niet naartoe hoef. Het is voor mijn herinnering. Ik moet met mijn kinderen nieuwe herinneringen maken. Die kan ik hen meegeven.

Maar Chur blijft trekken. Dus toen ik het begin deze week weer liet vallen, was Danny er helemaal klaar mee. Hij ging op zoek en vond een leuk appartement op 42 km afstand van Chur. Appartement is betaalbaar, skipassen zijn betaalbaar, mijn reactie onbetaalbaar. ik wil heel graag, maar ik vind het ook eigenlijk heel eng. Het zou dan voor volgend jaar in de kerstvakantie zijn. Dat is anderhalf jaar. Ik durf daar niet naar uit te kijken. Ergens heb ik ook iets van, als ik dit gedaan heb, ben ik klaar. Dat was het dan. Ik kan mijn gevoel daarbij heel moeilijk beschrijven. Het is net of ik dat wat ik het liefste wil, niet durf te doen. Ik ben er eigenlijk een beetje angstig voor. Toch zou ik het heel graag willen doen. Weer door die straatjes lopen, laten zien waar ik gewerkt heb en waar Danny gewerkt heeft. Laten zien waar wij gewoond hebben en waar wij onze vrije tijd hebben doorgebracht. Ik weet heel goed dat het allemaal anders zal zijn als toen ik daar woonde. Maar alleen al het idee om daar weer te zijn geeft ook een heel fijn gevoel. 

Wij hebben dus geboekt!!!!  Volgend jaar ga ik naar Chur!!!!   

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De spanning13/8/2014

Ik zit in de auto, op weg naar het ziekenhuis voor de Mugascan. Het is half tien 's ochtends. Ik begin last te krijgen van mijn maag. Langzaam voel ik paniek opkomen zetten. De tranen biggelen inmiddels over mijn wangen en ik kan ze niet tegenhouden. Het is maar een mugascan. Maak je niet druk. Niks aan de hand. Zo praat ik tegen mezelf. Langzaam kalmeer ik weer. Ik rijd het terrein van het ziekenhuis op en ik zet mezelf weer in dezelfde stand als waar ik altijd in ben, als ik onderzoeken heb. Een soort trance, waardoor ik alles makkelijk kan doorstaan. Ik krijg twee injecties in mijn hand ("dat gaat makkelijker, omdat uw arm al blauw ziet, mevrouw). En moet tien minuten langer onder het apparaat liggen ("het duurde deze keer iets langer hoor, mevrouw). Bij de ECG gaat het wel goed. Heel kalm loop ik dan terug naar de auto. Eenmaal aan het rijden komen de tranen weer. Het is inmiddels half twaalf. Thuis gekomen ga ik aan tafel zitten wachten tot het kwart over twaalf is en wij eerst Amber weg moeten brengen en dan door kunnen naar het ziekenhuis. De paniek komt ook nu weer opzetten in de auto. De tranen stromen weer en ik krijg mezelf maar met moeite rustig. Om een uur hebben wij een afspraak bij de oncoloog voor de uitslagen van de scans. Het is een oncoloog die ik nog nooit heb gezien. (Als het slecht nieuws is, hoor ik dat het liefst van mijn eigen oncoloog). Tien over een. De paniek komt weer opzetten. Ik kan niks zeggen. Als ik ga praten, komen de tranen weer. Kwart over een zijn wij aan de buurt. Ze begint onmiddelijk met het GOEDE nieuws. Alles is goed en op de CT-scan is helemaal niks meer te zien. De spanning breekt en ik begin maar weer eens te huilen. De eerstvolgende vijf minuten kan ik niks uitbrengen. Na nog een klein praatje gaan we naar de assistente om de afspraken voor de volgende keer te maken. Ik heb weer 9 weken voordat de spanning weer zo hoog is. Thuis gekomen ben ik helemaal op. Langzaam begin ik weer wat te kletsen en wordt ik weer een beetje vrolijk.

 

Gelukkig kan ik wel terug kijken op een hele leuke vakantie. Drie weken in het Limburgse land hebben mij erg goed gedaan. Ik heb me drie lange weken (bijna) geen zorgen gemaakt en echt kunnen genieten. 

