Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

The story behind...

About Me

Dit is gewoon een poging om een dagboek bij te houden en om iedereen wat kennis te laten maken over wie ik ben.
Home | Profile | Archives | Friends

Verandering in aantocht - 12:07, 22/9/2006

Hey allemaal,

 

Een annoncement in deze krant: ga allemaal heen in vrede en neem een kijkje op www.freewebs.com/joke30. Er is nog heel wat werk aan, maar ondertussen kunnen jullie al is gaan piepen... Zo heb ik er ook al gedichten, onze verhalen en foto's opgezet, maar dat pakt ie niet:s, ik ben aan het zoeken hoe het wel kan dus;).

 

Gelieve allemaal minstens een keer een poot achter te laten in het gastboek;), daarmee maak je een mens zielsgelukkig;)!

 

Groetjes Joke


2 Comments | Post Comment

een gesprek tss broer en mij - 12:04, 22/9/2006

'Bram, wil jij met naar de fitness te rijden is langs de apotheek passeren, alsjeblieft?'

Met een lang gezicht knikt hij van ja. En dan vraag ik het nog zo lief... Ik wacht ondertussen of hij zou vragen wat het is en dergelijke, maar hij gaat van tafel.

'Ge weet nog ni eens wat je moet meebrengen.' zeg ik hem dan maar

'Ik ben nog ni weg ze.' zegt hij bijna kwaad.

Ik hou mijn mond, want dat is wat ik niet graag heb aan mijn broer.

'Wat moet ik dan meebrengen zegt hij?'

'Dafalgan'

En weg is hij, naar zijn kamer natuurlijk, wat dacht je;):D.

 

En dan kan hij is iets doen voor zijn zus...

 

Maar voor de rest is onze relatie terug aan het verbeteren...


0 Comments | Post Comment

Heel het huis door-gejojo-d - 20:06, 18/9/2006

Jaja, het cado'tje van mijn vriendinnen uit Gent heeft al goed dienst gedaan;)! Het is echt iets voor mij -hoe zou dat toch komen-, nu enkel nog wat trucs leren om die jojo beter in handen te krijgen;).

 

Nog een klein beetje, en mijn kamer is helemaal opgeruimd! Heb het beetje bij beetje aangepakt, morgen nog een klein zakje en overmorgen mijn kleerkast en dan nog wat decoratief gedoe en ik kan weer voort voor een tijdje;).

Vandaag naar de Ikea geweest. Voornamelijk om een vriendin die daar vakantiejob doet, eens te bezoeken, maar ook om nieuwe spulletjes te kopen. Er zijn namelijk weer veranderingen aan de gang. Zo verdwijnt de kickertafel uit mijn kamer naar de veranda en krijg ik een salonnetje in de plaats. Mijn ma kwam met het idee, want...een kickertafel, zo iets mannelijks, hoort toch niet in een meisjeskamer? In Ikea kochten we een doek voor over mijn zetel, een voetenbankje en een soort gordijn om mijn bed van de rest af te scheiden. Binnenkort nog een voetenbank en een salontafeltje, maar alles op zijn tijd;). En wie nieuwsgierig is, altijd welkom;):D.

 

Ook moest ik vandaag naar mijn stageplaats om te zien in welke klas ik kom te staan en wat mijn uren zijn. De hulpchef, P. De Jong, waar ik totnogtoe altijd de communicatie had, liet even op zich wachten, maar terwijl had ik een heel tof gesprek met een jongere die daar op internaat zit. Hij is 19 en volgt de richting bouw, maar twas echt wel een leuk gastje. De hulpchef begeleide me verder naar de hulpchef van de lagere school, in een ander gebouw, want daar zou ik mijn stage moeten doen. Ook daar moest ik wachten en had ik een tof gesprek met nog een jongen. Deze zit in het vijfde middelbaar en volgt buitenshuis de richting 'verzorging' en daarna zou hij graag in de bejaardenzorg gaan, want hij helpt graag mensen. Goh, wow, ik was echt onder de indruk, dat was echt een lieve jongen en ik hoop van ganser harte dat hij zijn doel bereikt! Uiteindelijk werd ik verder geholpen, maar hij kon mij niet meteen helpen, omdat het ook het eerste was dat hij hoorde. Maar morgen om 9u is het teamvergadering en gaat hij mij introduceren en dan kom ik, hopelijk, alles te weten. Want mij vol ongeduld laten wachten...dat kunnen ze al;)! Ik weet enkel, van vandaag, dat ik enorm zin heb in de stage, zowel de mensen als de jongeren die ik vandaag heb leren kennen, zijn toffe mensen. Voor mij kan het niet meer stuk;).


