Sinds 26 februari heb ik een vriend. Ik hou ontzettend veel van hem! Hij zegt vaak tegen mij dat zijn liefde voor mij elke dag groter wordt. Maar voel ik dat ook zo? We hebben veel meegemaakt. Ruzietjes (heel normaal), mijn oma in het ziekenhuis waardoor ik me rot voelde. Maar ook mooie dingen. We zijn een weekendje weggeweest naar een vakantiepark, hebben goeie gesprekken en gaan vaak een dagje weg! Het is ook een schat van een jongen. Luistert goed, laat me lachen en beurt me weer helemaal op als ik eens een slechte dag heb. Ook is hij heel erg energiek, waardoor we vaak veel dingen doen in het weekend. Dat vind ik helemaal heerlijk! Zijn ouders zijn ook super. Erg lief, zorgzaam en vooral blij. Omdat hij epilepsie heeft, zijn ze wel eens bezorgd over hem. Nadat ik ze wel 20keer had beloofd dat ik er om zou denken, had ik ze ongeveer over de streep. Toen we tijdens de sportweek samen bij ons thuis waren, en zijn ouders naar de camping, een klein voorvalletje hadden, stond hij erop om weg te komen. Maar dat mocht niet van mij, omdat hij moe was, te opgejut en bijna niet in staat om normaal en alleen naar huis te rijden. Het lukte me om hem om te praten, tot grote dank van zijn ouders. Daarom zijn ze zo blij! Maar nu, een halfjaar later, denk ik dat mijn liefde is gestopt met groeien! Niet dat ik niet van hem hou, juist zielsveel!  Misschien ligt het daaraan? Ik hou zo veel van hem, dat het niet nog verder kan groeien. Maar nu twijfel ik er wel aan!! En dat is zo deprimerend! HELP!?!?!?