Woensdag was Ron zijn auto aan het uitmesten en toen hij terugkwam trof hij het volgende aan:

Ja, en probeer ze er dan maar eens uit te krijgen Ron is dus maar gelijk doorgereden naar de Noordkust om ze hun dagelijkse uitje te geven. Daar was het ze natuurlijk allemaal om te doen, haha.

Van links naar rechts: Floortje, Miep, Dushi

Vooraan: Zeus

Wat het Nederlands elftal afgelopen WK voetbal niet lukte heeft het Arubaanse honkbalteam wel voor elkaar: "We" zijn wereldkampioen in de Senior League World Series!

Eiland loopt uit voor honkbalwereldkampioen

ORANJESTAD — Scholen zijn eerder uit, ambtenaren hoeven maar een halve dag te werken en een groot feest volgt in het Joe Laveist Sportpark. De regering heeft sinds zaterdagmiddag met man en macht gewerkt om vandaag het eerste Arubaanse team ooit dat de Senior League World Series won, op grootste wijze te verwelkomen.

De ochtendkranten staan vol met felicitatieadvertenties van de overheid en premier Mike Eman laste gisteren zelf een persconferentie in. Daarin riep hij burgers op om massaal naar de luchthaven te komen voor een warm welkom, dan wel langs de weg te staan tijdens de parade. Om van publiek verzekerd te zijn, kregen ambtenaren dus vanaf 12 uur vanmiddag vrij en gingen de scholen een uur eerder dicht.

Parade over het eiland
De honkballers worden vandaag rond drie uur ’s middags op de luchthaven verwacht. Ze komen vanuit Miami waar overigens Sport-minister Richard Visser al eerder heen vloog. Na ontvangst op de luchthaven staat een grote parade gepland die de jeugdige honkballers over bijna heel het eiland brengt. Van de luchthaven richting Noord langs de hotels en via Ponton weer door de stad langs de Vondellaan. Via de Las Americas rotonde gaat de stoet richting San Nicolas om te eindigen in het Joe Laveist sportpark waar het feest met optredens van diverse bands verder gaat.  Overigens is er ook commentaar op deze route. Zo vindt Edmond Croes, eigenaar van onder meer de krant Solo di Pueblo en radiozender Top FM, de route ‘erg slecht gekozen’. Het steekt hem dat de overwinningsparade niet door Santa Cruz gaat. “Nou net de buurt waar de Latijns Amerikaanse honkbalkampioenen vandaan komen. Het lijkt erop dat de regering met opzet deze wijk buiten beschouwing laat”, aldus de mediaman, overigens gelieerd aan oppositiepartij MEP.

Bron: Amigoe

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik verslaafd ben aan het lezen van boeken. In bed, op de porch, het strand, soms in de pauze op mijn werk, heerlijk!! Het komt dan ook met enige regelmaat voor dat mensen die deze kant uit komen door mij gevraagd worden om voor pakezel te spelen. Want tot op heden waren de nieuwste boeken van Karen Slaughter, Elizabeth George, Jeffrey Deaver e.a. hier niet of moeizaam te krijgen.

Tot gisteren. Aruba heeft nu ook een Bruna inclusief de Boeken Top 10 enz.! Na de bekende zaterdag-strandmiddag ben ik gisteren tegen zessen toch maar even wezen buurten bij deze nieuwe winkel. En oh, het was net of ik een snoepwinkel binnenkwam. Alleen de geur al van al die nieuwe boeken en tijdschriften!

De prijzen zijn wel een stukje hoger dan in NL (het scheelt zo'n 4 Euro op een boek) maar alleen het feit dat hier nu al boeken liggen die ik nu nog via een vriendin heb besteld is al een genot. Ik ben de deur uitgewandeld met de Viva, de Voetbal International (je kunt hier zelfs een soort van abonnement afsluiten wat zoveel wil zeggen dat ze het tijdschrift dan voor je klaarleggen op het moment van binnenkomen - woensdag uit in NL, donderdag of vrijdag op Aruba) en een boek van Tess Gerritsen. Het wachten is nu nog op de boeken van vriendin Angélique (graag persoonlijk afleveren bij de Bruna inclusief signeersessie)

De afgelopen week was een beetje de week van Ron. Het begon vorige week zaterdag met het afscheid bij Salt & Pepper. Marianne, John en ik alsook mijn collega Serge met vriendin Mary-Ann zijn voor de laatste keer bij S&P wezen eten (nou ja, dat Ron er nog chef was). We hebben bewust gekozen voor Chefs salade en Chefs desert, haha. De chef zelf kwam, bij hoge uitzondering, e.e.a. aan tafel brengen.