1 Comments | Post Comment

Homewaarts - 21:40, 17/9/2006

Zaterdag 16 september – van Montaione naar Zellik

 

Van 8u 50 tot 2u45 ’s nachts hebben we gereden, 18u lang. Wel, das veel te lang! Dat doe ik echt niet graag. En afscheid nemen van het huisje, de omgeving, de congierge, de... moeilijk. Onderweg stopten we nog even in Carrara, het stadje waar de bergen marmer produceren. Heel mooi, maar het stadje zelf stelde helaas niet zoveel voor. ’s Middags kochten we een soort broodje, wat later weeral pizzadeeg bleek te zijn:D. En ondertussen had ik enorme jeuk op mijn onderbeen. Ik was namelijk opgestaan met een rode gezwollen vlek. Wat was dat nu weer? In de auto zochten we een handdoek dat we bevochtigden en die ik op mijn been legde, dat hielp gelukkig wel wat. (Vandaag op internet gevonden dat jeuk, roodheid, gezwollenheid, branderig gevoel en wat spierbelasting volledig op een spinnenbeet wezen. En weet je wat er nog stond? Letterlijk geciteerd: Als de patiënt de eerst 24 u overleefd, is herstel in zicht.)

Na een lange rit, stopten we tegen de 8’n in Colmar, een stadje in Frankrijk waar we in een restaurantje eten zochten.

En dan maar doorijden he...doorrijden naar ons bedje.


0 Comments | Post Comment

De laatste dag - 21:20, 17/9/2006

Vrijdag 15 september – Ons vakantieverblijfje

 

Vandaag bleven we dus gezellig in ons huisje, of er rond alleszinds;). In de voormiddag deden we een stapje richting dorpje waar we brood konden kopen. We hoopten vurig op iets lekkers, want Italianene maken brood zonder zout, en dat smaakt echt niet.

Gelukkig vonden we van dat echt frans brood en aten we dat ’s middags op met stukjes kaas, mmm meer hoeft dat niet te zijn. In de namiddag zijn we de andere kant opgewandeld, langs ‘the lake’ (de mevrouw van het domein zei dit nogal wreed plat) en nog een beetje verder. Enkele grappige foto’s van ons gedrieën rijker, lachten en genoten we van de natuur. Op een gegeven moment vonden we waarom er al een paar nachten een hondje ‘klaagde en zaagde’. Er stonden op een verlaten plek twee kooien, eentje met enkele duiven en eentje met een...hond. Hij zag er echt mager en verlaten uit, ik had er prompt medelijden mee. Als vanzelf begon ik een heel verhaal uit te spinnen om de hond te bevrijden, maar de nuchtere, realistische Joke, wist dat ze zichzelf niet in problemen mocht brengen. Je kende natuurlijk het verhaal erachter niet, maar het blijft toch schandalig waarom die hond daar alleen en verlaten zat. Gaia, where are you?

Nadien zaten we nog wat buiten, genoot ik van IQ-oefeningen (kmoest me toch klaar stomen voor het nieuwe schooljaar he;) ) en liet ik de zon zijn werk doen.

Voor het avondeten vertrokken we terug naar San Gimignano. Daar wouden we in een erg sjiek restaurant langs een oude muur eten, maar dat was volzet. Dan maar een ander zoeken. In de hoofdwinkelstraat vonden we nog zo een leuk restaurant, alleen...zo verlaten dat we niet echt durfden binnen te gaan. Uiteindelijk hebben we het toch gedaan en vonden we...al een pak volk achteraan, op het terras en binnen. Bleek dat het een supergroot restaurant was, maar het eten was superlekker. Lekker gamba’s met een provencaals sausje, mmm ben ik verzot op. Het prijskaartje loog er dan niet om, maar mijn ouders vonden dat het kon op onze ‘laatste’ avond.

De avondfoto’s van San Gimignano vielen een beetje tegen, aangezien het stadje niet echt verlicht is, maar het ijsje in het ‘World Famous’ ijs-winkeltje. Deze hadden een prijs gewonnen van ‘de beste ijs in de wereld’ en dat konden we dan toch ook niet aan onze neus laten voorbijgaan he;).

’s Avonds gingen we voor de laatste keer in ons verblijfhuisje in ons bedje.

 


0 Comments | Post Comment

Firenze, dé stad van Toscanië - 16:52, 17/9/2006

Donderdag 14 september – Firenze

 

Ik ben een jachthaven van jeuk, vreselijk gewoon. (En nee, lach niet met deze uitdrukking, dit is een metafoor waar ik eens wat origineler mee uit de hoek wou komen.) Al die muggebeten, en elke dag eentje –of twee, drie –meer. Zellik is the place, waar ik ga tot rust komen:D.

We zijn vandaag naar Firenze geweest. Dat betekende lang rijden en dus vroeg opstaan, alweer:D. Na heel kleine baantjes en weer veel roekeloze italianen zijn we dan toch op een bepaald moment op onze bestemming geraakt. Firenze, de stad dat, zo zegde men ons, niet kan bezocht worden op een enkele dag, de stad die de meeste bekendheid met zich meebracht, maar een stad ook van drukte en jewelste. Met ons boekje in de hand volgden we twee voorgelegde wandelingen doorheen de mooiste stukken – of dat moest het toch zijn – van Firenze. Vele palazzo’s, kerkjes, maar ook de beroemruchte ‘Ponte Vecchi’, een brug bezaaid met enkel juwelenwinkeltjes. Aanstaande verloofde, die ik voor het moment nog niet heb:D, je weet me nu naar toe te brengen voor onze trouwringen he;). We wandelden door zowel het oude als het oudste gedeelte van de stad en werden orendol van het verkeer. Toch blijven de mensen, alsof zij dé macht aanhielden, gewoon op straat lopen. Stoep, wat is dat? Maar och kom, wij konden dan toch ook niet onderdoen he;). Onderweg werden we afwisselend geplaagd door een plensbuitje als hittes, maar de zon vergezelde ons vandaag helaas niet.

