Selamat Datang

Wednesday, May 31, 2006

oftewel : welkom, op de site waar ik mijn complete reisdagboek van Maleisië 2003 (5 mei 2003 - 31 oktober 2003) bij elkaar heb gezet. Als je bovenin op 'Een Overzicht' klikt krijgen je een overzicht van data en plaatsen waar ik geweest ben. Of je klikt gewoon hier om bij het begin te beginnen. Ik hoop dat jullie er veel leesplezier aan zullen hebben!

 

Liefs, Ellen


Kuala Lumpur, KLIA, Miri & KLIA, Maleisië - dag 179, 180 & 181

Friday, October 31, 2003

Back in Miri…

 

Woensdagavond bleek Ladies’ Night in Planet Hollywood te zijn. Besloot daar dus maar een hapje te eten (en nee, ik ga jullie deze keer niet uitgebreid mijn maaltijd beschrijven, wil alleen wel even vermelden dat de gestoomde broccoli heel smakelijk was…) en onder het genot van het ene drankje na de andere van de live-band te genieten. Toch netjes om elf uur terug in het hotel en in bed. En voordat ik het wist ging mijn alarm weer en moest ik snel mijn boeltje bijeen pakken om op tijd (half zeven!) in de lobby te verschijnen. Een bestelbusje (airport coach) kwam me ophalen, om me op een busstation over te laden in een touringcar. Om acht uur stond ik op het vliegveld. Air Asia deed gelukkig niet moeilijk over mijn grote koffer, en voordat ik het wist was ik weer terug in Miri.

De eerste verrassing die ik kreeg was dat collega Ruth nog steeds op het vliegveld werkte. Ik dacht namelijk dat ze allang vertrokken was en ergens anders werk had gezocht. Maar ze was er nog. Terwijl ik op mijn bagage wachtte hebben we even bij gekletst. De tweede verrassing was dat Elle (ja! Die had ik allang niet meer gezien! Ze hadden die arme jongen bijna drie maanden in Mulu gehouden!) me af kwam halen. (Dat was overigens niet echt een verrassing, ik had hem al wel even aan de telefoon gesproken, maar toch, had hem al zo lang niet gezien!) We hebben toen dus maar mijn koffer bij Natascha thuis afgedropt en zijn bij Pizzahut gaan lunchen. Daarna heeft hij me afgezet bij Seridan Mulu, zodat ik mijn zaakjes daar kon regelen, met de belofte dat hij die avond ook nog wel even in CB langs zou komen.

Bij Seridan Mulu was het rustig, voor de verandering, en terwijl ik mijn laatste cheque (voor het gigantische bedrag van 98 RM) inde en mijn PADIkaart aanvraagformulier invulde heb ik afscheid genomen van de aanwezige ex-collega’s, Rona, Mr Voo en John. Daarna nog even langs ons andere kantoor, waar helaas alleen Evon nog was, en ook haar gedag gezegd.

En toen moest ik naar de bank, voordat die om vijf uur dicht zou gaan. Rennen voor de bus, in stevige pas de stad door, en eenmaal in de bank in de rij, maar ik heb mijn laatste ringgits en dus kon ik die avond voor de laatste keer met mijn vrienden in Miri uit eten. Thuis bij Natascha wat spullen overgepakt. Tot zes uur zaten we zonder water omdat men hier met de weg en de waterleidingen en dergelijke bezig is, maar goed, die douche kon wel even wachten en ik besloot het beetje vuile was dat ik had voor mijn moeder in Nederland te bewaren, hèhè! (Geintje mam! Ik kan het ook prima zelf!) Ook Aida nog even gebeld, die is namelijk "op vakantie" in Miri, deze week, voordat ze weer aan het werk moet, en die om middernacht haar zevenentwintigste verjaardag zou vieren.

En zo zat ik, nadat ik zo'n beetje iedereen had gebeld die ik kende om hen uit te nodigen voor het etentje, om negen uur bij Al Fresco. Alleen. En de eerste smsjes kwamen al binnen. “Sorry, my parents haven’t come back yet with the car. I’ll be a bit late.” Christine. “Sorry, sorry, sorry, I overslept. Will make it 9.30. Promise! I’ll see u later!” Kohei. “I am so sorry girl, I won’t be able to make it tonight, I think we’ll finish late here. I’m so sorry dear. Would have loved to come.” Jacqie. “Cannot come, dear, am in Johor just now.” Joe. “I won’t be able to come, have business in Bintulu tonight. Wish u all the best tho!” Daniel. “Aaaaarghh, no transport! Hope I can make it, but will be late.” Damien. “I’m going to the mosque now, praying, it fasting month rite, will see if I can come.” Mael. “Hai sayang may b i not go out 2 nite b coz i don’t hav transport.” Aida.

Dat laatste deed t hem! Zelfs Aida, op haar verjaardag, kon niet uit omdat ze geen vervoer had. En daar zat ik dan, ook zonder vervoer, in mijn eentje aan een veel te grote tafel. En ik was nog wel helemaal met de bus gekomen! Valentijn en Natascha zouden later komen, die gingen eerst fitnessen. En nu? Toen herinnerde ik me dat ik nog niks van Elle had gehoord. Hem gebeld. Ja, hij was onderweg, tien minuutjes nog. Toen Elle er eenmaal was heb ik hem terug in de auto laten stappen, ben ik ook ingestapt en zijn we Aida op gaan halen. Ik dacht als we dan toch iemand moeten halen, dan is zij het, want het is tenslotte haar verjaardag.

Eenmaal terug bij Al Fresco, mét Aida deze keer, kwam Kohei ook net aan, en even later waren daar Valentijn en Claudi. Natascha had besloten niet uit te gaan die avond, veel te moe. Nouja, waren er in elk geval toch nog wat mensen. Cosmos kwam er ook nog even bij zitten en al met al hebben we gezellig gegeten. Het feest in Cheerie Berries was een bescheiden aangelegenheid. Aida had een fles JD gekocht en we hebben ons vermaakt met dansen en kijken naar de band. Om half vier werd ik door Elle thuisgebracht, om voor de laatste keer nog een paar uurtjes in mijn bed bij Natascha thuis te slapen. De volgende ochtend zouden Valentijn en ik mijn doos, die helaas niet verstuurd kon worden omdat ‘ie volgens het postkantoor te zwaar was, naar de MAS cargo brengen.

Om half tien zaten we dus allebei met een kater in Valentijns rammelende jeep op weg naar het vliegveld. Dat verzenden van die doos ging nog niet zo soepel als je zou denken. In het cargokantoor van Miri gaat het er allemaal namelijk nogal primitief aan toe. Typmachines, handgeschreven “formulieren” en rekenmachines. Nouja. Het mag een wonder heten als de doos morgenvroeg tegelijk met mij in Amsterdam aankomt. Maar dat zullen we dan wel weer zien. Anderhalf uur later, zolang duurde het, onder andere omdat dingen in tweevoud getypt moesten worden op een typmachine die in een museum of antiekwinkel niet zou misstaan.

En toen was het tijd voor een sterke kop koffie, aldus Valentijn. Ik zei niets, het enige waar ik aan kon denken waren liters water, de enige remedie tegen een kater wat mij betreft. Toch nog roti chanai bij wijze van ontbijt naar binnen weten te krijgen, en terug bij Natascha een poging ondernomen mijn spullen in de overgebleven tassen en koffer te stoppen. Want ja, nu heb ik maar liefst drie stuks handbagage, en ook geen kleintjes… De laptop in de computertas met zo’n beetje alle vakjes en gaatjes gevuld, een klein formaat weekendtas met schone kleren en mijn tandenborstel, leesboeken, CD’s en discman, en een hoop foto’s en andere spullen, en dan ook nog een rugzak. Maar wat daarin zit verraad ik nog even niet. Het is in elk geval niet iets dat ik op de heenweg ook al bij me had (vandaar die extra tas, zie je!).

En zo ging ik, bepakt en bezakt, om half drie met Natascha en Claudi richting vliegveld. Wonder boven wonder ging mijn koffer zonder enig probleem door de keuring, ook al bleek het ding, ondanks mijn zorgvuldige planning nog zo’n slordige acht kilo teveel te wegen... Nog even rondgeneusd in de winkeltjes op het (nieuwe! Ik ben best wel weg van het nieuwe vliegveld van Miri, vooral vanwege het verschil met het oude!) vliegveld, en toen was het tijd om afscheid te nemen van de laatste mensen. Niet veel later kon ik ook afscheid nemen van Miri zelf, vanuit mijn plaatsje aan het raam. Ik viel daarna vrijwel meteen in slaap, heb de maaltijd in het vliegtuig dus gemist (ben daar echter niet rouwig om...) en kwam twee uur later aan op het inmiddels oh zo vertrouwde KLIA.

Ik had van John een coupon gekregen waarmee ik in de Plaza Executive Lounge zou kunnen verblijven, waar ze gratis drankjes, eten, internet en zelfs douches hebben. Dat klonk wel aanlokkelijk, gezien mijn volgende vlucht pas om kwart voor twaalf die avond zou vertrekken. En dus zat ik even later in de executive lounge, tussen de zakenlieden en een zooitje luidruchtige Amerikanen. Slapen zou dus nog wel even niet gaan, maar eten, drinken en internetten wel. En zo ben ik dus mijn tijd doorgekomen.

Uiteindelijk toch nog even een dutje kunnen doen (nadat de herrieschoppers verdwenen waren, uiteraard) en opeens was het half elf. En wilde ik jullie dit laatste e-mailtje toch nog wel even sturen, voordat ik over een uur of veertien weer voet op Nederlandse bodem zal zetten. Mijn avontuur in Maleisië is zo goed als voorbij. Ik heb een geweldige tijd gehad, en ik hoop dat jullie een beetje met mij mee hebben kunnen genieten. In elk geval bedankt voor al jullie lieve mailtjes en andere post de afgelopen zes maanden! Ik zal Maleisië missen, maar ik zal ook wel weer blij zijn iedereen weer te zien!

Tot snel!

 

Heel veel liefs, een weer een beetje wereldwijzere Ellen


Kuala Lumpur, Maleisië - dag 177, 178 & 179

Wednesday, October 29, 2003

Hallo mensen!

 

De bus naar Kuala Lumpur bleek niet wat ik had verwacht. Het was zelfs beter dan ik had gehoopt. De stoelen in de bus deden namelijk niet onder voor de business class normen van, laten we zeggen, de KLM. In plaats van de als-je-eenmaal-zit-kun-je-je-niet-meer-verroeren stoelen, hadden deze meer weg van de ik-ga-eens-lekker-voor-de-TV-zitten-in-mijn-luie-stoel stoelen. Nog net niet van leer, maar wel net zo lekker. En het feit dat er maar 24 stoelen in de bus waren deed natuurlijk wonderen voor de beenruimte… In deze bus heb ik dus de vijf uur naar de hoofdstad van Maleisië riant doorgebracht.

Ik was bijna teleurgesteld toen de borden boven de weg aan begonnen te duiden dat KL niet ver meer weg was. Bijna, want toen begon het weer te kriebelen. En toen daar, boven de bomen (we hadden de hele weg niet veel anders dan regenwoud te zien gekregen) de beroemde KL toren, de Menara (menara betekent toren in Maleis) Kuala Lumpur begon op te doemen, en toen ik even later ook de beroemde Petronas Twin Towers, het hoogste bouwwerk ter wereld kon ontdekken begon het pas echt te kriebelen. Dat rook naar nieuw avontuur…

En zo stond ik niet veel later op de stoep langs een drukke weg midden in een wereldstad met een gigantische koffer en een rugzak. En wat doe je dan? Je kijkt je ogen uit. En dan zoek je een taxi die je naar je hotel kan brengen. De taxichauffeur heeft me waarschijnlijk veel te veel laten betalen, maar dat was voor mij niet zo van belang. Zolang ik maar kwam waar ik wezen moet, want in een stad als KL wil je niet het risico lopen te verdwalen. Want wat er dan gebeurt, daar zou ik later nog wel achter komen.

Mijn hotel bevond zich in Bukit Bintang, waar zich een hoop hotels en een aantal winkelcentra bevinden. Verder was het niet ver naar het dichtstbijzijnde LRTstation, de metro/monorail van Kuala Lumpur. En ik had mijn eerste excursie al op het oog. De Menara Kuala Lumpur. Met al z’n 421 meters niet het hoogste gebouw van Kuala Lumpur, maar wel de beste plek om het hoogste bouwwerk, en de rest van de hoofdstad te bekijken. Daar ben ik dus heen gewandeld. Had de afstand ietwat onderschat, maar het was meer dan de moeite waard. Ik was net op tijd voor zonsondergang. Het was helaas wel bewolkt, en in de verte kon je de bliksem zien, maar dat was eigenlijk ook wel gaaf. Heb niet geprobeerd om foto’s te maken, want dat was toch op niks uitgelopen, met zo weinig licht. Bovendien kon ik die foto’s de volgende dag, tijdens mijn volgende geplande excursie naar de Twin Towers, altijd nog maken.

Op de terugweg begon de regen die de hele tijd al in de lucht had gehangen eindelijk te vallen, en zocht onderdak in één van de dichtstbijzijnde restaurants voor mijn avondeten. Dat restaurant bleek, volgens de advertenties buiten, de best steaks in town te serveren. Die kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Goeie service ook, mijn glas was nog niet leeg of hij werd bijgevuld, en zodra ik een bord leeg had werd het van de tafel verwijderd. Met een volle maag installeerde ik mijzelf een aantal uren later op mijn meer-dan-King-size bed. Want een bed van dit formaat had ik nog nooit eerder gezien. Mocht ook wel, voor die prijs, want de hotels in Kuala Lumpur kosten gemiddeld wel iets meer dan in, bijvoorbeeld, Kuching. Het is dan ook maar voor drie nachten.

De volgende dag stonden dan eindelijk de Petronas Twin Towers op het programma. Wederom ben ik gaan lopen, om de kosten van een taxi uit te sparen, en omdat ik al lopende heel wat meer zou kunnen zien. Het kaartje naar de observatiebrug die de twee torens verbindt was gratis, maar ik kon pas om twee uur terecht, en ik mocht maar tien minuten van het uitzicht genieten. Net genoeg om van beide kanten een foto te kunnen maken en heen en weer tussen de torens te lopen. De ochtend heb ik trouwens in een mega-luxe winkelcentrum doorgebracht met het kijken naar (niet kopen van!) mega-glamoureuze dingen en het eten van niet zo glamoureuze donuts. En daar stond ik dan. Tien minuten lang, zo’n 200 en nog wat meters hoog tussen de hoogste torens ter wereld.

Mijn volgende ervaring was de LRT. Ik ging van station KLCC (Kuala Lumpur City Centre, niet echt het hart van de stad, maar wel het zakelijk centrum) naar Pasar Seni, oftewel de (veel centraler gelegen) Central Market. Daar heb ik een poosje rondgestruind en me bezig gehouden met het kopen van souvenirs (kon ik eindelijk mijn geld laten rollen…) waarna ik op zoek ben gegaan naar de Dataran Merdeka, het Maleise onafhankelijkheidsplein, met de hoogste vlaggenmast (100 meter) ter wereld. Verder ook nog een kijkje genomen in het textielmuseum en het Bagunan Sultan Abdul Samad, het gebouw waar in de koloniale tijd het Britse bestuur zetelde, en waar nu de Maleise Hoge Raad en het hooggerechtshof zijn gevestigd, gefotografeerd. Ik ontdekte ook nog een kerkje, neogotisch (heb ik op school geleerd) en volgens het foldertje dat ik op het vliegveld op weg naar Penang mee gegapt had, gebouwd in 1894.

Inmiddels was ik uitgedroogd en oververhit van al dat lopen, en ik moest de weg terug naar het hotel nog zien te vinden. En zelfs met een vrij gedetailleerde plattegrond van de stad was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Het hoefde helemaal niet zo heel ver te zijn, ware het niet dat er in Kuala Lumpur twee Jalans Stadium zijn, oftewel, twee Stadiumstraten. En ik had dus de verkeerde genomen. En ik had dit niet meteen door. En om het nog wat ingewikkelder te maken weigerde ik dezelfde weg weer terug te lopen en opnieuw te beginnen. In plaats daarvan probeerde ik vanuit mijn nieuwe positie de weg te vinden. En dit was niet zo’n goed idee. Want toen ik eenmaal door had waar ik me op de plattegrond nu precies bevond, was ik behoorlijk afgedwaald.

