14/2/2006 - Valentijnsdag

Goed. Valentijnsdag dus. Mijn brievenbus was ouderwets leeg, maar daar was ik op voorbereid. Het probleem is nooit wat ik in mijn brievenbus heb liggen. Dat is al jaren niks. Het probleem zit 'm in wat ik zelf op de post heb gedaan.

Dus dit jaar. Geen rozen, geen knuffelberen, alleen een kaartje en een brief. Jawel ongeinteresseerde lezertjes, ik ben overgegaan tot het schrijven van een liefdesbrief. Ik heb mijn hart uitgestort op papier en opgestuurd naar de persoon in kwestie.  Terwijl zij eigenlijk allang duidelijk heeft gemaakt dat zij niet zo in mij geinteresseerd is. Maar goed ik tippel erop afgewezen te worden. Kennelijk.

Dus wat was mijn motief? Hoop ik dat mijn liederlijke woorden het hart van mijn ijsprinsesje zullen ontdooien? Diep van binnen is er nu een stemmetje dat heel hard ja schreeuwt, maar een hardere stem zegt dat ik deze brief alleen maar heb geschreven om haar te laten weten dat het menes is en dat haar gebrek aan liefde niets af doet aan mijn gevoelens. Dat ik er verder niks van verwacht. Mijn god. Hoe erg ben ik?

Ik vrees eigenlijk dat ze na het lezen van mijn liefdesverklaring nog harder van mij weg zal rennen dan ze al deed. Maar goed, only time will tell. Ik leg mijn verwachtingen maar even net zo laag als mijn lat  en hoop er het beste van. (Aan de andere kant, die reactie is nog altijd beter dan geen enkele reactie!)

Het zou wel fijn zijn als ze nu voor de bijl zou gaan, dat wel. Maar zo niet, dan niet. Plenty more fish in the sea, schijnt. Niet dat ik daar ooit iets van gemerkt heb...

Algehele conclusie: Valentijnsdag moet worden afgeschaft.

14/2/2006 - Valentijnsdag 2

Wat dan wel weer grappig was:

had een vriendin van mij een overdreven klef kaartje gestuurd. Duizend hartjes op de buitenkant getekend en erbij gezet; kusjes van je toekomstige minnares.

Kijk deze vriendin zat namelijk nog een beetje in de kast. Dat wil zeggen, haar gehele familie vermoedde wel het een en ander, maar zij bleef maar ontkennen.

Door mijn kaartje moest ze het echter wel toegeven ofzo... al begrijp ik niet zo goed wat het krijgen van een valentijnskaartje met je seksuele geaardheid te maken heeft (ik bedoel: hoeveel heterodames heb ik al wel niet lastiggevallen op de veertiende van de tweede) hoe dan ook, zij is nu wel out.

En dat werd ook eens tijd! Pff sommige mensen kunnen zo om de hetebrij heendraaien! Moeilijk doen enzo. Je bent hetero of je bent het niet. That's all.

23/12/2005 - halfdronken

Dus ik heb die afzegvriendin vandaag in de kroeg eens verteld wat k er werkelijk van denk. Ook heb ik iemand voor wie ik ooit eens warme hartelijke gevoelens heb gehad verteld dat ze een ongelooflijke kuthoer is en dat ook toegelicht. Ik houd ervan veel alcohol in mijn bloedbaan te hebben. Ik word er zo ultiem eerlijk van dat ik zelfs de discussie aanga met een ander dronkenlor. Fijn vind ik dat. Het typen kost me wel veel moeite in deze toestand. pff.

Ook heb ik de conclusie kunnen trekken dat mijn enige droomvrouw de ex is van de afzeggende vriendin en dat die allang over een leuke wederhelft beschikt. Vandaar dat ik toch maar de discussie aanging met het dronken lor. Ik zei: jij vond mij alleen maar leuk tot een interessanter persoon voorbij kwam, want eigenlijk vond jij mij dik en lelijk en niet goed genoeg en zij zei; ilk vond je te jong. Maar mijn verhaal vind ik aannemelijker. Niet dat ze geen oscar verdiend voor haar poging mij te overtuigen. Maar mijn beeld is gewoon aangepast.

