Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Mac Home | Profile | Archives | Friends
Pleegouderschap - tijdelijke opvang van een kind in crisssituatie. Oftewel samen met een peuter onbepaalde tijd in de achtbaan. LA is net 3 jaar, 1m hoog, 15 kilo zwaar, maat 98 met schoenmaat 26.

14. Afscheid14 December 2008
Donderdag om 16 uur moesten we ons met LA  melden op tante’s  adres in OudWest. ‘Jan had dinsdagmiddag en de hele donderdag vrijgenomen. Je begrijpt het - die ene dag mocht LA net wat meer dan gewoonlijk. Een felroze donut, een 2e doosje rozijntjes, een extra haring…. S Ochtends samen gezwommen in het Marnixbad -  zo lief, die armpjes om je nek, ze vindt het water spannend maar vertouwt ons helemaal. Daarna verse vis eten op de Dappermarkt en, alsof t allemaal nog niet genoeg is, ook nog even ge3en naar de kinderboerderij in de Pijp. Daarna nog thuis een half uur Dora terwijl ik snel het speelgoed sorteerde. Wat gaat wel en wat gaat niet mee? Telkens wanneer ik vandaag volschiet draai ik mijn gezicht weg, ik wil perse niet dat LA mijn tranen ziet. Ze heeft al genoeg te verduren gehad.

Om 16 uur meldden we ons in Oud West. Tante, haar man en haar dochters blijken erg leuk, lief en geïnteresseerd. Da’s echt een hele opluchting. LA is hier echt in goede handen – veilig, liefdevol en verantwoord. Het eerste half uur hou ik me goed en vertel zonder haperen heel stoer bij een kop thee over hoe het geweest is, maar plots breek ik en komen de tranen. Grrmpfff-  ik wilde het perse droog houden! LA speelt lief met haar nichtjes. Dit gezin doen ons sterk aan mijn broer’s huishouden denken… da’s prettig. Relaxed, gezellig, Chinese achtergrond, twee meisjes, OudWest. Na anderhalf uur vertrekken we. Buiten weer even doorhuilend. Ik klaag niet, we wisten immers waar we aan begonnen, maar gossie wat ga je je aan zo’n meisje hechten! LA zegt ons routineus gedag, geen emotie, ze was immers lekker aan het spelen met de meisjes. En zo hoort het ook!

Thuis dirigeerde ‘Jan me snel naar het bad, lekker badderen en hij zou wel een wijntje brengen… Daar zag ik met schrik dat ik ondanks de rigoreuze inpak sessie toch nog iets vergeten was – LA’s verzameling badeendjes. Lag ik dus alsnog in bad in tranen met een viertal badeendjes. Extra verdrietig dat we de volgende dag naar Drenthe zouden gaan naar dat huisje met speciaal voor haar een speeltuin en kinderstoel – en zonder LA. Enfin, vrijdag al minder gejankt en zaterdag nog minder. Wat een opluchting dat Tante zaterdagavond belde – een uur met elkaar gesproken. Echt super. Vernam ook dat wij verschillende verhalen hebben gehoord van Jeugdzorg, heel vreemd. We sliepen die nacht wel stukken beter, wetend dat het goed gaat met LA. As dinsdag ga ik even op de thee bij tante en LA. Ik ben heel benieuwd! Het is bijzonder dat we contact mogen houden. Hoeft niet geforceerd op gezette tijden, we zien wel wat goed voelt, vooral rekening houdend met LA’s reactie.

‘Jan en ik gaan waarschijnlijk door met pleegzorg, maar dan de langdurige versie… Stay tuned.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

13. Nog 4 dagen te gaan (but who is counting?)7 December 2008
Zondagavond 20 uur, we zitten met ons 3en samen Dora te kijken. Niet het nieuws waar ‘J an en ik zo aan verlsaafd zijn maar heus, Dora. Dora is natuurlijk een waanzinnig irritante en belerende trut, maar eerlijk gezegd blijkt ze erg leerzaam. LA telt nu spontaan in het Engels tot 12 en ze heeft het over Yes, No, Jump, Down, Up, Stars, Rucksack. De DVDs die we nu dagelijks kijken zijn geleend van Misa, maar we gaan er zeker een voor LA kopen om donderdag mee te geven. In gedachten pak ik namelijk haar tas al in voor donderdag….

We hebben een erg leuk weekend gehad, met veel bezoek en kadootjes en plezier en lekker eten.

Om te beginnen vrijdag Sinterklaas bij vrienden in Amstelveen. Erg spannend zo’n berg kadootjes, en LA vond het toch verdomd vervelend dat ze net niet al-le-maal voor LA waren. Het weekend was ook wel flink emotioneel, want af en toe dan komt er plots iemand met een hamer die dan een gigadreun op je harses geeft en in je oren schreeuwt dat dat lieve poppie over een paar dagen voorgoed bij ons weg is. En ik wil haar geen tranen laten zien. Voor haar fijn en (hopelijk) redelijk vertrouwd om vanaf donderdag bij haar tante, oom en twee oudere nichtjes te zijn, vlakbij het Vondelpark.

Maar wij gaan erg haar missen, zowel ‘Jan als ik. Haar overgelukkige koppie wanneer ze een toetje eet en dan vol vertrouwen jou de lepel overhandigt met de mededeling dat je De Laatste Hap eruit moet halen voor haar. Haar trotse grimas die ze trekt om jou haar net gepoetste tanden te laten zien (“Jij hebt een zonnebril nodig”, roept ze dan stralend, haar toch wat bruine tandjes blootlachend). Onze vliegkussen – ze kust haar eigen handpalm, blaast ze weg naar jou en dan moet jij m vangen door je hand op je wang te leggen. Dan kijkt ze zeer tevreden. Haar W die als H wordt uitgesproken en ons zo ongewild vele hilarische woordgrappen bezorgt. Haar ozo lieve kusjes die ze zomaar aan ons uitdeelt of vraagt. Haar zo vertederende ik-ben-een-poesje-act (inclusief kopje geven en miauw) die een afleidingsmanoeuvre is wanneer ze van ons haar bordje leeg moet eten. Haar zo stoere “jij met heg!”wanneer ze op het toilet is gezet en gewoon even alleen wil zijn. Tja, zelfs haar vennijnige nachtelijke trappen zullen we missen.

