Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Luka Magnotta

Luka Magnotta

Luka Magnotta De Duitse regering kwam onlangs fel onder vuur omdat het eerst ontkend had dat ze enige kennis had van de geheime CIA-vluchten. De Duitse regering kwam onlangs fel onder vuur omdat het eerst ontkend had dat ze enige kennis had van de geheime CIA-vluchten. Een insider, in dit geval een vroegere CIA-agent, bevestigt reeds gekende feiten over de 'speciale arrestatiemethodes' en de Europese medewerking aan deze praktijken. Er is ook toenemend bewijsmateriaal over de politionele samenwerking in de aanhouding en ondervraging van Duitse staatsburgers in gevangenissen in Beiroet, Damascus en Guantanamo. Vroegere CIA-agent Michaël Scheuer bevestigde in een interview met het Duitse weekblad, Die Zeit ( 01/07/2005) dat Duitsland nauw samenwerkt met de CIA vluchten, nog voor de aanslagen van 11 september 2001. Hij vertelt de geschiedenis van de CIA-vluchten voor de overbrenging van gevangenen naar andere bestemmingen als volgt: "President Clinton, zijn veiligheidsadviseur Sandy Berger en zijn terrorisme raadgever Richard Clarke gaven in september 1995 het bevel aan de CIA om Al-Qaeda uit te roeien. We vroegen de president wat we met de gevangenen moesten beginnen? Clinton antwoordde dat dit ons probleem was. De CIA antwoordde dat zij geen gevangenisbewakers waren. Er werd voorgesteld dat we een oplossing zouden uitdokteren. En dat is het wat we deden: we zetten een structuur op touw waarvan ik zelf deel uitmaakte. We concentreerden ons op deze leden van al Qaeda die het doelwit waren van de politie in hun respectievelijke landen van oorsprong of dezen die al veroordeeld waren tijdens hun afwezigheid." Hypocrisie De CIA –agent Michaël Scheuer (MS) beschuldigde ook de Europese regeringen van hypocrisie in hun ontkenning van deze CIA operaties: M.S.: "Voor mijn part is de heftige kritiek op deze operaties vanwege de Europese regeringen onterecht omdat we alle informatie die uit de ondervragingen zijn voortgekomen aan de Spaanse, Italiaanse, Duitse, Franse en Engelse diensten hebben overgemaakt. En als U zich tot deze diensten zult wenden zullen ze allen antwoorden: "De informatie die we uit dit "buitengewoon arrestatieprogramma"ン hebben vernomen zijn uiterst bruikbaar gebleken"ン. Die informatie spreekt de eerdere gedane verklaring van de Minister van Binnenlandse Zaken, Otto Schily en van de Minister van Binnenlandse Zaken, Joschka Fisher tegen, die beiden ontkenden dat ze enige kennis hadden van de CIA vluchten doorheen Europa en van arrestaties van Duitse burgers op het ogenblik dat deze feiten begin 2005 bekend werden. De samenwerking tussen de EU en de CIA gaat duidelijk verder dan enkel een groen licht geven voor de landing van een Boeing. Volgens politiebronnen is er duidelijk een samenwerking over de grenzen heen waarbij in een Anti-Terrorisme Centrum in Parijs zulke arrestaties door Amerikaanse, Duitse, Franse, Britse, Canadese en Australische politionele en geheime diensten worden voorbereid. De gekende gevallen: Afghanistan, Damascus, Beiroet en Guantanamo. Vooreerst was er de arrestatie van Khaled el-Masri, een Duitse burger van Libanese