Firenze was mooi, maar bekoorde ons hart niet echt. Barcelona, Athene, Verona, dáar willen we gerust nog is naartoe!

Ondertussen zijn we het reizen moe en beslisten we er morgen wat rustiger op aan te doen. We blijven waarschijnlijk in het vakantiedomein om ons daar klaar te stomen voor alweer een vermoeiende reis, maar deze keer weer homewaarts. Dat maakt dat ik vandaag al een klein beetje afscheid aan het nemen ben. Alweer. Waarom toch moet een mens dat altijd ondergaan. Dáár ben ik dus echt slecht in en het is iets dat ik niet ga leren denk ik. Daarom Marco, je hebt gelijk, laat ons dit in het achterhoofd houden: afscheid nemen bestaat niet!


0 Comments | Post Comment

De beroemde scheve toren van Pisa... - 16:44, 17/9/2006

Woensdag 13 september – Pisa en Lucca

 

Jeps, de scheve toren van Pisa stond vandaag op onze planning. Je viel er zelf een beetje bij om. Pisa, van de drukste stad tot nog toe, van de meeste alle-beschikbare-talen-sprekende toeristen, van de grappigste foto. Jaja, dat laatste zeker wel! Terwijl iedereen zijn handje verticaal zette om zogezegd de scheve toren tegen te houden, sprong ik letterlijk een gat in de

lucht. Pisa zal ik algauw niet meer vergeten:D. Ook naast de toren stonden wat mooie gebouwen, heel pitoresk uitgebouwd, mooi om te zien.

En nadien trokken we verder naar het stadje Lucca. De naam alleen al doet een mooi stadje vermoeden. Mijne kleine zou later weleens een vorm van deze naam kunnen dragen. Lucca is een middeleeuws stadje, volledig omringd door een 4 kilometer lange muur. Het heeft enkele mooie ‘dom’-en en kerken. Ook een amfitheater, want ik hou nogal van het griekse en latijnse, maar dit laatste bleek enkel een omringd pleintje te zijn. Boeh dus! Toch draag ik Lucca de tweede plaats op in mijn top- zoveel lijst van mooie bezochte stadjes in Lucca.

Oh ja, het eten... Deze middag bestond dit uit een pannenkoek met lekkere dingen erin. Eentje met Philadelpia-rauwe hesp-sla, eentje mozarella-tomaat en het andere met ham-kaas-rucola. Het werd allemaal lieflijk gedeeld! Als vier-uurtje gingen we voor plaatselijke zoetigheden, wat ik persoonlijk heel erg lekker vond.

Ook gaven we op den duur eerlijk toe aan elkaar dat we wat moe werden. Al dat rijden, dat bezoeken, het zat ons wat in de benen, dus besloten we wijselijk naar ‘huis’ terug te keren. Het enige supermarktje in de buurt bleek zijn rustdag te houden op woensdag, waardoor we genoodzaakt waren het enige restaurantje nog maar eens uit te proberen. Nog een dessertje iemand?

 


0 Comments | Post Comment

De toren met de 505 trappen... - 16:42, 17/9/2006

Dinsdag 12 september – Sienna

 

Mmm, Sienna. Dit stadje beloofde een ware pijntocht te worden voor de voeten, maar werd helemaal niet zo erg. Alleen van de vele auto’s die erdoor reden, kreeg mijn ma het op haar heupen. Toch was het ook daar gezellig. Je komt hier het typische zebra-effect op de gebouwen tegen, wat een grappig effect geeft. Maar de vele trappen waren toch het toppunt. Op de ‘Plaza del Campo’ kan je namelijk een toren betreden die, zo stond het in de boekjes, een magnifiek uitzicht bood op heel Sienna. Mijn pa en ik wilden dat toch wel eens zien, want beiden zijn we daar fan van. We begonnen aan enkele trappen en hoorden dat we op de 2de verdieping moesten betalen. Maar na al enkele dagen zoveel bergen en trappen gedaan te hebben, kregen we nu al het lood in onze benen. Als dappere strijders treden we het gevecht in en begonnen we aan onze veldtocht van 505 trappen (ja, dat had ik ondertussen in de boekjes ontdekt). De trapjes waren erg smal, zodat er enkel eenrichtingsverkeer mogelijk was en bleven maar komen, maar uiteindelijk hebben we de finish toch met enige fierheid kunnen behalen. Enkele mooie foto’s van werkelijk prachtige uitzichten konden dus ook niet ontbreken. We werden er als het ware wat stiller van. Terug naar beneden ging wat vlotter, hoewel we talloze keren moesten ‘You may go’ zeggen of ‘Thank you’ omdat ze ons voorlieten. Toch fijn dat bijna iedereen wel een woordje engels kan praten of verstaan. Ook ik ben blij met deze als universeel taal.

