30/6/2011 - Hackerdehack

De website doet het weer! Het is toch een raar idee dat mensen jouw site gebruikt voor dingen waar het niet voor bedoeld is.

Anyway, ik wilde maar even zeggen dat ik weer alive & kickin' ben

= 0

5/6/2011 - Mijn eigen boek!

Daar waar onze oud-buurtjes Leo & Lies iedere nieuwe blog van mijn weblog keurig uitprintten en in een ordner deden (er staan al diverse ordners in de kast, heb ik afgelopen november kunnen zien) is er nu een heus boek verschenen van onze eerste 5 jaar op Aruba.

Met dank aan Angélique die, zonder dat we het wisten, als verrassing voor ons het boek heeft samengesteld. Het is een prachtig boek geworden van 257 pagina's (inclusief 49 pagina's met foto's).

Links de achterkant, rechts de voorkant.

 

Liefhebbers kunnen het boek bestellen bij: http://www.aquazz.com

De opbrengst zal ten goede komen aan de Donkey Sanctuary.

= 3

5/6/2011 - New York

In 1 woord, overweldigend!

Vorige week dinsdag zijn mam, Frans, Ron en ik door John om 6 uur ‘s ochtends opgehaald en naar de airport gebracht. Via Miami kwamen we rond 5 uur ‘s middags aan in New York. Met een echte yellow cab zijn we naar ons hotel gereden, hebben we ons even opgefrist en toen was het tijd om op zoek te gaan naar Times Square. Dat zou vlakbij moeten liggen. En inderdaad, zo’n 3x vallen bij het hotel vandaan vonden we Times Square. Wat een drukte, wat een grote lichtgevende reclameborden, wat een toeristen. Voorzichtig deden we weer een stapje terug, de rustige straat van ons hotel in. Hier moesten we toch wel even aan wennen hoor, haha. We besloten eerst maar een hapje te gaan eten om vervolgens weer een poging op Times Square te maken. Wat een belevenis!

Mam & ik, de eerste avond op Times Square

Times Square bij daglicht.

Zoals gezegd, oplichtende reclameborden, veel toeristen, natuurlijk de bijbehorende (gift)shops en verkeer, heel veel verkeer. De M&M winkel (die van die chocolaatjes) viel bij mij behoorlijk in de smaak en daar zijn we later in de week nog even naar teruggegaan.

3 Verdiepingen groot: t-shirts, sokjes, poppetjes, sleutelhangers, vrijheidsbeeld in de vorm van een m&m en buizen met de bekende chocolaatjes op kleur gesorteerd.

Op woensdagmorgen zijn we gaan touren met de hop-on hop-off bus. Mijn hoofd is echt veel te klein voor alle indrukken die we deze dag op deden. Wat een stad zeg! We zijn langs alle belangrijke bezienswaardigheden gereden, van Wallstreet tot Soho, van het Waldorf Hotel tot Little Italie, van de Empire State Building tot Madisson Square etc.. Bij Central Park zijn we er even uit gegaan om van de rust te genieten. Prachtig om te merken dat alle stadsgeluiden vervagen zodra je het park binnenloopt.

Flat Iron Building

The Empire State Building in de verte

Een van de vele basketballveldjes die New York rijk is.

Favoriet bij Ron, de brandtrap aan de buitenkant van de gevel.

‘s Avonds zijn we wederom met de hop-on hop-off bus gegaan en reden we een andere route. Vanaf Brooklyn was er de geweldige skyline met zonsondergang te bewonderen.

De skyline van Manhattan.

Donderdagmorgen zijn we met de metro naar de Hudson River gereden om op de ferry te stappen naar de Statue of Liberty en Ellis Island. Maar eerst moesten we achteraan aansluiten in de rij met mede-toeristen. Nou ja, met een flesje water en zonnebrandcreme was dat nog best uit te houden, haha.

Statue of Liberty vanuit de verte.

Statue of Liberty met mijn eigen statue ervoor;-)

‘s Middags zijn we naar Ground Zero geweest. En hoewel dat vooral nog een bouwput is was de Tribute (jammer alleen dat je moet betalen want het zou voor iedereen toegankelijk moeten zijn!) erg indrukwekkend. Het is echt niet te bevatten dat in zo’n dichtbevolkt stukje New York twee vliegtuigen kans hebben gezien zich in de Twin Towers te boren. Kippenvel!

The Tribute Gallery

Op aanraden van mijn baas zijn we bij Ruby Foo’s gaan eten. Vlakbij het hotel, prima prijs, leuke ambiance en heerlijk eten!

Vrijdags zijn we eerst naar Empire State Building geweest. Natuurlijk was ook hier weer een behoorlijke rij maar met de typische Amerikaanse efficiency ging dat nog redelijk vlot. De Amerikaan zou de Amerikaan niet zijn als je niet eerst langs een fotomomentje en de giftshop werd geleid;-). Het gebouw zelf is van binnen prachtig. Veel marmer is er in verwerkt en het is akelig netjes. Eenmaal op de 86e verdieping hadden we een geweldig uitzicht over de stad.

