Nee, nee, wij niet!

Ik was vanavond bijna thuis toen er een scooter achter op een stilstaande pickup aan de andere kant van de weg reed. De scooter verdween bijna volledig onder de pickup, de jongen lag alleen met zijn been bekneld. Omdat de jongen deels op "mijn" wegdek lag ben ik netjes gestopt. Ik ben rustig in de auto blijven zitten want om met z'n allen om die jongen te gaan staan had ook niet zoveel zin. Bovendien bedacht ik, dat als iemand mij wilde vragen wat ik gezien had, ze zich vanzelf zouden melden. Mijn koplampen had ik maar even uitgedaan want dat was voor die jongen zo lullig, dat licht vol in zijn gezicht. Binnen 5 minuten dienden de eerste fotografen zich aan. Het lag op mijn lippen om te vragen of zij het leuk zouden vinden om van alle kanten op de foto te worden gezet als je helemaal opengeschaaft op het asfalt ligt maar ik heb mijn mond maar gehouden (vermoedelijk zagen ze het wel aan mijn gezicht, haha).

Op dit soort momenten twijfel ik trouwens wel aan het intellect van mijn medemensen hoor. De ene camera was nog groter dan de andere, pffffff.

Na een minuut of 10 kwam de politie polshoogte nemen en een van de agenten vroeg mij mijn auto te keren en weg te rijden ivm de komst van de ambulance. Wilde mijn auto niet meer starten......Er stond wel een takelwagen klaar voor pickup en scooter en daar mocht ik ook gebruik van maken. Ik opperde dat het misschien handiger was als iemand een startkabel had. Volgens de agent moest ik de auto dan maar even duwen. Ik heb hem gevraagd of ie serieus verwachtte dat ik in mijn eentje de auto aan de kant kreeg waarop prompt een paar omstanders meehielpen;-)

Gelukkig startte ie daarna wel en kon ik via een flinke omweg (ik was er echt al bijna....) toch naar huis. Ik zal morgen wel met auto en al te bewonderen zijn in alle sensatiekranten van Aruba. En dat, terwijl ik er niets mee te maken had!