’s Middags genoten we van een tweegangenmenu. Eerst een pasta’tje en dan een broodje met iets lekkers erop. Mijn ma kon maar niet geloven dat dit in deze richting ging en niet

omgekeerd verorberd kon worden. ‘Italianen,’ zei ze, ‘soms toch wel rare beestjes.’ Daarna kreeg ons oog ook nog wat, maar algauw beslisten we deze drukke stad achter ons te laten en de Chianti-streek te bekijken. Een wijnroute, waarbij we hoopten bij enkele wijnboeren te kunnen stoppen en daar een lekker wijntje te proeven. Ik denk dat je daarbij wel een gids kan gebruiken, want dat is geen gemakkelijke onderneming. Uiteindelijk hebben we er twee gedaan, bij de eerste kregen we een ietsiepietsie wijn voor ons gedrieën, bij de tweede een glas voor elk. Bij die laatste waren we dan ook wat gulziger bij de aankoop;).

Oh ja, nog het vermelden waard, zijn de traantjes uit de hemel. En ik die nog zo gebeden had om geen regen te zien deze week... Het begon met hevig onweer en bliksem en ging dan over op een regentapijt. Na nog even ‘Radda in Chianti’ bezocht te hebben, kozen we dan de ‘vluchtweg’ naar ons gele huisje in Belmonte. Daar genoten we nog wat van de laatste zonnestralen en een boekje. Maar eten deden we binnen, aangezien we allen de schrik hadden gekregen van insecten, vooral met name de ‘muskietos’, oftewel de muggen. Onze benen stonden naderhand al vol met muggenbeten, hoewel ze beweerden deze hier niet te hebben. Wij hebben lekker bloed zeker? En jeuken dat dat doet. Een zalfje bied voor eventjes wonderen, maar we hoopten ze toch niet te hebben deze vakantie!

Ach we gaan er ons geluk niet van laten afhangen, want de plaatsen die we ondertussen bezocht hebben, bieden alweer een verrijking in ons leven.

 


0 Comments | Post Comment

Het stadje met de meeste trappen... - 16:38, 17/9/2006

Maandag 11 september – Volterra

 

Om Volterra binnen te treden moesten we 201 treden ondergaan. Het tellen hielp ons op de been. Deze stad was mooi, maar kon niet tippen aan San Gimignano, waar we ons hart verloren hadden. Minder foto’s, evenveel trappen en bergen, maar ook mooie trekpleisters. Je hebt hier wel wat overblijfselen uit de griekse oudheid, een mooi park, een ‘dom’, ...allemaal wel heel mooi op zich.

Vandaag leerden we ook het roekeloze van de italianen kennen. De baantjes zijn hier zo al erg smal en draaien scherp elke vierhonderd meter ongeveer, maar italianen crossen erdoor, net of zij de heersers van de wereld zijn. Zo werden we bijna omvergekieperd en van de baan gesmeten door een bestelwagen. Je ogen en je oplettendheid, het zijn twee dingen die je hier zeker nodig hebt!

Deze avond waren we allemaal doodop en besloten we al om 9u30 in ons bed te kruipen. Dat is me thuis, in Zellik nog nooit gelukt:D!

Vandaag ook een groot stuk gelezen uit het boek over de wereldreis per boot van Thomas Siffer en zijn twee vrouwen. Dat is een boek typisch voor mij. Zoveel waarden dat je daar uit haalt, niet te geloven!

Maar ik ga je al meteen geruststellen, dat is iets dat niet op mijn verlanglijstje staat, zo een wereldreis per boot maken. Hun dagen telden niet alleen geluk, maar ze maakten heel wat mee, en daar zou ik niet sterk genoeg voor zijn. Heel wat kleine rampen met hun boot bv of gewoon al iedereen achterlaten daar in Nieuwpoort. Maar al die volkeren leren kennen, hun culturen, hun taal, beseffen dat wij toch veel te veel hebben om gelukkig te zijn, dat zijn natuurlijk positieve dingen.

Op een bepaald moment zei Thomas dat genieten voor hem gewoonweg betekent: lui bij zijn vrouw en kind zitten, maar voor ons, de belgen, is genieten onrustig bezig zijn en zoeken naar iets, heel fake dus. Maar zeg nu zelf, hij heeft het hier toch bij het rechte eind.

Luna, de dochter, zei later ook iets raaks: ‘Hoe armer de mensen, hoe meer ze delen.’ Laat mij dus maar arm worden! Hoe ongelooflijk gelukkig die arme mensen zijn, we kunnen het ons niet voorstellen, want wij willen steeds meer en meer, maar van die mensen kunnen wij nog een handje leren!