‘Jan heeft dinsdagmiddag en de hele donderdag vrijgenomen dus kunnen we we ge3en nog wel wat ondernemen. Donderdag om 16 uur brengen we haar naar tante.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

12. De laatste week vangt NU aan4 December 2008

Zojuist vernomen dat de gesprekken tussen jeugdzorg, tante en mama goed zijn verlopen en dat LA dus bij tante kan gaan wonen. Dat is natuurlijk hartstikke fijn voor haar. Ik moet nog even aan het idee wennen (to put it mildly). Donderdag de 11e brengen we haar naar tante. Ik heb gevraagd of ze nog een paar dagen langer kan blijven zodat LA mee kan naar het huisje in Drenthe dat we hebben gehuurd 12-14 dec (met speeltuin en kinderstoel enzo...). Maar de kinderen van tante hebben al te horen gekregen dat LA volgende week komt. Dus het blijft donderdag de 11e. We hebben nog een volle week.

Wel prettig om te horen dat tante en moeder het fijn vinden wanneer wij contact willen houden met hen, omdat zij vinden dat we zo goed voor kleine LA heben gezorgd. Dat is dan wel weer bijzonder.

Ik vind het vervelend dat ik het niet droog kan houden bij de wetenschap dat LA da'lijk uit ons dagelijks leven verdwijnt. Het is nu eenmaaal crisisopvang, dan weet je vantevoren dat het tijdelijk is. Maar niemand had kunnen vermoeden dat het zo'n bijzonder meisje zou zijn. En dat zij zo snel ons hart zou weten te stelen. Dat klinkt heel sentimenteel, maar 24 uur per dag zo'n klein innemend mensje om je heen dat gaat niet in je koude kleren zitten.

Gezien haar leeftijd nu gaat LA zich deze tijd later niet meer herinneren. Voor ons is het toch een goed gevoel dat wij haar 6 weken lang een leuk en veilig huis hebben mogen bieden. En wij zijn zeker niet onbaatzuchtig hoor - wij hebben zelf zo verschrikelijk veel plezier met haar en aan haar gehad. En nog.

Ik ga nu het nieuws 'even' verwerken voordat ik LA wakker maak om samen feestkoekjes te gaan bakken. Die kunnen morgenavond mooi mee naar Amstelveen waar we de verjaardag van de Oude Man Met De Rode Jurk gaan vieren.  

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

11. Tijd om een taboe te doorbreken1 December 2008
Het moet maar eens gezegd worden. Taboe of geen taboe – maar het moet maar eens gezegd worden: ‘Jan en ik zijn slachtoffer van crisispleegoudermishandeling. Overigens een mooi woord voor het onvermijdelijke potje scrabble deze decembermaand! Maar het mag niet gebagatelliseerd worden, het is echt een Probleem. Wij worden namelijk regelmatig snachts wanneer wij geheel onschuldig aan het slapen zijn volledig in elkaar gemept en getrapt. Door een 3jarige. Daar schaam je je wel voor ja. Maar het is een feit. En je durft niks terug te doen eh!

Wat ook niet helpt is het feit dat de dader iedere ochtend met een stralende glimlach tussen ons in wakker wordt en ons vertelt dat het zonnetje al wakker is. Een engeltje! Maar ondertussen weten wij wel beter… Zij weet het simpelweg niet meer, want eea gebeurt in haar slaap. Of ze doet alsof, dat kan ook. Hoewel? Dus in haar slaap houdt zij ons uit onze slaap. Een paar keer per nacht komt er een grote zucht en gooit LA theatraal beide armpjes horizontaal met flinke kracht uit als een soort jezus aan het kruis. En daarmee slaat zijn ‘Jan en mij dus frontaal in het gezicht. Ik kan je vertellen, dat is niet bevorderlijk voor je nachtrust. Maar daar is LA het natuurlijk niet mee eens, zij slaapt lekker door.  Ook die beentjes die trappen met enorme kracht alle kanten op snachts. Haar nachtelijke nare-droom-schreeuw-buien zijn gelukkig over, maar dat felle trappen gaat consequent door. Misschien toch tijd om eens zelfhulpgroep in het leven te gaan roepen?

Dit weekend zijn Sint en Piet geweest. Zaterdagmiddag, toen Roos  en Bento ook op bezoek waren. Uiteraard betrof het de Enige Echte Sint. Een heuse eer. En LA vond hem he-le-maal niet eng. Sinterklaasliedjes gaan inmiddels ook steds beter. Zie ginds komt de stoomboot is aan haar repertoire toegevoegd. Daar haaien de himpels al heen en al heer! LA heeft nu ook een zwarte pieten Tshirt waarbij je een box “lief” of “stout” kan aanvinken. Ik denk dat er erg veel stoute kinderen zijn, want in de winkel hadden ze alleen nog maar shirt waarbij “lief”was aangevinkt!

Vanmiddag (maandag) werden we gebeld dat het eerste face2face gesprek tussen Jeugdzorg en tante (bij wie ze waarschijnlijk gaat wonen dus) goed is verlopen. As donderdag weer, met mama erbij dan. Om heldere afspraken te maken. Tja, en dan krijgen we te horen per wanneer we afscheid moeten nemen van LA. Dat zal dan waarschijnlijk al Heel Snel zijn. Ik wil er nog even niet aan denken…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

10. Nadert het afscheid al?27 November 2008

Sint houdt ons allen bezig - liedjes, wortels, pakpapier, etc. Laatst kregen we via mama iets voor in LA's schoen in een zakje met een geknutseld glitterbriefje erbij. Je kent dat wel, alles zit in een mum van tijd onder het glitter. heel fijn. Not. Zakje snel weggedaan. Hehe, daar zijn we van af. Denk je dan. 'Jan kreeg echter vanmiddag van zijn ietwat verbaasde medewerkers te horen dat zijn gezicht, toch wel heel bijzonder, onder de glitter zat. Hij had zijn ontbijt -appels- in dat handige zakje gedaan voor onderweg. En ja hoor, zijn autostoel en zijn pak glinsteren nu ook honderduit! 