 

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Soms2/7/2014

Soms wil ik gewoon even alleen zijn. Ik ben een gezelschapsmens, maar soms wil ik niemand om me heen hebben. Dan wacht ik tot iedereen naar bed is en blijf ik nog even op. Mijn hoofd is dan helemaal leeg. Ik denk nergens aan en ben met niks belangrijks bezig. Ik ben dan vaak ook niet in een vrolijke stemming, maar ook niet echt bedroefd. Gewoon alleen zijn.

Soms wil ik gewoon even stil zijn. Iedereen kent mij als een echte kletskous, maar soms heb ik niks meer te zeggen. Het gaat dan niet goed of slecht met me, maar mijn hoofd is dan leeg. Niks is dan belangrijk genoeg om te melden. Ik denk dan meestal ook nergens aan. Er is dan niks aan de hand. Gewoon stil zijn.

Soms ben ik ineens een beetje bedroefd. Er hoeft zich niks voorgedaan te hebben. Ik heb dan niet speciaal iets gelezen/gehoord/gezien. Ik ben gewoon een beetje sip. Geen specifieke oorzaak, niks echt aan de hand en vaak wil ik er ook niet over praten. Daar word ik dan echt bedroefd van en dat wil ik niet. Gewoon een beetje bedroefd.

Soms denk ik aan de toekomst. De verkeerde toekomst. Hoe zal het zijn als ik ziek op bed komt te liggen. Hoe zal mijn crematie er uitzien. Hoe zal het zijn als ik voor euthenasie kies. Inmiddels word ik daar niet meer heel verdrietig van, maar ik word er dan wel wat stiller van. Meestal komen die gedachten opzetten als ik iet lees/zie/hoor. Maar ja, iedereen denkt toch wel eens aan zijn toekomst.

Soms wil ik er helemaal niet aan denken of over praten. Dan voel ik me baldadig. Dan wil ik ronddansen en doen of er niks aan de hand is en alles normaal is. Dan wil ik me vrolijk voelen, maar dat gaat dan een beetje geforceerd. Dan voel ik me opstandig. "Er is niks aan de hand". Maar op zo'n moment ben ik me er juist meer van bewust.

Soms baal ik. Dan baal ik dat ik naar het ziekenhuis moet. Dat ik naar de dokter of apotheek moet. Dat ik weer medicijnen moet slikken of weer aan het infuus moet. Ik accepteer het, maar soms wil ik het gewoon niet meer. Kan het allemaal een keer ophouden? Helaas niet. Het moet de rest van mijn leven doorgaan. Dan zit ik maar weer te balen.

Meestal gaat het goed. Ik voel me goed, ben opgewekt en zelfs vrolijk. Ik maak me net als iedereen druk over dingen die niet belangrijk zijn. Ik werk/eet/slaap en heb drukke weekenden. Ik doe leuke dingen met mijn gezin en ik heb het naar mijn zin. Ik ben niet meer iedere dag bezig met mijn ziekte en ik denk er niet meer iedere dag aan. Ik lach en maak grapjes. Zo hoort het leven te zijn en zo is het ook meestal. Maar soms even niet.

 

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Geen nieuws, goed nieuws3/6/2014

Gisteren heb ik de uitslagen van de onderzoeken weer gehad. Alles was weer goed. Het voelde deze keer als een enorme opluchting. Dat gevoel had ik de vorige keren niet. Voorlopig ben ik er weer even Van die onderzoeken af. Deze keer gingen de scan eindelijk een keer wel goed. Vandaag ben ik nog een keer naar de psycholoog geweest. Dat was de laatste keer. Ik heb er niet veel baat meer bij. Het gaat heel goed met mij. Ik heb mijn leven weer opgepakt en ik heb de onderzoeken allemaal netjes ingepast in mijn leven. Ik heb me maandag nog wel druk gemaakt om de uitslag, maar dat zal iedere keer wel zo zijn. Afgelopen weekend heb ik me niet zo druk gemaakt, maar dat kwam misschien ook omdat wij met de caravan naar de camping zijn gegaan. Dat was een erg leuk ( lang ) weekend. We hebben erg genoten met z'n vieren. 