Uitzicht over de stad New York vanaf The Empire State Building

Uitzicht vanaf Empire State Building

Weer terug op de begane grond zijn we met de metro richting China Town (“sil, do you want to buy a lolex?”, hahahaha) en Little Italie gegaan. Bij die laatste hebben we lekker gegeten met als toetje natuurlijk Tiramisu. Verder hebben we rond spitsuur nog even een klein kwartier bij een kruispunt staan kijken hoe de New Yorker zich een weg probeert te banen met zijn/haar auto-busje-taxi (doorhalen wat niet van toepassing is). En hoewel er op diverse kruispunten bordjes hangen met “don’t honk” – penalty $ 350” trekt werkelijk niemand zich hier iets van aan. Het is natuurlijk ook nogal lasting te controleren;-)

Heel veel yellow cabs (zo'n 12.500) sieren het straatbeeld.

De Mc Donalds in China Town:-)

Een Italiaans bandje in Little Italy.

En toen was het alweer bijna bedtijd. We zouden zaterdagmorgen om 5 al worden opgehaald met de shuttlebus en hoewel we nog lang niet alles gezien hadden was het om half tien toch echt gedaan. De voeten wilden niet meer. We worden oud!

De terugreis verliep voorspoedig (dit keer rechtstreeks van New York naar Aruba) en keurig volgens schema landen we op nos dushi isla. John stond ons alweer op te wachten.

Mam & Frans, superbedankt dat we deze trip met jullie mee mochten maken! John, Marianne en Antoinette, heel hartelijk bedankt voor het verzorgen van onze dierentuin!

= 2

20/5/2011 - Bezoekjes
De afgelopen maanden en de komende weken staan in het teken van bezoek. Eind februari/ begin maart is mijn schoonmoeder twee weken geweest. In haar eentje de grote plas over, ik vind het stoer! April/mei zijn mijn broertje Patrick met zijn vriendin Priscilla voor het eerst aangewaaid en hebben we, sinds jaren, weer eens samen voetbal gekeken. Op dit moment zijn mijn moeder en Frans op Aruba (met z'n vieren gaan we nog een paar dagen naar New York) en over een paar weken komen Angélique en Gerrit. Angélique zegt dat het voor een boek-release is maar wij weten beter, .
Het leuke van bezoek is, behalve natuurlijk de gezelligheid die ze meebrengen, dat er weer een hoop mooie foto's van ons eiland worden gemaakt. Ik kan de gemaakte foto's helaas niet allemaal plaatsen (soms is het bezoek zo enthousiast dat elke leguaan die ze tegenkomen wordt gefotografeerd, haha) maar dan hebben jullie een beeld.


De Noordkust weer vol met wenssteentjes.

Ron en mijn schoonmoeder zijn met deze submarine onder water geweest om al het moois te bekijken. Ik ben niet zo van afgesloten ruimten onder water, haha, maar ben blij dat de kadobon die we nog hadden liggen nuttig is besteed.

Ma, Ron en ik bij Matthew's Beachside Restaurant.

Van deze naambordjes kom je vanzelf in de vakantiestemming;-)

De Divi Divi boom levert altijd mooie foto's op.

Ons is het nog nooit gelukt om de honden zo op een rij te krijgen dus aan Patrick en Priscilla alle eer.
Van links naar rechts: Miep, Zeus, Dushi & Floortje. De dirigent: Patrick


Een sportieve uitdaging tijdens je vakantie: het beklimmen van de Hooiberg. De afdaling viel het bezoek behoorlijk tegen.....
= 0

19/5/2011 - Kampioenen!!!!!
Inmiddels zijn we een paar dagen verder maar is de grijns nog altijd niet verdwenen van ons gezicht. We zijn kampioen van Nederland en iedereen mag het weten! Man, man, wat hebben we hier met z'n allen naar uitgekeken (nou ja, de Ajax-supporters dan, haha). De afgelopen weken liepen de spanningen hoog op in huize van der Put en mocht zelfs 1 deel van het bezoek (we noemen geen namen maar ze is voor die club uit R'dam) niet meekijken als er een wedstrijd van Ajax op tv was want dat bracht ongeluk. Drie maal raden wie er met de bekerfinale toch op de bank mee keek.......... Anyway, de landstitel, daar ging het uiteindelijk allemaal om. En natuurlijk die 3e ster!

Met dank aan Tom die afgelopen zondag iedereen van drank heeft voorzien in het supportershome en tussendoor deze foto nog wist te maken;-)

En natuurlijk gaat dan de vlag uit. We laten hem de hele week hangen!


