Vanmiddag dacht ik nog dat niets mijn goede humeur kon bederven na die 2-4 van ons aller Ajax (en dus de tweede overwinning binnen een paar dagen op de aartsrivaal) maar het blijkt maar weer eens dat er absoluut belangrijkere zaken in het leven zijn.

Kwibus is bij ons in de straat aangereden. Normaal scharrelt hij altijd een beetje in de struiken rondom het huis maar ik denk dat ie in een enthousiaste bui de weg op is gerend. Het is niet eens een drukke weg met eigenlijk alleen maar bestemmingsverkeer. Helaas telt hier een hondeleven niet zo zwaar en hebben de meeste Arubanen geen geld voor de rekening van de dierenarts dus ik denk dat daarom niemand de moeite heeft genomen mij op te bellen (ons telefoonnummer staat op het hangertje dat Kwibus om heeft). Ik vond hem in een kuiltje zand vlak bij ons huis. Toen ik hem optilde piepte hij van pijn en ik zag dat ie zijn ontlasting had laten lopen. Omdat de dierenartspraktijk natuurlijk niet open is, kreeg ik van Gert het advies 911 te bellen. Dat schijnt hier de gewoonte te zijn. Na achterlating van mijn telefoonnummer heb ik me weer ontfermt over Kwibus. De dierenarts belde binnen 5 minuten terug. We konden langskomen. Gert is er ook naartoe gereden voor de steun (Ron was aan het werk). De dierenarts heeft hem onderzocht maar wil graag morgen nog fotoīs maken. 1 achterpoot is geschaaft, op de andere kan Kwibus niet staan en hij reageert ook niet op pijnprikkels. Dat kan dus betekenen dat die poot verlamd is. Misschien komt het van de shock maar morgen hebben we meer duidelijkheid.

Voel me zwaar klote! Gisteren hebben we hem nog meegenomen naar Eagle Beach en terwijl wij met zīn viertjes pizza aten rende Kwibus heerlijk heen en weer. Je ziet hem dan echt genieten.

Nou ja, niet meteen van het ergste uitgaan en hopen op een goede afloop. Per slot hebben we hem niet voor niets Kwibus genoemd......