Tijdens het gesprek op wo de 26e (thema: de eerste vier weken van de crisisopvang) bleek dat de mogelijkheid van Wonen Bij Tante een serieuze optie is. En dat dan dan snel zou kunnen worden geregeld. Snel? Korte termijn?  ‘Jan en ik zijn steeds gewaarschuwd dat crisisopvang altijd maanden langer duurt dan gepland, voor je het weet heb je meer dan een half jaar een kind in huis. Zal je net zien, bij ons gaat dat juist weer anders en gaat ze veel eerder weg dan wij gedacht hadden! Eerlijk is eerlijk – crisisopvang is tijdelijk. We wisten waar we aan begonnen. Maar de mogelijkheid dat ze binnen twee weken al weg is doet bij mij toch al wel de waterlanders opborrelen…. Gossie, dus toch een kerst zonder LA. En dat weekend Drenthe dat we medio dec hebben geregeld (en waarvoor wij ons veel eerder geplande weekend Berlijn voor hebben afgezegd) met een extra kinderstoel en die leuke speeltuin erbij? Oef, maar sinterklaas kan ze 5 dec toch nog wel met ons vieren…? We weten het nog niet.

Volgende week zijn er door Jeugdzorg twee gesprekken met tante gepland waarvan een ervan een huisbezoek.  En dan wordt er een beslissing genomen. Natuurlijk is het veel fijner voor LA wanneer ze bij haar tante kan wonen dan bij pleegouders, lekker in haar eigen familiekring. En het gaat natuurlijk om LA. Maar wij willen haar eigenlijk nog niet missen, ondanks haar nachtelijk getrap, haar peuterdreinen, haar ik-ben-een-baby-stemmetje, en haar niet zo subtiele ”jij-moet-heg” buien. Is het beter om twee maanden vantevoren te weten wanneer je afscheid moet nemen? Vast niet. Het afscheid wordt er niet makkelijker op. En voor LA zeker niet, die heeft in haar kleine koppie nog geen benul van tijd. Enfin – wij genieten nog even extra van haar aanwezigheid en wachten de volgende week gewoon af.

In de tussentijd zitten we dus niet stil. Woensdagochtend kwam Ineke uit Den Bosch om LA te entertainen – beide dames hebben zich prima vermaakt. sMiddags hebben we, samen met Mila, egelbroodjes gebakken. Zaterdag komt Sint zowaar bij ons langs (nog wel even wat bevriende kindjes regelen!). En donderdag zijn we, na het begeleid spelen met mama, lekker naar de Cuyp gaan wandelen en in no time 3 haringen weggewerkt samen. In de tussentijd heb ik haar jaszakken leeggehaald – LA’s mama had er allerlei lollies enzo ingedaan. Bij het afscheid had mama ook tegen LA gezegd dat ze ‘over een week lekker naar school mag bij tante Anna’. Grrrmpfff. Ik doe mijn best om LA gezond te laten eten en eerlijk tegen haar te zijn. LA zit echt nog niet op creche of school volgende week. Nu maar hopen dat LA dat dan weer snel vergeet, ik heb me immers laten vertellen dat zij gelukkig nog geen besef van tijd heeft…toch?

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

9. Hater en een hortel21 November 2008

Sinterklaas is in het land. Voor LA, als frisse 3-jarige, een geheel nieuw fenomeen. Hoe bereid je een kind voor op zo’n man met een jurk en een paard en pieten? Waar zet je een schoen wanneer je geen open haard hebt en werkt het ook wel bij stadsverwarming? Er bestaat ongetwijfeld een mooi en uitgebreid scala aan sinterklaasliedjes maar ik kom wat betreft het hoofdstuk Eenvoudige Liedjes (wij zijn immers Beginners)  niet veel verder dan Sinterklaas Kapoentje. Dat heb ik dus de hele week een paar keer per dag gezongen voor LA, ook op straat ja. Ze had helaas zelden zin om mee te zingen dus liep ik vaak ‘voor schut’ over straat. Gelukkig betrapte ik met enige regelmaat passerende ouders-met-kind op een zelfde genante vertoning – hardop zingend op straat en dan met vreemde teksten zoals “ik ben zo zwart als roet maar meen het toch goed”. De laatste twee dagen toont LA zich steeds vaker bereid tot meezingen met Sinterklaas Kapoentje. Steevast gevolgd door een enthousiast  “Hiep Hiep Hoera” en twee armpjes die theatraal de lucht in worden geworpen.

Donderdag voor het eerst schoen gezet – en voor het paard er water en wortel bij gezet. Hater en hortel dus.  Een halve hortel want LA vond m zelf wel lekker. Liedje (weliswaar wat giechelig, en tja geef haar daar eens ongelijk in)  en hup het bed in. Die nacht wel erg veel en fel getrap (komt van de verhalen over paardengetrappel?) maar gelukkig geen nachtmerries. Wel ging ze rechtop in bed zitten om 2.16 uur, wijsvingertjes in de lucht, en vertelde zelfverzekerd en met hoge stem dat ‘ze een kadoooootje had’.  Direct erna viel ze weer in slaap. Ik lag echter nog 3 uur wakker. Om 8 uur ging ze eens kijken hoe haar schoen erbij stond. Wantrouwend bekeek ze de twee (jaha, twee!) kadootjes voordat ze ze durfde uit te pakken.  Eerst moesten de pepernoten gegeten worden die ernaast lagen. Ik kreeg er spontaan ook een aangeboden. Met Hiep Hiep Hoera mocht ik ook delen in de feestvreugde.

Vandaag besloten we samen pizza te maken voor het avondeten. Wat doen we erop? Ik vertelde haar welke lekkere dingen we in de ijskast hadden die hiervoor in anmerking komen. LA vond alles prima, maar bleef mijn assortiment steevast aanvullen met “én hagelslag en chocopasta!” Ik probeerde haar uit te leggen dat dat echt niet lekker is op pizza, maar zij hield vol dat mama dat ook altijd deed. Geloof ik lekker niks van.