Ik zal niet meer zo vaak op de blog schrijven, omdat er niet veel meer te melden valt. Wel zal ik elke keer weer de uitslag vermelden. En hier geldt natuurlijk, geen nieuws, goed nieuws. Mocht iemand meer willen weten, dan kun je altijd vrienden met mij worden op facebook (Voor diegene die dat nog niet zijn), want daar wil ik nog wel eens een klein berichtje plaatsen. 

 

Groetjes,

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De psycholoog2/5/2014

Afgelopen maandag ben ik voor de tweede keer naar de psycholoog geweest. Het gesprek viel steeds stil. Ik had hem niet zo veel te melden en hij mij ook niet meer. Ik had echt het gevoel, wat doe ik hier? De eerste keer hebben wij wel uitgebreid zitten praten, maar toen heeft hij mij twee dingen verteld, die meerdere mensen mij steeds vertellen. Alllen gebruikte hij duurdere woorden ( letterlijk en figuurlijk). De eerste is dat ik de periodes die tussen de behandelingen/onderzoeken inzitten voor mezelf zo leuk mogelijk moet proberen in te vullen. Oftewel: geniet van het leven. De tweede is dat ik me niet druk moet maken over de dingen waar ik geen invloed op heb, maar over de dingen waar ik wel invloed op heb. Die kan ik namelijk voor mezelf zo aangenaam maken als ik wil en als ik er geen invloed op heb kan ik er dus ook niks aan doen. Oftewel, maak je niet druk, je kunt het toch niet veranderen. Nu geniet ik over het algemeen toch wel heel erg van het leven, en als iemand zegt dat ik het moet doen op momenten dat ik dat niet doe, heeft commentaar toch geen zin. Het zit in mijn hoofd en het is heel moeilijk om dat om te gooien. En druk maken doe ik me ook niet zo heel erg. Kortom, ik had niet zo heel veel aan die man en hij wist geloof ik ook niet zo goed wat hij met mij aan moest. De volgende afspraak heb ik als ik de uitslagen weer heb gehad. Als het dan ook niet baat, stop ik er weer mee. Tenslotte gaat het eigenlijk hardstikke goed tuusen de uitslagen door.

Na de kuren ben ik nog wel steeds moe, maar dat is iets wat niet gaat veranderen. Vorige week las ik in de krant dat er een hele partij Herceptin gestolen was en dat het was vervangen door iets anders. De dag daarna kreeg ik Herceptin. Ik had het nog aangegeven bij de zusters en ik stond er toch wel even bij stil, maar uiteindelijk heb ik me er niet eens zo heel druk over gemaakt. 

Vandaag heb ik een flinke wandeling gemaakt. Ik kon het aardig goed volhouden, maar ik was daarna best wel moe. Niet veel moe-er als de kinderen, maar die hadden lekker gerend en gespeeld in het (speel)bos. Ik heb niet eens geslapen vanmiddag. We hebben een taart gemaakt met z'n vieren. Erg leuk om zo een hele dag samen door te brengen. Dat gebeurt eigenlijk niet zo heel erg vaak, omdat de kinderen heel veel buiten speken en wij dan ook thuis blijven. 

Verder gaat het eigenlijk prima. Mentaal gaat het heel erg goed en lichamelijk gaat alles ook z'n gangetje. Ik ben meer met mijn eigen ding bezig als met het ziek zijn. Dat is een erg goed teken. Hooelijk blijft het zo.

 

Groetjes,

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Het dagelijks leven14/4/2014

Het is alweer ruim een week geleden dat ik Herceptin heb gehad. Het duurt nog ruim anderhalve week voor ik mijn volgende Herceptin ga krijgen. Tussendoor gaat het gewone dagelijkse leven door. Ik heb op mijn werk afspraken buiten de deur. Ik heb thuis afspraken en verder de gewone dingen zoals werken, sport van de kinderen en bezoekjes aan het ziekenhuis. Dat is namelijk voor mij ook mijn 'dagelijks leven' geworden. Ik heb inmiddels alle wekelijkse, driewekelijkse, negenwekelijkse afspraken in mijn leven ingepast. Daar komen dan nog wel de losse afspraken bij, die niet regelmatig zijn. Maar tot zover heb ik mijn leven weer onder controle. Ik hou met alles wat ik doe, wel rekening met het feit dat ik niet alles meer helemaal goed kan. Ik word sneller moe. Maar ook dat heb ik inmiddels al in mijn leven ingepast.