Van zijn keuken-collega's had ie vrijdag al een afscheid gekregen. Een grote kaart met allemaal foto's van collega's en bijbehorende tekstjes in 4 talen, een lekker luchtje met douchegel, een fotolijstje, een lunch etc. Zaterdagavond nog met de rest van het personeel geborreld en een kadobon van Tri-Bike gekregen. Ze waren het er allemaal over eens: ze gaan hem missen!

Zondag zijn we, vooruitlopend op Ron z'n verjaardag, gaan brunchen bij de Hyatt. Vorig jaar hebben we dat al eens met Roy & Anneke gedaan en dat is zo goed bevallen dat we besloten om er weer eens helemaal los te gaan. En geloof me, dat kan daar prima!

Tot onze verbazing zagen we Giovanni van Bronckhorst ook nog met gezin verschijnen. Toen Marianne en ik terugkwamen met een bord vol lekkers en ik aan Ron vroeg waar "die kakkerlak" toch gebleven was zei mijn man: ach schat, een beetje Bob-spray* en hij is weg hoor;-)

Om tien uur hadden we voor 4 personen gereserveerd (Marianne, John - Wendy & Gerald waren helaas met vakantie - Ron & ik) en rond half 1 's middag rolden we naar buiten. Aansluitend hebben we heerlijk uitgebuikt op Manchebo Beach en de zonsondergang hebben we "gevierd" met bier, rosé, stokbrood, salades, meloen etc. Kortom, een hele feestelijke dag!

Ja, ik weet het, life sucks, haha.

Maandag, op de verjaardag zelf, had ik lekker vrij genomen en hebben Ron en ik een relax-dag gehouden. Natuurlijk zijn familie & vrienden hem niet vergeten en werd er regelmatig gebeld. Per post kwam er zelfs nog een heuse kappersbon. Hint??

Dinsdag was de eerste dag van Ron bij Marandi. We zijn nu bijna een week verder en hij vindt het harstikke leuk. En ik ook, want hij komt veel eerder thuis dan toen hij nog bij S&P werkte. Daar tegenover staat dan wel dat ie geen ontbijtdiensten meer heeft en voorlopig 6 dagen ipv 5 moet werken. Maar ach, je kunt niet alles hebben

Het uitzicht van Ron vanuit de keuken van Marandi. Toch wel wat anders dan de parkeerplaats bij Salt & Pepper

* Bob-spray is een merk insecticide die iedere bewoner van Aruba wel in z'n kast heeft staan. Het werkt tegen o.a. kakkerlakken, mieren e.d.

Twee maanden geleden werd ik opgebeld door de vergunningen-mijnheer. Of ik er aan dacht om mijn vergunning te verlengen. Omdat hij wel erg veel geld vroeg (afl 950 + afl 640 die ik sowieso moet betalen) besloot ik het dit keer zelf eens te gaan regelen. In de rij voor een uittreksel moest ik toch evenals het laten maken van de pasfoto's. Het enige dat nog overbleef was het invullen van het aanvraagformulier, het afvinken op de checklist en overal kopietjes van maken. Dat laatste, daar zijn ze hier gek op;-)

Een afspraak om de boel in te leveren kan tegenwoordig via de website van de DIMAS. Op 1 juli j.l. heb ik alles keurig ingeleverd en vandaag kon ik mijn vergunning al halen. Tjee, in slechts 3 weken tijd!! En ik heb ook nog eens afl 950 uitgespaard.

Ik mag weer een jaar legaal wonen & werken op ons prachtige eilandje, joepie!