Toen ik eindelijk, bezweet en dorstig, het hotel bereikte, bleek dat ik best wel een beetje om had gelopen. Dat kon mij nu niet zoveel meer schelen, na een hele dag sjouwen en bezichtigen. Die avond ben ik mijn hotel alleen nog maar uitgekomen om wat te eten te halen (na de toch wat prijzige biefstuk van de vorige avond was mijn maag toe aan goedkoop junkfood) en even snel een internetcafé (heel luxe trouwens, met leren stoelen!) binnen te wippen. Op TV was er die avond een spannende film, The Gift, die ik nog niet gezien had, alleen jammer dat ik een uur voor het einde al door had hoe de vork aan de steel zat.

Woensdag dan. Vandaag. Ik ging vroeg op pad, want ik had nog een hoop de doen. Ik wilde een hindoeistische tempel bezoeken en via het Spoorwegstation en de Nationale Moskee naar de Lake Gardens en het Nationale Monument. Zo gezegd zo gedaan. Dit had wel weer een hoop gesjouw en een akelig moment dat ik dacht dat ik weer verkeerd was gelopen tot gevolg, maar ik kwam waar ik wezen moest en dit alles heeft me een uur of vier gekost. Lekker uitgerust in het Islamistisch kunstmuseum (stom dat je in al die musea geen foto’s mag nemen zeg, ik heb de meest prachtig dingen te zien gekregen) en toen de tocht terug aanvaard. Zonder omwegen deze keer, en de rest van de middag (een uurtje maar, voordat de zon weer verdween en de regen verscheen) in het zwembad doorgebracht.

Daarna terug naar de hotelkamer, mijn koffer her-ingepakt (was wel nodig, het was een beetje een rommeltje geworden, dat krijg je met zoveel spullen in één koffer, als je iets van de bodem wilt hebben ben je lang bezig met zoeken) en deze mail getypt. Verder nog wat zaakjes geregeld, zoals het bellen van Seridan Mulu om mijn laatste loon dat ik nog tegoed heb morgen op te kunnen halen en het aanvraagformulier (ik heb daarvoor zelfs pasfoto’s moeten laten maken vanmiddag) voor mijn PADIkaart (duikbrevet) in te kunnen vullen. Verder ook nog mijn vlucht naar Nederland herbevestigd (ja, ik sta er zelf ook van te kijken dat ik daar nog aan gedacht heb!) en vervoer naar het vliegveld morgenvroeg (de Airport Coach) geregeld. Zodadelijk ga ik deze mail versturen, en ergens wat te eten en mogelijk wat vertier opzoeken, voordat ik vanavond vroeg onder de wol moet, want mijn vliegveldvervoer komt me morgen om half zeven ophalen.

 

Tot mails maar weer! Liefs, Ellen


Georgetown (Penang), Maleisië - dag 174, 175, 176, 177

Monday, October 27, 2003

Hallo!

 

Nou, ik had geluk, was niet de enige die de stad in wilde, Mala moest ook de nodige boodschappen doen en dus hebben we een taxi gedeeld en zijn we, na Komtar bezocht te hebben (om het internetcafé te gebruiken), de markt op getrokken. Heel wat groenten en andere etenswaren gekocht, want men (ik zeg men, mijzelf exclusief) was van plan een aantal grootse maaltijden te koken dit weekend. Maandag begint namelijk de Ramadan, de vastentijd, en iedereen hier is Moslim (overgrote deel van de Maleise bevolking is Moslim) dus dan kan er overdag niet meer gegeten worden…

Vrijdagavond was natuurlijk weer een uitgaansavond, daar kan ik kort over zijn, het was erg druk maar gezellig. Azi, de vrouw van de bassist ging ook mee en bleek een uitstekende danspartner. Verder ook nog even een kijkje genomen in SS, maar daar was het zo volgepakt dat we het daar maar voor gezien hielden die avond en een kopje koffie (thee, in mijn geval, dat spreekt voor zich) zijn gaan drinken voordat we terug naar huis gingen. Thuisgekomen, het was pas (!) half drie, hebben we nog een film gekeken, maar daar heb ik het einde niet meer van meegekregen, want ik was de eerste die in slaap viel. Gelukkig was mijn plekje toch al in de woonkamer, dus dat kwam goed uit…

Zaterdag dan. Ik ben nogmaals op en neer gegaan naar de stad, ditmaal om een buskaartje te kopen. Belachelijk eigenlijk, dat het buskaartje van Penang naar Kuala Lumpur, een busreis van dik vijf uur, goedkoper is dan een retourtje taxi van het appartement naar de stad (iets meer dan een kwartier). Maar goed, ik was allang blij. Het enige waar ik me een beetje zorgen over maakte was de kwaliteit van het vervoer voor die prijs (23 RM, zo’n zes Euro zeg maar, wat kost in Nederland nu nog zes Euro? Retourtje Arnhem-Doetinchem?), maar goed, vijf uur viel hoe dan ook nog wel te doen, dacht ik zo.

’s Middags kwam Nora weer terug en zijn we gelukkig herenigd nog wezen zwemmen, want van elk straaltje zonneschijn moest nog even gebruik gemaakt worden. Zaterdagavond zou dan mijn laatste uitgaansavond zijn in Penang. De vertrektijd van de bus op maandag was namelijk vastgesteld om kwart over elf ’s ochtends en ik wilde het risico niet nemen niet op tijd wakker te kunnen worden en deze te missen. Bovendien heeft Nora elke zondagavond vrij en zou de Ramadan dus op maandag beginnen wat zou betekenen dat ze geen alcohol zou kunnen drinken die avond. Maar goed, niet getreurd, de zaterdagavond was helemaal van ons. Mala en Azi gingen ook mee en we hebben heerlijk van Infinity’s optreden, de muziek in SS later en tot slot de koay teow goreng in Kafe Segara genoten.

Was trouwens grappig, in het Kafe werd ik aangesproken door twee Britse jongemannen, duidelijk aangeschoten, die wilden weten wat ze moesten bestellen, want ze snapten de menukaart niet (is compleet in Malay, maar mijn kennis van het Maleis bestaat grotendeels uit etenswaren dus voor mij is die menukaart niet zo’n probleem meer). Heb ze koay teow goreng aangeraden en even later vielen ze gretig aan op hun gebakken chinese noedels. Met de vork natuurlijk. En toen realiseerde ik me tot mijn vermaak dat nog geen zes maanden geleden ik hetzelfde deed. En hoeveel ik geleerd heb de afgelopen maanden. Want noedels eet je veel makkelijker met je lepel!

Zondag was een dag van rust, relaxen en inpakken. We hebben foto’s gekeken, toch nog weer even gezwommen, een kleine wandeling door de buurt gemaakt en een kleine Chinese tempel bezocht, en toen met z’n allen een megamaaltijd gegeten. De meest vreemde groenten (sommigen hadden Mala en ik zelf op de markt gekocht, maar ik dacht, ze gaan die groenten zo koken dat je niet meer door hebt hoe ze er eerst uitzagen. Alleen toen ze eenmaal op mijn bord lagen zagen ze er nog precies hetzelfde, alleen een beetje bruiner dan, uit. De ene soort leek op brandnetels en de andere op vreemdvormige bonen en weer een andere op uit de hand gelopen tuinkers), maar het smaakte allemaal lang niet gek (behalve de rubberachtige gelei, die heb ik met geen vinger aangeraakt, nog angstaanjagender dan gelatinepudding!).

En met een volle maag was het best moeilijk wakker te blijven. Nora en ik hebben, slaperig dat we waren, nog tot in de vroege uurtjes liggen kletsen, totdat we uiteindelijk allebei knock out gingen. En toen ik maandagochtend gewekt werd door mijn telefoon (het alarm ging af, niemand is zo stom om mij in de ochtend wakker te bellen!) heb ik stilletjes mijn spullen gepakt, Nora gedag gezegd en met de taxi naar het busstation vertrokken. Daar stond de bus naar Kuala Lumpur, mijn volgende bestemming, al op me te wachten!

 

Groetjes, Ellen


Georgetown (Penang), Maleisië - dag 171, 172, 173 & 174

Friday, October 24, 2003

Selamat Hari Deepavali!

 

Nou, dat zwemmen dinsdagmiddag ging wederom niet door, het weer was me niet echt gunstig gezind… In plaats daarvan zijn we met een aantal met de taxi naar Gurney Plaza (nog een megawinkelcentrum hier in de buurt) gegaan om wat te winkelen. Daar bevond zich de befaamde Reject Shop. Ik heb mijn ogen uitgekeken daar. Allerlei beroemde merken kleding, schoenen en tassen voor spotprijzen! Ik wilde bijna in de koopversnelling overgaan en als een gek spullen in mijn mandje (ze winkelen daar met mandjes) gaan laden toen ik me bedacht dat er absoluut géén plaats meer is in mijn koffer. En dat bovendien, hoe goedkoop alles ook was, mijn budget deze koopuitspatting ook niet aankon. Mandje dus weer netjes teruggezet (dat koste heel veel zelfdiscipline!!!) en de deur weer uit. Want ik kon de aanblik van al die mooie kleren niet aan…

En toen Mazi’s vrouw, Mala, even later naar buiten kwam met een tas vol nieuwe kleren moest ik toch wel even slikken. Ze had echter alleen maar zwangerschapskleren gekocht, en het feit dat ik die gelukkig niet nodig heb vrolijkte me alweer op… Ook nog geluncht bij de Thai, en toen nog wat boodschappen gedaan, want al dat gekook thuis gaat gewoon door. Toen weer met de taxi terug en die avond ben ik lekker met de andere meiden thuis gebleven op de bank, met de film Down With Love. Romantische komedie in jaren ’60 stijl… Ik had er overigens wel voor gezorgd dat een van de mannen mij bij terugkomst een afhaalmaaltijdje koay teow kwam bezorgen. Begin serieus te denken verslaafd te zijn.

Woensdag was het tijd voor een serieus uitstapje bezienswaardigheden. De grootste tempel in Penang, de Kek Lok Si Temple op Penang Hill, had ik op het oog. En ik moet zeggen, van alle gebedshuizen (moskeeën, kerken, synagogen en tempels) zijn de Chinese (boeddhistische) tempels veruit mijn favoriet. Zo fantasievol en kleurrijk! Deze was trouwens wel megagroot, ik ben verscheidene malen verdwaald. Ook nog van het prachtige uitzicht genoten en met een kabeltreintje de laatste paar honderd meter omhoog om het bronzen megabeeld op de top te kunnen aanschouwen. Na ook nog wat souvenirs te hebben ingeslagen (het is niet eerlijk, je komt daar met het voornemen niks te kopen, maar als je dan op weg omhoog aan beide kanten omringt wordt met souvenirsstalletjes (de trap omhoog is meer een souvenirstunnel, behangen met T-shirts en beladen met alle mogelijke hebbedingetjes) dan is er geen stoppen meer aan…) Wees maar niet bang, ik ben niet over de top gegaan, maar toch, helemaal fair is het op deze manier natuurlijk niet!

Na de tempel heb ik de bus naar Komtar genomen, om wederom mijn e-mails te checken en de foto’s te laten ontwikkelen. Ik stond net op het punt een pizza te bestellen bij Pizzahut voor op de terugweg (het was inmiddels tegen zevenen) toen mijn telefoon liet weten dat er een berichtje was. Het was Brian, een van de SS-bazen, die me uitnodigde voor een etentje die avond om negen uur. In dat geval kon ik die pizza maar beter even uitstellen… Maar ik werd niet teleurgesteld, het eten bij Mario's, een Italiaans restaurant in Batu Ferringhi (leuk om daar ook weer eens te komen, allerlei herinneringen kwamen er weer naar boven en in gedachten zag ik mezelf alweer twaalf gefrituurde bananen bestellen). Bij Mario's nog twee vrienden van Brian ontmoet, Sega en Christopher, die allebei een poosje in Nederland hadden gewoond en heel grappig met allerlei Nederlandse uitspraken op de proppen kwamen. Ik heb me doodgelachen! De lasagna en de spinazierollen (vrijvertaald) gingen erin als koek en ik zat behoorlijk vol toen ik even later bij Ouch! aankwam. Dansen heb ik die avond verrassend weinig gedaan…

Donderdag was een prachtige dag, zonnig en droog, en van die gelegenheid moest natuurlijk gebruik gemaakt worden door een duik in het zwembad te nemen. Dat werd een duik van drie uur, pas toen het begon te schemeren bedacht ik me opeens dat ik nog niks gegeten had. Hier in West-Maleisië word Deepavali, festival van het licht, een Indisch feest gevierd. Dus donderdagavond was een drukke avond in Ouch! en SS. Hoewel Ouch! nog altijd grotendeels Chinees publiek trekt en de meeste Indiërs die avond in SS te vinden waren hebben we er een groot feest van gemaakt. We waren wel wat laat terug (half zes) en dat terwijl ik me voorgenomen had om de volgende dag (vandaag dus) de stad in te gaan. Gelukkig is het me gelukt om op te staan (het is nu half twee en het regent pijpenstelen) en ik hoop dat ik het nog tot de stad zal schoppen…

 

Liefs, Ellen


Kuching (Sarawak) & Georgetown (Penang), Maleisië - dag 166, 167, 168, 169, 170 & 171

Tuesday, October 21, 2003

¡Hola!      

 

En zo zitten we dus weer in Penang…

Donderdagavond heb ik met Sal een feestmaaltijd aan (junk)food gegeten. Burgers, milkshakes, nuggets, pizza en patatten. Daarna zijn we nog even langs de waterfront gelopen, waarna het tijd was om afscheid te nemen. Ditmaal voor goed. Sal’s moeder kwam haar ophalen en nadat ik ze uitgezwaaid heb ben ik teruggekeerd naar mijn hotel. Op een klein tasje na zaten al mijn spullen inmiddels in Kelvin’s kofferbak. Nog ff een douche genomen en toen kwam Percy me ophalen. Uitgecheckt uit het hotel (de rekening viel me reuze mee voor een hele week!) en toen op weg naar een Ierse Pub, waar we Christine’s zwager Joe en Kelvin zouden ontmoeten. Met hen zijn we toe weer naar VA gegaan, en hebben we in rap tempo (met de hulp van de vrouw van de manager van VA, snappen jullie het nog) een fles JD soldaat gemaakt. Ontzettend melig dat we waren over de dansvloer gezwierd, ook al waren we dan de enigen, dat mocht de pret niet drukken.

Kuching was in volle voorbereiding op het Jazz Festival dat dat weekend plaats zou vinden, en dus waren er buiten en in de kleinere clubs overal jamsessies aan de gang. Gaf een extra gezellig sfeertje aan de stad! Na VA zijn we nog ergens hamburgers gaan eten en toen ben ik met Kelvin meegereden naar het huis dat hij met Khoon deelde. Khoon was er niet, die was naar Bangkok vertrokken, maar Kelvin en ik hebben nog een poging gedaan om een uurtje te slapen, voordat we alweer richting vliegveld moesten vertrekken. Half zes, wat een tijd om te vertrekken. De hele vlucht lang van Kuching naar KL zo’n beetje in half-slaaptoestand doorgebracht, want het was te oncomfortabel (ik zat naast een nogal omvangrijke Chinees) om echt te kunnen pitten.

Eenmaal op KLIA (voor de zoveelste keer… ik begin me daar echt al een beetje thuis te voelen, zo onderhand) aangekomen nog maar snel even een ontbijtje naar binnen gewerkt voor wat extra energie. Toen poging nummer twee ondernomen om een uurtje te slapen, dit maal succesvol. Gelukkig had ik eraan gedacht mijn alarm te zetten, anders had ik mijn vlucht zeker weten gemist. Best comfortabel, die vliegveldbanken (beter dan vliegtuigstoelen, in elk geval)! De vlucht naar Penang is zo kort (veertig minuten ofzo) dat ik het er niet meer op gewaagd heb.

Op het vliegveld moest ik lang wachten op mijn koffer. Het is altijd weer een beetje spannend, is ‘ie er wel of is ‘ie er niet…? Het zit namelijk zo, mijn koffer is altijd de allerlaatste die door het luikje naar buiten komt. Zal wel te maken hebben met het gewicht van de koffer in kwestie, dat ze hem helemaal onderop bewaren. Gelukkig was ‘ie er wel (hij is er uiteindelijk altijd, maar dat klop ik wel ff af…) en kon ik per taxi richting de Kingfisher appartementen, waar Nora en haar band nog altijd op de negentiende verdieping verblijven. Hartelijk ontvangen door Nora en consorten, en nadat ik mijn verhaal gedaan had werd ik onverbiddelijk in de slaapkamer opgesloten met de boodschap: SLAAP!

Dat heb ik dus maar gedaan om een uurtje of vijf (om vijf uur) fris uitgeslapen, maar niet zo fris ruikend wakker te worden. Een douche deed wonderen en ik heb gezellig met Nora en twee van de echtgenotes van de bandleden rijst en gebakken groenten zitten eten. Daarna was het alweer tijd om ons klaar te maken en uit te gaan. Een vriend van Nora kwam ons ophalen en zette ons om half tien af voor de deur van het Cititel hotel, waar Infinity (de band) in de club Ouch! speelt (had ik volgens mij al verteld, maar even ter herinnering).

En toen kreeg ik de verrassing van mijn leven (ok, dat is misschien wel een beetje overdreven, maar een verrassing was het wel) want wie stond daar, midden in de lobby? Het was Azman! Hij was even verbaasd om mij te zien als ik hem. Want ik dacht namelijk dat ze al vertrokken waren uit Penang. Nee, legde Azman uit, ze zouden later die avond, rond een uur of twaalf, met de bus naar KLIA vertrekken, vanwaar ze dan een vlucht naar Miri zouden nemen. Dat betekende dus dat ze er allemaal nog waren! Een luide schreeuw bevestigde mijn constatering. Het was Rudy. Ik ben geloof ik nog nooit zo hartelijk ontvangen… Rudy en Azman zaten waren in de lobby met hun vriendinnetjes (een van hen was Lennie!) foto’s te kijken.

In Ouch! kwam ik verder nog Suleiman en Rosley tegen, die mij mededeelden dat Daniel ook in Penang was, en zich met Aida in SS bevond. Op naar SS dus. Daar had ik Daniel al gauw in de gaten (hij is moeilijk over het hoofd te zien, altijd aanwezig) en die had net een drankje voor mij ingeschonken toen ik opnieuw een gil hoorde. Een seconde later werd ik om de hals gevlogen door Aida. Ook Amy, Aling en vriendin waren in SS en deze onverwachte reünie was een aangename verrassing. Om twaalf uur was het toen alsnog tijd om afscheid te nemen (ik kreeg het nare gevoel dat ik dat nog wel vaker zal moeten doen, de komende weken) en (nadat ik Aida heb moeten beloven haar te bellen zodra ik weer in Miri ben) heb ik de schoolbus waarmee ze naar KL vertrokken uitgezwaaid.

Toen was het tijd voor een drankje, en Lennie en vriendin waren dat helemaal met me eens. Met z’n drieën een fles whiskey achterover gegoten en toen viel het afscheid al wel weer mee. Heb de nieuwe band van SS, de Headhunters nog ontmoet, en met Nora, Daniel en twee van de drie bazen van SS, Brian en Ralph, zijn we nog uitgebreid wezen eten naderhand. Om half acht rolden Nora en ik ons bed in (even voor de duidelijkheid, Nora’s kamer is twee bij drie, en we sliepen er met z’n vieren, Nora en ik in het (1persoons)bed en Mazi en zijn (4 maand zwangere) vrouw op een matras op de grond), om zaterdagmiddag om vier uur eindelijk wakker te worden. Maar even een verfrissende duik in het zwembad genomen (we hadden beiden een behoorlijke kater) en toen met z’n tweeën nog maar even de krant doorgenomen. Ik had in geen tijden meer een krant gelezen (niet sinds KK, waar ik elke ochtend zo netjes een krant onder de deur door geschoven kreeg).

En toen was het zaterdagavond! Dé avond in Penang. Dat hebben we geweten. In Ouch! én in SS waren feesten aan de gang, Infinity, Daniel, Lennie en vriendin en een drietal sexy danseressen (Daniel stond erop dat Nora ze aan hem voorstelde) hebben een top avond gehad (vooral Daniel, dat moge duidelijk zijn!) en ik heb na afloop als klap op de vuurpijl ook eindelijk weer mijn geliefde koai teow goreng gegeten in mijn favoriete Penang eetcafé. Het café had er ook een nieuwe bewoner bij, namelijk een jong katje (zo eentje die je op één hand kunt dragen) en daar hebben Nora en ik nog een hoop lol mee gehad. Compleet onder de indruk waren we getuige van de snelheid waarop dit schepseltje een hele kippenpoot naar binnenwerkte. Ongelooflijk!

De taxirit naar huis duurde naar onze mening veel te lang en eenmaal thuis zijn we op de bank in slaap gevallen, niet eens meer de moeite nemend om de gordijnen dicht te doen. Dat hebben we geweten, want rond een uur of negen was het zo heet in de woonkamer dat we wel wakker moesten worden. De gordijnen gingen alsnog dicht en de airco op de hoogste stand. En maar weer verder slapen…

En zo was het dus alweer zondag. Die middag had Nora een vriend van haar opgetrommeld om ons te vergezellen naar Bukit Bendera, ofwel de Penang Hill. De Penang Hill is zo’n 700 meter hoog en je kunt naar de top met een kabeltreintje. Erg leuk en sfeervol, alleen tot onze spijt was het die middag erg bewolkt en het uitzicht dus niet zo helder. Maar eenmaal boven gekomen konden we (doordat de wind de wolken voortblies) af en toe toch nog wat van de stad beneden (Georgetown), de Penang Bridge (de langste in Zuid-Oost Azië ofzoiets) en het Maleisisch schiereiland aan de overkant zien.

Na een stevige maaltijd en een toetje bestaande uit gefrituurde bananen (hoera!) besloten we een eindje langs een kronkelpaadje naar beneden te wandelen. Dat hadden we alleen beter niet kunnen doen. Want de wolken die even daarvoor nog zo vredig langs waren gedreven, hadden zich tegen ons samengespannen en storten plotseling een waterval over ons heen. We hebben het op een lopen gezet, maar dit kon helaas niet verhinderen dat we drijfnat terug bij het treinstationnetje aankwamen. Daar was een hele menigte opeengepakt, allemaal wachtende op de eerstvolgende trein naar beneden. Tegen de tijd dat wij aan de beurt waren (zo’n anderhalf uur later) was het zeven uur en we moesten ook nog naar Komtar, want Nora moest wat boodschappen doen, (Komtar is het megawinkelcentrum in Georgetown) en ik wilde mijn e-mail checken.

Om half negen hadden we eindelijk via verscheidene bussen Komtar bereikt en konden we dus onze missies voltooien. Nog bij McDonalds gegeten, waar we te horen kregen dat de hamburgers op waren. (Als je bij McDonalds al niet eens meer hamburgers kunt krijgen, waar dan wel? Waar moet dat heen met de wereld?) Toen maar nuggets genomen in de plaats en een heleboel frieten om het goed te maken, hèhè. Met de taxi terug naar huis, want we hadden een beetje genoeg gekregen van al die bussen. Nora heeft me thuis afgezet en ging direct door naar het vliegveld, want haar vriendje Cosmos (de DJ van CB, ja) kwam haar eindelijk (na drie maanden) opzoeken! Ik heb met de rest van de bandleden en aanhang thuis Stuart Little 2 zitten kijken en toen Cosmos en Nora terug kwamen hebben we ook nog een late maaltijd (ik kon eerlijk gezegd echt niks meer op, de laatste tijd eet ik echt veel te veel!) gegeten. Het was de vrije avond van de band en dus ging iedereen (op Nora en Cosmos na, denk ik zo) relatief vroeg zijn bed in.

De volgende dag vertrokken Nora en Cosmos naar het Cititel, ze hadden een hotelkamer geboekt want het werd nu echt wel een beetje vol in het 3kamer appartementje (met de drummer en zijn vrouw, de bassist en zijn vriendin, Mazi (de zanger) en zijn vrouw, Nora en Cosmos, ik en de nieuw aangekomen kersverse keyboardist en zijn vrouw). Verder best knus hoor, zoveel mensen om je heen. Drie van de echtgenotes zijn trouwens zwanger, wat nog een ander voordeel oplevert, namelijk dat er altijd een overvloed aan eten aanwezig is… 

Het regende maandag echter aan één stuk door, en alleen toen we het echt niet langer uit konden houden zijn we (Mazi en 4 maand zwangere vrouw, keyboardist en 8 maand (!) zwangere vrouw en ik) naar het volgende appartementencomplex gerend (in zover dat mogelijk was in hun conditie) om wat de drinken en roti chanai te eten. De rest van de middag heb ik met een boek op de bank doorgebracht… Maandagavond ging de hele groep gezamenlijk op stap. En daar zat ik dus, aan de bar, met Cosmos en drie zwangere vrouwen… We vormden overigens het merendeel van de aanwezige gasten in Ouch! die avond, maandag is nooit de meest heftige uitgaansavond geweest… Na afloop nog een bezoekje aan SS gebracht, waar nog een uur of wat met Brian (baas van SS) en een van de zangeressen van de nieuwe band (Iza) heb zitten kletsen. Na ons supper van nasi goreng door Brian thuis afgezet, waar ik zowaar de woonkamer voor mij alleen had en ik me prinsheerlijk met de airco op volle kracht (de woonkamer is de enige kamer met airco) op de grootste bank heb genesteld.

En nu is het dus dinsdagmiddag, heb ik net het fenomeen Nutella Hazelnootpasta aan de zwangere vrouwen geïntroduceerd en zit ik eraan te denken zo een duik in het zwembad te nemen. Morgen wil ik een aantal tempels bezoeken, dus misschien dat ik het avondje uit vanavond maar even oversla, ik kan immers altijd zo moeilijk wakker worden…  En zo zijn jullie weer helemaal op de hoogte (als ik tenminste tijd heb dit één dezer dagen te versturen…).

 

Heel veel liefs vanuit Penang deze keer, Ellen

 


Kuching & Semonggoh (Sarawak) - dag 163, 164, 165 & 166

Thursday, October 16, 2003

Selamat tenga hari!

 

Nou, mijn tijd in Kuching zit er ook weer zo goed als op… Maandagavond nog bij Sal thuis geweest, gezellig met de hele familie rond de tv, was eigenlijk ook uitgenodigd voor het eten, maar na mijn plotselinge hamburgeruitspatting eerder die avond had ik niet zoveel trek meer. Wel lekker taartjes gegeten naderhand, trouwens. Dinsdag ben ik op zoek gegaan naar Orang Utans (het woord orang utan is Maleis voor bos mens). Dit viel nog lang niet mee. Het bussysteem in Kuching bleek nog iets ingewikkelder dan dat wat ik in Miri gewend was. Want in plaats van één busbedrijf voor stad en omgeving hebben ze er hier in Kuching vier. En probeer dan maar eens de juiste buslijn te vinden. Ik had van een paar andere (Duitse) toeristen in het SCV gehoord dat ik de geelgroene bus nummer 6 moest hebben. Alleen stond er op mijn plattegrond maar één busstation aangegeven, en de bussen die vanaf daar vertrokken waren blauw-grijs gestreept. Niet de goeie dus. Na hier en daar wat nagevraagd te hebben werd me verteld dat ik de bus van de Sarawak Transport Company moest hebben (inderdaad geel met groen) en dat die van achter de markt vertrokken. Om één uur ’s middags zat ik toen eindelijk daadwerkelijk in de bus op weg naar de orang utans. Ik was niet de enige dappere toerist die het met de bus waagde, nog een stel uit Australië en twee wat oudere (maar verrassend fitte!) vrouwen die een voor mij onbekende taal spraken. Klonk als Pools of iets anders oost-Europees. Na een busrit van bijna een uur werden we, ergens midden in de jungle, zo leek het, netjes voor de ingang van het Semonggoh Wildlife Reserve afgezet. Het was er angstvallig stil (op de gewoonlijke bosgeluiden van vogels, krekels en kikkers na dan). Vol goede moed op pad gegaan naar het deel van het park waar zich de Orang Utans zouden bevinden (de rest van het park bestond voornamelijk uit botanische tuinen en oerwoud). In de volle zon. Al gauw was ik doorzweet, maar na een half uur lopen kwamen we gelukkig bij het visitor’s information centre, een koele schuilplaats met foto’s van de beroemde orang utans van het park. Ze hebben namelijk allemaal namen gekregen en de parkwachters kunnen ze ook daadwerkelijk van elkaar onderscheiden! Beetje bij beetje kwamen toen ook de wat beter voorziene toeristen aanzetten, met de excursiebusjes van verscheidene reisorganisaties, met hun huurauto’s en zelfs, in één geval, met de taxi. Om drie uur was het voedertijd. De orang utans zijn nog niet zo heel lang geleden volledig vrijgelaten in de wildernis (ze werden daarvoor heropgevoed, omdat de meesten van hen voorheen in gevangenschap hadden doorgebracht), maar sommigen van hen kwamen soms nog terug naar de voederplaats om zich te goed te doen aan de bananen (echt! Apen eten dus kennelijk echt graag bananen!) die de vroegere verzorgers daar tweemaal per dag voor hen achterlaten. En dat is dus voor de toeristen de meest geschikte tijd om erop uit te trekken om deze opmerkelijke dieren te spotten. Wij gingen dus ook op goed geluk op weg, over een klein bospad naar een observatiespot aan de overkant van een geul, vanwaar we de hoop bananen op een platform in het bos konden zien liggen. En toen maar wachten. Maar na niet al te lang werd ons wachten al beloond, waar daar kwam aap nummer 1, de leider en grootste en oudste orang utan van allemaal (er waren er als het goed is een stuk of zestien in totaal in het park), Richie, al aangeslingerd. En Richie at in korte tijd meer dan de helft van alle bananen op… Net toen Richie besloot dat hij genoeg had en weer vertrokken was richting boomtoppen kwam daar orang utan nummer twee aan, die als ik het goed verstaan heb Edwin heette en nog vrij klein was (een jaar of acht, heb ik me laten vertellen). Edwin kreeg een luid applaus van een paar van ons voor al zijn capriolen in de bomen, en kwam toen ook nog gauw even een aantal bananen weggappen, die hij op veilige hoogten verorberde. En als laatste was daar toen nog Nora met baby Murray die zich nog even lieten zien. Echt schattig, die baby orang utan! En dat was het alweer, helaas. De bananen waren op en wij moesten weer terug naar de ingang, want om vier uur zou de laatste bus langskomen. Om stipt vier uur zaten wij vijf toeristen dus netjes in de bushalte te wachten. Er was echter één probleempje. Er kwam maar geen bus. En één voor één zagen we de minibusjes, de huurauto’s en de taxi het park weer verlaten. Om half vijf nog steeds geen bus. Wel een brommer, en de bestuurder wist ons fijn mee te delen dat er geen bussen meer langs deze weg zouden komen die dag. Wat nu? Ja daar zit je dan, als budgettoerist… Een van de dames toverde een kaart tevoorschijn, en wist te vertellen dat als we ongeveer een half uur lang de weg zouden volgen, we op een andere, drukkere weg uit zouden komen en dat er misschien meer kans op een bus was daar. Ik was door al die hitte en dat gesjok door Kuching eerder die ochtend en het oerwoud die middag al behoorlijk moe, maar wilde me niet laten kennen, en wilde ook zeker niet in mijn eentje in de bushalte achterblijven, en dus ben ik de anderen langs de weg gevolgd. De zon scheen nog altijd volop en al gauw had ik spijt dat ik niet meer waterflessen mee had genomen. Ik raakte verder en verder achterop, maar gelukkig was de weg recht en kon ik mijn medetoeristen op die afstand nog steeds in het oog houden. En eigenlijk is mijn trage geslenter mijn redding geweest, want niet lang nadat ik op weg was gegaan stopte er een jeep van de Forestry Department langs de kant van de weg, met een chauffeur, een Maleise gids en twee japanners erin. Zij waren ook bij de Orang Utans geweest, en of ik mee wilde rijden terug naar Kuching. Wat een vraag! Natuurlijk… En dus schoof ik gezellig bij de Japanners op de achterbank en daar ging het dan, op weg terug naar Kuching. De Japanners zeiden overigens niet zoveel (ze spraken erg weinig Engels, en mijn Japans is ook maar beperkt tot moshi moshi en arigato…) maar de Maleise gids kletste genoeg voor ons allemaal en af en toe lieten we een in koor ge-“oooohhh”, horen. Eenmaal in Kuching werd ik voor het Hilton hotel afgezet (de reden hiervoor is mij onbekend, als ik mij het Hilton kon veroorloven dan was ik ook vast niet met de bus de jungle in gegaan, dacht ik zo, maar kennelijk dacht de chauffeur daar anders over) en de jeep met de Japanners en hun gids ging er weer vandoor. Ik heb toen onderweg terug naar mijn hotel Percy nog maar even gebeld, en die stelde voor om mij om half tien die avond op de halen om uit te gaan. Had ik mooi nog een paar uurtjes om te pitten! Nog wel even een sweet en sour chicken gehaald bij de Chinees om de hoek en toen weggedommeld in mijn hotelkamer. Om kwart over negen (gelukkig nog op tijd!) schoot ik wakker en moest ik me dus even haasten om op tijd in de lobby te verschijnen. Percy stond al klaar en het regende pijpenstelen dus het was wel prettig dat ‘ie met de auto was. Eerst maar even koffie (in mijn geval milo panas, ofwel warme chocolademelk) gedronken en toen met Kelvin afgesproken in The Cottage, waar we de rest van de avond noodgedwongen naar karaoke moesten luisteren terwijl we onze drankjes nuttigden. Percy voelde zich niet zo heel erg lekker, en ik had kennelijk een lichte zonnesteek opgelopen die middag want ik voelde een behoorlijke koppijn opkomen, dus niet lang na twaalven hielden we het voor gezien, met het voornemen het de volgende avond goed te maken. Woensdagochtend uitgeslapen, de zon had inderdaad mijn hoofd niet echt veel goed gedaan, maar gelukkig voelde ik me tegen de middag een stuk beter, en omdat ik met Sal had afgesproken moest ik toch m’n bed uit. Geluncht langs de waterfront boulevard met een megabeker Sprite en een zak chips (jaja, gezond, maar de eetstalletjes waren nog niet open, en ik had daar met Sal afgesproken), ff mijn e-mails gecheckt en toen nog met Sal langs de souvenirswinkeltjes gelopen. Toen kwam Sal op het idee om me naar het kattenmuseum te brengen. Dat klonk wel leuk! The World’s First Cat Museum werd me bij binnenkomst meegedeeld. En het was inderdaad wel leuk, kattenbeeldjes en souvenirs in alle mogelijke vormen, soorten en maten. Mijn oog was gevallen op een megakattenbeeld met echte snorharen, een kopie van de kat die hier de stad “bewaakt”, maar het feit dat deze waarschijnlijk niet meer in mijn overvolle koffer zou passen en waarschijnlijk ook niet als handbagage geaccepteerd zou worden deed me beslissen hem toch maar niet te kopen (om over de prijs nog maar te zwijgen trouwens!). Heb het dus maar bij een paar kleinigheidjes gehouden. Terug in het hotel moest Sal er helaas vandoor om nog op tijd te zijn voor het avondeten thuis, en ik zou die avond om acht uur opgehaald worden door Kelvin. Eerst wat gegeten (wederom in The Junk, ditmaal spaghetti en knoflookbrood (hoe medemenselijk! Hihi...)) en toen bracht Kelvin me naar de bar in Merdeka Palace, VA, waar een (niet zo’n hele indrukwekkende, maar ja, ik ben wat dat betreft de afgelopen tijd dan ook wel wat verwend)  liveband optrad. Na de nodige wodka’s en Guinness, in Kelvin’s geval, was de sfeer echter uitmuntend, en ook een andere neef van Christine, Michael, en zijn vriend Khoon kwamen nog opdagen. Toen de band het voor gezien hield zijn we maar weer naar The Cottage verplaatst, maar die ging bijna sluiten, en uiteindelijk kwamen we in een soort ondergrondse discotheek terecht waar een rockband ons tot in de vroege uurtjes zoet hield. Om vijf uur stond ik weer voor het hotel. Helaas moest ik de volgende ochtend voor één uur mijn schone was ophalen bij de wasserette, en kon ik dus niet zoals gepland de hele dag in bed doorbrengen (overigens maar goed ook! Zonde van m’n tijd hè?).

Alvast wat spullen ingepakt en toen begon het buiten te stortregenen, net toen ik op het punt stond naar de wasserette te gaan. Eerst maar even geluncht dus, bij de Chinees om de hoek wederom, en toen alsnog maar door de regen naar de wasserette, want anders zou ik daar nooit meer op tijd aankomen. Onderweg nog even geschuild in een internetcafé (opeens kom ik ze overal tegen!) en toen eindelijk mijn schone was weer in mijn armen gesloten. Ook maar gelijk de ontwikkelde foto’s opgehaald, ik was nu toch nat en wie weet of het later die middag nog wel op zou klaren… Het regent overigens nog steeds, ik zit nu op Sal te wachten, terwijl ik dus nog maar even wat e-mailtjes typ, mijn boek lees en de rest van mijn spullen inpak. Het ziet er buiten niet al te best uit, moet ik zeggen. Het hotel bevind zich halverwege een heuvelafwaardse weg, en die weg is nu eigenlijk meer in een soort snelstromende rivier veranderd, waar de auto’s op lijken te drijven in plaats van overheen te rijden. Sal zal wel ergens staan te schuilen neem ik aan, maar ik hoop wel dat ze snel komt, want ik heb honger en we zouden samen wat gaan eten op onze laatste avond… Om half zeven komt Kelvin trouwens mijn bagage ophalen, die kan ik zolang bij hem in de kofferbak kwijt, want mijn vlucht morgenochtend vertrekt om de onmenselijke tijd van half zes, en dus kan ik net zo goed na het uitgaan direct door naar het vliegveld. Hoef ik die laatste nacht in het hotel ook niet te betalen… Dat zijn dus de plannen voor de komende uren. Morgen rond het eind van de ochtend hoop ik dan weer in Penang aan te komen. We zullen zien! Wens me maar vast een selamat jalan!

 

Groetjes, Ellen


Sarawak Cultural Village, Damai & Kuching (Sarawak), Maleisië - dag 163

Monday, October 13, 2003

Hallo!

 

Vandaag naar het Sarawak Cultural Village in Damai geweest. De reis daarnaartoe was behoorlijk hobbelig, maar na zo’n drie kwartier rijden kwamen we dus aan in het SCV. Het Sarawak Cultural Village staat helemaal in het teken van de volken van Sarawak. Er waren verschillende huizen nagebouwd, waar men de levenstijlen, kunsten en handwerken van die verschillende volken liet zien. Bij de ingang kreeg ik een paspoort, die ik bij elk van de zeven huizen af kon laten stempelen (het doel hiervan is me niet helemaal duidelijk geworden, beetje kinderachtig, maar ja, waarom ook niet?). Op goed geluk dus richting het eerste huis (als ik zeg huizen moet je je geen bakstenen blokkendozen voorstellen, maar een meer organische stijl met bamboe en hout en dergelijke…), een Bidayuh huis. De Bidayuh staan hier vooral bekend om hun handigheid met bamboe, en hun krijgerskunsten. Ik werd rondgeleid door een aardige jongeman die me de bamboekunstwerken liet zien en de (echte) schedels die in het krijgershuis boven het kampvuur hingen. Verder heb ik daar ook nog gezien hoe men rijst zeeft, en hoe een Bidayuh-meisje met haar mobiel zat te spelen… jaja…

Het tweede huis was van een bekend volk, de Iban. Ongeveer één derde van alle inwoners van Sarawak behoren tot de Iban. Zij bewonen de bekende longhouses, soms wel met twintig families bij elkaar. Het derde huis was van de Penan, een nomadenvolk. Ik had in Mulu al kennisgemaakt met de Penan. De hutten die ze hier nagebouwd hadden waren wel wat primitiever dan die ik in Mulu had gezien, maar ik heb wel leuk zitten kletsen met een van de Penan. De specialiteit van de Penan is de blaaspijp, die ze gebruiken voor de jacht. Ik heb ook nog even mogen oefenen met de blaaspijp, maar mijn gevoel voor richting liet het een beetje afweten en ik bracht er niet veel van terecht. Als Penan zou ik waarschijnlijk een hoop honger hebben moeten lijden, haha…

Het vierde volk dat ik tegen kwam waren de Orang Ulu, beroemd om hun zwaardensmeedkunst en hun kralenwerkjes. Bij de Orang Ulu heb ik gezellig rijsthapjes (zoete gefrituurde van rijst gemaakte nuggets) zitten eten en gekletst met een vrouw wiens dochter in Miri op het vliegveld werkte en die oorspronkelijk uit Bario kwam. Verder ook nog wat souvenirs van haar gekocht, ze was kralen aan het rijgen. Die nuggets waren overigens best lekker, en eenmaal verderop had ik spijt dat ik er niet meer had gekocht. Niet voor lang, overigens, want even verderop kwam ik bij de Melanau terecht. In plaats van rijst als voornaamste voedsel eten de Melanau sago. Sago komt van de sago palm en je kunt er onder andere crackers van maken. Ook maar een pakje crackers gekocht dus, terwijl ik toe keek hoe Rose, een Melanau vrouw me voordeed hoe je sago maakt. (Doe het zelven in de keuken met sago is mij overigens niet gezien, veel te ingewikkeld en tijdrovend!) En toen kwamen we aan bij de Malay. De Malay komen vaak uit de wat rijkere klasse van de bevolking, en hebben dan ook een wat moderne bouwstijl en inrichting van hun huis. Heb van alles te horen gekregen over de Maleise huwelijksceremonie en de kunst van het tollen (ja met een tol, ja) van dicht bij bekeken. Nu ik er zo over nadenk ook nog pannenkoeken gegeten en een poosje met de kat zitten spelen trouwens… De laatsten waren de Chinezen. Het chinese huis was onder constructie, maar de pagode die zich erachter bevond was best indrukwekkend (ik hou wel van die kitsche Chinese tempels en versierselen). Nung, de chinese vrouw die haarspelden maakte heeft me nog het een en ander over haar godsdienst proberen uit te leggen (een soort animisme) maar ik begreep er weinig van, want haar Engels en mijn Chinees waren een beetje te beperkt. Bijna nog een haarspeld van haar gekocht, niet omdat ik ze nou zo mooi vond (te kitsch, wel mooi in een tempel maar niet echt praktisch als haarspeld), maar omdat ik haar zo aardig vond. Bij nader inzien toch maar niet gedaan. En na een verfrissend ananassapje te hebben gedronken uit een kokosnoot (bijna een foto waard, zo kunstig!) was het tijd voor de dansshow (zodat we de verschillende muziek- en dansstijlen van deze volken konden bewonderen). Deze was behoorlijk indrukwekkend en kleurrijk, en een mooie afsluiting van de dag. Bijna net zo goed als mijn persoonlijke afsluiting van de dag… Want bij terugkomst in Kuching besloot ik dat alle cultuur van die dag gewoon vroeg om een cultuurschok, en ben ik lekker bij McDonalds gaan eten. Mmm.

 

Liefs, El


Kuching (Sarawak) - dag 160, 161, 162 & 163

Sunday, October 12, 2003

Heey mensen!

 

’t Is weer even geleden sinds de laatste e-mail… nouja… een paar dagen op z’n minst… Vrijdagmiddag een dutje gedaan in mijn kingsize Borneo Hotelbed, om een aantal uren later verbaasd wakker te worden… Het was al donker buiten! Ik had nog naar een internetcafé op zoek willen gaan… Tijd om op te staan! Snel ff gedoucht en toen de stad weer in. Weer was ik onder de indruk van de sfeer die de stad uitademt. Kuching by night is minstens zo gezellig als Kuching overdag. Er is een lange boulevard langs het water met terrasjes en eetstalletjes! Maar ik had een missie, een internetcafé. In mijn reisgids had ik er drie gevonden. Een was te ver weg om heen te lopen. Een bleek, nadat ik het gevonden had, gesloten te zijn, en de laatste heb ik nooit gevonden. Uiteindelijk ben ik op goed geluk een winkelcentrum binnengelopen. Geen internetcafé aldaar, maar wel een bioscoop! En laat ik nou net in de stemming zijn voor een goede film. Ik had geluk, er draaide een film die ik nog niet gezien had (naast alle Chinese, Maleise en Indische films die ze in de aanbieding hadden), namelijk Identity, een aanrader trouwens… als je van dat soort films houdt. Op de terugweg kon ik de verleiding niet weerstaan en ben ik toch even de boulevard over gelopen. Een hamburger (hoe onculinair, maar ja, wel lekker!) gekocht bij een van de stalletjes, en toen maar weer terug naar het hotel. Uitgaan zat er die avond niet echt in, ik had zere voeten (die blaren waren hardnekkiger dan ik had gedacht! En al dat lopen hielp ook niet echt mee…) en heb me dus met een boek teruggetrokken in mijn bed. En al gauw was ik (ondanks dat dutje die middag) naar dromenland vertrokken… Tot een uur of elf de volgende morgen! Mijn plan om naar het strand te gaan ging echter toch niet door, vanwege het weer (het was nogal bewolkt, niet echt lekker strandweer) en dus besloot ik mijn zoektocht naar een internetcafé maar door te zetten. Ik had net mijn lunch op (gebakken koai teow) en had al in verscheidene winkelcentra rondgevraagd naar een internetcafé, en was eindelijk iets op het spoor, toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. En nee, dit keer was het niet Peter John… Het was Sal!!! Zo verbaasd als ik was kon ik niks uitbrengen. Toeval had me wel te pakken in Kuching zeg! Sal was met haar moeder op stap, en ik werd uitgenodigd bij hen thuis. Nog helemaal overdonderd in de auto gestapt. Bij Sal’s familie thuis kennisgemaakt met haar kinderen en haar broer, en verjaardagstaart gegeten (Sal was net de vorige dag jarig geweest). Daarna zijn Sal en ik weer richting stad vertrokken (met de bus, net als in Miri, Sal was degene die me de fijne kneepjes van “het bussen” bijbracht…) om de markt te bezoeken. Helaas waren de weergoden ons niet al te best gezind en begon het te stortregenen. Toch nog even over de Main Bazaar gelopen, waar allerlei handwerkwinkeltjes te vinden zijn, en toen liepen we zowaar een internetcafé tegen het lijf. En dus kon ik jullie (eindelijk, hè, hè!) alle achterstallige mailtjes sturen. Daarna ook maar wat te eten gehaald en meegenomen naar het hotel, want het zag er niet naar uit dat het al snel op zou klaren. En dus hebben we onder het genot van nasi goreng en een kop thee de rest van de middag bijgekletst… ’s Avonds ook nog (ja alweer, maar de traditie konden we natuurlijk niet verbreken) naar de film geweest, The League Of Extraordinary Gentlemen dit keer, wel aardig, echt weer zo'n actiefilm waar ze hier zo dol op zijn, een soort X-Men in de 19e eeuw… Nog wat gedronken op de boulevard (eindelijk opgehouden met regenen!) en toen kwam Sal´s moeder haar alweer ophalen. En ik heb, na nog wat rondgeslenterd te hebben in Kuching (en tot de ontdekking gekomen te zijn dat er zich in dezelfde straat als mijn hotel nota bene een internetcafé bevindt!) mij weer teruggetrokken in mijn hotelkamer. Het was inmiddels ook al ver na eenen (niks bijzonders, was ik op dat moment in Miri geweest, maar eenmaal op reis lijkt mijn energie veel sneller uitgeput te raken!) en het duurde niet lang voordat mijn oogleden weer zwaar begonnen te worden. Nog wat tv gekeken en toen toch maar toegegeven aan die onvermijdelijke slaap… Vroeg op (voor een zondag, half tien) en op weg gegaan naar de zondagsmarkt. Best wel bizar, die markt… want in naast en in plaats van de gebruikelijke dingen die men op een markt zou verwachten, de groenten- en fruit, kaas, brood, stofjes en goedkope sokken, verkocht men op de Kuching zondagsmarkt levende vissen, wilde zwijnen, hagedissen, vleermuizen (ja, echt! Wat ze er mee doen wil ik verder niet weten…) en zelfs schildpadden en kleine aapjes! Wat was ik teleurgesteld dat ik mijn fototoestel niet bij me had zeg! Maar jah, ik dacht gewoon ff de markt op te gaan en een goedkoop ontbijtje te scoren… (is overigens wel gelukt hoor! Had twee broodjes gekocht, een was heel lekker maar die andere was een beetje droog, dus heb ik ook nog maar een banaan gegeten (gratis!) om die smaak weer kwijt te raken.) Daarna nog een eindje gewandeld en toen terug naar het hotel, want het was tijd voor iets heel anders… De finale van de Formule 1!!! En aangezien het buiten toch verdacht donker begon te worden (regen! Ja alweer…) zag ik geen beter moment dan me terug te trekken voor de tv en mijn favoriete team een driedubbele zege binnen te zien slepen (Barichello won de GP van Japan, Ferrari de constructeurstitel voor het vijfde jaar op een rij en Michael Schumacher werd, voor de zesde keer (!) wereldkampioen! Hoera voor Ferrari!). Helaas was het buiten twee uur later nog altijd niet opgeklaard. Christine had me de telefoonnummers van een aantal neven van haar die in Kuching wonen gegeven, en op goed geluk heb ik die een smsje gestuurd. Werd gelijk gebeld, door Percy, en uitgenodigd voor dinner die avond. Even later belde neef nummer twee ook nog op, Michael, en die zou me later nog terugbellen om te horen wat mijn plannen waren. Ik begon onderhand behoorlijk honger te krijgen, en heb maar even een klein voorraadje etenswaren ingeslagen zodat ik (in het geval het nog wel een poosje door zou blijven regenen) in elk geval niet hoefde te verhongeren. En een hotelkamerpicknick had ook zo wel z’n charme… Later ook nog een dappere sprint naar het internetcafé-in-dezelfde-straat-als-het-hotel gewaagd, waar ik nog even mijn mailtjes heb kunnen lezen. Toen was het tijd om te douchen en om zeven uur werd ik netjes opgehaald door Percy. Aardige gozer was dat, sprak heel goed engels (wel zo handig) want had zes jaar in Amerika gestudeerd. Dit gaf ons in elk geval aanleiding tot een hoop gesprekstof en het is dan ook geen moment stil geweest die avond. Gegeten in “The Junk”, een hip restaurant niet ver van mijn hotel, en toen naar “The Cottage” voor een drankje. Daar ontmoette ik ook nog Kelvin, een andere neef van Christine, die parttime zelfs als gids werkt en het neefje was van Elis, een van de (ex)gidsen die voor Seridan Mulu werkte. Van Kelvin heb ik dus de nodige tips gekregen over hoe ik op bepaalde plaatsen kon komen en wat wel en niet de moeite waard was om heen te gaan. Van The Cottage ging het toen naar “De Tavern”, een backpackerscafé, waar een vriendin van hen haar verjaardag vierde. Een van de vriendinnen van de vriendin bleek ook weer een oude bekende uit Miri, en zo bleek maar weer dat we in een kleine wereld leven. Tot in de vroege uurtjes zitten kletsen over van alles en nog wat, en nadat we het bij de Tavern voor gezien hielden hebben Percy en ik nog patat gegeten en wat gedronken op de boulevard, voordat hij me weer netjes bij mijn hotel afleverde. En nu, maandagochtend, ben ik net goed en wel wakker (het is kwart over tien) en ben ik van plan vanmiddag een bezoek te brengen aan het Sarawak Cultural Village, zo’n veertig minuten ten noorden van Kuching. Zo zijn jullie weer helemaal op de hoogte en ga ik mij maar eens aankleden…

 

Groetjes, Ellen


Kota Kinabalu (Sabah) & Kuching (Sarawak), Maleisië - dag 158, 159 & 160

Friday, October 10, 2003

Hee daar!

 

Nou, zijn jullie ook weer helemaal up to date… Aardig wat leesvoer hè, wat ik zo aanlever vandaag… Waar was ik gebleven? Ergens in Kinabalu National Park geloof ik… Oja. Na de zware, natte afdaling werd ik gelukkig opgewacht door Joseph, die nog een verassing in petto had, namelijk een uitgebreide lunch… Dat ging erin als koek natuurlijk! Soep, groenten, kip en bief, rijst en fruit na… Echt wel lekker! Joseph at zelf ook een hapje mee, en stelde toen voor om voordat we naar Kota Kinabalu terug zouden rijden, eerst nog een paar tussenstopjes zouden maken zodat ik nog wat meer van de omgeving zou kunnen zien. Dat aanbod kon ik natuurlijk niet afslaan! En dus zijn we onderweg nog gestopt om de grootste bloem ter wereld, de Rafflesia, te bewonderen. Best wel uniek, want de bloem bloeit maar een dag of vijf… Daarna was het tijd om de vermoeide ledematen te verwennen met een warm bad in het Poring Hot Springs park. De mineralen in het natuurlijke warme water zouden de spieren en gewrichten extra goed doen. Jammer dat ik mijn zwemkleding niet bij me had, want dan had ik me helemaal ondergedompeld in dat heerlijke water, maar nu kon ik slechts voeten en benen verwennen… Toch wel heel erg prettig na zo’n lange tocht! En toen was het helaas alweer tijd voor de terugtocht. Hoe dichter we bij KK kwamen, hoe donkerder de lucht begon te worden en ja hoor, daar viel de regen alweer met bakken uit de hemel. Het regenseizoen hoort op Borneo pas in november te beginnen, maar iedereen is hier nogal verbaasd over het feit dat het dit jaar wat eerder schijnt te zijn begonnen. Vandaar dus al die regen. Door die regen zijn we dus maar niet meer gestopt bij de moskee van KK, had ik wel graag willen bekijken, maar er was op dat moment een gebedssessie aan de gang en dan mag je als niet-moslim toch niet naar binnen. En buiten kon je geen foto’s maken vanwege de zware regen. Jammer, maar helaas. En dus was ik om half zeven die avond weer terug in het Tang Dynasty Hotel. Eenmaal terug in de kamer realiseerde ik me dat ik maar beter snel ergens mijn vuile was kon gaan afleveren, anders zou dat voor de volgende middag (mijn vlucht naar Kuching, om half vijf) niet meer schoon komen. En om de was nou door het hotel te laten doen is best wel duur! Per kledingstuk, betaal je dan (dat wist ik ook niet, maar daar kwam ik dus achter toen ik ernaar vroeg). En dus heb ik snel alle vieze was in een plastic zak gepropt en ben ik de straat ingelopen. Ik wist zeker dat ik ergens een laundryservice had gezien… Ergens in de buurt van dat internetcafé… Mazzel dat ik had, was net op tijd want ze gingen om zeven uur dicht. Oef! En hier hoefde ik maar 2,50 RM per kilo wasgoed te betalen. Viel dat ff mee!

Op de terugweg naar het hotel kwam ik nog langs een Japans Fast Food Restaurant (had ik nog nooit eerder gezien, maar eigenlijk best wel een idee!) en daar heb ik (voor Japanse Etensbegrippen dan hè) heel goedkoop een afhaalmaaltijdje bestelt. Kon ik in tien minuten ophalen. Nog maar even pleisters kopen dan, voor mijn blaren, en het fotorolletje afleveren. Het eten was erg smakelijk, op de soep na dan die ik er gratis bij had gekregen, volgens mij was dat iets met vis… Daar heb ik dus verder niks meer van gegeten. Maar de chicken teriyaki was om je vingers bij op te eten… Na het eten heb ik nog een uur in bad gezeten, dat had ik immers wel verdiend! Die avond nog even wat gedronken in de Reefbar, een aanrader van klasgenoot Willem die daar een maand of twee geleden ook geweest was. Gezellige tent overigens. Helaas geen Ladies’ Night, maar ik was dan ook niet van plan lang te blijven, want ik was doodop! En dus lag ik om half één heerlijk in mijn bedje… De volgende morgen een beetje uitgeslapen, lekker lui de krant gelezen (en tot mijn toch wel grote verbazing vernomen dat Arnold Schwarzenegger tot nieuwe gouverneur van Californië is verkozen! Die Amerikanen worden steeds gekker!) en een kopje thee gedronken. Spullen ingepakt en toen op weg naar de haven, want ik wilde nog wel even wat van de eilanden zien voor mijn vertrek naar Kuching. Daar aangekomen een bootje gehuurd, onder leiding van Fei, de bootsman, die me het hele Tunku Abdul Rahman Park (dat zijn de vijf eilanden voor de kust van KK: Gaya, Manukan, Mamutik, Sapi en Sulug) heeft laten zien. Helaas was er geen tijd om op elk eiland een kijkje te nemen (en bovendien moest je per eiland dan ook nog 'ns tien ringgit betalen), maar aangekomen bij Mamutik ben ik toch even van boord gegaan om wat mooie foto’s te maken van het strand en het uitzicht op KK, en om even te snorkelen. Dat was best wel gaaf! Ik dacht altijd dat snorkelen een beetje vreemd was, omdat je met je snorkel dus helemaal niet diep onder water kunt gaan, maar het water daar was zo helder dat dat helemaal niet nodig was! Hele gave vissen gezien! Alleen jammer dat ik onder water geen foto’s kon maken… best wel een belevenis dus. En toen was het helaas weer tijd om terug te keren naar het vaste land. Nog even een wandeling gemaakt door KK, op de terugweg mijn schone (!) kleren en de foto’s opgehaald, en toen terug naar het hotel om de laatste spullen in de pakken, uit te checken, en met de taxi terug naar het vliegveld. De vlucht naar Kuching was trouwens weer een met tussenstoppen. En zo heb ik nog heel mooi uitzicht gehad op het (belastingvrije) eiland Labuan, en mijn oh zo vertrouwde Miri. In Miri moesten we (vanwege de immigratieregels in de staat Sarawak) zelfs nog het vliegtuig uit, door de douane, in de vertrekhal wachten en toen weer terug het vliegtuig in, wat best wel bizar was, omdat ik daar nog geen vijf dagen geleden nog geweest was… En ik had al afscheid genomen van Miri! Om acht uur kwam ons vliegtuig toen eindelijk aan in Kuching (kuching betekent trouwens “kat” in het Maleis, daar kom ik later vast nog wel op terug). De taxi genomen naar de Central Inn, een budget hotel, want ik zou dus eerst minstens een week in Kuching blijven vanwege Sal, de tickets waren al geboekt, en nu ik niet bij haar kon logeren omdat ze in geen velden of wegen te bekennen is moest ik dus ander onderdak vinden. En dat werd dus de Central Inn. Nu bleek ten eerste die Central Inn helemaal niet zo central in de stad te liggen. De kamer was wel ok, veel meer kon je ook niet verwachten voor dat geld, maar het feit dat er een stuk of twintig jongeren (van een jaar of twaalf schat ik) die op schoolreisje waren verbleven werkte niet echt in mijn voordeel. Heb die nacht dus geen oog dicht gedaan en TV kijken was ook een beetje lastig, aangezien de enige drie zenders Maleis waren. De volgende ochtend ben ik dus om negen uur al op pad gegaan met als doel een andere verblijfplaats te vinden. Het eerste wat ik tegenkwam en wat er wel aardig uitzag was de B & B Inn, heel redelijk geprijst, klein, schoon, maar helaas al volgeboekt. Daarnaast bevond zich het Borneo Hotel. Het zag eruit als een wat luxer hotel, en ik wilde er eerst niet naar binnen gaan omdat ik dacht dat het best wel duur zou zijn, maar ik moest ook heel nodig naar de wc en dus heb ik toch maar een poging gewaagd. Een single kamer kostte 75 RM. En dat terwijl het eruit zag als een luxe hotel! Dat viel reuze mee… Toch nog even verder kijken. Volgens mijn reisgids moest er verderop namelijk nog een ander hotel zitten, een iets lagere prijsklasse, maar schijnbaar erg populair. Daar aangekomen bleek de goedkoopste kamer 69 RM. Toch weer wat goedkoper! (op zulke momenten realiseer je je echt dat je Nederlander bent!) Heb zelfs de kamer nog mogen bekijken, die heel redelijk was, alleen de badkamer was wel heel mini… Maar toen ik erachter kwam dat de lift stuk was heb ik toch maar besloten voor het Borneo Hotel te gaan. Er was namelijk echt geen denken aan om die koffer van 27 kilo drie verdiepingen omhoog te moeten slepen! (En bovendien heb ik stiekem nog wel een beetje spierpijn van mijn vorige avontuur…) Ik wilde, nu ik eenmaal in het centrum was, niet gelijk terug naar de Central Inn, en ben dus op goed geluk maar wat gaan lopen. Nog bij Malaysia Airlines geinformeerd naar een retourtje Labuan (te duur!) en de mogelijkheden om de datum van mijn tickets naar Penang te veranderen (onmogelijk!), en me dus maar neergelegd bij het feit dat ik de komende week in Kuching zou blijven. Kuching heeft trouwens een heel eigen sfeertje. Niet als Miri of KK. De opzet van de stad, een beetje heuvel op, heuvel af, aan de monding van de Sarawak rivier is heel apart. Heel gezellig eigenlijk. Ik begon trouwens ook honger te krijgen, had natuurlijk nog steeds geen ontbijt gehad, en besloot een vertrouwde nasi ayam te bestellen bij een van de eettentjes in de straat waar ik me bevond. Ik was net weer op weg terug naar de Central Inn, toen er een auto naast me stopte. Ik had een vaag déjà vu gevoel… Want wie zat daar achter het stuur? Peter John! Die vage lokale zanger uit Kuching die ik een maand of wat geleden in Miri had ontmoet! (zie Miri, Maleisië - dag 115, 116, 117, 118, 119, 120 & 121) Heel toevallig! (en toch ook weer niet

aangezien hij in Kuching woont, maar toch…) Hij zou nog wel bellen. Nouja, dat zien we dan wel. Ik moest de weg terug naar de Central Inn eerst maar eens zien te vinden. Ik had al wel zo’n donkerbruin vermoeden dat ik ergens een verkeerde straat in was geslagen (en dat ik waarschijnlijk beter een plattegrond had kunnen aanschaffen ergens) maar opeens bevond ik me dus midden in de Chinese wijk. Toch eigenlijk niet zo’n ramp, want als er één plek in een Maleise stad is die bijzonder veel sfeer uitademt, dan is dat wel de Chinese wijk! Heb dus genoten van mijn wandeling door de lange straat met winkeltjes en eetstalletjes… Uiteindelijk de weg gevraagd aan een Chinees vrouwtje in een kruidenierszaak, en toen weer op het rechte pad terecht gekomen. En ja hoor. Nog geen tien minuten later zag ik de Central Inn alweer voor me opdoemen. Eenmaal daar snel mijn spullen gepakt en een taxi gebeld, en voordat ik het wist zat ik dus in Borneo Hotel. Niet volgeboekt gelukkig, stukken beter, geen lawaai, een airco en een lift die het allebei doen en best of all, in het midden van het centrum! Hier kan ik het wel eens naar mijn zin gaan hebben…

 

Liefs, Ellen


Kota Kinabalu & Gunung Kinabalu National Park (Sabah), Maleisië - dag 155, 156, 157 & 158

Wednesday, October 8, 2003

En zo ben ik dus alweer onderweg…

 

Zondagmiddag om tien voor half zeven vertrok de vlucht naar mijn volgende bestemming… Kota Kinabalu. Kota Kinabalu is de hoofdstad en het kloppende hart van de staat Sabah, het noordelijke deel van Borneo. Groter dan Miri, alleen al aan het vliegveld was dat duidelijk af te lezen, en KK (zoals het liefkozend genoemd wordt) staat bekend om goed(koop) zeevoedsel, blauwe zee, bruisend nachtleven, bounty-achtige eilanden en last but not least, Gunung Kinabalu National Park, een van mijn excursiedoeleinden. Vanaf het vliegveld wederom in een taxi naar hotel gebracht. Het was inmiddels acht uur ’s avonds en ik had honger. En laat er nou net om de hoek van het hotel een fingerlicking good old KFC zitten… Je vindt ze ook overal! Prima behandeling door het personeel trouwens, al was de receptioniste die me incheckte wel hoogstverbaasd dat ik pas twintig was. Vriendin Nora was zo lief geweest om haar zus op te trommelen, die voor het weekend ook naar KK was gekomen, en mij op sleeptouw zou nemen. Rosie, de zus in kwestie, was dan ook een hele spontane outgoing girl. Ook zangeres van beroep (het zit kennelijk in de familie) en zij wist wel waar we naartoe moesten. Ver hoefden we ook niet te zoeken, want ze had met haar vriendinnen, Honey (sjah…) en de immer lachende Mary, afgesproken in Swingers, de club van het Tang Dynasty Hotel zelf. Het hotel waar ik dus verbleef. En dus hoefden we alleen maar in de lift te stappen en er weer uit natuurlijk. Er bleek een hele goeie live band in Swingers te spelen, die met alle nieuwste pop en r&b nummers op de proppen kwam. Nadat we ons een beetje opgewarmd hadden in Swingers ging het verder naar The Beach, een soort beachclub waar ze ook voornamelijk r&b draaiden en waar het feest al in volle gang was. Drie uur later kon ik bijna niet meer op mijn benen staan van vermoeidheid en werd ik netjes weer door Rosie afgeleverd bij mijn hotel. Nog ff van de faciliteiten als het megabad en de tv genoten en toen in bed gedoken. Een kingsize bed nog wel. En slapen dat je erin kan! De volgende ochtend dus vrij laat wakker, half tien om precies te zijn. En toen ik uiteindelijk mijn bed wel uit moest om naar de wc te gaan vond ik zowaar een krant op de deurmat. Lekker met een kopje thee (waterkoker aanwezig in hotelkamer!) de krant in bed gelezen, en toen maar eens gaan aankleden. Om elf uur was ik er helemaal klaar voor. Tijd om Kota Kinabalu te gaan verkennen! Het eerste wat ik gedaan heb is mijn excursie van de volgende dag geboekt bij het reisbureau dat (hoe handig!) gelijk naast het hotel zit. Eigenlijk zit het hotel vast aan een winkelcentrum, vandaar dat alles zo lekker dichtbij is. De excursie in kwestie is een overnachting in Kinabalu NP en de beklimming van de gelijknamige berg. Meer dan 4000 meter hoog! (denk aan: de Alpen!) Wat boodschapjes gedaan als een regenjas kopen en foto’s van mijn bezoekje aan Penang en de afscheidsparty laten ontwikkelen, en toen op naar de markt. Gefrituurde bananen (die hebben ze hier ook, hoera!) als ontbijt naar binnengewerkt en achtereenvolgens de Filipino souvenirmarkt, de verse vis markt (wat een geur! Ik kan daar nog altijd niet aan wennen) en de groente en fruit markt bezocht. Behalve die bananen en wat kleine souvenirtjes verder niks gekocht hoor, en al zeker geen vis! Geluncht aan de waterkant in cafe Sunrise, waar ik een kip/wortel/broccoli schotel met rijst verorberd heb. Mooi uitzicht op de eilanden aan de kust, en alvast gekeken hoelaat de veerboten vertrekken. Van plan om namelijk donderdag, mijn laatste dag in KK, die eilanden, die samen het Tunku Abdul Rahman Park vormen te bezoeken, schijnt dat je er geweldig kunt snorkelen. Nog even een internetcafé binnengewipt om mijn mail te checken, en toen op naar het culturele centrum van KK. Daar bleek niet zo gek veel van te vinden te zijn. Ben toen de heuvel maar op geklommen om van het uitzicht te genieten en wat foto’s te nemen, en kwam op de terugweg nog een oude klokkentoren tegen. Het oudste gebouw van KK is nu een hotel, en het stadspark stelde helaas niet zoveel voor. De sfeer in de stad is erg druk, met constant verkeer dat elkaar van alle kanten loopt te betoeteren, en als blanke voetganger word je om de vijftig meter met een taxi om de oren geslagen (je begrijpt wat ik bedoel… Gek eigenlijk, heb toch duidelijk net als de locals twee benen, en als ik een taxi wilde, zou ik er dan niet gewoon een aangehouden hebben?). De lucht begon toen ook te betrekken en dus ben ik maar weer richting hotel vertrokken. Daar aangekomen was de housekeeping net mijn kamer aan het schoonmaken en dus ben ik maar even gaan zwemmen (op de derde verdieping!). Teruggekomen in de kamer met een kop thee achter de computer genesteld om wat e-mailtjes te typen, totdat ik honger begon te krijgen. Op naar de nightmarket! In Miri heb ik altijd erg genoten van mijn bezoekjes aan de nightmarket. Er hangt een heerlijke BBQ lucht, je kunt er geweldig lekker goedkoop fruit kopen en de mensen zijn er (toerist)vriendelijk. Zo ook in KK. Heerlijke saté en BBQ kippenpootjes gegeten, met als toetje verse ananas en dit allemaal onder het genot van (nogal oosters aandoende, ik moest zelf aan Indisch denken) live muziek. Vroeg onder de wol die avond, na nog een drankje op het terras, dat wel, want de volgende ochtend zou het avontuur pas echt beginnen.

Mount Kinabalu. 4095,2 km hoog… Denken jullie natuurlijk, wat maken die 200 meter achter de komma nou uit, maar als je daadwerkelijk gaat klimmen kom je daar nog wel achter! Zover was het bij het opstaan echter nog lang niet. De tas was ingepakt, de overgebleven spullen konden zolang bij het hotel in bewaring gegeven worden, en het was tijd voor het ontbijt. Buffet. Voor de prijs van 8 RM viel de keuze een beetje tegen, maar het voordeel van buffet is natuurlijk wel dat je zoveel mag eten als je op kunt. Dat laat Ellen zich geen tweede keer zeggen natuurlijk. En bovendien, waar vind je om zeven uur ’s ochtends zo snel wel een uitgebreide keuze? Niet zeuren maar eten dus. Want om stipt acht uur werd ik opgehaald door Joseph (de eigenaar nog wel!) van Rafflesia Tours, die voor mij de bergbeklimexcursie op touw had gezet. Onderweg naar het park (zo’n twee uur rijden vanaf KK) nog een kleine rondleiding KK (per minibus, dat wel) van Joseph gehad en twee hele mooie moskeeën en een indrukwekkende universiteitscampus gezien. Geen tijd voor foto’s helaas, maar wie weet, op de terugweg. Aangekomen in het park werd ik geregistreerd, verzekerd en aan mijn gids voorgesteld, een zekere Mahali die toch wel zeer beperkt Engels sprak (neem ik maar aan, want weinig reactie op mijn uitbundige geklets kreeg ik niet van hem, wat er op duid dat hij a) geen Engels verstaat b) slechthorend is, of c) gewoon niet geïnteresseerd was. Ik zelf dacht aan een combinatie van a en c. Dit alles mocht de pret echter niet drukken en vol goede moed en energie gingen we van start. De eerste paar honderd meter gingen omlaag, vreemd, dacht ik, voor een beklimming, maar al gauw ging het dus alleen nog maar omhoog. Steil omhoog. En dan is de zes kilometer naar het hostel opeens best wel ver! Het natuurschoon en het weer (niet te warm, niet te koud, en (vrijwel) de hele weg droog!) maakten veel goed en na een goeie vier en een half uur (en zo’n honderd rustpauzes, haha!) kwamen we dan om drie uur ’s middags aan bij Laban Rata, het resthouse, waar zich een klein cafetaria bevond, dat vol (en dan bedoel ik dan ook echt, tjokvol!) zat met westerse en andere (chinezen en jappanners vind je ook overal!) toeristen. Even een kopje milo panas (warme chocomel, of eigenlijk, een heel kannetje) gedronken en toen naar mijn kamer verwezen. De kamer was twee bij twee, met twee stapelbedden à la Centerparcs (maar dan minus de sfeervolle decoratie, centrale verwarming en beddengoed zonder gaten). Enige troost putte ik uit het feit dat ik er toch niet zo lang zou hoeven slapen, aangezien we om 2:00 uur ’s ochtends richting de top zouden vertrekken. Om zes uur nog dinerbuffet gehad, dat bestond uit spaghetti en een keuze uit lokale groenten en een kipschotel. Van alles wat genomen, de lokale groenten na één hap toch links laten liggen. De spaghetti heb ik me daarentegen extra laten smaken, onder het mom van: die energie zal ik straks hard nodig hebben!) Nog even (met volle maag, én op zo’n 3300 meter hoogte, kun je nagaan!) met de lokale gidsen gevolleybald (tenminste, ik dacht dat het volleybal was, maar zij hadden zo hun eigen regels), van de zonsondergang genoten, de nodige foto’s genomen en toen lag ik dus om acht uur op bed. Het bed was ongeveer een halve meter te kort, maar aangezien het toch zo koud was (ik had nog wel de dekens van alle vier de bedden over mij heen gestapeld) lag ik helemaal opgekruld te kleumen en deed ik niet echt een oog dicht (nouja, ik deed ze wel dicht maar het slaapgedeelte wilde maar niet volgen). Het feit dat er om de vijf minuten iemand zo geinig was de gang op en neer te rennen hielp ook niet echt. Nauwelijks geslapen dus, en blauw van de kou (niet erger dan een doorsnee winterdag in Nederland hoor, maar voor Maleise begrippen best wel koud, en ook kouder dan ik het in lange tijd gehad had!) was ik om 2:30 uur klaar voor de start. Naar de top. Van Mount Kinabalu. Vanaf hier nog zo'n 2,7 kilometer… Dat ik de top uiteindelijk bereikt heb, heb ik grotendeels te danken aan gids Mahali. Want na pakweg anderhalve kilometer steile rotspaden, gladde stenen en touwen werd ik geveld door ademhalingsstoornissen (so much voor de frisse, gezonde berglucht!) en kon ik na (wat aanvoelde als de miljoenste) rustpauze, simpelweg niet verder. Maar Mahali wilde hier niets van weten, greep me bij de hand en heeft me toch zo'n vijfhonderd meter vrijwel omhoog gesleept. En toen was 'ie opeens in zicht. De top. En lopen dat ik toen opeens kon. Eenmaal op de top aangekomen (precies op tijd voor zonsopkomst, wat een timing! En vandaar die onmenselijke tijd om op pad te gaan…) was ik totaal in de wolken (letterlijk en figuurlijk, echt!), waarna ik tot mijn grote schrik ontdekte dat de batterijen van mijn fototoestel op dat moment besloten hadden het voor gezien te houden. Een paar minuten lang was ik helemaal in paniek (was ik zover gekomen, kon ik al dit moois, dit unieke moment niet eens vastleggen!) tot een reddende engel, in de vorm van een jongen met een heel rood hoofd en een ontzettend Australisch accent, mij de batterijen uit zijn zaklantaarn aanbood (die hij, gezien het feit dat we net de mooiste zonsopgang uit ons leven hadden aanschouwd) toch niet meer nodig had. Vervolgens heb ik (na deze jongen, Obi of Ody, of een variatie hierop, heette 'ie geloof ik, te bedanken, natuurlijk) dolgelukkig tien minuten lang de superjappanner uitgehangen door in het wilde weg in het rond te klikken en te flitsen… Maar het was dan ook wel een spectaculaire belevenis… De afdaling terug naar het resthouse was trouwens in een wip voorbij, in tegenstelling tot de beklimming… Ontbijtje van geklutste eieren, knakworsten en bonen in tomatensaus naar binnen gewerkt, en om negen uur was ik klaar voor de rest van de afdaling, de zes kilometer terug naar het hoofdkwartier van het park. Nou wil ik niet zeggen dat de heenweg makkelijk was, en klimmen vergt altijd extra van mijn conditie, maar de afdaling was ook niet alles. Terwijl wij lekker in het zonnetje van het uitzicht op de top hadden zitten genieten, waren de weergoden daar beneden even flink tekeer geweest. Het had geregend. En alles was dus glad… Bovendien waren de treden (op de schaarse plekken dat men de moeite had genomen om daadwerkelijk treden te maken) van die net-niet-treden. Je weet wel. Je kunt ze net niet met één, maar ook nauwelijks met twee stappen overbruggen.En zo heel erg veel geluk met het weer hadden we uiteindelijk ook niet, want twee kilometer voor het eind viel alle regen die ons de vorige dag bespaard was gebleven, plus een verse lading nieuwe regen. Zeiknat, moe, pijnlijk (mijn schouders, van de rugzak, en mijn voeten, van de blaren), maar vooral voldaan kwam ik dan eindelijk aan bij het begin/eind punt. Beduusd ben ik op een bankje neergestreken. Het was ook allemaal zo snel gegaan! En nog steeds kan ik het nog nauwelijks geloven. Ik had de top echt bereikt! Maar het kleurrijke certificaat dat hier nu naast me op het bed ligt is het bewijs, ik heb het echt gehaald!

 

Dikke zoen, El


KLIA & Miri, Maleisië - dag 149, 150, 151, 152, 153, 154 & 155

Sunday, October 5, 2003

Hoi hoi!

 

En toen waren we opeens weer terug in Miri… Nouja, niet opeens, eigenlijk. Het wachten op KLIA viel wederom een beetje tegen, naast eten, rondbanjeren, vliegtuigen kijken en een boek lezen was er nog steeds bar weinig te doen. Maar eindelijk was het dan weer tijd om in te checken, aan boord te gaan, en terug te vliegen naar Miri. Bij de immigratie in Miri werd ik aan een hele set vragen onderworpen, waarom ging ik steeds in en uit Miri, wat had ik eigenlijk te zoeken in Miri, werkte ik soms in Miri (ik heb geen werkvergunning) gelukkig kon ik nu voor het eerst eerlijk antwoorden dat ik lekker de toerist aan het uithangen was en wat vrienden in Miri had bij wie ik zolang verbleef. Tevredengesteld met deze antwoorden liet de douane me door. Natascha stond me al op te wachten in de aankomsthal. Zij was net een uur eerder teruggekomen uit Yakarta, waar ze voor zaken (ze doet nu iets in de computerbizz, het runnen van de bar begon kennelijk te vervelen) een weekend heen was geweest en in haar vrije tijd ook nog bijna onder een olifant was beland. Oeps! Ook nog erop trouwens. Op diezelfde olifant dan hè? Nog even wat gegeten bij een restaurantje onderweg, want beiden hadden we al een poosje niks meer gehad (vliegen houd een strikt vliegtuigvoer-dieet in, en dat is niet altijd even smakelijk) Thuis aangekomen nog ff bijgekletst met een kopje warme chocomel en toen de spullen uitgepakt en onder de wol gekropen. Was behoorlijk uitgeput van die twee heftige weken Penang. De hele dinsdagochtend doorgeslapen, en ergens halverwege de middag wakker geworden om de was te doen. Ook nog ff langs Seridan Mulu gegaan om een pakketje (een kadootje voor Daniel, oranje shirt met Kluivert (de naam, niet de foto of het origineel in eigen persoon, dat begrijp je wel) op de achterkant, hij is een groot fan) op te halen en even de laatste roddels mee te krijgen. Sal is namelijk verdwenen. Spoorloos. Niemand weet waar ze is. Ze heeft een voorschot op haar salaris genomen een paar weken geleden en is vervolgens niet meer op komen dagen. Haar telefoon neemt ze niet op en de kamer waar ze woonde is leeg. Ex-collega Alex dacht haar een paar dagen tevoren nog gezien te hebben terwijl ze de straat overstak bij Parkson, maar niemand weet waar ze verblijft. Waarom ze haar telefoon niet opneemt als ik haar bel of contact met mij zoekt blijft een raadsel, maar dit betekende ook dat ik het logeren bij Sal en haar familie in Kuching over een week wel kon vergeten. Heb de laatste dagen in Miri nog wel rondgevraagd en rondgekeken of ik Sal nog ergens kon spotten, maar ik heb haar niet meer kunnen vinden. Natascha kijkt nu naar haar uit, maar elk spoor ontbreekt  vooralsnog. Tot zover dus de laatste nieuwtjes op kantoor. ’s Avonds kwamen Valentijn, Claudi en Henry langs met sushi, maar ik heb het wijselijk bij een gebakken ei en wat boterhammen Nutella gehouden, want sushi is niet een van mijn favoriete hapjes. De sushi moest overigens eerst nog met de föhn ontdooid worden, want hij (het?) kwam regelrecht uit Valentijns vriezer. Was wel een vreemd gezicht, Valentijn die in de badkamer een bak rauwe vis stond te föhnen… Woensdag ben ik behalve wat boodschappen gaan doen ook nog wezen zwemmen bij Rihga, voor de laatste keer, als zou blijken… ’s Avonds was het weer tijd voor een ouderwets Ladies’ Night in Cheerie Berries. Iedereen was er weer (of eigenlijk: nog steeds, ik was degene die weg was geweest) en toen bleek dus ook nog dat twee van mijn vrienden, Solomon en Jacky (Jacqueline) zich tijdens mijn afwezigheid verloofd hadden! Wow! Nog een reden om te vieren! Woensdagnacht was dus uiteraard heel gezellig, tot sluitingstijd blijven hangen en met Daniel zitten kletsen. Ook nog getuige geweest bij een klein opstootje, veroorzaakt door een dronke Amerikaan die kwaad was omdat zijn vader (de dronkelap zelf was al een jaar of veertig, vraag me niet hoe oud die vader geweest moet zijn) er vandoor was gegaan met een Aziatische vrouw. Hij begon tegen iedereen te schelden en mensen zomaar te slaan en toen sloeg Nick, de manager van Cheerie Berries hem met een bierfles op zijn hoofd (niet echt een zachtzinnige aanpak naar mijn mening, maar goed, het hielp wel) waarna hij door Cosmos en een van de bandjongens naar buiten werd gewerkt. Eenmaal gekalmeerd en in een stoel geplant hebben we nog geprobeerd zijn adres of hotel aan hem te ontfutselen, maar dat was hij glad vergeten. Het enige dat hij ons wist te vertellen was dat zijn ouders “ergens bij het kamp in de buurt” woonden. Het kamp was waarschijnlijk Piasau Camp, waar de meeste Shellmedewerkers hun optrekje hebben, en dus hebben we hem maar in een taxi die kant op gezet. Toen dat eenmaal opgelost was heeft Daniel me naar huis gebracht. Nog geen tien minuten later echter, net toen ik onder de douche wilde stappen, belde hij op. Of ik honger had. Nou… eigenlijk wel! Dus de kleren weer aan en buiten stond Daniels auto alweer. We zijn naar de Chinese markt gereden, waar ze om half zes ’s ochtends hele lekkere Chinese schotels serveren voor nog geen euro (omgerekend). Om zeven uur lag ik dus eindelijk in mijn bed, net op tijd om Natascha voor te zijn die meestal om half acht opstaat. Hmmmz… zzzzzzz… ja want ik werd om vier uur die middag pas weer wakker. Te laat om nog maar iets te doen. Valentijn kwam niet veel later langs, met de vraag of ik pannenkoeken wilde komen eten, en dat aanbod heb ik dankbaar aangenomen. Verder die avond alvast wat spullen ingepakt en de rest van de was gedaan. Om half twaalf belde Daniel weer op. Hij verveelde zich, wilde ik alsjeblieft mee de stad in? Ach, waarom ook niet? Moest tenslotte toch nog even flink genieten van mijn laatste daagjes Miri. In Cheerie Berries bleek een klein feestje aan de gang te zijn, onder andere door de band zelf in gang gezet, die er die avond namelijk behoorlijk een show van wisten te maken. Daniel had voor ons nog nasi lemak (Maleis gerecht, bestaande uit rijst, verscheidene vleessoorten (maar natuurlijk geen varken) in lekkere zoete sausjes, komkommer en gebakken ei) besteld die we aan de bar hebben gegeten. MAS piloot Joe was er ook, en samen met hem, DJ Cosmos en een aantal bandleden hebben we in een paar uur een fles Jack Daniel’s soldaat gemaakt. Naderhand ook nog weer nasi ayam gegeten met Daniel, Cosmos en wat bandjongens. Van het gesprek dat tijdens het eten gevoerd werd kon ik helaas niet veel meer dan een paar woorden verstaan, maar het feit dat het gevoerd werd tussen een zevental aangeschoten mannen zegt wel genoeg dacht ik zo. Vrijdag was het tijd om de laatste zaakjes te regelen. E-mails verstuurd, doos en tape gehaald bij de supermarkt, zaakjes ingepakt en afscheidsfeestje voor zaterdag geregeld. ’s Avonds nog even met Christine wezen (window)shoppen en toen weer op naar Cheerie Berries. In een klein gezelschap aan een fles wodka begonnen en de rest van de avond op de dansvloer doorgebracht. Tegen het eind van de avond ook nog een Maleise ontmoet die net terug was uit Luxemburg (of all places!) waar ze stageliep (het omgekeerde van mij dus) en ongetwijfeld veel meer betaald kreeg dan ik, haha. Heel leuk gesprek mee gehad, tot het tijd was om naar huis te gaan. Joe heeft me toen nog de stuipen op het lijf gejaagd door zigzaggend over de weg te rijden (wel in slakkengang, maar toch…). Hij was echter nog nuchter, want hij moest de volgende dag vliegen, dus zo heel erg was het dus ook weer niet. En toen was het dus alweer zaterdag. Mijn allerlaatste zaterdagavond in Miri. De hele middag op zoek geweest naar een adapter, niet gevonden overigens, en toen telerugesteld teruggekeerd naar huis, gedoucht en opgehaald door Damien en Christine, met wie ik uit eten ging bij Al Fresco’s. Voor de allerlaatste keer die heerlijke lasagna… Kohei kwam niet veel later ook nog mee eten en tegen een uur of negen had zich al een klein gezelschap verzameld bij Coco’s (het terras van Cheerie Berries, zullen we maar zeggen) Helaas konden we niet buiten blijven zitten, want het begon te regenen, en dus zijn we maar naar binnen verhuisd. De partypics zeggen genoeg, denk ik. Veel drank, veel gedanst en vooral heel veel gelachen… Ik zal ze missen, die mensen daar in Miri. Best wel heel erg aangeschoten thuis afgezet door Damien, en de volgende middag om half drie net op tijd wakker geworden om de laatste zaakjes in te pakken. Chris zou me naar het vliegveld brengen, en kwam me om half zes netjes ophalen. En daar ging het dan, de grote koffer in de achterbak en de laptop op schoot. Op naar het vliegveld. Dag Miri!

 

Liefs, Ellen


Batu Ferringhi & Georgetown (Penang), Maleisië - dag 142, 143, 144, 145, 146, 147, 148 & 149

Friday, October 3, 2003

En dan nu… deel III…

 

Eigenlijk is die tweede week in Penang nog sneller voorbij gevlogen dan de eerste. Maandagochtend was ik (voor Penangse begrippen) erg vroeg op, half twaalf. De reden hiervoor was dat Amy, die met Azman een kamer deelde (ik sliep in Azman’s bed die nacht, hij was ergens beneden in de woonkamer achtergebleven) prompt van zijn bed viel. Een luide bons dus. Maar het stomme was dat ik er wakker van werd, en hij rustig doorsliep! Slapen kon ik daarna niet meer, en ben dus maar opgestaan, gedoucht en ervandoor gegaan. Omdat iedereen nog minstens wel een paar uur rustig door zou slapen, was dit een mooie gelegenheid om eens bij Nora langs te gaan… Na wat proviand voor onderweg ingeslagen te hebben (vers fruit en een fles water, hoe gezond ook!) ging ik vol goede moed met de bus op weg. Helaas wist ik niet precies waar Nora nou had gezegd dat ze woonde… Ergens in Greenlane Heights… Na dus maar “ergens in Greenlane Heights” uit de bus te zijn gestapt (ik kon toch het risico niet wagen dat de bus Greenlane Heights weer uit zou rijden voordat ik uit kon stappen) ben ik te voet verder gegaan. En ik kwam er dus al gauw achter dat ik beter nog heel even in de bus had kunnen blijven zitten… Want het appartementencomplex waar Nora woonde was op de top van een heuvel… En ik stond… juist! Onderaan diezelfde heuvel… Een kwartier van hijgen puffen en zweten later was ik dan eindelijk op plaats van bestemming, en ik werd door een uitbundige Nora met open armen en een koud glas water ontvangen (mijn eigen fles water had zichzelf inmiddels op mysterieuze wijze tot tropische temperaturen opgewarmd…). Of ik wilde zwemmen? Dat hoefde ze mij geen twee keer te vragen. Ik had mijn kleren bij wijze van spreken al uit! Na die verhitte beklimming van die heuvel daar juist kon ik wel wat verkoelend zwembadwater gebruiken. Wij dus dat zwembad (er was een zwembad naast het appartementencomplex dat Nora en haar band bewoonden) in. Nog geen tien minuten later begon het prompt te regenen. Een half uur lang hebben we het dapper volgehouden, Nora en ik, in de regen, maar toen werd het toch echt te koud (koud ja! KOUD! dat was ook de eerste keer...) en gaven we het op. Warm gedoucht zaten we even later in de woonkamer thee te drinken. Nora’s band had een wat schappelijker tijd om te repeteren dan Surface, namelijk vier uur ’s middags. En ik mocht mee! Kon ik mooi ook nog even de stad verkennen… Eerst nog een uur Nintendo zitten spelen met Nora totdat de mannen klaar waren met het stemmen van de instrumenten (ofzoiets technisch, van bandrepetities heb ik geen kaas gegeten) waarna zij aan de beurt was om haar stem te stemmen… Ik ben er toen vandoor gegaan om nog even het winkelcentrum Komtar (datzelfde als waar Aida haar drie paar laarzen had buitgemaakt) in te duiken alvorens de bus weer terug naar Batu Ferringhi te nemen. Daar aangekomen was Surface net bezig uit bed te komen, haha… Perfecte timing, kon ik namelijk mooi met Aida wat gaan eten… lasagna, voor de verandering, want zelfs dat hadden ze daar! Aida was overigens helemaal in de wolken, want haar vriendje had net laten weten voor het weekend naar Penang te komen…

Die avond ben ik met de vriendin van Aling “thuis” gebleven overigens. Een beetje koppijn (Zonnesteek? Kater?) en een lichte verkoudheid (duidelijk door het zwemmen) hadden me te pakken gekregen en bovendien waren Silence Of The Lambs, Hannibal en Red Dragon (het boek dat ik net uit had!) achtereenvolgens op TV die avond! Die kans kon ik niet voorbij laten gaan natuurlijk, en omdat Alings vriendin geen zin had om uit te gaan, en Surface die avond na sluitingstijd weer moest repeteren, bleven we lekker thuis voor de buis, met drie zakken chips en een fles wodka, dat wel… Tegen de tijd dat Surface weer terug was lagen wij uitgeteld op de bank en waren die zakken chips én de fles wodka allemaal leeg… (vandaar onze toestand). Beetje melig hebben we toen nog met z’n stuk of zessen zitten pokeren tot we er een voor een de brui aan gaven en toch het bed (en, helaas, in mijn geval deze avond de bank) maar opzochten. Azman en ik hebben ons toen die dinsdagmiddag zo’n beetje vermaakt met het kijken van een kinderfilm (komedie) op tv en het spelen met de jonge katjes, want de rest was óf naar de stad om nieuwe kleren (ja, alweer!) te kopen, óf lag nog in bed, óf was, in Aida’s geval, de hele middag aan de telefoon.

Dinsdagnacht heb ik na het uitgaan bij Nora doorgebracht, omdat ik geen zin had om op de repetitie te wachten, en zo ook woensdagnacht. Inmiddels had ik vrij goed door dat een aantal clubs en kroegen in de omgeving van SS op verschillende avonden Ladies’ Night en vergelijkbare promotieavonden hielden, waar ik dus handig gebruik van heb gemaakt die tweede week. Ook had ik woensdagnacht nog last van een stalker, een kleine Indiër met een bril die me zelfs tot in de damestoiletten achtervolgde, die uiteindelijk door Rudy en Amy hardhandig de zaak werd uitgewerkt. Donderdag is ‘ie gelukkig niet meer op komen dagen… Donderdagnacht kon ik weer met Surface mee naar Batu Ferringhi, want een aantal bandleden hadden iets te diep in het glaasje gekeken en de repetitie ging daarom niet door (ik verdenk ze er sterk van dit opzettelijk te doen, maar dat terzijde). Vrijdagmiddag nog met Azman en Amy wezen eten, poolen (zij dan, ik niet) en naar het strand geweest, wat erg gezellig was, tot op het moment dat beide heren met respectievelijk de vriendin en de vrouw aan de telefoon waren, zodat ik niemand meer had om tegenaan te kletsen. Ben toen maar een souvenirswinkel ingedoken en er niet eerder uitgekomen dan dat ze allebei weer opgehangen hadden (zo’n half uur later). Vrijdagavond was wederom een enorm drukke avond in SS, en dus ben ik Nora maar weer even gaan verblijden met een bezoek. Een aantal vriendinnen van haar was er die avond ook en dus was het zo gezellig in Ouch! dat ik niet voor de derde set terug was in SS. Nora kwam even later ook met haar vriendinnen en we hebben daar het restant tequila dat Aswin ons had voorgezet maar opgedronken. Met Nora toen een taxi naar haar appartement genomen, want Surface moest de repetitie van donderdag inhalen (de baas was in een slechte bui) en daar wilden we niet op wachten. Zaterdagmiddag, eenmaal terug in Batu Ferringhi, ben ik nog met Aida wezen winkelen en heeft ze (ze was in een megagoeie bui, de vorige avond veel fooi gekregen en haar vriendje zou die avond komen) voor mij nog een bloemetjesshort (en voor haarzelf ook, in een andere kleur, dat wel) gekocht. Ik trakteerde daarna op Penang laksa, niet omdat ik daar zelf nou zo weg van was (is me een beetje té pittig) maar omdat het Aida’s favoriet was en onze laatste middag samen. Weer thuis mijn spullen ingepakt, afscheid genomen van Alings vriendin en de katjes, en toen voor de laatste keer met Bob de Bob in de bus naar SS. Die avond was echt een feestavond in SS, met verscheidene verjaardagen van klanten en een jongleeroptreden van de barjongens. Naderhand met z’n allen (Surface, Nora, haar band en ik) nog lang nagetafeld bij ons favoriete eettentje in de straat, waarna Surface op Bob ging zitten wachten en ik met Nora en de gitarist van haar band, Geoffrey, mee naar huis ben gereden. Zondagmiddag lang in bed gelegen (lekker lui, typisch zondagritueel, bovendien had Nora’s band die avond vrij) en daarna met Nora het luieren nog eens dunnetjes over gedaan aan de rand van het zwembad in het zonnetje (dat deze keer wel bleef). Tegen een uur of acht kregen we honger en besloot Nora dat ze zin had in pizza, waarna ze meteen haar telefoon oppakte en een taxi bestelde naar de dichtstbijzijnde Pizzahut. Heerlijk pizza gegeten (dat gaat er bij mij natuurlijk ook altijd in!) en toen door een fietstaxi bij Club Ten afgezet, waar een andere live band, goeie vrienden van Nora, optraden. Tot onze verrassing werden we bij binnenkomst meteen naar een tafeltje geleid waar we gebakken noedels, een fruitsalade en twee flessen wodka-en-nog-iets geserveerd werden. Ladies’ Night in Club Ten. Wat een feest! (niet dat we overigens veel gegeten hebben, die pizza lag nog steeds te zwaar op de maag) Heel wat wodka-en-nog-iets verder waren we in een hele melige bui een pindagevecht aan het houden met het vriendje van een van die zangeressen van de band, toen diezelfde zangeres zomaar een gastoptreden van Nora aankondigde. Nora, die evenveel, zoal niet meer, gedronken had als ik, stond vervolgens op van haar kruk (ik kon amper op mijn kruk blijven zitten, zo duizelig als ik was!) en zong twee nummers aan een stuk totdat de hele zaal plat lag en ik (in een poging naar het toilet te gaan) bijna plat op mijn neus ging, maar dat is een ander verhaal. Vlak daarna zijn we hem overigens gesmeerd, de heren die achter het vriendje van de zangeres zaten hadden een aantal boze blikken in onze richting geworpen, waarschijnlijk vanwege het aantal pinda’s dat in hun bier was beland… Op naar SS dus, en net op tijd voor de laatste (en de beste, wat mij betreft, met alle lekkere rocknummers en headbangers…) set van Surface. Uitbundig de hele dansvloer over gesprongen en geshaked, afscheid genomen van een aantal mensen, toen met wat Surfaceleden, Aida en haar vriend (en een Nora die nauwelijks van de dansvloer af te slepen was) voor de laatste keer mijn geliefde koai teow goreng gegeten, alvorens afscheid te nemen van de rest en in de taxi te stappen. Thuisgekomen kon ik nog net een aantal uurtjes slaap vatten voordat ik weer op moest om mijn vliegtuig te halen. En zo eindigde mijn Penang-avontuur met een geweldig lollige laatste avond (en een lichte kater…)!

