Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Liza's leven


Over vrouwen, het dertigers dilemma, moeder zijn, carriere maken ja of nee, het leven zoals ik dat zie en omdat ik wil schrijven. Waarom? Ik wil het kwijt. Leuk om te lezen? Wel leuk om te doen.

Home | Profile | Archives | Friends


Van niets doen naar een heleboel doen

Posted at 12:16, 14/5/2013

Er is niets fijner dat te weten dat je niets hoeft. Maar niets hoeven geeft ook een onophoudelijk licht schuldgevoel, want is er niet altijd eigenlijk iets dat wel moet. ‘Wat heb je gedaan vandaag?’ ‘Ehm, eigenlijk niets bijzonders. Jij?’ ‘Het was druk.’ BAM, schuldgevoel. Het niets tegen druk. Ondanks dat de dag gevuld was met de was, boodschappen doen, eten klaarmaken, aandacht geven aan zoon, buitenspelen. Maar juist deze alledaagsheid is waar de drukke persoon naar verlangd. Maar ik moet oppassen dat ik niet in een isolement beland, enkel bestaande uit ik, mijn zoon en de thuiskomst van manlief. De dagen hebben hun routine, waardoor alles wat daar buiten valt voelt als een immense opgave. En hoe minder je doet, hoe minder energie je hebt om daadwerkelijk wat te doen. Dus om dit te doorbreken moet ik dus wat anders gaan doen dan thuis zijn. Werken biedt dan de oplossing. Hoe moeilijk het me ook lijkt om de stap te zetten. Je leest, ik zit al in de vicieuze cirkel van ‘niets doen – o nee wat doen –  ik doe maar niets’. Solliciteren maar weer.


De supervrouw van 30 kan alles

Posted at 12:20, 10/4/2013

Ik las in de krant een artikel over een schrijfster van mijn leeftijd. Zij heeft een succesvol debuutroman geschreven. Het deed me afvragen wat ik eigenlijk had bereikt. Op carrière gebied is dat niets. Op privé gebied heb ik alles. Een man, een zoon, een huis en een stabiele familie en veel vrienden. Alle reden om gelukkig te zijn. En dat ben ik ook. Toch blijf ik me afvragen nu de 30 nadert: zou ik ook niet nu al de goede stappen in mijn werk moeten hebben genomen, zodat mijn carrière vanzelf gaat? Het lijkt alsof de succesverhalen me opeens om de oren vliegen en de keuzes die ik heb gemaakt tijdens en na mijn studie klinken dom en naïef. Waardoor ik nu zonder baan zit. Maar welke keuzes kan ik maken? Door het werk van mijn man vind ik het onbespreekbaar om fulltime te gaan werken. Ik ben toch niet gek? Vijf dagen kind weg brengen, allebei moe thuis komen, het weekend geen puf hebben om aandacht te besteden aan ons kind en voor wat? Zoiets vaags als ‘carrière’? Daarbij, mijn salaris gaat gewoon op aan de kinderopvang. Dus nee. Gezin gaat voor het werk (en dan zit ik in de luxe dat manlief genoeg verdient natuurlijk!) Maar wat als ik helemaal niet zou blijven werken? Over tien jaar zijn de kinderen op school. Wat doe ik dan de hele dag? Dan pas gaan werken betekent starten op het niveau waar ik nu zit, ben ik niet al te oud? Kom ik dan niet al snel terecht bij een klantenservice? Het enige wat overblijft, is parttime werken, zoals zoveel vrouwen met een gezin nastreven. Maakt dat dan alles compleet? Nee, natuurlijk niet. Want je houdt nog steeds maar 4 dagen over voor de was, het huishouden, tijd met elkaar doorbrengen, familie bezoek, uit eten met vrienden en sporten. Het maakt het alleen maar drukker, de planning moet strakker. Het enige wat dit toevoegt is dat ik me niet meer alleen hoef te voelen tussen alle werkende moeders. Ik hoef niet meer te roepen dat ik graag wil werken om mezelf te ontwikkelen, terwijl ik ondertussen met angst denk aan hoe ik mijn kind weg moet brengen, ik dingen van hem ga missen, van alles moet plannen etc. Nee, ik hoor er dan ook bij. Ik ben moeder, ik werk aan mijn carrière en ik ben een super vrouw.


Wie leert mij in verzet te komen?