We hebben op de tribune op de tweede ring een vlag van A'dam gezien met ipv de drie kruizen drie sterren. Als ze die ook in t-shirt vorm hebben dan houden wij ons aanbevolen;-)
= 2

4/5/2011 - Uitbreiding wagenpark

Omdat de auto van Ron alweer ruim 6 weken bij de monteur staat (hij weet niet precies wat het euvel is en daarbij is ie ook nog 3 weken ziek geweest), mijn trouwe Baleno ook op zijn laatste benen loopt en wij er beiden niet van houden afhankelijk van anderen te zijn hebben we besloten ons wagenpark uit te breiden.

Wekenlang heb ik allerlei sites afgelopen, zijn we bij garages wezen kijken enz. enz. maar omdat we allebei de ballen verstand van auto's hebben en ik toch altijd het idee heb dat ik genaaid word haha, hebben we maandag de knoop doorgehakt. Het is een opnieuw gespoten Toyota Tercel geworden uit 1998, handgeschakeld (dus weer even wennen voor mij) en er zijn in de loop van afgelopen jaren de nodige vervangingen geweest. Verder is ie in februari voor 2 jaar goedgekeurd en hoewel dat hier ook niet zoveel zegt was de prijs dermate aantrekkelijk dat we tot koop zijn overgegaan. Ron is vandaag kentekenplaten gaan regelen en heeft de verzekering in gang gezet. Morgen gaan we hem halen. Leuke bijkomstigheid is dat ie hartstikke goed bij mijn Blackberry kleurt dus voortaan maak ik helemaal in stijl de Arubaanse wegen onveilig

 

= 1

25/4/2011 - Eier Smiet'n 2011

Jawel, gisteren was alweer de 3e editie van Eier Smiet'n Aruba. Dit keer had iedereen veel werk van zijn/haar outfit gemaakt en was er zelfs een stel dat thuis al op de techniek had geoefend

Na afloop van het gooifestijn was er voor iedereen meer dan genoeg shoarma en nadat de meesten moe maar voldaan huiswaards waren gegaan werd de avond door de echte die-hards afgesloten met kahlua, sambuca, bier, rum en dj Ron.

De winaars van vorig jaar: Wendy en ik voor het leukste kostuum, Ron en Gerald voor de verste worp - vandaar die 1 ook op de stropdas, haha (op het kraagje aan de achterzijde stond geschreven "winner 2010).

Even een groepsfoto nu iedereen er nog fris en fruitig uit ziet;-)

Opperste concentratie bij de gooier (Ron) en de vanger (Gerald). De titel moest immers verdedigd worden......

Het geluksei van Pris & Patrick. Thuis kwamen ze tot 10 meter, hier hebben ze een PR verbroken en gooiden ze maar liefst 21 meter. Goed genoeg voor een 4e plek.

Ondanks het meer dan goede deelnemersveld hebben Gerald en Ron de titel geprolongeerd. Met liefst 32 meter lieten ze de nummer 2 ruim achter zich. Heren: Pabien!

Met een overweldigende meerderheid aan stemmen is Sophie de nieuwe winnares van de leukste outfit geworden.

 

Organisatoren, deelnemers, familie, vrienden: allemaal heel hartelijk dank voor weer een super-gezellige 1e paasdag!

 

= 2

19/4/2011 - Niet verwacht.........
.........dat Nederland hoger in de lijst zou staan dan Aruba....

Nederland in top 10 dierenleed

AMSTERDAM -  Nederland heeft de twijfelachtige eer hoog op de lijst van dierenleed te staan. Ons land staat op de vierde plaats van een lijst met landen waar dierenleed grootschalig voorkomt.

De lijst wordt dit jaar voor de dertiende keer gepresenteerd door Stichting Dierenhulp. Griekenland is ook dit jaar weer lijstaanvoerder, gevolgd door Spanje. Op de derde plaats staan de Nederlandse Antillen.

Vorig jaar stond Nederland op de zesde plaats. Dit jaar is ons land twee plaatsen gestegen, door onder meer het verhandelen van zieke paarden, handel in tal van levende dieren via websites en het verlenen van een jachtvergunning aan leden van het Koninklijk huis. Ook de talloze meldingen over mishandelen en verminken van eenden, ganzen, zwanen, honden en katten zorgen ervoor dat ons land nu op de vierde plek staat.

De grootste stijger is Aruba, dat maar liefst zeventien plaatsen omhoog ging en nu op een twaalfde positie staat. Opnieuw wordt genoemd het afmaken van dieren, maar liefst 8500 dieren. In gesprekken met de Arubaanse overheid werd dit aantal dieren bevestigd.

Dalers waren er gelukkig ook te melden met als grootste daler Cuba met twaalf plaatsen. De hervormingen in dit land hebben een positieve uitwerking op zowel mens als dier.

De top tien van dieronvriendelijke landen ziet er als volgt uit.

1 Griekenland

2 Spanje

3 Nederlandse Antillen

4 NEDERLAND

5 Roemenie

6 Turkije

7 Venezuela

8 Bulgarije

9 Egypte

10 Portugal

 

Ik hoop dat Aruba snel weer tot de dalers behoord!