Kreeg nog wel van mijn man een sms of ik me dan wel wil gedragen want hij is immers de garantsteller, haha.

ORANJESTAD — Mark van Bommel tekent boekjes, ballen en shirts van het publiek bij aankomst op Renaissance Marketplace. Samen met zijn Oranje-collega’s Dirk Kuijt, Arjen Robben en André Ooijer werd hij gisteravond voor een uitzinnige menigte gehuldigd. Ook werd het viertal door premier Mike Eman uitgeroepen tot goodwill ambassadors van Aruba. André Ooijer gaf nog een korte toespraak waarin hij namens zijn collega’s iedereen bedankte en een fijne avond toewenste. Hierna werden nog wat handtekeningen uitgedeeld en foto’s genomen, maar al gauw snelden de spelers, gevolgd door een grote groep fans, naar de speciale bus die hen opwachtte op de parkeerplaats. De vier spelers vieren op kosten van de regering vakantie op Aruba. Giovanni van Bronckhorst voegt zich binnenkort bij het gezelschap. In ruil voor het verblijf hebben de heren toegezegd dat ze, naast aan de huldiging, ook een voetbalclinic geven voor jonge spelers en meewerken aan een fotoshoot. De huldiging is door diverse media in Nederland gemeld, waaronder RTL Nieuws.

Bron: Amigoe

Tweede worden en dan zelfs op Aruba worden gehuldigd..... Wat een gemiste kans dat ze Ajax afgelopen seizoen dan niet gevraagd hebben

Ron werkt nog tot eind juli bij S&P, daarna vertrekt ie naar restaurant Marandi. Daar zal hij, net als bij S&P, de functie van chef-kok gaan vervullen.

Na bijna 5 jaar vond ie het tijd worden om zijn horizon te verbreden. Hij was niet echt op zoek want hij had het nog steeds wel naar zijn zin bij S&P maar dit kwam precies op een goed moment op zijn pad.

Vanochtend hebben de ontbijtdames uit "zijn" keuken al een traantje geplengt toen hij vertelde dat hij ze ging verlaten. Nou ja, beter zo dan dan ze blij zijn dat ie weggaat

Ik ben in ieder geval supertrots op mijn mannetje en weet zeker dat ie er daar ook iets moois van gaat maken!

In plaats van een dagje op het strand van Havana besloten Marianne, Wendy & ik om eens mee te rijden met een groepje mountainbikers dat er iedere zaterdag op uittrekt. Verzamelpunt was Tri-Bike, de grootste (en volgens mij enige) fietsenwinkel van Aruba. Tijd van vertrek 4 pm. Er verzamelde van alles: beginners (wij), gevorderden, de dikke-buiken-club (zoals de 40+ mannen  zichzelf noemen) en onze gids Annemarie. Zij geeft ook 2x in de week spinningles en ze had al een paar keer gevraagd of we eens meegingen. De groep splitst zichzelf onderweg gewoon op, zodat de fanatieken doorkunnen en niet hoeven wachten op de "kneusjes". Prima geregeld dus.

Gisteren was het dan zover. 's Ochtends was Ron al druk in de weer om mijn fiets te prepareren. Even alles nakijken, smeren etc. Was niet echt nodig want hij staat vooral stoffig te worden. Doodzonde natuurlijk. De fietsendrager achter de auto, fiets eraan en de vriendinnen opgehaald. We waren keurig op tijd dus konden we elkaar nog wat dollen over de helmpjes etc. Het eerste stukje was gelukkig asfalt zodat ik even kon wennen aan de fiets en pedalen (ik heb SPD pedalen wat betekent dat je vastzit met je schoen - een kliksysteem). Ook het schakelen was spannend  want er zitten onwijs veel versnellingen op mijn fiets en dat geeft tijdens het fietsen soms rare taferelen (ineens blokkeren als je de voor- en achter versnelling te snel na elkaar veranderd waardoor je dus de heuvel verder wel lopend kan doen, haha).

Daarna was het vooral genieten. Het is natuurlijk prachtig om tijdens het fietsen niets anders te zien dan geiten, cactussen en zee en alleen de wind om je oren te horen. Echt superleuk.