Zij hebben ook heel de ramp van de Tsunami meegemaakt en ik denk dat je daar ook veel uit zou kunnen leren. Ik kan alleen met spijt zeggen dat ik het vreselijk jammer vind dat ik toen nog niets kon doen om te helpen. Maar wat zou ik graag dat kleine handje zijn geweest dat al een klein beetje geholpen heeft bij alles daar terug op te bouwen. Ik vind dat iedereen dat hoofdstukje uit het boek moet lezen, daarin lees je wat het o zo belangrijke ‘verdraagzaamheid’ is. Samen vechten en terug een leven opbouwen. Iedereen samen met maar één doel. En het is hen gelukt. Ongelooflijk hoe op een week tijd een restaurant weer was opgebouwd. Ongelooflijk hoe mensen die net een dierbare hadden verloren toch meestreden om Ao Sane of Phuket weer dat stadje te laten worden van weleer. Ongelooflijk hoeveel respect we daarvoor moeten hebben! 


0 Comments | Post Comment

Het mooiste stadje... - 16:37, 17/9/2006

Zondag 10 september – San Gimigniano

 

Omdat we heel wat moois hadden horen vertellen van S.G, besloten we dat dit het stadje was dat ons ogen als eerste zouden zien. Ook dit was in twee woorden: very pretty. Je moet immers weten dat de plaatselijke bevolking, hoewel we dachten dat het frans ging zijn, voornamelijk heel wat engels konden spreken. Mij niet gelaten, want die taal kan ik net dat ietsiepietsie beter;). San Gimigniano is een autovrij stadje, ommuurd met mooie bezienswaardigheden. We hebben er dan ook lange tijd in rondgedoold en vele foto’s van gemaakt. Hoewel ik erg tevreden was over twee originele foto’s, bekoelde mijn enthousiasme toen ik ze op mijn computerscherm zag blinken. Ik heb nog heel wat oefening voor de boeg;).

In dit stadje maakten we al kennis met een heleboel trappen en stijl-omhoog-gaande straten. En wij zwoegden al op Zellikse of Gentse niet-platte straten. Mmm, wat zijn wij toch rotverwend! We genoten van een home-made-italiaans ijsje, natuurlijk niet zo lekker als bij St-Catherine:D –of toch, maar sjjjt;)- en kozen daarvoor twee smaken uit ik-weet-niet-hoeveel smaken. Alle verschillende soorten fruit-, chocoladesmaken en dergelijke. Ik wist niet dat het kon... Ook dit is iets wat je moet zien alvorens het te geloven!

Tegen een uur of 5-6 waren we terug op ons appartementje, kleden we ons om in een kleine bikini en repten we ons naar het zwembad. De douche onder (dat was al koud) en dan met de voetjes in het zwembad. Maar we stopten abrupt, want we dachten niet dat het zo koud ging zijn. Moedig zoals we zijn, gingen we toch stap voor stap dieper en dan sprongen we er uiteindelijk gewoon in. Die baantjes zwemmen deden zalig. Na een dagje je beenspieren te vermoeien, was het nu immers tijd voor de armspiertjes.

’s Avonds, na een verkwikkende douche, aten we dus nog eens in het lekkere, gezellige restaurantje in Iano. Ook deze keer kozen we bijna resoluut voor een pizza. En het was ook deze keer weer zalig lekker.

Een slaapje deed ook wonderen, zo ‘s avonds laat.

 


1 Comments | Post Comment

Onze eerste dag, oftewel lui onderweg... - 16:36, 17/9/2006

Zaterdag 9 september – Van Zellik tot Montaione, Toscanië

 

Om 4 u in de ochtend vertrokken we voor een lange autotocht naar het bella Italië. Twee jaar geleden zetten we daar al voet op aarde, maar dan eerder in de buurt van Verona. Ook Venetië ontbrak toen niet aan ons bezoekslijstje. Maar we hadden zowat een klein stukje van ons hart verloren aan de mensen, de gebruiken en hun cultuur daar, dat we beslisten daar nog een stukje te verkennen. Toscanië deze keer. Na heen en weer gerijd naar onze jet air-operator hadden we uiteindelijk een naar onze mening en op papier lijkende mooi familieverblijfje gevonden. Het was een domein, bestaande uit een 100 appartementjes, een zwembad en allerlei faciliteiten die mooi meegenomen zijn. Dus vertrokken we die zaterdag op mama’s verjaardag. En hoewel ze zei dat dat helemaal niet erg was, lijkt mij dat toch niet zo’n tof idee. Maar kom, we maakten er het beste van. En we geven haar verschillende verjaardag-en om het wat goed te maken.

Zowat om de twee uur stopten we aan een tankstation om ofwel te tanken of naar het toilet te laten gaan. Ook de beentjes werden dan gestrekt en dat was broodnodig.