= 2

15/4/2011 - Even bijbeppen

Het stukje over het bezoek van Ma v.d. Put staat nog niet eens online (Ma is alweer aan vakantie toe, haha) of het volgende bezoek komt er bijna aan. Dit keer komen Patrick (mijn broertje) en zijn vriendin Priscilla ons met een bezoek vereren. De komende dagen staan dan ook in het teken van de grote schoonmaak.

Tussen alle overige werkzaamheden door rijden Ron en ik alweer 4 weken met elkaar mee in 1 auto en wel de mijne (Suzuki Baleno). Ron z'n auto staat al die tijd al bij de monteur die én het probleem niet direct kan vinden én daarna nog geveld werd door de griep. Mijn bolide loopt qua transmission ook op z'n laatste benen dus we zijn dolgelukkig dat we de komende week de auto van Antoinette even kunnen lenen.

We zijn nu een beetje aan het rondkijken voor een andere auto hoewel ik de mijne toch wel erg graag wil laten rijden want het blijft gewoon een toppertje.

Naast alle autoperikelen zijn we vorige week bij de bank geweest om eens te informeren wat de mogelijkheden zijn voor een nieuw dak. Afgelopen dinsdag is de taxateur geweest en aanstaande dinsdag hebben we een tweede gesprek bij de bank. We kunnen er dus nog niet heel veel over zeggen maar zodra er enige duidelijkheid is laten we middels de weblog direct van ons horen.

= 0

28/3/2011 - Vrijwilliger

Vandaag was ik, samen met Wendy, vrijwilliger bij de Donkey Sanctuary. Er was een family-day van 10:00 tot 15:00 uur. Voor de kinderen waren er spelletjes, kon je geschminkt worden, er was een kraampje met 2e hands boeken en natuurlijk kon je er allerlei ezeldingen kopen zoals t-shirts, sleutelhangers, zeepjes maar ook wortelen om de ezels te voeren. Verder kon je aan de hand van een foto de naam van de betreffende ezel raden en was er een loterij met leuke prijzen.

Voor deze dag waren alle ezels bij elkaar gezet want anders werd het wel heel chaotisch, haha. Twee ezels stonden apart van de rest. Watty is namelijk 50 (!) jaar geworden en dat werd natuurlijk gevierd. Samen met een vriendje stond hij in het middelpunt van de belangstelling. Er waren slingers, er was een echte ezeltaart voor hem gemaakt, iedereen wilde met hem op de foto en sommigen stonden zelfs voor hem te zingen.

Rechts staat de jarige job Watty

Zijn vriendje had meer belangstelling voor de verjaardagstaart dan Watty zelf;-)

 

Uiteindelijk was het doel van deze dag om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de verzorging van alle ezels op Aruba. En dat is gelukt. Maar natuurlijk is er heel veel geld nodig om de ezels de zorg te geven die ze nodig hebben. Denk aan eten maar ook aan medische verzorging en onderhoud van het terrein. Zo is er de mogelijkheid om een ezel te adopteren maar natuurlijk kan er ook eenmalig worden gedoneerd. Ga voor meer info naar: http://www.arubandonkey.org/

= 1

23/3/2011 - Ik blijf knippen en plakken, haha (bron: Knipmode - geschreven door vriendin "Koosje")

Prutsen aan gordijnen

Prutsen aan gordijnen.

Hebben jullie ook zo’n moeite om naaivriendinnen te vinden? Breien, vogelhuisjes versieren en tasjes pimpen mag dan misschien in zijn, maar mensen die anno 2011 kleding maken lijken schaars.  Dus toen een goede vriendin onlangs vroeg of ik gordijnen wilde maken voor haar, zei ik geen nee. Ze bood namelijk aan om mee te helpen.

Aangezien ik altijd erg kan lachen met haar, beloofde het een leuke avond te worden.

Met een volle pot thee verdwenen we in de naaikamer. Mijn man hoorde ons al lachen en zei ‘gaan jullie ook nog iets maken of alleen maar thee drinken?’ ‘Nee hoor lieverd, het komt helemaal goed, daar hebben wij namelijk gevoel voor!’.

Na een dag schilderen zei die vriendin nog tegen haar man dat ze ook echt gevoel heeft voor mooie kleurencombinaties op de muren. Om de volgende dag te constateren dat de tinten toch niet zo goed bleken te passen. Dus met ál haar kleurgevoel en al mijn gevoel voor gordijnen maken, gingen we aan de slag.

Door al het kletsen waren we beide niet zo scherp (lees: ik lette ècht niet op) en knipten we (lees: ik) de stof helemaal verkeerd af. Zij wilde immers, heel omslachtig; -), niet gewoon één, maar twéé gordijndelen per raam! Dus dat is de raambreedte : 2 + 2×2 cm zijnaad + 30 cm extra zoom onder – 10 cm voor de tunnel bovenaan, omdat deze van een andere stof werd gemaakt. Dan nog rekening houden met de vleug, zelfkant, stofvouw en kniplijn… Je begrijpt het al, zelfs na het uittekenen hiervan zaten we nog te prutsen!