Posted at 19:56, 3/4/2013

Drones zijn al in Nederland in de lucht, las ik in de voetnoot van Arnon Grunberg op 29 maart. De vraag die hij stelt is: waar blijft het verzet? Laten we ons gewoon bespioneren? Of vinden we het eigenlijk wel goed of fijn, het ons laten bekijken? Aandacht is aandacht.  Hij haalt een kwestie aan waar ik me al langer over verbaas: het gebrek aan verzet. Er was even de Occupy beweging, maar behalve een handje vol idealisten, was er geen massale aansluiting bij dit protest tegen de bankwereld. Terwijl ze wel gelijk hebben. De bankwereld en hun bonuscultuur, is iets om je over op te winden. Deze mensen handelen met mijn geld! Waar ik voor werk, waar ik van wil leven en wat doen zij? Zij verrijken zich zelf zo dat het mis gaat. Ik kan me er boos over maken, maar de stap om er tegen te protesteren maak ik niet. En zo is er meer. ‘I Like’ misschien een pagina op Facebook die protesteert tegen iets en samen met velen anderen laat ik weten dat ik het er mee eens ben en verder? Verder gaan we niet massaal de straat op. Waar is het engagement gebleven? Waarom maak ik me boos, maar doe ik er niets mee? In zoveel alles blijf ik steken in mooie woorden: ‘ik ga me aansluiten bij die politieke partij’, maar het aanvraagformulier ligt al maanden op tafel. ‘Als het echt zo ver komt, ga ik een protest organiseren’, maar dan hoop ik toch dat iemand anders het voor mij doet. En dat gebeurt nooit. De enige verklaring die ik kan verzinnen is dat ik uit een tijd kom van gouden bergen. Het goud is er inmiddels af, maar de berg staat er nog, alleen staan we er niet meer bovenop. Ik hoefde niet te twijfelen aan het krijgen van werk, ik zou net als mijn ouders een mooi huis kopen en daar mijn kinderen in zien opgroeien. En nee, niet eerst een klein huis, meteen dat grote huis. Alles is vanzelf gegaan. Tot nu. De wereld die ik kende is minder mooi dan ik dacht. Niet iedereen in Nederland is tolerant, wat ik altijd eerst trots verdedigde in het buitenland. Maar ook de multiculturele samenleving is niet ideaal. Mijn geld is niet veilig en het is al helemaal niet zeker dat ik op mijn 67ste een pensioen heb waarmee ik lekker lang op vakantie kan gaan. De wereld brokkelt af, maar er is mij niet geleerd hoe ik hier tegen in verzet kan komen.

 


Gesprek tussen 2 vriendinnen

Posted at 20:42, 30/3/2013

Gesprek tussen 2 vriendinnen:

1.Ik dacht dus, zal ik hem dan toch maar bij me in bed nemen? Het kan natuurlijk niet, ik had al een uur geïnvesteerd en dat dan in één keer weggooien. Wat een ellende. Het is ook zo koud!

2.  Heb jij nog wat gehoord van Linda?

1. Echt iets voor haar om te laat te komen. Jij nog wat drinken?

2. Ik heb het gevraagd.

1. Echt?? En?!

2. Hij denkt erover na.

1. Zie jij hem eigenlijk nog?

2. Hij loopt daar.

1. Hoe lossen jullie dat dan op?

2. Zij gaat eerst.

1. En je werk?

2. Maandag ga ik op gesprek. Jij?

1. Ik word de eeuwige huisvrouw.

Mijn borsten zijn wel gegroeid.

2. Mijn moeder gaat dood.

1. Oh. Shit. Wanneer?


Het gunnen van een beetje aandacht

Posted at 14:14, 28/3/2013

Ik geloof dus dat je pas echt goed kan schrijven als je wat mee hebt gemaakt. Je hebt een verleden, mensen ontmoet door wie je bent geïnspireerd en er is vaak hoop voor de toekomst of een ‘gun factor’. ‘Ah, gut, die heeft het zo zwaar gehad, we gunnen haar dit succes.’ Dit is dus een probleem. Zoals vriendin N. een keer heeft verwoord in een lied: ‘ik heb een veels te fijne jeugd gehad.’ Ook mijn huidige leven is gewoon en weinig meeslepend. Zoals het gros van de mensen leef ik gewoon. Kortom, ik zal nooit een goed betaalde beroemde schrijver worden die roman na roman schrijft enkel gebaseerd op haar verknipte verleden en vertroebelde kijk op het leven.

 Ik kan me alleen beroepen op mijn fantasie en de observaties die ik maak in het leven. En ik moet daar zelf genoeg in geloven om dit op internet te zetten. Is mijn fantasie levendig genoeg en zijn mijn observaties scherp genoeg om te lezen? Ik weet het niet. Zie het maar als een vorm van aandacht.

Hosting door HQ ICT Systeembeheer