Naarmate de avond vorderde bleek steeds duidelijker dat haar middagdut niet echt geslaagd was (gewoon lekker wakker gebleven met pop en beer en Dora), en na het eten ondanks toetje plus waterijsje kwam er een grote huilbui. ’Jan mocht haar absoluut niet troosten. Die armpjes moesten perse om mijn nek, ik moest haar perse optillen, haar snotneus moest echt aan de schouder van mijn (nieuwe) jasje worden afgeveegd. Na een tijdje ben ik het wel beu en vraag haar waarom ze uberhaupt huilt - leuke dag gehad, gespeeld en gelachen, pizza gemaakt, twee toetjes.  Ze kon er zelf ook geen lichtje op schijnen.“Ik wi-hil-il ook niet hui-hui-len!” Tot onze verbazing liet ze al voor 21 uur zonder morren haar tanden poetsen en het bed in brengen. Breeduit met prinsessenkussen, knuffelbeer, babypop, flesje van babypop. lieteheerbeesje en boek. ‘Jan en ik moeten altijd een kwartier speelgoed ruimen voordat we zelf in bed kunnen stappen. Maar dat went.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

8. Rust & regelmaat (en veel knuffels) helpen dus echt!19 November 2008

Inmiddels is LA 20 dagen bij ons. Het voelt als veel langer. We zijn inmiddels gewend geraakt aan de nachtelijke schoppen, aan de dagelijkse constatering iedere ochtend dat het Zonnetje Schijnt en sowieso aan haar aanwezigheid. En LA lijkt steeds beter in haar vel te zitten. We hebben het heel gezellig samen. Dit weekend zijn we in Den Bosch geweest (oa bellen blazen met ‘opa’ Peter ) en zondag kwam Sinterklaas over de Amstel aanvaren, op stoomboot en in gezelschap van honderden pieten. Reuzespannend natuurlijk. sMiddags met mijn nichtjes AnneIng en Amelie samen pepernoten gebakken en met hun nieuwe jonge katjes gespeeld. Die dag liepen wij langs de set van een TV opname alwaar LA zeer gecharmeerd was van twee jonge acteurs die Boeven moesten spelen. Dat was duidelijk wederzijds.  Ik vroeg wat er werd opgenomen en mij werd verteld dat de film ´Ik heet Willem` gaat heten. LA was het daar abolsuut niet mee eens en riep hen verontwaardigd na `Hij is niet Hillem, hij is Machteld!`.

Maandag was een huilerige dag. We hebben geen behang in huis dus kon ik haar nergens achter plakken. Ondanks het peuterzwemmen, de onverwachte kadootjes van Fatima (onze interieurverzorgster), Dora kijken, bananenbrinta en het uitgelaten spelen en lachen met Sander. Sander is 16 jaar en kwam ivm een huiswerkproject bij ons langs. Na het huiswerk gingen ze samen uit volle borst meezingen met Dora. Chocolaatje erbij en iedereen is (even) happy.

Maandag zou de situatie van LA voor de kinderrechter komen ivm een beslissing omtrent verlenging van de Voorlopige Onder Toezicht Stellling met max 3 maanden of de omzetting naar de reguliere Onder Toezicht Stelling van max een jaar. Eea heeft gevolgen voor het gezag over Ella en het al of niet aanstellen van een nieuwe voogd vanuit Jeugdzorg. Er is nu een voogd vanuit de VOTS maar die hebben wij nog niet mogen ontmoeten. Besluit de kinderrechter dat het OTS wordt, dan wordt er een andere voogd aangesteld. Hoewel onze pleeghulpmedewerkster Danielle haar best doet eea te acherhalen is er nog geen nieuws vanuit Jeugdzorg  omtrent de uitspraak van de Kinderrechter. Nogal vreemd. Tja, Jeugdzorg Amsterdam ligt vast niet zonder reden onder vuur. Wij wachten af.

Volgende week  woensdag zal het evaluatiegesprek bij Jeugdzorg plaatsnemen – hierbij zijn net als bij de Startgesprek iemand van de kinderbescherming, Kim de crisis hulpverleenster voor mama, Danielle de pleeghulpverleenster voor ons, ‘Jan en ik, en mama aanwezig. En ik verwacht dat de voogd er dan ook bij zal zijn. Dit is best spannend, dan gaan we namelijk over de (nabije) toekomst van LA praten.

Ik had LA verteld dat we dinsdag bij Roos en Linda in Amstelveen gingen spelen en eten. Dus dinsdagochtend herinnerde ze me er vrolijk aan dat we vandaag naar Roos en Brinta gaan. Eenmaal bij Roos (al 5 jaar oud) hebben de meisjes lekker gespeeld, wat gekibbeld over al of niet vermeende eigendomsrechten over het speelgoed en uitbundig dansend alle jurken uit de verkleedkist geshowd. Moe maar voldaan ging zij (en wij dus ook!) een rustige nacht tegemoet waarbij ze slechts twee keer in haar slaap heeft geroepen, keurig articulerend, een keer `Nee niet doen! ´en een keer ´Ik wil een ketting!´. Ik doe haar vandaag echt geen ketting om maar wel een vrolijke jurk, dat scheelt vast.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

7. Een Sterke Tante14 November 2008
Inmiddels heet LA 2x haar mama gezien tijdens een begeleid speeluurtje op het kantoor van Pleegzorg. De 2e keer vond ze moeilijker te verwerken. Ze wil natuurlijk weer terug naar mama en is verdrietig. Plus moe en daardoor sowieso peeuwerig en jengelig. Op een gegeven moment hield ze zich vol overgave vast met haar armpjes om mijn nek, haar wang hard tegen mijn wang aangedrukt, terwijl ze me tegelijkterijd flink aan het schoppen was.  Da’s LA in een emotionele spagaat. Gossie.

Langzamerhand deelt ze steeds meer met ons. Ze heeft het over Artis, Bugs Bunny, Piet Piraat. Vanaf dag een heeft ze het erover dat ze een uiltje is. Is prima, wij doen wel mee hoor, LA is een uiltje.  Fout! We zijn er inmiddels uit dat ze ‘elfje’ bedoelt! Laatst werd ze bij de poelier helemaal enthousiast bij het zien van drumsticks. Die eten wij eigenlijk nooit, maar heb ze gisteren toch eens bereid. LA zat stilletjes vol overgave te kluiven, erg lief om te zien. ‘Jan was wat later ivm een file op de A1. LA toonde zich begripvol en concludeerde rustig “ ‘Jan heer herken eh!” Daarna hebben die twee weer flink gestoeid. Leuk en vermoeiend, maar net ietsje laat dus het duurde even voordat we haar in bed hadden. Vannacht ge3en prima geslapen in het grote bed, een paar keer wakker geworden doordat LA iets riep vanuit een nare droom. Wij zijn dan klaarwakker en LA slaapt gewoon door.

Via pleegzorg vernomen dat mama een zus heeft. Zij heeft twee kinderen van 7 en 9 en zou eventueel bereid zijn om LA in haar gezin op te nemen. Eea wordt nu onderzocht. Zo’n zogenaamde netwerkplaatsing heeft de voorkeur boven een ‘vreemd’ pleeggezin,als dat van ons. Maar dan moet tante natuurlijk wel een Echt Sterke Tante zijn omdat ze haar eigen zus moet aankunnen, ook in nare situaties. Mama kan dan niet zomaar binnenwandelen en haar dochter ophalen. Het gaat erom dat LA ten aller tijden veilig is en in een rustige omgeving op kan groeien.  Daarbij is de crisishulp voor moeder, de pleegzorghulp voor ons, de kinderbescherming en mama en pleegouder(s) aanwezig. Ik ben erg benieuwd wat er dan boven tafel komt. En ‘Jan en ik genieten gewoon voor zolang het duurt van dit prinsesje dat op ons pad is gekomen. Hoelang we dat pad gezamenlijk bewandelen dat zien we dan wel weer…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

6. Een tas vol verleden11 November 2008
Ook deze nacht was weer niet zonder onderbrekingen.  Na bad en ontbijt zijn LA en ik in de neiuwe kar met Misa en haar dochter van bijna 2 naar een speeltuin en de Cuyp gegaan. Onverwacht veel regen (en natte glijbanen doen het gewoon niet!) dus een koffiepauze ingelast en later ook geschuild in een soeptentje waar het prima vertoeven was. Om 14 uur weer thuis en ondanks vele pogingen is het niet gelukt om LA aan het slapen te krijgen. Ze blijft maar in de weer met haar poppen  en weigert simpelweg die oogjes te sluiten. Dus maar weer een bakje pap en wat fruit erin en hup daar gaan we weer. Waar haalt ze de energie vandaan!?

In de middag kwam onze contactpersoon van Pleegzorg ons thuis bezoeken. Eerder die dag had de mama van LA een grote plastic tas bij afgegeven voor LA. Na het eten hebben ‘Jan en ik de inhoud bekeken. Ik ben er stil van. Zo’n tas met zomerspulletjes en een glazen jampot met schelpjes, een kapot plastic bekertje, een grote foto van mama en LA waarop op de achterkant met de hand een boodschap en instructies voor ons, tav De Tijdelijke Verzorgers. En een stapels losse foto’s, welke klaarblijkelijk het volledige familielabum van mama behelst. Een aantal van de foto’s is zelfs Erg Prive. Zomaar in een grote plastic tas gedaan die ze duidelijk haastig heeft ingepakt. Ook wat kleren, deels schoon, deels niet. Vooral die foto’s raken me. Ik voel me een voyeur. En wil absoluut niet oordelen over mama. Mama was een mooie vrouw die op alle leeftijden trots in de lens kijkt en wij menen op de foto’s mogelijk haar moeder en haar zus te herkennen. Waar is het misgegaan? Zowel ‘Jan als ik worden hier stil van en wij vinden het zo enorm naar voor haar en voor LA dat eea naar zo’n crisissituatie heeft moeten leiden. sAvonds hebben we LA op bed gelegd en een foto van mama getoond. Dat vond ze leuk maar het bracht minder emoties dan verwacht naar boven.

De nacht was redelijk, beetje gehuild en geroepen in haar slaap, inmiddels ‘niets bijzonders’.

Vandaag mocht ze voor het eerst een uurtje mama zien, en wel onder begeleiding bij jeugdzorg op kantoor. Vond ik erg spannend, geen idee hoe LA gaat reageren! LA droeg een shirt dat we de dag ervoor van mama hadden gekregen. Gelukkig was vriendin Linda erbij om mij te entertainen gedurende dat uur. Lekker koffie aan de Amstel gedronken. Het ophalen verliep stukken rustiger dan verwacht. LA ging gewoon mee, stapte zelf in haar kar en we gingen terug naar huis. Ze was wel erg stil, maar niet huilerig. Wat zal dr in zo’n koppie omgaan dan!? Thuis was ze zeer kalm en tot mijn verbazing nogal knuffelig. Zelfs nog een middagdut gedaan. De pleegzorg begeleider die bij het speeluurtje was belde nog om verslag te doen. Mama had wat kritische kanttekeningen voor ons over de kleding van LA, haar haardracht en haar schoenen. Het is begrijpelijk dat ze opmerkingen maakt, het is immers haar dochter, hoewel  t niet erg terecht is. Ik vond haar eigen schoenen te klein, nu vindt mama onze schoenen voor LA juist weer te groot. Dit soort kritiek schijnt erbij te horen volgens de pleegzorg medewerker. En is voor mij trouwens meteen een leuk lesje Omgaan Met Kritiek, is altijd nuttig. Ik zal de volgende keer dat ze mama even ziet, as donderdag, er toch extra rekening mee houden wat we haar die dag aantrekken…

Het schijnt dat de VOTS (Voorlopige Onder Toezicht Stelling) van vorige week zaterdag door de Raad vd Kinderbescherming is omgezet naar normale Onder Toezicht Stelling en dat dat inhoudt dat we een andere voogd krijgen. Ik had de andere  voogd die bij de VOTS hoort nog niet eens ontmoet!  Tja, hulpverleningsland is even wennen.

Vanavond heeft ze zeker een uur met ‘Jan gestoeid en gerend en gelachen en gezwierd en gedanst en handkussen gegeven, kwebbelde ze honderduit over het hondje op ‘Jan’s hand (een blaar), over dinosaurissen en toonde ze zich een zeer charmante dwingeland.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

5. De eerste 10 dagen9 November 2008

Inmiddels woont LA nu 10 dagen bij ons. Zondag avond, de diva LA ligt net in bed. Jaja, ons bed. Dora te kijken zonder geluid, met beer in haar armen, babypop ernaast. Het is nu 22 uur, en ze is al sinds half 7 vanochtend Erg Wakker. Slapen komt absoluut niet im Frage. Ondanks oogwrijven en ga-hapen. Knokken wil ze!

LA begint zich bij ons steeds vrijer te voelen, mooi om te zien. Zo begon ze pas vanaf vrijdag jl zomaar over wensen rondom sjokopasta en pindakas. Uiteraard zijn wij meteen boodschappen gaan doen om voor haar Nutella te halen . Tja, dat woordje "pindakas" kan ik helaas niet plaatsen, wat zou ze daar toch mee bedoelen….? Jammer eh!!

Vandaag kwamen Marius en SiuMei bij ons eten, met My Little Pony! LA was erg onder de indruk en heeft hen dan ook als dank tot in de late uurtje geentertaind. Met het uitgebreid reinigen van hun gezichten met Jip&Janneke doekjes, kusjes, leuke opmerkingen, ijsjes delen en andere aandachttrekkerijen. Feest dus.

Gisteren waren wij bij de 40e verjaardag van Marjolein in Groningen. In de auto heeft LA heen en ook terug geslapen dus vanochtend was ze heel Vroeg Wakker. Grrmpff.  Die verjaardag vond ze erg leuk want ze kreeg zelf ook kadootjes, een boekje en een konijn. En er was een grote schaal met spekjes die een magische aantrekkingskracht op haar had. Tranen met tuiten bij het weggaan, zoals bij ieder afscheid. LA wil nooit weg en ze wil ook nooit naar huis. Feesten met elkaar en kadootjes geven, daar draait het om!

De w is nog wat moeilijk.  Zodoende reageert ze regelmatig als een zeer verontwaardigde Texaan op vele voorstellen en vragen  met een kort en krachtig  “Hell!”.  Wij gaan héll naar buiten en ik wil héll een banaan en ik ben héll lief! Zodoende kan melk zomaar harm zijn, hater trouwens ook,  en gaat ze soms met doekjes happeren.

Van Joost en MeyL hebben we niet alleen veel kleding (super!) gekregen maar ook een buggy en een ledikant. Buggy is echter beetje stroef en niet meer inkapbaar. Ledikant is hoog en gesloten en dat trekt deze dame niet. Wij zijn nu op zoek naar een kleuterledikant met open spijlen  - dan eerst naast ons bed, dan langzaam ermee de andere kamer in, zodat ze uiteindelijk in eigen kamer slaapt. LA heeft haar hele leventje met mama iedere nacht op het grote matras geslapen. Geen eigen bedje laat staan een eigen kamertje gewend dus. En we waren ook op zoek naar een andere buggy. Op Marktplaats gekeken, wat aanbiedingen op een rij gezet en de eerste die wij belden (onze voorkeur) gaf meteen aan dat wij de buggy konden ophalen zonder enige kosten. Omdat LA een crisis pleegkind is. Ik was erg ontroerd door dit aanbod. En het blijkt een super mooie sportieve buggy te zijn! Dank Arie en zijn familie.

Dinsdag mag LA voor het eerst weer haar moeder zien - een uurtje spelen bij Jeugdzorg, onder begeleiding. Ben erg benieuwd hoe ze daarop reageert!

Inmiddels 23 uur geweest, LA loopt zowaar weer de woonkamer in, horten en stoten, tranen, en Ik Ben Nog Lang Nie Moe-oe-oe.... Dat belooft een pittige nacht te worden.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

4. Jarig6 November 2008
Inmiddels een paar dagen later. LA is al meer aan ons gewend en veroorlooft zich steeds meer vrijheden. Zo hoort dat ook. In de winkel probeert ze mijn mandje vol te stouwen roze meuk en zet een keel op wanneer ze t niet van mij mag kopen. En nee, dat mag inderdaad niet van mij.

En snachts ligt ze breeduit in bed. In ons bed. We hopen haar naar haar eigen bedje te krijgen maar dat kan nog wel ff duren. Letterlijk dwars in ons bed met haar voeten in het gezicht van ‘Jan en haar uitgestekte vingertjes in mijn ogen. Af en toe schreeuwt ze in haar droom – Niet doen! Of -huilerig- Naar mama toe!  En vannacht doodleuk een keer spontaan Jaaaah, nog een keer! Ook probeerde ze  uit volle borst  ‘Jan vannacht over te halen om met haar naar buiten te gaan rond een uur of 4. Ik wil echt naar buiten! Heeft ie toch maar niet gedaan. Maar je begrijpt, ‘Jan en ik slapen eh iets minder goed dan LA. Toch eens iets op gaan verzinnen…

Woensdag was ze jarig. Er kwamen een paar kinderen met hun moeders om bij ons te spelen en roze taart te eten. LA  was erg blij met al haar kadootjes en vooral ook met de aandacht van die andere kindjes. Veel rennen en lachen en gieren. Al die ervaren moeders knikten mij bij dit aanblik bemoedigend toe en verzekerden me dat LA vanavond wel vroeg zal slapen want oh wat was ze moe. Nou, moe was ze zeker, maar met geen stok in bed te krijgen. (Is overdrachtelijk eh, hebben we niet geprobeerd). Sterker nog, ze wilde met ons wandelen met de poppenwagen waarin haar nieuwe pop prijkt. Zo liepen wij ge4en een ommetje door het donker de motregen, dat zou vast extra helpen bij het inslapen. Om 22.30 uur zat zij echter nog prinsesheerlijk op ons bed met geluidloze Dora al gapend en in haar ogen wrijvend uit alle macht te vechten tegen haar slaap. Dat gevecht verloor ze overigens om 22.45 uur.

Inmiddels is het donderdag 15.30 uur en ondanks zichtbare moeheid wil ze maar niet slapen. Ik ben echt niet moe! Inmiddels heb ik een telefoontje gehad van Crisishulp, dat ze na het weekend een uurtje mama en LA samen laten spelen onder toezicht van Jeugdzorg. Dat is spannend.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

3. Mama!4 November 2008
 

Zo’n vrolijk kwebbelend meisje in huis is heel gezellig, dat nachtelijk getrappel neem je dan al snel voor lief. Soms moet ze echter plots hartverscheurend huilen – ik wil naar mama, ik wil echt naar mama! Wij laten haar wat uithuilen en leggen haar uit dat mama haar ook mist, dat mama van haar houdt en dat ze LA komt ophalen wanneer ze weer beter is. Maar een meisje van nog net geen 3 kan daar rationeel niet zoveel mee. LA zoekt bij ‘Jan en mij de knuffels maar gebruikt ons ook als boksbal wanneer ze driftig wordt. Is te begrijpen, maar soms ook welverwarrend, helemaal wanneer zich dat 3x in een kwartier afwisselt.

Het zgn Startgesprek vond elders in A’dam plaats. Gelukkig kon mijn moeder die dag even oppasoma spelen, en hoewel ze elkaar pas net een uurtje kenden hebben zij zich prima samen vermaakt. Het Startgesprek is met Jeugdzorg, Crisishulp, Pleegzorg en dan de moeder en de pleegmoeder. Uit privacy overwegingen vind ik dat ik hier niet te veel over mag uitweiden, maar die ontmoeting heeft me zeker geraakt. Moeder blijkt  verdrietig, labiel en in de war, zij en LA zijn 2 handen op en buik, slapen al 3 jaar lang iedere nacht samen en zijn voor elkaar de belangrijkste persoon op deze wereldbol. Moeder heeft duidelijk hulp nodig, maar zij wil ‘alleen’ haar dochter terug. In haar (slechte) staat van zijn lijkt het me moeilijk om je te realiseren dat er eerst aan jezelf, (incl verslaving, woonruimte, geld/werk), kortom aan stabiliteit moet werken voordat je je bloedeigen dochter terugkrijgt. Ik heb moeder verteld dat het goed gaat met LA, dat ze goed eet, dat we haar verjaardag gaan vieren, dat ze mama ook mist. Heb haar een vrolijke foto van 2 nov geven van haar dochter, en heb op mijn verzoek er ook een van moeder gekregen die bij ons thuis kan worden opgehangen. Tevens kreeg ik de beer van LA mee. De beer hebben we haar gegeven bij het slapen gaan, de foto van mama tonen we over een dag of twee, geen idee hoe ze hierop gaat reageren…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

2. De eerste 24 uur1 November 2008

 

Daar zit je dan, met zo'n dreumes die (niet altijd verstaanbaar) brabbelt en vol vertrouwen met haar armpjes om je nek op je arm zit en ons bijna-100m2 appartement voor het eerst bekijkt. Ze besloot, nadat ik haar een tour had gegeven en verteld had dat wij het leuk vonden dat ze kwam logeren, te kijken of er nog een andere optie was. Ze pakte me bij de hand, leidde me naar de voordeur en zei op fluistertoon "Kom, we gaane ander huis kijken. Deze is wel heel klein he!".

Ik heb dr na een glaasje appelsap in bad gedaan hetgeen erg nodig was. Ze had bijna niets qua kleding bij zich - een vervuild jasje van haarzelf en geleende 3e handskleding van jeugdzorg. Ook ook geen eigen pop of knuffel. Gelukkig hadden wij eea in huis (dankzij twee lieve nichtjes die al ietsje ouder zijn).

LA heeft geen zussen of broers denkt men. Ze wordt woensdag (!) 3 jaar. Is heel lief maar soms ook oostindisch doof (planten perforeren is leuk maar mag niet van mij, heel flauw). Dat lieve is leuk maar eigenlijk een slecht teken natuurlijk. Ze zou boos en verdrietig moeten zijn en grote mensen niet zo klakkeloos moeten vertrouwen. Ze zoekt regelmatig haar moeder vanuit de serre – die is “ziek” en komt haar halen wanneer ze beter is (is haar zo verteld). En iedere auto/fiets id straat is natuurlijk mamma. Tot nu toe heeft ze drie keer flink gehuild om mamma, da’s normaal en gezond. Maar wel zielig hoor. Ze heeft het ook over dat politie komt (gets wat heeft ze meegemaakt!) en dat de baby weg is (kan haar pop zijn?). Ze kwebbelt veel. Is ondanks andere berichten toch zindelijk, er is alleen snachts een luier. Maar ze kan ook heel afwezig zijn en doen alsof ze er echt niet is. Alsof ze zichzelf afschermt van nare dingen. Beetje beangstigend.

'Jan kwam die eerste dag half 7 huis en heeft zichzelf geheel vrijwillig en binnen een kwartier om haar kleine vinger gedrapeerd. Dus mocht ze meteen bij ons in bed slapen, hij heeft de Hema voor haar leeg gekocht zaterdagochtend en mocht ze van hem maar liefst 4x de minidraaimolen in!

Wel ontroerend hoor, hoe zo’n klein mensje vol vertrouwen tussen ons in ligt en zich door ons laat troosten bij haar vele nare dromen. Ze is een keer of vijf gaan roepen en huilen zonder echt wakker te worden. Zo meldde ook dat ze wilde drinken en trok mijn t-shirt omhoog (mij was verteld dat ze inderdaad nog aan de borst zat), maar was oke toen ik haar direct vertelde dat er bij mij niet inzit. De eerste ochtend werd zo om 7 uur echt wakker – ze ging overeind zitten en vertelde luidkeels en zonder omhaal dat als je naar de kapper gaat hij je haren knipt. Da’s klare taal.