Tegen een uur of 19 kwamen we wat in een stresssituatie terecht. We moesten immers ten laatste om 20u in het vakantiedomein ons hoofden laten zien, maar we begonnen wat te vrezen. We wisten immers niet wat er ons allemaal nog op de weg te wachten stond, deze bestond vooral uit draaibewegingen en gevaarlijke zware voet-hebbende italianen.

Een kwartiertje voor sluitingstijd zagen we de gele huisjes dan toch opflakkeren in onze ooghoeken, blij dat we waren. Bleek dat het een supervriendelijke ontvangstcomité was, eentje dat net op dezelfde dag verjaarde als ik. ‘Aries,’ zei ze, ‘are people that sometimes’ en dan kon ze niet op het woord komen, maar ze legde uit dat ze nogal onhandig waren, ‘but’ en nu komt het ‘they are very smart.’ Aha, ik heb het altijd geweten:D! Tis een vrouw naar mijn hart:D!

Na wat uitleg over het een en het ander gingen we naar ons verblijfje. We verschoten vooral van het mooie uitzicht voor ons. Zalig om wakker te worden! Tja, en ik kan het hier wel uitleggen, maar je moet het toch meegemaakt hebben. Het gaf gewoon een ‘Wow’-effect!

Na alles uitgepakt te hebben, gingen we naar het dichtsbijzijnde dorpje, Iano, waar men een tafeltje had gereserveerd in het enige restaurantje dat er was. Een pizzeria, dus dat vonden we meer dan ok! We hebben daar gegeten voor een democratische prijs, zo goedkoop en o zo lekker dat we er beslisten de volgende dag weer te gaan. We babbelden nog wat, maar besloten vroeg te gaan slapen, want de volgende dag begon onze vakantie pas echt!

0 Comments | Post Comment

België, here we are again! - 16:28, 17/9/2006

Hey mannekes,

 

Wat doet het goed om terug bekende dingen te zien. Jullie hopelijk snel op msn, of nog beter, in real life, mijn eigen bedje (was nogal hard daar in Italië), en brood met zout (want dat kennen ze daar niet, waardoor dat echt niet lekker was),...

 

Maar eerst:

 

Kim, Hoe was het in Menorca? Wanneer precies ben je terug thuisgekomen? Veel bezichtigd of vooral relaxed aan het water? Veel vertellen he!

Hedwig, Hoe was het in Amsterdam? Weet je dat ik jaloers op je ben? Ik zou dat ook graag is gaan zien, en Rotterdam en Utrecht en...

Caroline ja, ik weet dat je nog niet thuis bent, en spreken tegen stilte...mmm...:D, dus vanaf hier in België denk ik aan je en maak er daar maar nog iets leuks van de rest van de dagen!

 

En nu ikke! Ik heb aan jullie gedacht en over elke dag een klein beetje geschreven, dus leesvoer genoeg geloof ik;)! Tis nog allemaal niet af, maar je krijgt al een gedeelte;).

 

Here we go...


3 Comments | Post Comment

voor eventjes afscheid - 17:16, 8/9/2006

Hey mannekes,

 

Kwou eigenlijk nog wat meer vertellen, maar ik heb gewoonweg de tijd niet meer. Dus tot 17 september!

 

Groetjes (bijna vanuit het Italiaanse Toscanië)

 

En voor wie ook op vakantie gaat: veel plezier! Ook voor de thuisblijvers!

 

 


2 Comments | Post Comment

Oh my goodness! - 21:41, 6/9/2006

Vandaag de film 'Sweet home Alabama' op tv gezien. Die Jake...jonges wat een knap ventje! Ik was er helemaal weg van...:D! Mmm, nu nog een beetje ervan dromen sie;)...:D 


2 Comments | Post Comment

Here we go again - 20:00, 6/9/2006

Mijn weekend was ook superleuk, maar zoals ik al eerder zei: het waren verschrikkelijk mooie momenten en zo veel moeilijker om het hier gewoon op te schrijven.

Vrijdag begon met een examen, mijn laatste herexamen, en nadien kwam bijna meteen het vrije gevoel: eindelijk finito, eindelijk echt vakantie!

Ik ben dan ff gaan wandelen tot het centrum van Gent, maar had redelijk snel afgesproken met Inge om de laatste benodigdheden voor de avond aan te schaffen. We hadden namelijk en verrassings-maar-op-het-laatste-nippertje-geen-verrassings-vrijgezellenavond georganiseerd voor een vriendin dat op trouwen staat. Bij Caroline thuis pakten we alles nog mooi in en toen vertrokken we langs het station waar we Sylvia (de verloofde) oppikten en dan langs Ellen om ook haar in de auto te krijgen. Toen lukte het niet zo goed meer, met zijn zessen in de auto...ik voelde mijn auto zakken en zakken en hoopte vurig geen politie tegen te komen. Om 19u, ietsiepiets te laten, kwamen we aan in het restaurantje waar we genoten van een lekkere spaghetti. Daarna gaven we Sylvia haar cado en verplichtten we haar alles aan te doen, dwz een tulle en een kroontje, zodat ze er als een echte-namaak bruid uitzag. Na een beetje 'onozel' gewandeld te, gaven we haar haar eerste opdracht: de eerste man die je tegenkomt, moet je toespreken en vragen of hij met je meewandelt. Maar toen de eerste groep mannen toekwamen, zei Ellen plots: 'je hoeft het niet meteen te vragen aan de mannen' want deze jonges zagen er maar wat raar uit. Op den duur heeft het enorm lang geduurd eer Sylvia het aandurfde iemand aan te spreken. We hebben haar zelfs een handje geholpen. Tijdens de tweede opdracht deden we haar een oud tshirt aan met een tiental lekstokken. Het was de bedoeling dat Sylvia mannen aansprak die dan een snoepje van haar tshirt beten, zonder handen te gebruiken welliswaar. Het was grappig hoeveel mensen ons aandachtig aankeken en lachten met wat we deden. Vooral getrouwde mannen wouden nog is lekker figuurlijk en letterlijk 'snoepen' van Sylvia. Het waren wel toffe mensen. We lieten haar dan nog een onderbroeketikette verzamelen, maar gaven haar helemaal verdiend een drankje. Helaas moest ze de volgende dag vroeg op, dus moest ze de laatste trein naar huis nemen. Wij, de rest, gingen nog naar een klein optredentje, want we hadden gehoord dat 'Biezebaaze' speelde, en toevallig ben ik daar grote fan van. Ik heb enorm mooie herinneringen aan het liedje 'Loetsebollekezoetse'. Maar ook wij gingen niet te laat naar huis, aangezien bijna iedereen vroeg moest opstaan. Maar het was een fantastische avond!

 

(P.S. Wie kan er (lange) aanvullingen maken? Of vertel tenminste wat jullie wel/niet leuk vonden aan de avond)


2 Comments | Post Comment

Etentje - 20:00, 3/9/2006

Woensdag stuurde Jessy van St-Catherine me een berichtje met de vraag of ik de volgende avond zou mee gaan eten. Maar ik had de dag erachter examen, dus wist het niet goed. Toch hebben ze me kunnen overhalen en zat ik bijgevolg de dag voor mijn examen 's avonds laat op restaurant. Het was super! Gewoonweg super! We hebben zot gedaan, gelachen, serieus geweest, ...Alles bij elkaar. En het was enorm lekker! Jessy en ik hadden scampi's besteld (ik had daar al superlang zin in) met een huisgemaakt sausje. We waren beiden blij dat we met twee waren om te knoeien:D. En dat hebben we:D. Maar het was mmmm...

Als dessertje hebben we nog een Veurnse Merenguetaart gegeten. Dat kan je enkel daar eten of in een fabriekje gaan kopen in Veurne, maar het is iets typisch en eigenlijk erg lekker. Zeker het proeven waard! Zal ik reclame maken voor het restaurantje;)?

Helaas zijn we tegen 23u allen naar huis gegaan, want er waren die de volgende dag naar school moesten (en ik naar de unif). Hopelijk herhalen we het snel!


1 Comments | Post Comment

Memories 2... - 19:45, 3/9/2006

25 augustus

 

Deze dag zijn we gaan shoppen in Aalst. Het was heel leuk en ik ben een tshirt, pulletje, halsketting, een zoveelste jeansbroek en lange laarzen rijker (en zoveel euro armer:D). Maar: Genieten van het leven, dat moeten we doen en dus hoort daar zeker bij dat je jezelf soms is verwent;).

Maar voor hetgene we kwamen in Aalst, dat waren we net vergeten:D!

 

26 augustus

 

Studeerdag! Maar 's avonds ben ik gaan drinken met mijn ex-collega's uit St-Catherine. We hebben het potje met geld, dat we bij elkaar gespaard hadden met fooien en dergelijke, meegenomen zodat we daarmee iets konden bestellen. Zo konden we die avond bijna 85 euro spenderen, leuk he;).

 

27 augustus

 

Ook vandaag studeerdag! En 's avonds met de mensen van St-Catherine gaan drinken. Maar nu op kosten van de baas en bazin. Het was namelijk 'fin de season', een avondje waarop alle jobstudenten bijeenkomen om 'afscheid' te nemen van het seizoen. Ook vandaag was het erg leuk!

 

Ondertussen waren het ook sint-bernardusfeesten, dé feesten in Nieuwpoort. Verschillende kraampjes, een beetje kermis, de honden die er rondlopen, reuzen,... het was heel leuk en gezellig.

 

 

 


0 Comments | Post Comment

Memories... - 19:26, 3/9/2006

Mijn dagje Walibi op 23 augustus was supertof. Jaarlijks ga ik met drie/vier babysitkindjes naar een pretpark en is dat volledig hun dagje. Er gaat soms wel iets mis, maar dat zijn maar kleine aspectjes. Die kindjes gelukkig maken...dat is een mooie gedachte!

We vertrokken dus 's morgensvroeg met de trein en iedereen was een beetje zenuwachtig en keek uit naar wat er die dag te wachten stond. Het eerste wat we deden toen we er waren (buiten dan de WC opzoeken) was die knotsgekke mannen in pak opzoeken om op de foto te staan. Ik wou een sleutelhanger, Celien ook, Dilum een grote foto en iedereen was content;). We begonnen daarna met de draaiende stoeltjeslift, de weerwolf en de rest volgde. Eten hadden we zelf mee, maar ik trakteerde ze toch ook op een pakje frites (is ook een jaarlijkse gewoonte geworden op ons dagje), ons lekker dessertje;). Daarna deden we eerst wat rustige dingen, maar gingen toen naar de atractie waar je zowel voorwaarts als achterwaarts een looping maakt.

'Oh,' zeiden de kindjes van 9 'dat was onze eerste attractie over kop en daar is niets aan.' Ik geloofde hen, had het zelf nog niet gedaan, maar wou het wel is proberen, dus ik ging ervoor.

Toen werden we vastgemaakt en konden we dus niet meer weg. En ineens... werden we weg geschoten, volle vaart en gingen we omhoog over kop. Mijn oren...klik...net zoals in een vliegtuig. En dan gingen we omhoog en achteruit. Toen we eruit kwamen, waren de kinderen superenthousiast. 'Mogen we dat nog is doen, mogen we dat nog is doen?' en ik... was misselijk:D! Kmoest toch ff bekomen ze. 'Joke, wat is er, je ziet zo bleek?' Achteraf natuurlijk grappig!

Voor de rest hebben we nog vele attracties gedaan en om 9u30 lagen we -althans ik toch- doodop in de zetel:D. Wat een geslaagde, drukke dag;)!

 

En achteraf las ik in de nickname van mijn babysitkinderen het volgende: 'We zijn naar Walibi geweest en het was reuzeleuk!' Is dat niet mooi? Ik was alvast een beetje fier;)!


0 Comments | Post Comment

mooie spreuk! - 16:38, 3/9/2006

"Toen ik jou vroeg of je vliegen kon, wist je nog niet dat toen ons leven begon."

3 Comments | Post Comment

Eindelijk gevonden! - 16:36, 3/9/2006

Sandrine: Story of us. De songtitel van de nieuwe film: Windkracht 10: Koksijde Rescue

 

Originele songtekst

 

 

 

 

Vertaalde tekst

Living inside this world of doubt
Never thought I would make it out
But something inside my soul woke up
And showed me a better way
This beautiful treasure was inside of me
It's got to be the secret
Amaze me
I've waited forever
Now it's right in front of me

It's the pieces of the puzzle
Put together by mother natures hand
It's the prayer that has been answered
It's the gift of love raining down because
It's my heart touching yours
The story of us

Knowing the truth has set me free
I never thought you would find in me
The things I have been hiding for so long
And there's so much more to me
This beautiful treasure was inside of me
It's got to be the secret
Amaze me
I've waited forever
Now it's right in front of me

It's the pieces of the puzzle
Put together by mother natures hand
It's the prayer that has been answered
It's the gift of love raining down because
It's my heart touching yours
The story of us

It's now or never baby
It feels like forever baby
We've got the magic in our hands

It's the first kiss and our favorite song
It's that silence that we dance upon

It's the pieces of the puzzle
Put together by mother natures hand
It's the prayer that has been answered
It's the gift of love raining down because
It's my heart touching yours
The story of us
The story of us
Levend in deze wereld van twijfels
Nooit gedacht dat ik er uit zou komen
Maar iets in mijn ziel ontwaakte
En toonde me een betere weg
Deze mooie schat zat in mij
Het moet het geheim zijn
Verbaast me
Ik heb eeuwig gewacht
Nu staat het recht voor mij

Het zijn de delen van de puzzel
Samengesteld door de handen van moeder natuur
Het is het gebed dat beantwoord is
Het is geschenk van liefde dat naar beneden regent want
Het is mijn hart dat het jouwe aanraakt
Het verhaal van ons

De waarheid weten heeft me bevrijd
Ik had nooit gedacht dat jij in mij zou vinden
De dingen die ik zo lang verborgen hield
En er is zoveel meer aan mij
Deze mooie schat zat in mij
Het moet het geheim zijn
Verbaast me
Ik heb eeuwig gewacht
Nu staat het recht voor mij

Het zijn de delen van de puzzel
Samengesteld door de handen van moeder natuur
Het is het gebed dat beantwoord is
Het is geschenk van liefde dat naar beneden regent want
Het is mijn hart dat het jouwe aanraakt
Het verhaal van ons

Het is nu of nooit schat
Het voelt als een eeuwigheid schat
We hebben de magie in onze handen

Het is de eerste kus en ons lievelingslied
Het is die stilte waar we op dansen

Het zijn de delen van de puzzel
Samengesteld door de handen van moeder natuur
Het is het gebed dat beantwoord is
Het is geschenk van liefde dat naar beneden regent want
Het is mijn hart dat het jouwe aanraakt
Het verhaal van ons
Het verhaal van ons


2 Comments | Post Comment
« Last Page   Next Page »
Hosting door HQ ICT Systeembeheer