Vandaag ging Zeus onder het mes. Alle dames zijn al geholpen en aangezien we geen onderscheid maken was nu dus Zeus aan de beurt.

Om half zeven opgestaan en Zeus als enige naar binnen gehaald. Ik dacht dat dat het handigst was, even snel zijn riem om en mee de auto in (die al buiten de poort stond). Niets was minder waar. Zeus schrok zich een hoedje en plaste spontaan van zich af. En ja, het is een mannetje dus dat zwiept dan alle kanten op. Inmiddels was zijn moeder als een echte Houdini onder het hek doorgekropen om te kijken wat wij (Ron was door mij geroepen om enige assistentie te verlenen want ook mijn slippers zaten vol met hondenplas) in godsnaam met haar kind uitspookten.

Na een snelle dweilsessie zaten Zeus en ik dan eindelijk in de auto. Daar bleef ie keurig op de bijrijdersstoel zitten. Eenmaal bij de dierenarts aangekomen ging het tot aan het trapje goed. Daarna moest ik hem toch echt tillen. Ook in de wachtkamer liet ie van alle spanning een plasje lopen maar de assistente was zo vriendelijk dit op te ruimen. Zeus liet zich gelaten wegen (14 kilo, schoon aan de haak) en het bloedprikken ging in alle rust. En toen kwam het afscheid-moment. Voor mij altijd het ergst. Ik had hem in de auto al gezegd dat, wat er ook gebeurde, ik hem echt 's middags weer op kwam halen en schijnbaar had ie dat wel begrepen want hij bleef rustig bij de dierenarts achter.

Om half twee ben ik weer richting Wayaca gereden om mijn prinsje (zo noem ik hem steeds tot groot leedvermaak van vrienden en collega's) op te halen. Daar kreeg ik te horen dat ie nogal in paniek uit de narcose was gekomen en zichzelf als een gek door zijn kooi had lopen gooien. Resultaat een bloedneus. De assistente heeft hem toen in een aparte ruimte gelegd maar ook dat vond ie reuze eng. Het leek een beetje op halucineren. Toen ie mijn stem hoorde kalmeerde hij gelukkig. Uit voorzorg heb ik Ron maar gebeld of ie ook richting dierenarts wilde komen zodat we in 1 auto Zeus thuis konden brengen. Ik moest er toch niet aan denken dat Zeus tijdens het rijden weer zo'n toeval zou krijgen.

Eenmaal thuis hebben we hem eerst rustig bij laten komen van alle stress. Ron is met Doris mijn auto gaan halen (die was nog achtergebleven) en ik heb me op een kleedje naast Zeus gevlijt. Op enig moment werd hij onrustig en kreeg ik het vermoeden dat ie moest plassen. Ik heb de deur naar de porch opengezet en daar stonden tante Miep, tante Floor en moeder Dushi voor zijn neus. Alle 3 maakten ze zich uit de voeten want zo'n vent met een kapje vonden ze maar niets. Na het plasje heeft Zeus bijna een hele bak water leeggesloeberd (we hebben een kleiner exemplaar neergezet zodat ie er met zijn kapje overheen kan hangen) en nu ligt ie vredig te slapen. De dames lopen nog steeds in een grote boog om hem heen. Broer Freddie en zus Trix worden morgen geholpen.

En zo moet ie nou 10 dagen rondlopen. De eerste deuken zitten er alweer in;-)