afkomst en Mohammed Haydar Zammar , een Duist onderdaan van Syrische afkomst Afghanistan De recente onthullingen werden naar voor gebracht door verschillende getuigenissen en een getuigenis van een lid van het Duitse Kriminal Amt (BKA). Mr. El Masri , een Duits burger van Libanese afkomst, werd op 23 december 2003 aan de Macedonische grens door de Macedonische politie opgepakt op 24 januari 2004 door de CIA naar Afghanistan overgebracht. Daar hij werd door een niet-geidentificeerd Duits ambtenaar ondervraagd. In juni 2004 werd hij teruggevlogen naar Europa en aan de Albanese grens gedropt. Van daaruit reisde hij terug naar Duitsland waar hij zijn verhaal vertelde aan de pers. De regering ontkende op dat moment elke betrokkenheid aan zijn kidnapping. Later kwam uit dat Schily over de "zaak el Masri"ン gebriefd was door de Amerikaanse ambassadeur ten laatste op 31 mei 2005. Damascus Mohammed Haydar Zammar, een Duits onderdaan van Syrische afkomst, werd op 21 december 2001 aangehouden in Marokko en sindsdien werd het bevestigd dat hij overgebracht werd naar de militaire gevangenis Far' Falastin in Damascus (Syrië) waar hij gemarteld werd. Zijn Duitse advocate, Gül Pinar, zegt dat ze herhaaldelijk het Duitse Ministerie van Buitenlandse Zaken om hulp heeft gevraagd. Die verklaarde op 25 april 2005 dat zij geen kennis had van Zammar's dossier. De adcocate vroeg sinds begin 2002 ook informatie aan de Syrische autoriteiten over de wettelijke situatie en het bezoek van de consul aan deze Duitse onderdaan. Maar zonder gevolg. Nochtans gaf de Duitse Minister van Buitenlandse Zaken op 14 december 2005 in het parlement toe dat Duitse ambtenaren eind 2002 Zammar in Damascus hadden ondervraagd. Dit bewijst dat Buitenlandse Zaken gelogen heeft of onwetend was van de BKA activiteiten in Syrië. Volgens Pinar is dit laatste onmogelijk. Beiroet Nog meer feiten komen nu naar boven naar aanleiding van een geval in Beiroet. Een voormalige officier van de Duitse BKA zegt dat Duitsland tijdens de aanhouding van Zammar en zijn vrienden (één van hen is Duits staatsburger) samenwerkte met de Libanese geheime diensten. Ralf Trede, die volgens zijn zeggen deel uitmaakte van een BKA observatieteam die de verdachten op hun reis naar Libanon volgde, vertelt dat lokale specialisten Zammar en zijn vrienden aanhielden en hen in de gevangenis gooiden op Duits verzoek. Wanneer Trede zijn verwondering uitdrukte dat de verdachten zo vlug tot bekentenissen waren over gegaan, vertelde een Libanese veiligheidsofficier aan het BKA team dat ze elektrische shocks op de testikels hadden uitgevoerd. Volgens het Duitse televisie onderzoeksprogramma "Contraste"ン werd de Duitse procureur hiervan op de hoogte gebracht van de marteling. Toch bleef het BKA vragenlijsten doorsturen naar de Libanezen. Trede zegt dat de informatie ingewonnen tijdens martelsessies aan de basis lag voor een grootschalige politieraid van Moslimorganisaties in Duitsland in februari 2003. Het leidde tot geen enkele veroordeling. Trede zegt ook dat op het ogenblik van de feiten hij een Duits hoog ambtenaar op bezoek in Beiroet informeerde van de marteltechnieken en dat hij in oktober 2004 het hoofd van het BKA Jörg Zierke eveneens op de hoogte bracht. Einde 2005 ondervroeg de federale procureur in Karlsruhe. Ralf Trede over zijn aanklachten bij. De perswoordvoerder van het parket deelde echter mee dat de aantijgingen ontoereikend waren en dat er geen verder gevolg zou aan gegeven worden. De BKA startte ondertussen een disciplinair onderzoek tegen Trede omdat hij vanuit Beiroet teveel privé-telefoons zou hebben gevoerd Guantanamo Ten laatste is er het geval van Murat Kurnaz, een Turks staatsburger, geboren en opgevoed in Duitsland, die ten onrechte wordt vastgehouden op Guantanamo waar hij in september 2002 door de Duitse geheime diensten werd ondervraagd. Dat heeft minister Schäuble toegegeven. Wanneer ze dit hoorde beschuldigde Gesine Lösch, parlementslid voor "Die Linke"�, de regering van bewust valse verklaringen af te leggen aan het parlement over Guantanamo. In juni 2003 had ze een parlementaire vraag gesteld of de regering enige kennis had over de situatie van de gevangenen in Guantanamo. Het geschreven antwoord van de regering luidde als volgt.: Vermits geen Duitse staatsburgers op Guantanamo gevangen worden gehouden hebben Duitse vertegenwoordigers geen recht om op Gunatanamo binnen te komen. Daarom heeft de Duitse regering ook geen informatie over de behandeling van de gevangenen. De drie leden van de geheime diensten die Murat Kurnaz ondervroegen in Guantanamo in 2002 schreven nochtans een rapport waarin te lezen stond dat Kurnaz naar de ondervragingsruimte werd gebracht met zijn voeten in de boeien en dat de Amerikaanse soldaat zijn hoofd gewelddadig achterover had getrokken zodat hij niet kon bewegen. Lösch heeft nu een geschreven verzoek aan de nieuwe regering voorgelegd waarin ze vraagt waarom het parlement de waarheid niet heeft verteld. Europese sancties Het valt nog af te wachten wat soort informatie de parlementaire onderzoekscommissie van de geheime diensten, van de leden van de vorige regering en het BKA over deze aanklachten kan verkrijgen. Dick Marty van de Raad van Europa, die op 9/11/2005 de opdracht kreeg de geheime CIA vluchten te onderzoeken, heeft de gevraagde satellietbeelden en register van de vluchten die nodig zijn voor het onderzoek, nog niet in handen gekregen. Het lijkt erop dat er politieke onwil in het spel is. De bedreiging van het Europese commissieraadslid Franco Frattini dat de lidstaten sancties riskeren of zelfs hun stemrecht zouden kunnen kwijtspelen indien ze niet samenwerken met het onderzoek, heeft geen indruk gemaakt op de lidstaten. De vragenlijst van de Raad van Europa aan de lidstaten over enige mogelijke samenwerking met het bijzondere arrestatieprogramma van de CIA lijkt meer op een formaliteit. Duitsland zal deze zaak niet alleen kunnen oplossen. Sinds het publiek maken van deze vluchten zullen de Europeanen er wel op letten nog enige samenwerking met de geheime diensten te leveren uit schrik hun naam te zien verschijnen in de Washington Post, zegt Michaël Scheuer en daarbij "is er daar nog die ruziemaker in de Senaat, John McCain die bekende, maar dat is niet waar natuurlijk, dat de CIA martelt. En dus zal het programma vernietigd worden". Luka Magnotta Luka Magnotta