Mentaal gaat het ook een stuk beter. Ik ben niet meer hele dagen met mijn ziekte bezig. Alleen rond de scans en de uitslagen daarvan, ben ik er meer mee bezig. Je zou kunnen zeggen dat ik het allemaal een plekje aan het geven ben. Ik begin te leren hoe ik er mee omga. Ik begin het te accepteren. Om die reden dacht ik vanmorgen ook: "zal ik de afspraak wel door laten gaan". Ik had namelijk een afspraak bij de psycholoog. Dat heb ik eigenlijk al die maanden niet willen doen. Ik dacht bij mezelf, dat ik een afspraak maak als het niet goed gaat en als ik dan die afspraak eenmaal heb, gaat het goed en wil ik niet alles oprakelen. Dat is dus precies wat er vandaag gebeurd is. Alles ging goed en ik had die afspraak op een dag dat ik mentaal heel sterk en stabiel ben. Die afspraak had ik gemaakt naar aanleiding van een huilbui die zomaar ineens was komen opzetten.

Achteraf ben ik wel blij dat ik gegaan ben. Ik kon nu objectief met die man praten. Ik werd er niet emotioneel bij en die man heeft mij enkele dingen gezegd die mij erg aan het denken hebben gezet. Het waren houvast punten om met mijn ziekte en mijn leven daaromheen om te leren gaan. Het is allemaal wel makkelijker gezegd als gedaan, maar ik kan er toch wel wat mee. Als het emotioneel een keer niet zo goed gaat, kan ik altijd terugdenken aan het gesprek van vanmorgen. Dit was echter niet de laatste keer dat ik daar was. Ik mag over twee weken terugkomen. Vandaag was eigenlijk alleen maar een orienterend gesprek.

Al met al gaat het dus eigenlijk wel goed. Ik leef mijn leven zoals voorheen, met enkele vaste ziekenhuis afspraken extra en in mijn achterhoofd altijd de wetenschap dat ik een ziekte heb. Daar stel ik me op in en met die aanpassingen valt prima te leven. ( alleen die uitslagen blijven een hele vervelende periode ).

 

Groetjes,

Laura

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Geen opluchting31/3/2014

Vandaag heb ik weer de uitslag van de onderzoeken gekregen. Alles is nog steeds stabiel. Volgens de oncoloog doe ik het ontzettend goed. Volgens de researche verpleegkundige gaat het uitstekend.

Toch voel ik geen opluchting als ik de uitslag hoor. Maar dat komt misschien omdat ik vanmorgen ook al in het ziekenhuis was en het toen weer niet zo soepel ging als zou moeten. Ik moest om 08.00 uur bloed prikken. Mijn aders rollen weleens weg, dus dat gaat niet altijd makkelijk. Ik krijg elke drie weken een hoop troep in mijn aders, dat werkt ook niet echt mee. Mijn aders worden harder. Dus vanmorgen kregen ze de naald niet goed in mijn bloedvat. Conclussie: 4 gaatjes in mijn arm, 1 in mijn pols, 1 boven op mijn hand en 1 in mijn vinger. Ze hebben dus uiteindelijk bloed afgenomen met een vingerprikje (au, au en nog eens au). Vervolgens moest ik voor de muga scan. Eerst een injectie die moest inwerken en toen een radio actieve injectie. Na mijn verhaal van de bloedafname besloot de man maar meteen een infuusje te zetten. Dan hoefde hij maar 1x te prikken. Conclussie: 1 gaatje in mijn arm erbij, 1 gaatje in mijn pols erbij en nog geen infuus. Dokter erbij. Die steekt de naald zo in de bovenkant van mijn hand in de ader en de tweede naald daarna in mijn pols ook zonder problemen. Dus het kan wel. Helaas loop ik niet een beetje leeg van al die gaatjes, ik zou het wel kunnen gebruiken. 

Toch ben ik wel blij dat de uitslag goed is, maar door dat gedoe van vanmorgen was ik ook niet echt in een goede stemming. De spanning viel wel een beetje van mij af. Dat merkte ik weer aan alle tranen die daarna kwamen, maar opgelucht....nee, zo ervaar ik het niet. 

Laura 😌

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Page 1 of 3
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer