Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Van alles en nog wat

Home - Profile - Archives - Friends

Leven ontdekt in verstoffiestan!

Posted on 20/4/2011 at 21:10 - 0 Comments - Post Comment - Link

Vloeken, spoken, geesten en alle andere spiri-wiri verhalen, één grote pot nat, of toch niet?

Neem nou bijvoorbeeld mijn kamer, ik begin langzamerhand echt te geloven dat hij is vervloekt, gedoemd om tot in de eeuwigheid het uiterlijk van een bomontploffing te houden. Mijn kamer hoort niet thuis op deze planeet, aangezien er op de aarde leven mogelijk is en het op mijn kamer zeer onwaarschijnlijk is dat er ooit een plant of een beest zou leven.
Dat is wat ik al die jaren dacht...
Vloeken zijn altijd te verbreken, toch? Je kan je er altijd wel omheen lullen. dat is wat ik ook probeerde met mijn kamer. Nietsvermoedend pakte ik de stofzuiger want ik wilde het gewoon proberen, misschien dat ik wel miljonair word! Ik zie de krantenkoppen al voor me: 'leven ontdekt op de grooste vulnisbelt van het gehele universum!'  of 'jarenlange vloek is verbroken!'( ja ik denk groot, heb je daar soms problemen mee?!)
1 voor 1 gingen de bedlades onder mijn bed vandaan en werden allemaal 1 voor 1 uitgezocht en schoongemaakt. En toen begon de zwaarste klus: Ik moest op sokkenreddingstocht in verstoffiestan. Het doel van het leven is het redden van zoveel mogelijk sokken voor een verschrikkelijke stofzuigerdood.
Diepe zucht... daar komt het. In allerlei moeilijke bochten gewrongen onder mijn bed probeer ik, met de stogzuiger in mijn ene hand, en 4 sokken in mijn andere hand weer terug naar de bewoonde wereld te gaan totdat ik opeens een enorme spin naast mijn hoofd zie lopen. Wat doe je in zo'n situatie?

a) Je denkt aan jezelf én aan de spin en pakt de stofzuiger en geeft de spin de vakantie van zijn leven, een gratis expeditie naar de prachtige troepwouden van de binnenkant van de stofzuiger.
b) Je denkt aléén aan jezelf en pakt de spin in een potje, gaat er mee de straat op en maakt even overduidelijk bekend dat er een levend wezen is gevonden.

Best wel egoïstisch of niet? alleen aan jezelf denken! Nou ik ben niet zo'n egoknakker en heb voor optie a gekozen. Geniet maar fijn van je vakantie spin! en vergeet niet een kaartje te sturen!

Al met al is mijn kamer nog steeds een grote puinzooi, ik draai mijn kont om en BOEM daar ligt het weer, al die uren opruimen voor helemaal niks!
Ik geef de moed op, ze spannen gewoon samen, het kan gewoon niet anders!
het ligt toch zeker niet aan mij?!


Een vraag die voor altijd blijft hangen...

Posted on 20/4/2011 at 19:49 - 1 Comments - Post Comment - Link

Iedereen heeft wel eens iets gedaan wat hij/zij eigenlijk niet had mogen doen... Ik weet er alles van.
Het was zo onschuldig en had totaal niks door, het lag daar maar op de tafel....
Het was 18.30
Ik zou gaan logeren bij een vriendin en we wilden net vertrekken.
Maar toen, het gebeurde in een flits... ik kan het me niet goed meer herrineren want alles ging zo snel en het was net alsof ik er niks tegen kon doen. In mijn ooghoek zag ik het... zonder er verder over na te denken pakte ik het en rende de deur uit. Mijn vriendin wachtte buiten op mij en vroeg: 'Heb je het?' ik kon geen antwoord geven want toen ik mijn mond open wilde doen liep er iemand naar buiten. We verstopten ons op de eerste en de beste plek en toen de kust veilig was sloegen we op de vlucht.

Eenmaal bij haar huis aan gekomen keek ze me aan met een blik die ik nooit van mijn leven zal vergeten. Ik maakte mijn tas open en legde het op tafel. We keken er allebei naar... wachtend op iets, een teken van leven, een beweging maar het bleef roerloos liggen. 
Na een lange stilte waren we er uit. Het moest verdwijnen voordat iemand er achter kwam.

19.34: Nog steeds hadden we geen plan bedacht, het lag nog steeds op de tafel en had nog geen kick gegeven. We besloten om tv te gaan kijken want we wisten er geen raad mee. Maar toen ging de telefoon.

> hh...hhalloo?
< ik weet dat jij het hebt.
> ik weet niet waar je het over hebt.
< ik weet dat jij het hebt meegenomen, maar waarom?
> je hebt geen bewijs, ik was het niet.
< ik wil dat je het terug brengt. NU
> dat kan ik niet  *en ik hing op*

Mijn vriendin had het hele gesprek gehoord en ze wist niet wat te doen. We waren betrapt, ontmaskerd. Misschien was het een list? Of was ons plan dan toch niet water dicht geweest? Waar zat de fout? We gingen weer tv kijken en de tijd vloog voorbij.


Inmiddels was het al 23.45 en hoog tijd om te gaan slapen... We wisten niet wat ons te wachten stond die volgende ochtend, en we wilden er ook niet aan denken.

10.30
De deurbel ging... Het was zo ver... Ze kwam binnen maar zei niks.. Die blik in haar ogen zei al genoeg. Ik nam afscheid van mijn vriendin en ging in de auto zitten. De hele weg terug hebben we niet tegen elkaar gesproken tot bij het stoplicht. 'Ik wil dat je het nu terug geeft.' Ik kon niet anders, ik zat in de val! Ik gaf het haar terug en zei verder niets, ik keek haar ook niet aan. Ik hoefde die blik van: Ha-ik-heb-gewonnen niet te zien. zwijgend reden we naar huis.

Mijn moeder. Soms heb ik medelijden met haar. Ze denk vast dat ik niet helemaal 100 ben af en toe. Meestal heeft ze een antwoord op alle mogelijke vragen, maar nooit, nooit zal ze een antwoord weten op de vraag:
Waarom stelen twee 12-jarigen een stokbrood?




Hosting door HQ ICT Systeembeheer