Ik was zelfs zo onder de indruk van al het moois dat, eenmaal bovenaan de heuvel bij de Natural Bridge, ik helemaal vergat dat je, voordat je stil gaat staan, wel even je schoen los moet klikken. Ik ging dus in een hele sierlijke, slowmotion, vrije val naar links. Op mijn linker-elleboog en knie prijken nu een paar schaafplekken en op mijn rechteronderarm zit een flink ei. Zal wel leuk blauw worden, haha. Nou ja, heb ik in ieder geval een leuke herinnering aan mijn fietstocht

Een jaar te laat want mijn bolide had eigenlijk in april 2009 gekeurd moeten worden maar een kniesoor die daar op let

Ron had de auto keurig gewassen, voorzien van nieuwe ruitenwissers (dat vinden ze hier altijd belangrijk), de portieren weer een open- en dichtknopje bezorgd en alle vloeistoffen bijgevuld. Tegenwoordig hoef je niet meer in de rij maar kun je gewoon op afspraak. Oké, het duurt dan wel een paar maanden voordat je aan de beurt bent maar het gaat ter plaatse toch een stuk efficiënter.

Ik was volgens goed Macamba-gebruik natuurlijk weer veel te vroeg maar ik kreeg gelijk een nummertje en mocht doorrijden naar het keuringslokaal. Er waren nog een paar auto's voor mij dus ik parkeerde er netjes achter. Eenmaal aan de beurt om mijn auto te verplaatsen wilde hij niet meer starten. Neeeeee!! Het zweet brak me uit (en het is de afgelopen weken al zo verschrikkelijk klam en warm). Het was iets met startmotor, vocht en bougies of zo. Kan wel kloppen want het heeft afgelopen nacht behoorlijk geregend en ik heb dus met mijn lage auto door diverse plassen gereden. In ieder geval deed ie het een paar minuten later weer wel. De opluchting was groot! De keuringsmijnheren waren, dat moet gezegd, echt supervriendelijk. Ja, een hulpeloze vrouw in rok (beetje bewuste keuze vanochtend bij het aankleden) doet het hier natuurlijk altijd goed, haha.

Anyway, de verlichting, toeter, ruitenwissers, gordels en remmen werden gecontroleerd en daar zag ik tot mijn grote blijdschap dat het oude keuringsstickertje werd vervangen voor een nieuw exemplaar. Mijn toet kan er, keuringstechnisch gezien, weer 2 jaar tegenaan. Jippie!

Vanochtend bij het belastingkantoor dacht ik 2 vliegen in 1 klap te slaan: het stempelen van de BBO- en loonbelasting-aangifte voor de zaak en het betalen van mijn vergunning-leges.

Zegt die mijnheer bij het loket: "de betaling voor de Dimas kan vandaag niet want het is de 15e en de laatste dag om de BBO te betalen dus er kunnen geen andere betalingen worden gedaan". Huh?????!!!??? Ik: "nou het leek mij wel efficiënt, dan hoef ik niet 2x hier in de rij te staan en bovendien staat er nergens op het formulier of op jullie site dat betalen op de 15e van de maand niet kan/mag". Het kwam er op neer dat het eigenlijk niet kon, als ie voor mij een uitzondering maakte moest dat voor een ander ook etc. etc. Omdat ik niet echt aanstalte maakte om te vertrekken (het was ook helemaal niet druk dus wat zeurde hij nou.......) heeft ie de boel toch maar voor me in orde gemaakt. Het kostte hem wel 3 hele minuten

Ook hier op Aruba is het WK van start gegaan. De vlaggetjes op/aan de auto's worden steeds meer zichtbaar in het straatbeeld, winkels kleuren langzaam oranje en zelfs de CMB bank lijkt wel op een kroeg zoveel balonnen, vlaggen e.d. zijn er opgehangen.

TeleAruba heeft, als enige op het eiland, de uitzendrechten wat betekent dat we dus verplicht zijn om naar het Arubaanse commentaar te luisteren en constant reclame door je beeld te zien lopen (repetition by Coca Cola, pfffff). ESPN, het sportkanaal bij uitstek, heeft dus een alternatief programma tijdens de wedstrijden. Ondanks andere aankondigingen zijn de beelden van Ned 1, 2 & 3 nog niet verbannen en aangezien wij dit als aanvulling op ons kabelpakket hebben kon Ron vanmiddag dus de aftrap van het WK aanschouwen zoals we gewend zijn (met fatsoenlijk Nederlands commentaar en zonder die flikkerende reclamebanners over het scherm).

Setar maakt het helemaal bond door zo'n beetje alle streams via internet te blokkeren waardoor het kijken op kantoor nagenoeg onmogelijk wordt. Vanmiddag had ik beelden van Frankrijk-Uruguay met Arabisch commentaar. Tel daar nog het gigantisch irritante gezoem van die vuvuzela's bij en je wordt knettergek. Ben benieuwd wat er komende maand van mijn internetrekening wordt ingehouden nu ik gekort word op mijn keuze in internetsites. Wordt nog een leuke discussie bij het betalen aan de balie (normaal betaal ik via internet maar ik maak nu graag een uitzondering, haha).

Heel gelukkig waren de honden toen Ron weer terug was uit Chicago. Immers, dat betekende weer met z'n allen naar de honden-hangplek "de Noordkust". Als je ze achterin de auto ziet zitten, het is echt lachen. Net een schoolreisje. Helemaal opgewonden dat ze op pad gaan.

Hier een paar foto's van het uitgelaten (leuke woordspeling;-)) spul.

In de auto is Floortje echt irritant want ze blaft naar alles en iedereen. Eenmaal buiten geniet ze met volle teugen.

Miep & Dushi

De twee nieuwsgierigsten van het hele stel, Zeus (met blauwe bandje) en Miep.

Floortje in het water, dat is wel heel bijzonder. Meestal loopt ze er in een grote boog omheen.

Bovenaan de foto Dushi, daarna Zeus, Floortje en onderaan Miep. Dit is btw niet de roedelvolgorde want dan is echt Floortje de baas. Miep onderaan klopt dan weer wel, haha.

Een paar weken geleden ontdekten we een vogelnestje in de palmboom (voortuin). Nu is dat op zich niet raar want we komen wel vaker wat bij elkaar geraapte takjes en plukjes hondehaar tegen maar dit keer kwam er ook gepiep uit. Op de keukentrap met een fototoestel in de aanslag kon ik een foto maken van 2 baby-vogeltjes.

Pa & Ma vogel waren er maar druk mee. Een paar dagen na de ontdekking zag ik Zeus op iets kauwen wat verdacht veel op een vogeltje leek. Ik was net te laat om het beestje te redden (maar misschien was ie al gedood door 1 van onze katten en was de tractatie voor Zeus) en dus hadden Pa & Ma vogel nog maar 1 baby te voeden. Weer een paar dagen later hoorde ik Pa of Ma vogel heel hard krijsen dus ging ik direct polshoogte nemen. Ja hoor, de 2e baby lag op de grond (uit het nest gevallen of een handje geholpen door onze kat Fluffy die heel opzichtig wegsloop toen ik aan kwam lopen). Omdat ik niet zo'n held ben in het oppakken van vogeltjes heb ik de hulp van Ron ingeroepen. Deze heeft met veel geduld de baby tussen de struiken uitgevist en aan de overkant van de weg op de grond gezet in de hoop dat Pa & Ma hem/haar zouden vinden.

Totale ontreddering bij de ouders want hun baby zat niet meer in het nestje. Omdat de overkant van de weg dus geen optie was heeft Ron de baby weer teruggezet in het nest, er een soort vangnet onder gebouwd en de stam van de boom voorzien van gaas zodat de katten er niet meer bij konden. Donsje, zoals wij de baby maar gedoopt hebben, heeft nog een paar dagen van het "resort" genoten en gisteren is ie uitgevlogen. Dat hebben we helaas niet gezien maar het nestje is ineens wel heel erg leeg en aangezien we zijn ouders niet meer hebben horen krijsen gaan we er vanuit dat Donsje op eigen kracht de weide wereld ingevlogen is. 

Ron (net uit bed) druk in de weer met Donsje. Hier laat ie de vogel even bijkomen van alle commotie.

Donsje zit in de schors die uitsteekt.

Vanochtend heb ik in alle vroegte Ron naar de airport gebracht. Hij gaat de komende dagen zijn voeten vol blaren lopen op de American Food Fair in Chicago. Het schijnt een van de grootste horecabeurzen van de wereld te zijn (5x de RAI).

Samen met een van zijn bazen en een leverancier blijft hij tot dinsdag de 25e in Chicago. Overnachten doen ze in dit hotel.

Zeus is dus de komende dagen de man in huis (Fluffy tellen we maar even niet mee). Op zijn jonge schouders rust de zware taak om de dames in het gareel te houden, haha.

Vorig weekend zijn Ron en ik weer eens op verkenningstocht in eigen land geweest. Al tijden is ons Arikok-park voorzien van een nieuwe asfaltweg maar we hadden dat nog steeds niet met eigen ogen gezien.

Eindelijk weer eens een zondag zonder voetbal dus zijn we na een lekker ontbijtje rond 11:00 vertrokken. Het moet gezegd, de weg ziet er keurig uit! En uiteraard doet de natuur de rest;-)

En dit is hem dan, de nieuwe asfaltweg.

Even van Boca Prins genieten. Aansluitend een heerlijke Pina Colada gedronken bij het gelijknamige "kroegje".

De grotten hebben we dit keer overgeslagen.

Onze eerste windmolens bij Vader Piet. Wel een strak gezicht hoor!

Wat je allemaal niet tegenkomt bij het rondtoeren op zondag;-)

Het "Kwibus" strand Mangel Halto. Hier kwamen we altijd met onze lieverd. Sinds zijn overlijden ben ik er, geloof ik, nog maar 2x geweest. Inmiddels is het helemaal opgeknapt en kun je er met de auto niet meer oprijden. Ron en ik hebben besloten dat dit ook de plek voor Zeus z'n zwemlessen gaat worden. Ach, er zijn ergere plekken in de wereld om je zwemdiploma te halen, toch?

Zoals al langer bekend gaat Ajax na afloop van het seizoen naar Curacao voor deelname aan de Chippie Polar Cup, een jaarlijks voetbaltoernooi. Ajax begint met een duel tegen Hubentud Fortuna, de Antilliaans kampioen.

Vrijdag 21 Mei:
18.30 Dutch Caribbean Stars - NEC
21.00 Hubentud Fortuna - Ajax

Zondag 23 Mei:
18.30 Strijd om derde en vierde plaats
21.00 Strijd om toernooiwinst

Speeltijden lokale tijd op Curacao.

Jammer dat Ron net in die tijd in Chicago zit bij de grootste horecabeurs van de wereld (volgens de Amerikanen dan....). Had graag Ajax tegen het altijd lastige Hubentud aan het werk willen zien, haha. Maar ja, er moet toch iemand op de hondjes passen

Over hondjes gesproken....Met Zeus gaat het hartstikke goed! Hij loopt als vanouds door het huis en de tuin te rennen, daagt de dames uit om te spelen en eet & drinkt veel. Vandaag ben ik ook even bij Freddie en Trix op ziekenbezoek geweest. Beiden nog een beetje sloom van de narcose en Freddie vindt die kap helemaal niks. Maar ach, morgen zal het, net als met Zeus, vast een stuk beter gaan.

Vandaag ging Zeus onder het mes. Alle dames zijn al geholpen en aangezien we geen onderscheid maken was nu dus Zeus aan de beurt.

Om half zeven opgestaan en Zeus als enige naar binnen gehaald. Ik dacht dat dat het handigst was, even snel zijn riem om en mee de auto in (die al buiten de poort stond). Niets was minder waar. Zeus schrok zich een hoedje en plaste spontaan van zich af. En ja, het is een mannetje dus dat zwiept dan alle kanten op. Inmiddels was zijn moeder als een echte Houdini onder het hek doorgekropen om te kijken wat wij (Ron was door mij geroepen om enige assistentie te verlenen want ook mijn slippers zaten vol met hondenplas) in godsnaam met haar kind uitspookten.

Na een snelle dweilsessie zaten Zeus en ik dan eindelijk in de auto. Daar bleef ie keurig op de bijrijdersstoel zitten. Eenmaal bij de dierenarts aangekomen ging het tot aan het trapje goed. Daarna moest ik hem toch echt tillen. Ook in de wachtkamer liet ie van alle spanning een plasje lopen maar de assistente was zo vriendelijk dit op te ruimen. Zeus liet zich gelaten wegen (14 kilo, schoon aan de haak) en het bloedprikken ging in alle rust. En toen kwam het afscheid-moment. Voor mij altijd het ergst. Ik had hem in de auto al gezegd dat, wat er ook gebeurde, ik hem echt 's middags weer op kwam halen en schijnbaar had ie dat wel begrepen want hij bleef rustig bij de dierenarts achter.

Om half twee ben ik weer richting Wayaca gereden om mijn prinsje (zo noem ik hem steeds tot groot leedvermaak van vrienden en collega's) op te halen. Daar kreeg ik te horen dat ie nogal in paniek uit de narcose was gekomen en zichzelf als een gek door zijn kooi had lopen gooien. Resultaat een bloedneus. De assistente heeft hem toen in een aparte ruimte gelegd maar ook dat vond ie reuze eng. Het leek een beetje op halucineren. Toen ie mijn stem hoorde kalmeerde hij gelukkig. Uit voorzorg heb ik Ron maar gebeld of ie ook richting dierenarts wilde komen zodat we in 1 auto Zeus thuis konden brengen. Ik moest er toch niet aan denken dat Zeus tijdens het rijden weer zo'n toeval zou krijgen.

Eenmaal thuis hebben we hem eerst rustig bij laten komen van alle stress. Ron is met Doris mijn auto gaan halen (die was nog achtergebleven) en ik heb me op een kleedje naast Zeus gevlijt. Op enig moment werd hij onrustig en kreeg ik het vermoeden dat ie moest plassen. Ik heb de deur naar de porch opengezet en daar stonden tante Miep, tante Floor en moeder Dushi voor zijn neus. Alle 3 maakten ze zich uit de voeten want zo'n vent met een kapje vonden ze maar niets. Na het plasje heeft Zeus bijna een hele bak water leeggesloeberd (we hebben een kleiner exemplaar neergezet zodat ie er met zijn kapje overheen kan hangen) en nu ligt ie vredig te slapen. De dames lopen nog steeds in een grote boog om hem heen. Broer Freddie en zus Trix worden morgen geholpen.

En zo moet ie nou 10 dagen rondlopen. De eerste deuken zitten er alweer in;-)

In april 2008 heeft Ron een kroon van een ananas in de grond gezet. Iedere dag heeft het plantje water gekregen, werd er tegen gepraat en is de (huis/honden)oppas geïnstrueerd hoe om te gaan met dit "kindje". Vorig weekend hebben we de vrucht ervan kunnen plukken.

Natuurlijk mocht dit heugelijke feit niet zomaar voorbij gaan en dus werd er een heus oogstfeest georganiseerd. Met een paar kilo shoarma dat over was van het eier-festijn en een vers gemaakt knoflook-sausje werd de avond ingeluid. En toen was het grote moment daar. De ananas werd gedemonteerd, geplukt, afgesneden, nou ja, hoe je het noemen wilt.

Hij was nog niet helemaal op smaak (zoet genoeg) maar even in de grillpan en daarna geserveerd met een lekker bolletje walnotenijs, een toefje slagroom en een heerlijk sausje was het een prima dessert! Ron vond het toch wel een beetje jammer dat iets waar hij 2 jaar zijn ziel en zaligheid in had gestoken met 5 minuten in onze magen zat

En zo stond de plant 2 jaar op onze porch. De ananas zat er, ik meen, in januari ineens in.

Met een beetje pijn in het hart werd het mes in de plant gezet. Gelukkig voor Ron heeft de plant weer een nieuwe scheut dus wie weet........

Even uitbuiken van de shoarma om weer wat ruimte te maken voor het toetje. Want daar was het per slot van rekening allemaal om te doen;-)