Na een nieuwe poging rekenen en knippen leek het beter te gaan. Dit weekend hingen we ze op. Bleek dat ze te smal waren! In de lengte waren ze prima hoor. ‘Dat is tenminste nog iets…’, glimlachten we tegen elkaar. De gemeten raambreedte klopte precies. Alleen hadden we er geen rekening mee gehouden, dat ze ook nog een stuk over de kozijnen moesten hangen. In overleg hadden we eerder al besloten géén 1,5x de breedte aan te houden voor de plooien/rimpeling. ‘Gewoon rechte stukken stof voor het raam zijn prima, het is ook puur decoratie…’.

De ‘decoratiegordijnen’ moesten daarna nogmaals aangepast worden aan de roedes, want deze hebben natuurlijk ook een haak waarmee ze aan de muur hangen. En daar kan het gordijnen niet langs schuiven. ‘Uuhh, oh ja, dat is waar ook… ‘ Dus met een simpele knip in de tunnel werkte dit wel. Om te verdoezelen dat ze niet mooi sluiten, ga ik nog embrassen maken waarmee ze bijeengebonden blijven. Het hoge decoratiegehalte straalt er vanaf!

Ach, zo zie je maar, een avondje met een vriendin achter de naaimachine is super gezellig. We hebben weer een oude koe om jaarlijks uit de sloot te halen. Natuurlijk halen we dan ook het sms-je aan, die ik de volgende ochtend van mijn vriendin kreeg:

*Jambers modus aan* Overdag zijn het stoere vrouwen. De ene scheurt met haar Harley over de Arubaanse wegen, de ander is een hardcore voetbalsupporter. ’s Avonds echter zitten zij gebogen over stofjes, spelden ze zomen af en drinken een kopje thee in een achteraf kamer *Jambers modus uit*

Lieve vriendin, je bent van harte welkom voor bijpassende kussenhoesjes, dekbedden en andere leuke naaiproducten. Maar dan drinken we minder thee, zet ik je in een andere kamer en laten we ‘al ons gevoel’ thuis ;-)

Groetjes, ‘Koosje’

= 1

23/3/2011 - Niets meer aan toe te voegen.... Bron: Tim Franssen
Kort en krachtig gevloek. Tegen de tv, tegen de muur, tegen het luchtledige. Een verbale mix van geslachtsdelen, ziektes en godslasteringen. Ajax heeft verloren van ADO Den Haag. Een wedstrijd waar het er om ging. Een belangrijke te nemen horde richting een mogelijk kampioenschap. Een cruciale wedstrijd, erop of eronder, aanhaken of afhaken, en ja hoor, Ajax geeft weer eens niet thuis.

Het evalueren van de wedstrijd is frustrerend en kwellend. Je verwacht een hongerig Ajax, de vuisten gebald, het vuur in de ogen, de schaal in hun gedachte. Doof voor de haat en het gefluit vanaf de tribunes. Strijd en concentratie zijn de norm. Een basisvoorwaarde die niet aangehaald of gestimuleerd hoeft te worden. Althans, zou je denken. Tot je Van der Wiel vrij achteloos een simpele bal verkeerd in ziet schatten en Alderweireld wat nonchalant ingrijpt om hem vervolgens in eigen goal te koppen. Het zou een cynisch applausje verdienen, ware het niet dat dit ogenschijnlijke gebrek aan scherpte en strijdlust ook de andere twee goals veroorzaakt en zo het verlies van deze wedstrijd inleidt. En dus ook dat fel begeerde kampioenschap, dat inmiddels utopische vormen aan begint te nemen.

Ook Frank de Boer is de mentaliteit van zijn spelers niet ontgaan. Hij vraagt zich af of deze ‘kinderen’ wel beseffen wat ze laten liggen. Voor sommige spelers zal dit ongetwijfeld een wreed besef zijn. Maar bij anderen deel ik deze twijfel. Ik zie Alderweireld direct na de wedstrijd voor de spiegel staan om te kijken of zijn coupe nog intact is na die rake kopbal. Ik beeld me een alweer blije Van der Wiel in als hij morgen z’n nieuwe pimpelpaarse kicksen met gouden noppen thuisgestuurd krijgt. Ik moet daarbij erg m’n best doen om me voor te stellen dat Cvitanich er een minuut wakker van ligt, waar zijn collegaspits El Hamdaoui dit alles waarschijnlijk glimlachend aanschouwt. Zonder zijn bovenaardse kwaliteiten kan Ajax blijkbaar geen kampioen worden. Prettig uitgangspunt voor hem in zijn conflict met De Boer.
Dat zowel een trainer als supporters de winnaarsmentaliteit van de Ajaxspelers in twijfel trekken geeft te denken. Verliezen mag. Niet alles doen om dit te voorkomen niet. 