Nu ga ik dus slapen. En dromen van Snape die geen vrouw is maar toch heel aantrekkelijk. En anders ga ik dromen van de ex van mijn afzegvriendin. Dus. EN nu ga ik smsen en dan slapen.

Dus dag ongeinterseerde lezertjes...

21/12/2005 - Vandaag

Het voordeel van vrienden hebben die je voortdurend afzeggen is dat je zoveel tijd overhoudt dat je en blog kunt gaan bijhouden. Een ander voordeel is dat als een van je weinig afgzeggende vrienden dan contact met je opneemt om op korte termijn een afspraak te maken je tijd genoeg hebt.

Dus dat speelt er vandaag. Ik ben echt buitengewoon pissig omdat een zeker iemand me vandaag voor de tienduizendste keer afgegegd heeft. Dit keer een paar uur van tevoren. De voorgaande keren zei ze zo ruim van te voren af dat ik nog tijd zat had om vervangende plannen te maken. Maar dit keer niet. Ik had net mijn hele hokkie opgepoetst toen ik het smsje kreeg. Sorry ik kom niet ben ziek.

Ziek? Dit afzeggen is zo voospelbaar dat ik daar geen woord van geloof. Ik durf te wedden dat een leukere afspraak met een interessanter persoon voorbij kwam en dat ik toen snel vergeten was. Zelfs als ze wel echt ziek is vind ik het flauw. Ze hoefde echt geen uren te blijven en in principe had ik ook best even bij haar langs willen komen. Maar dat hoefde niet. Want dan zou ik zien dat ze helemaal niet echt ziek is.

Toen ze de vorige keer had afgezegd had ik me al voorgenomen deze keer zelf af te zeggen. Toch ging ik er naarmate de datum dichterbij kwam steeds meer in geloven dat het dit keer door zou gaan. Zeker toen ze gisteren nog niet had laten doorschemeren dat het er ook dit keer niet van zou komen.

Kijk dat we niet meer zo dik zijn als een jaar geleden is me onderhand wel duidelijk. Ik heb nu weer wat ruimte om te ademen is ook prettig. Maar dat zoiets van zo'n verstikkende vriendschap uit kan groeien tot het type waarbij afspraken nakomen onmogelijk is verbaast me wel een beetje. Ik wist wel dat het minder zou worden, maar dit is gewoon extreem. Goed. Eigenlijk maak ik me er doorgaans niet zo druk over, maar deze keer wel.

Ik zou nu gewoon het liefst erg boos worden en desnoods de vriendschap officieel beeindigen. Dat is ook weer zoiets. Het uitmaken met een vriend. Heel ongemakkelijk. 'Het ligt niet aan mij, het ligt aan jou. Jij bent momenteel zo'n ongemotiveerd, ongeinteresseerd, oppervlakkig, saai, vervelend, stinkend schepsel, dat het me beter lijkt dat we het contact voor nu even helemaal verbreken.  Jij wilt kennelijk geen contact meer met mij en ik eigenlijk ook niet met jou, dus ik begrijp niet waarom we nog zo moeilijk doen. We proberen het later misschien nog wel eens.' Dat zeg je dus niet.

Ik heb afgelopen Juni wel actief een vriendschap beeindigd. Dat was een opluchting. De persoon in kwestie liep zo aan mij te trekken dat ik er niet goed van werd. Elkaar twee keer per wek zien was nog niet genoeg, ik had daar na vier jaar meer dan genoeg van. Voor sommige mensen is het nooit genoeg die begrijpen het verschil niet helemaal tussen vriendschap en verkering ofzo. Ik heb  nog steeds geen contact meer met dat figuur. Ik neem namelijk niet altijd mijn telefoon op;) Daar ben ik in ieder geval zeer over te spreken.

Toch vind ik het nu te vroeg om op zo'n manier in te grijpen. Ze is me nog een beetje te dierbaar. Bovendien houd ik als het zo doorgaat geen vrienden meer over.

Gelukkig belde mijn goede vriendin me net op het punt dat die ander afzegde. Dus nu heb ik alsnog een leuke avond voor de boeg!

Zucht. Gelukkig loopt niet altijd alles zoals je denkt.