23:16 - 10/1/2012 - comments {0} - post comment

Peter Kurten

Luka Magnotta PETER KURTEN Primeros años Kürten nació en la localidad de Mülheim (ahora distrito de la ciudad alemana de Colonia) y fue el tercero de trece hermanos en el seno de una familia extremadamente pobre. Peter presenció cómo su padre, un alcóholico y violento trabajador en paro, maltrataba a su madre e, incluso, violaba con total impunidad a algunas de sus hermanas menores. Así fue como a la edad de ocho años, Kürten se escapó de su hogar familiar y dirigió sus pasos al mundo de la delincuencia en la ciudad de Düsseldorf. A los 9 años, realiza sus primeros asesinatos cuando ahogó a dos amigos mientras se bañaban en el Rin. A excepción de estos dos casos aislados, Kürten fue intercalando sus pequeños actos de delincuencia con breves pasos por la cárcel para pagar sus fechorías. También fue contratado como perrero donde experimentó el "placer" de torturar, violar y matar a perros abandonados. No fue el único caso en la vida de Kürten donde experimentaría experiencias sexuales y torturas a animales. Sus violentas tendencias se fueron incrementando a medida que se iba haciendo mayor. Paralelamente, Kürten necesitaba trasladar esas experiencias sanguinarias de animales a humanos. El 13 de mayo de 1913, Kürten merodeaba una casa presuntamente vacía para robar. Pero en ella se encontraba Khristine Klein, una niña de trece años que dormía en su habitación. Peter, tras comprobar que no había nadie en la casa, estranguló a la joven para terminar degollándola. Durante la Primera Guerra Mundial, Kürten fue condenado por sus habituales delitos de hurto y alguna que otra agresión sexual. Pero en 1921, Kürten se trasladó a Altenburgo donde se casó con una mujer de buena reputación al mismo tiempo que conseguía un trabajo como camionero. En 1925, Kürten volvía a Düsseldorf para empezar su serie de crímenes. Una de sus víctimas (Rosa Ohlijer, de ocho años de edad) fue apuñalada trece veces con unas tijeras y tras beber su sangre, quemó su cuerpo con gasolina. En 1929, llegó el año más sangriento de Kürten. El 8 de febrero, asesinó a una niña de ocho años. El 23 de agosto, mató a dos hermanas de cinco y catorce años. En septiembre, mató a una mujer con un martillo. Y el 7 de noviembre, llegó al punto álgido de su locura al matar a una niña de cinco años y enviar a un periódico local el mapa de la tumba de la asesinada. Estos asesinatos hicieron que la ciudad de Dusseldorf viviera en un continuo estado de histeria. Nadie se atrevía a caminar solo por las calles de la ciudad. Las autoridades ofrecían una suculenta recompensa por quien diera pistas sobre la identidad del asesino y la policía llegó a recibir hasta 900.000 nombres de posibles asesinos. el error garrafal que le acabaría condenando. Kürten engañó a Maria Budlick, una empleada doméstica, para llevarla a Grafenberger Woods, un bosque de las cercanías. El malhechor estranguló a su víctima para agredirla sexualmente pero la dejó con vida después de experimentar el orgasmo. Al marcharse el asesino, Budlick acudió a la policía donde pudo dar información precisa sobre Kürten. Poco después, aparecía el retrato robot del hombre más buscado de Alemania. Víctima de un gran miedo, Kürten ofreció a su esposa la posibilidad de delatarle a cambio de una suculenta suma de dinero. Así, el 24 de mayo, el vampiro de Dússeldorf se entregaba sin oposición. Kürten confesó sus delitos. En el juicio posterior (abril de 1931), inicialmente se declaró inocente. Pero a medida que iba transcurriendo el pleito, cambió de idea. De hecho, los psicoanalistas trabajaron duro para deshacer cualquier tipo de enajenación que le pudieran salvar de la pena de muerte. La sentencia fue morir guillotinado por nueve asesinatos, siete intentos frustrados y no menos de 80 agresiones sexuales. Una pena que se ejecutó en Colonia el 2 de julio de 1931. La última frase de Kürten, casi coincidente con el estreno de la película de Fritz Lang en 1931, demostró el alcance de su obsesión por la sangre y su atracción por la muerte: "Dígame, cuando me hayan decapitado ¿podré oír siquiera un momento el ruido de mi propia sangre saliendo del cuello?". El caso Kürten es importante en el mundo de la criminología al dar a la policía de todo el mundo elementos que son clave en la evolución de cualquier asesino en serie. Fue la primera vez que un cuerpo de seguridad nacional pudo determinar la actividad criminal en miles de sospechosos. De hecho, muchos asesinos después de Kürten imitaron su conducta y muchos otros presuntos delincuentes fueron absueltos por la policía al no encajar con el modus operandi del vampiro de Düsseldorf. Los motivos de la actitud de Kürten todavía son objeto de estudio. Él arguyó como la principal razón para cometer los asesinatos su pasión desenfrenada por beber la sangre de sus víctimas (de ahí su apodo del Vampiro de Düsseldorf) y su placer sexual en el momento de la ejecución. Aunque durante el juicio, el asesino también reconoció que su principal motivación consistía en "aleccionar a una sociedad opresiva". En 1931, Fritz Lang dirigió M, el vampiro de Düsseldorf ("M") basándose en los trágicos hechos realizados por Peter Kürten.

23:04 - 10/1/2012 - comments {0} - post comment

Description
Luka Magnotta Male Model

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Home
User Profile
Archives
Friends

Recent Entries
- Luka Magnotta
- Peter Kurten

Friends
Hosting door HQ ICT Systeembeheer