Een zucht. Het zijn frustraties van een teleurgestelde supporter die overduidelijk moeilijk te verkroppen zijn. Het supporterschap is lijden. De ellende en treurnis zijn het gevolg van passie en liefde voor de club. Maar ondertussen kan je als Ajacied geen wedstrijd meer ontspannen benaderen en is teletekstpagina 818 al jaren een no-go, mits je zelfmasochistisch bent. Ajax is een prachtige club die deze kwalificatie maar niet wil (of kan) bevestigen. Kampioen worden is blijkbaar niet als fietsen. Je verleert het.

Een dergelijke teleurstelling als vandaag is lastig te verwerken. Mede omdat je er constant door anderen op gewezen wordt. Het was in Den Haag al te horen: “Helemaal niets.. helemaal niets.. helemaal niets in Amsterdam!”. In de loop der middag volgden andere stadions. Het leedvermaak is al jaren onomstotelijk groot in Nederland. Er is zelfs een afglijdende club die er van leeft. Dit Calimero-gedrag zou de Ajacied moeten sterken. Deze zielenpieten denken dat als Ajax een been breekt, ze zelf harder gaan lopen.

Dus, Ajacieden, recht uw rug, hervind uw trots en duld dit zielige gedram. Overal in den lande zingt men over Amsterdam. Het toont onze status, onze grootsheid. Wij zijn Ajax. De grootste en mooiste club van Nederland. Maar niet de beste. Alweer niet. Verdomme.
= 0

17/3/2011 - Vernieuwde site Freddie & Trix
Voor de liefhebbers/volgers van het broertje & zusje van Zeus, de website is vernieuwd! Klik op de link aan de rechterkant van de pagina of hier
= 0

17/3/2011 - Woot Woot

Als jullie tijdens het bekijken van de carnavalsfoto's nog een beetje in de Arubaanse stemming willen komen:

 

Le Groove 2011 of Wak Su Bumper

 

Het refrein van Le Groove is als volgt:

 

Form A Train Form A Train....

This Is How The Train Gone Be Songing,

From The Inside WOOT WOOT*

From The Outside WOOT*

= 1

17/3/2011 - Aruba carnaval nummer 57 - 2011

Het is inmiddels alweer 2 weken geleden dat de optocht der optochten door de straten van Aruba trok. Wilde jullie de foto's niet onthouden

Ook dit jaar was er weer groots uitgepakt.

De brassband uit Suriname.

Kleuren genoeg;-)

Altijd even poseren als je ziet dat er iemand een foto wil maken.

Ma, Esther, Doris en Anja.

Ook mooi!

Deze mocht niet ontbreken, haha.

Ieder jaar is deze mijnheer weer van de partij.

 

Wendy en ik hebben besloten dat we volgend jaar met de TOB (Youth Extreme) groep mee gaan lopen. Wil het toch 1x in mijn leven meegemaakt hebben, haha.

= 1

14/3/2011 - Het haalt het niet bij Japan maar toch......

ORANJESTAD — In de nacht van vrijdag op zaterdag is Aruba opgeschrikt door een aardbeving. Het ging om een beving met een kracht van 4.1 op de Schaal van Richter. Dit is in de loop van de ochtend bevestigd door de Meteorologische Dienst van Aruba.

Het exacte tijdstip van de beving was vier minuten voor half zes in de ochtend. Het epicentrum lag 55 km ten noord-oosten van Punto Fijo in Venezuela (12.07 N en 69.89 W) en hij had plaats op een diepte van 17,3 km. Meteo liet vanochtend weten dat de beving op verschillende plaatsen op Aruba is gevoeld: Ponton, Sabana Basora, San Nicolas, Santa Cruz, Piedra Plat, Alto Vista, Palm Beach en Noord. Veel mensen die er wakker van werden, zochten hun heil op internet of plaatsten berichten op sociale websites zoals Facebook. Radiozender Top FM werd kort daarna gebeld door verontrustende luisteraars die hun belevingen deelden en hun ei kwijt wilden over wat ze hadden gevoeld.
Volgens een getuige was het een vreemde gewaarwording om wakker te worden in een schuddend bed. Het was haar wel gelijk duidelijk dat het om een aardbeving ging, omdat alles meeschut. Kasten kraakten en ramen trilden enkele seconden.
Opmerkelijk is dat deze aardbeving kort na de hevige beving in Japan volgde. Dat was inderdaad ook het geval vlak na de aardbeving in Haiti toen Aruba ook door een aardbeving werd opgeschrikt. Toen liet de meteorologische dienst weten dat er geen verband was tussen beide aardbevingen. Amigoe heeft vanmorgen tevergeefs getracht om bij meteo te verifiëren of de beving van vanmorgen wel of geen verband houdt met de beving in Japan.

Onnodige paniek
Direct na de beving in Japan circuleerden op Facebook en via blackberry-berichten geruchten dat Aruba in de gevarenzone zou liggen van de nadere tsunami. Meteo heeft deze berichtgeving vrij snel tegengesproken. Ze noemde het in een bericht ‘onnodig paniek zaaien’ en benadrukte dat het tsunami-alarm niet voor Aruba was uitgegeven. “Als er wel een dergelijk alarm moet worden uitgegeven, dan gebeurt dit via de officiële weg via onze website en niet via bijvoorbeeld Facebook”, aldus meteo.

(Bron: Amigoe)

 

Het blijft een hele rare gewaarwording: het bed voelen schudden terwijl je zelf stil ligt. Net of er een hele grote vrachtwagen door de straat rijd.

= 0

12/2/2011 - Still alive and kickin'

Dat er alweer een tijdje niets op deze weblog is geschreven wil niet zeggen dat er op Aruba niets gebeurt.

 

Het weer

Zo langzamerhand merken we dat het regenseizoen zijn/haar einde nadert. Er zijn nog wel buitjes maar niet meer uren aan 1 stuk, de wind komt weer terug en de bewolking wordt minder zodat de zon zich steeds vaker kan laten zien. De dag voordat mijn nieuwe werkzaamheden zouden beginnen hebben Marianne en ik nog heerlijk een paar uurtjes op het strand kunnen liggen. Eindelijk weer een beetje kleur op doen want de afdruk van de bikini die doorgaans toch wel op het lichaam zichtbaar is was nu volledig vervaagd, haha.

 

Werk

Mijn nieuwe baan is echt superleuk! En hoewel "mijn" container (een 40 voet container wordt helemaal omgebouwd tot kantoorruimte inclusief toilet en airco - ik word door mijn oud-collega al liefkozend havenarbeider genoemd, haha) nog niet klaar is heb ik werkplek-technisch zeker niks te klagen. Ik heb mijn intrek genomen in het kantoortje van een van de restaurants. Hier zit ik samen met een andere dame die ook in afwachting is van haar nieuwe werkplek. We mogen gebruik maken van het horeca-koffiezetapparaat dus dat zijn heerlijke kopjes Beukenhorst cappuccino en thee in allerlei smaakjes. Ook mag er meegegeten worden, hetzij van de kaart hetzij personeelsmaaltijden. Dus als Ron late dienst heeft eet ik 's middags warm zodat ik 's avonds niet meer hoef te koken. Het uitzicht is ook zeker niet vervelend (foto volgt). Het kantoortje heeft geen ramen maar daarbuiten kan ik genieten van strand, zee, zwembad, palmbomen en te dikke oude Amerikanen, haha. Het personeel is heel vriendelijk en ook goed voor mijn Papiamento want de meesten zijn Spaanstalig (gelukkig spreken ze ook Engels;-)).

De werkzaamheden zijn afwisselend en ik heb gelukkig meer dan genoeg te doen. Van 4 (nu nog, want de baas is aan het uitbreiden) restaurants voer ik o.a. de sales-sheets in, boek de fakturen van de suppliers en verwerk de betalingen (bankstatements).

Ook Ron heeft het nog altijd naar zijn zin op zijn nieuwe werk. Er liggen nog wel wat uitdagingen maar dat maakt het alleen maar leuk. Het enige waar hij niet echt aan kan wennen is die 6-daagse werkweek. Gelukkig heeft hij met enige regelmaat dagdiensten waardoor we elkaar in ieder geval 's avonds nog zien.

 

De klussen

Inmiddels zitten er in (logeer)slaap- en badkamer nieuwe ramen. De komende weken krijgen de kozijnen een likje beits, komt er een nieuwe airco en worden de muren geschilderd. De eerste bezoekster van dit jaar (Ma v.d. Put) komt over een paar weken aan en dan moet het wel allemaal netjes zijn.

Ook zullen we een nieuwe kookplaat aan moeten schaffen want uit de huidige komt niet alleen uit de gebruikelijke gaatjes het gas maar ook uit gaatjes die daar niet voor bedoeld zijn. We hebben dus hele grote gaspitten of te kleine pannen, haha.

Verder hebben we 1 bankstel opnieuw laten bekleden (nou ja, de zitting dan want daar hadden de honden een keer een hap uit genomen) en die krijgen we vanmiddag terug. Ben heel benieuwd naar het resultaat. Als het mooi is geworden gaat ook bankstel nummer 2 met de stoffeerder mee!

= 2

26/1/2011 - Nieuwjaarsduik

We zijn alweer bijna aan het eind van januari maar ik wil jullie de foto's van de Arubaanse nieuwjaarsduik (inclusief sponsoring van Unox) niet onthouden.

Een voorproefje:

Liters erwtensoep zijn er doorheen gegaan. Ook thuis kunnen we nog even vooruit;-)

 

Voor een complete slideshow klik hier. Op foto nummer 2 vinden jullie nogmaals de chef himself.

= 2

13/1/2011 - Nieuwe aanpak wegenbouw (bron:Amigoe)

De manier waarop nieuwe wegen op Aruba worden aangelegd, wordt aangepast. Dit zegt Jossy Figaroa, directeur van Directie Openbare Werken (DOW). “We moeteen de aanleg van wegen anders aanpakken. Op suggestie van onze ingenieurs overwegen we nu om cement toe te voegen aan de fundering van de wegen, om zo beter te kunnen voorkomen dat gaten ontstaan of wegen inzakken omdat er water onder de fundering komt.”
Volgens Figaroa behoort ook het toevoegen van beton tot de mogelijkheden. “Als onze ingenieurs zeggen dat er beton moet komen, dan storten we het.” Het idee kwam naar voren nadat in Sabana Liber weggedeelten begonnen in te zakken, omdat regenwater onder de fundering terechtkwam. “Zware voertuigen gingen erover en maakten de weg helemaal stuk. Dat stuk moeten we helemaal opnieuw gaan maken.” De asfaltlaag wordt daar weggehaald en opnieuw geplaatst, aldus Figaroa. Niet alleen in Sabana Liber waren er stukken onbegaanbare weg. “Ook in Babijn, Jucuri en Mabon zijn grote problemen.”

DOW zit in deze regenperiode niet stil. Met name de zandwegen zorgen voor de nodige kopzorgen. “We repareren een stuk zandweg, maar na een zware regenbui is het weer onbegaanbaar, alsof we daar nooit zijn geweest.” Figaroa zegt dat in alle wijken veel modder in tuinen ligt en ook op en langs de wegen. In voorgaande jaren was dit veel minder het geval. “We zoeken naar de oorzaak hiervan. Misschien waren rooien gedempt, misschien lag het aan de dammen.” DOW heeft van omwonenden aanwijzingen gekregen van een mogelijk ander verloop van het waterreservoir in Moko, waardoor er wellicht meer modderontwikkeling is. “We weten nog niet zeker wat de oorzaak is van alle modder, maar we gaan in ieder geval door met werken,
want we hebben begrepen dat het tot in maart blijft doorregenen”, aldus Figaroa. Na maart zijn er slechts vier droge maanden voordat het nieuwe regenseizoen begint.*

Figaroa roept de bevolking op om schade op de weg te blijven melden, zodat gaten kunnen worden gevuld en zandwegen kunnen worden geschraapt. Eigenaren van auto’s met schade kunnen eventueel in aanmerking komen voor een vergoeding. Figaroa: “Makkelijk maken wij het echter niet. We controleren of de schade daadwerkelijk door een gat in de weg komt.” DOW heeft zich ingedekt voor eventueel schadeclaims die tot bij de rechter worden uitgevochten, door langs de kant borden te plaatsen waarop staat aangegeven dat chauffeurs langzaam moeten rijden.

 

*Nou, daar zijn we dan lekker klaar mee! ! ! 

(Terwijl ik dit typ komt het alweer met bakken uit de lucht. Het is voor ons te hopen dat de bank komende zomer mee wil werken zodat we iig ons dak kunnen vervangen......)

= 1

12/1/2011 - Grote schoonmaak

Het begin van het nieuwe jaar vind ik altijd een heerlijk begin voor de grote schoonmaak. Afgelopen weekend zijn we er mee begonnen. De slaapkamer en kledingkast zijn op z'n kop gezet waardoor er weer plek is voor wat nieuws. Ook opbergboxen waar sinds onze emigratie niet of nauwelijks meer in is gekeken zijn onder de loep genomen. De inhoud van 4 boxen hebben we teruggebracht naar 2 boxen. Alle Ajax-sjaaltjes, shirts, truien en (rellen)mutsen blijven bewaard ook al zou ik niet weten wanneer we dat ooit nog gaan dragen, haha. Overig winterspul e.d. gaat richting Rode Kruis.

De box met knuffelbeesten is ook behoorlijk uitgedund. Omdat wij zelf geen kinderen hebben wist ik eigenlijk niet zo goed waarom we dat altijd nog bewaren. Ron vond het jeugdsentiment en dus zonde om weg te gooien, ik vind het vooral zonde van de ruimte. De deal was gemaakt dat hij 1 knuffel mocht houden, de rest zou ook naar het Rode Kruis gaan. Sta ik met mijn eigen monchichi-aapje in handen, kon ik het toch niet over mijn hart verkrijgen........

De komende dagen zijn de kasten met papierwerk & de schuur aan de beurt.

= 1

<- Vorige Pagina :: Volgende Pagina ->

Over mij:

Op deze weblog kun je de belevenissen van ons (Ron, mijzelf, de honden Miep, Floor, Dushi & Zeus en de katten Fluffy, Squeegie & Skunk) op Aruba lezen.

De actuele tijd:

Aruba Amsterdam