Eten doet ze goed, de lust alles behalve Zwitserse strooikaas. Maar ik ben eerlijkgezegd de enige die ik ken die dat wél lekker vindt...

LA wil graag Naar de Kindjes, volgens jeugdzorg is ze nooit echt bij kindjes geweest behalve gisteren dus een paar uur in het crisisopvanghuis. Maar ze zegt dus van gezelschap te houden, da’s fijn, dan kunnen we de komende tijd eens samen op pad. Nu wel nog ff rustig aan. Voor haar, maar ook voor mij. Ik ben gisterochtend nogal door mijn rug gegaan, niet bepaald prettig en ook niet zo’n goede timing!

LA zit nu een tekening te maken voor mamma en heeft net boterham met K3 hagelslag op (eerst keurig een met smeerkaas gegeten, jaja).

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

1. Het is zover!31 October 2008

Vandaag werd ik om half 4 gebeld met het verzoek of wij LA wilden opnemen. Een uurtje later (!) werd ze naar ons huis gebracht. Ik had net tijd gehad om snel naar de Etos te rennen voor luiers (welke grootte?!) en een soort peutermelk. De houten speelgoedkist had ik pas half beschilderd -lekker kneuterig maar ozo goed bedoeld- met Bruna figuurtjes. En er liep een reservering voor diezelfde avond voor de film Vox Populi bij Tuschinski waar ik lekker met 'Jan heen zou gaan...

Telefonisch kreeg ik van een vriendelijke heer van Spirit Pleegzorg te horen dat het om een meisje gaat van bijna 3, we noemen haar hier LA. De kinderbescherming houdt haar en haar moeder al sinds juni in de gaten. Ze is in verwaarloosde staat gevonden in een appartement dat illegaal werd bewoond met weinig meubels en en verder veel vuil op de grond. Moeder is labiel en er werd gesproken over drugs en prostitutie. Het fijne weten we er (nog) niet van en eigenlijk doet dat er ook niet toe. LA moest naar een veilige plek worden gebracht. Normaliter schijnt zo'n kindje dan op een vrijdagmiddag naar "een noodbedje" te worden gestuurd en dan gaan maandag alle hulpverleners kijken wat er moet gaan gebeuren. Het schijnt dat de medewerkers van Jeugdzorg en Crisis Center erg met LA te doen had en toen mocht ze zo door alle wachtlijsten heen, hup meteen naar een gezin. En zo kwam LA dus bij ons.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

De Aanloop28 October 2008

'Jan en ik (Mac) wonen 10 jaar samen in Amsterdam en hebben gedurdende ruim twee jaar het adoptietraject bewandeld en toen dit ivm jarenlange wachttijden uiteindelijk nauwelijks nog mogelijk leek hebben we pleegzorg in overweging genomen. Enige tijd geleden is rondom pleegzorg besloten dat niet meer het Herstellen van de bloedband maar het Welzijn van het kind centraal staat. En in dat laatste kunnen 'Jan en ik ons in ieder geval goed vinden.

Er zijn enorme verschillen tussen eigen kind en adoptiekind en pleegkind, daar zijn wij ons terdege van bewust. We staan telkens open voor andere opties, maar wanneer is dat wat je 'krijgt' toch teveel een consensus met meer water dan wijn en verliezen we ons uitgangspunt niet uit het oog zo? Daar hebben 'Jan en ik veel over nagedacht en gesproken.

Een pleegkind is niet jouw kind en wordt dat ook niet. Heeft vrijwel altijd een erg nare tijd achter de rug. Er zijn ouders die een rol (blijven) spelen terwijl het kind bij jou woont. En je hebt als pleegouder bar weinig in de melk te brokkelen. Dat leerden wij ook bij de pleegouder cursus (die wij na de adoptieouder cursus hebben gevolgd).

'Jan en ik hebben die cursus als leerzaam en prettig ervaren. Ook hebben we een paar keer duidelijk laten weten dat wij het niet alijd eens waren met het idee dat het contact met de biologische ouders altijd en coute-que-coute in stand gehouden moet worden. Dit leidde tot redelijk diepgaande discussies met de cursus leidsters, want dit werd door hen gezien als een absolute voorwaarde om pleegouder te mogen worden.  

Er zijn overigens verschillende vormen van pleegouderschap. Langdurig, crisis en weekend/vakantie. Of varianten hiervan. 'Jan en ik wilden graag langdurig. maar da's ook best eng natuurlijk. Door zgn bedrijfseconomische omstandigheden op mijn werk kreeg ik de mogelijkheid om per 1 oktober vrij te zijn om pleegouder te worden. Wij hadden zelf januari 2009 in gedachten, en zagen nu zomaar 3 maanden eerder een kans om met pleegouderschap te beginnen. Zodoende besloten we om een keer zgn crisisopvang te doen. Om te oefenen. Niet in de laatste plaats voor onze emoties, dat oefenen. Want je weet dat het kind weer weggaat maar je gaat er toch gewoon an hechten. Dat is menselijk. Ik zou voornamelijk de zorg op mij nemen, 'Jan blijft gewoon fulltime werken. En zo gaven wij ons op voor een eenmalige crisisopvang. Het enige dat je kunt aangeven is leeftijd - wij hebben een scope van 6 maanden tot 4 jaar gegeven. Een baby of een peuter.

Dat is moeilijk voorbereiden - wel of niet luiers, maxi cosi, box, badje, fiets- en auto zitje en zoja welke maat. Wordt alles Sponge Bob of Cinderellaroze? Gelukkig hebben veel vrienden en familieleden allerlei benodigdheden aangeboden in bruikleen. Op afroep, heel handig.

Ik heb dus een lijst samengesteld. En verder moest ik me Mentaal Voorbereiden, zo heb ik me laten vertellen. Daar heb ik de oktobermaand voor gebruikt - veel naar de film, wandelen met vrienden, even naar Frankrijk, lunch- en koffie- en borrelafspraken met vriendinnen, meer sporten dan gewoonlijk, het huis een beetje opruimen en ruimte vrijmaken voor "hetgeen er komen gaat"...

Wij gaven aan dat we per 1 november 2008 bemiddelbaar zijn en wachtten die datum af.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer