Er is al veel over gezegd en geschreven maar wat is het koud! De afgelopen weken heeft het zeer regelmatig geregend en we zijn er voorlopig ook nog niet vanaf. Hierdoor is het kwik inmiddels behoorlijk gedaald. Oké, voor Nederlandse begrippen is het nog altijd hartstikke warm maar wij lopen momenteel toch echt met lange mouwen aan. Heb nog net niet mijn winterlaarzen tevoorschijn gehaald maar het scheelt weinig, haha. Ook het douchewater wil niet echt meer opwarmen dus het is geen pretje 's ochtends en 's avonds. Voordeel van het vele regenwater is wel dat de tuin er prachtig bij staat. Helaas groeit dan het onkruid ook weer extra snel........

Goed nieuws is dat ik vandaag een paar uurtjes met Nelson heb doorgebracht. De bedoeling was dat ik voor Dick aan het werk zou gaan en ik haalde de sleutel bij Lena rond 13:00 uur op. Nelson zat op de bank en zag er opgewekt uit (voor zover dat kan met iemand die ruim 20 kilo is afgevallen door de kanker/chemo). Lena moest op zoek naar een nieuwe wasmachine want de oude had het begeven. Omdat Nelson alleen achterbleef heb ik hem dus gezelschap gehouden. We hebben over van alles en nog wat gesproken. Nelson was eigenlijk zeer positief en maakte zelfs alweer plannen voor de toekomst. Hij is er wel heel duidelijk in dat hij niet meer terug wil naar Colombia. Als Nelson weer een beetje is aangesterkt gaan de artsen kijken wat er nog kan/moet gebeuren. Het wordt waarschijnlijk kiezen uit twee kwaden want óf hij wordt geopereerd (ze halen dan de tumor bij zijn keel weg maar dat kan ten koste gaan van de stembanden) óf hij moet opnieuw aan de chemo. Zo ver is het gelukkig nog niet en voorlopig geniet hij met volle teugen van het feit dat hij weer thuis is.

Omdat ik me toch lullig voelde naar Dick toe, ik zou immers wat gaan werken, heb ik besloten de verjaardag van Erica te skippen (sorry, Erica, we maken het de 12e weer helemaal goed!) en nog even een paar uurtjes achter de pc in het magazijn te duiken. Volgende week nog even de uitleg aan Lena en dan is het echt gedaan.