 

Liefs, Ellen


Batu Ferringhi & Georgetown (Penang), Maleisië - dag 137, 138, 139, 140 & 141

Friday, October 3, 2003

Hallo!

 

Ja, en daar gaan we weer… Woensdag met Aida de bus naar Georgetown genomen, om daar te gaan winkelen. Een Megamegamega winkelcentrum. Daar had ik makkelijk in kunnen verdwalen, dat kan ik je wel vertellen. Maar Aida scheen precies te weten waar ze heen moest. Ze moest nieuwe schoenen hebben. Meervoud ja… Maar liefst drie paar laarzen heeft ze gekocht. De reden hiervoor was dat ze net haar salaris binnen had. Haar eerste Penangsalaris. En omdat ze allemaal veel meer verdienen in SS dan eerder in CB, moest dat eerste salaris natuurlijk gelijk uitgegeven worden. Zou ik ook doen! En dus was het ook niet verwonderlijk dat we tijdens het shoppen niet alleen Amy en Azman tegen het lijf liepen, maar ook nog eens Rudy (bassist) en Aswin (drummer). Met z’n allen toen maar wat gegeten, alvorens de bus weer terug te nemen. En zelfs de buschauffeur reed met behoorlijk enge snelheid door die haarspeldbochten… Zal wel deel uitmaken van de Penangse cultuur ofzo… Wat er ’s avonds gebeurde hoef ik niet in detail te vertellen, dat weten jullie nu wel. In plaats van Ladies’ Night (die hadden ze in SS helaas niet!) was er Mexican night, met goedkope tequila en veel latin muziek. Errug sfeervol (het heet er natuurlijk ook niet voor niks Slippery Señoritas daar hè? Nadeel was echter wel dat Surface die avond repetitie had. Ná sluitingstijd, welteverstaan. Om vijf uur ’s ochtends. En wat moest ik al die tijd dan doen? Ben zolang in de lobby van een van de hotels om de hoek in slaap gesukkeld… De security guard kwam me wakker maken. Of ik alsjeblieft niet met m’n schoenen om de bank wilde slapen. Okee… Met het slapen op zich was dus kennelijk niks mis. Een luide, ietwat hese stem wekte me een tweede keer. Aida… Kom Ellen, we zijn klaar, we gaan naar huis. Aling, de eerste gitarist, had voor iedereen hamburgers gehaald en die hebben we dus onderweg verorberd, tot grote ergernis van Bob, want hij had ook honger, en er was geen hamburger voor hem bij… Uit wraak heeft hij toen volgens mij nog wat harder op het gaspedaal getrapt, want eenmaal thuis waren we stuk voor stuk allemaal misselijk…

Donderdag was het eindelijk tijd om de toerist uit te hangen. Amy had me beloofd dat we een brommertje zouden huren om daarmee over het eiland te crossen. Helaas kwam ik er na een half uur achter dat ik m’n fototoestel vergeten was. Amy verdacht me er overigens sterk van dat ik dit opzettelijk had gedaan, zodat we het nog eens zouden herhalen, maar dat was niet zo. Wel onzettende lol gehad, zelfs nog over het strand gecrost (wat niet mocht) en lekker ijs gegeten… En ik heb er ook nog een echt Penang T-shirt aan over gehouden (van 5 RM), want Amy vond dat als ik dan toch de toerist wilde uithangen, ik er ook maar zo bij moest lopen… Die avond was er trouwens verjaardag van één van de eigenaars van SS, Harry. En dat moest gevierd worden. Met veel te veel drank… Stomdronken waren we. Ik moet trouwens wel zeggen: petje af voor de bandleden hoor! Hoe ze zich met zoveel alcohol in hun lijf door de laatste set gewerkt hebben is echt fenomenaal! Ik durfde namelijk mijn kruk niet eens meer af om naar de wc te gaan… Voordeel was wel dat ze in deze omstandigheden de repetitie maar over zouden slaan. Phieuw… Geen wachten in de lobby deze keer, maar direct naar huis en naar bed. Tot een uur of vijf die volgende middag heeft niemand zich nog verroerd volgens mij. Slaap doet echter wonderen, want ik voelde me gelukkig stukken beter die avond. Ook niet zoveel gedronken deze keer. Dat gaat bij mij meestal om en om. Vrijdagavond in SS was trouwens nog tien keer zoveel drukker als de vrijdagavonden in CB. Mijn hemel wat een mensen! Je kon je kont niet keren zullen we maar zeggen, en die arme Azman moest na de tweede set zo nodig naar de wc, maar kon deze maar ternauwernood bereiken… Ik stelde het naar de wc gaan ook zo lang mogelijk uit trouwens, want ze waren de toiletten aan het renoveren, en er stond telkens een megarij. En ik wilde niet teveel van het optreden missen… Naderhand, toen we bij ons favoriete café ons “supper” naar binnen zaten te werken (deze keer was dat roti jalal, Azman’s favoriet, een soort pannenkoeken met pittige saus) stond me trouwens nog een verrassing te wachten. Want wie kwam daar aangewandeld? Helemaal glamoureus en omsingeld door wat alleen maar bandjongens konden zijn? Mijn lieve vriendin Nora! Ik had haar nog wel zo gemist, die spontane, lieve meid die ik in CB had ontmoet. Helaas was ze vlak na onze ontmoeting dus door Daniel naar Penang gestuurd om daar te gaan zingen met een band en had ik haar maar heel weinig gezien. En nu was ze dus hier! Gelijk allerlei wilde plannen gemaakt, om te gaan zwemmen en op haar vrije dag te gaan stappen… We waren weer herenigd en dat moest gevierd worden! Terug in huize Batu heb ik trouwens nog tot vroeg in de morgen Tom en Jerry, Popeye en Bugs Bunny en consorten zitten kijken met Amy en Rosli (tweede gitarist) en de vriendin van Aling, want we konden de slaap niet zo goed vatten sinds er boven een slaande (nouja, gelukkig niet echt slaande) ruzie aan de gang was tussen Azman en Rudy. Hoe Sulaman (toetsenist) en Aling er wel rustig doorheen konden slapen mag Joost weten… Aida had het overigens slimmer aangepakt, die zat tot acht uur ’s ochtends met d’r vriendje in Miri aan de telefoon. Uiteindelijk toch nog prompt op de bank in slaap gevallen, en ik was de enige niet, want toen ik een paar uur later wakker werd lagen daar Aling’s vriendin en Amy ook te pitten. Kon ik mooi stiekem in Amy’s bed! Want ik had de avonden daarvoor beurtelings op de bank, in Azman’s bed (en hij op de bank) en bij Aida in bed geslapen. Een beetje goeie nachtrust kon ik wel gebruiken. Zaterdag werden we trouwens al om vijf uur opgehaald. Aida en ik hebben die tijd in Georgetown doorgebracht met het bezoeken van het park en de boulevard, waar zij garnalen heeft zitten eten en ik saté… Zaterdagavond was zo mogelijk nog drukker dan vrijdag, en ik ben er (toen ik de drukte een beetje zat was) een poosje tussenuit gepiept om Nora op te zoeken in de discotheek in het Cititel (hotel), Ouch! (zo heette die discotheek), en haar te zien optreden. Nog even energiek als altijd! De discotheek zelf stelde helaas niet zo heel veel voor, het zat er vol met Chinese zakenlui, maar het was wel leuk om eens een andere band op te zien treden. Altijd maar dezelfde gezichten en nummers gaat ook wel eens vervelen (maar toch ook eigenlijk niet echt hoor! Van Surface krijg ik, als groupie, immers nooit genoeg!) En zo rolde zaterdag over in zondag en werden we zondag allemaal erg laat wakker, wakkergemaakt door Azman nog wel, met de mededeling dat we over een uur al opgehaald zouden worden. Oeps! Er was namelijk een dinner, speciaal voor Surface… Gelukkig mochten vriendin van Aling (ik durfde haar naam niet nog eens te vragen nadat ik hem de eerste keer vergeten was, maar iedereen noemde haar de vriendin van Aling) en ik ook mee eten… Wel zo gezellig! Het eten was trouwens heerlijk, een mix van Maleis en Indisch, en erg pittig! Die avond heb ik ook nog Lennie ontmoet, een Chinees meisje dat net zo weg was van de band als ik, en ook nog eens een geweldig gezellig mens! Azman had voor haar, haar vriendin (die helaas niet zoveel zei, of bewoog, want ze is volgens mij de hele avond haar kruk niet afgekomen, totdat we naar huis gingen dan) hemzelf, Rudy, (de meisjes waren allebei gek op Rudy) mij en de rest van Surface, hoewel die niet echt meedronken, een fles Jack Daniel’s gekocht, en die is tot op de laatste druppel na leeg gegaan. Met als gevolg dat bovenstaand gezelschap behoorlijk dronken was. Lennie was met de auto, en op voorwaarde dat ze heel langzaam (vooral door die gemene haarspeldbochten!) zou rijden mocht ze ons (Rudy, Azman en ik) thuisbrengen. Onderweg bij een 24uurs supermarkt nog ijs, chips en ander junkfood gekocht, (drank maakt honger!) en gelukkig heelhuids (misschien had Lennie toch niet zo veel gedronken als we allemaal dachten) thuisgekomen. Wat zich daar verder allemaal nog afgespeeld heeft met die meiden weet ik niet, ik ben in Azman’s bed als een blok in slaap gevallen. En zo zat de eerste week in Penang (en daarmee deel II van dit verhaal) er alweer op!

 

Liefs, Ellen


KLIA, Batu Ferringhi & Georgetown (Penang), Maleisië - dag 135 & 136

Friday, October 3, 2003

En ja, hier is het dan, zoals beloofd, het lang verwachte Penang verslag… (nouja, alvast het eerste deel ervan in elk geval)

 

Nou moeten jullie niet denken dat het allemaal even plezierig was hoor, voordat ik eindelijk in Penang aankwam heb ik heel wat wachten-op-het-vliegveld moeten doorstaan. En hoewel KLIA (Kuala Lumpur International Airport, voor de leken onder ons…) een van de modernste vliegvelden ter wereld is, is er verrassend weinig entertainment te vinden. En daar moest ik dus grofweg een uur of zes doorbrengen… Tijdens mijn overstap de vorige keer daar (een overstap die heel wat korter was!) was het niet helemaal tot mij doorgedrongen wat een immens groot vliegveld KL eigenlijk heeft. En daar was ik dan, goed en wel door de douane (mét nagelschaartje en vijl in mijn handbagage! Ik dacht dat die dingen verboden waren in vliegtuigen, maar kennelijk is de beveiliging toch niet zo goed als ik in eerste instantie dacht. Toch denk ik niet dat ik de volgende keer wil proberen een vlindermes aan boord te smokkelen…) door de al bekend uitziende gangen en de arrival hall en in de lift. Waar ik tot mijn verbazing ontdekte dat, volgens de knoppen in de lift, het vliegveld 5 (vijf!) verdiepingen had! En nee, dan tellen ze de parkeergarage en het dak niet mee… Tijd om dus maar eens op onderzoek uit te gaan. Helaas had ik in mijn bedenkingen jegens de betrouwbaarheid van het bagagesysteem van het Aziatische equivalent van EasyJet al mijn bagage als handbagage meegenomen, en werd die weekendtas na een aantal wat toch minstens kilometers geweest moesten zijn (en dan overdrijf ik eens een keertje niet!) behoorlijk zwaar en was ik dus behoorlijk blij mijn alom geliefde KFC te ontdekken in een hoekje van de zoveelste megahal. Daar zat ik dus, met nog zeker een uur of vijf te gaan (dat betekent dus dat ik minstens een uur rond had lopen sjouwen!) op mijn geliefde Spicy Chicken te kauwen en me te bedenken wat ik in hemelsnaam de rest van de tijd moest gaan doen. Dit bleek eerlijk gemakkelijker dan ik dacht. Toen ik mijn kip en frieten betaalde had ik namelijk nog een telefoonkaart in mij portemonnee ontdekt. Zul je denken, nou en? Maar het speciale van deze telefoonkaart was dat het gek genoeg alleen maar op KLIA gebruikt kon worden (slim verkooptruukje natuurlijk, dat had ik namelijk niet in de gaten toen ik het ding kocht tijdens mijn eerdere bezoek daar). Dus waarom niet? En nu niet allemaal verontwaardigd worden dat jullie niet verblijd zijn met een telefoontje uit Maleisië, de enige die ik gebeld heb is mijn moeder… De rest van de tijd heb ik doorgebracht met het kijken naar mensen en vliegtuigen (en mijn ambities tot het piloot worden groeien nog steeds… moet toch geweldig zijn om zo’n vliegtuig daadwerkelijk de lucht in kunnen te krijgen. Voor mij nog steeds een van de grootste onopgeloste raadsels… en waag het niet me uit de droom te helpen door uit te leggen hoe dat nou in precies in zijn werk gaat, ik blijf graag in de waan van een wonder!), het kopen van een wegwerp fototoestel (ik was in al mijn pakhaast vergeten mijn fototoestel mee te nemen, heb het ook veel te goed verstopt in mijn kamer, uit angst voor eventuele inbrekers of iets dergelijks) en een boek, en het lezen van datzelfde boek (Red Dragon). En toen was het dan eindelijk weer tijd om in te checken en me naar de gate te begeven. Nota bene dezelfde gate als die waar ik zes-en-een-half uur eerder aangekomen was. Al die kilometers gesjouw voor niks! Zou me niks verbazen als het, met mijn geluk, ook hetzelfde vliegtuig bleek te zijn, hoewel dat natuurlijk zeer onwaarschijnlijk is. Het goeie, overigens, van Air Asia is, dat je zelf mag weten waar je gaat zitten in het vliegtuig. Ik was klaarblijkelijk een van de eerste mensen bij de gate, en dus een van de eersten om aan boord te gaan, en dus kon ik me prinsheerlijk bij de noodingang aan het raam nestelen. Helaas duurde de vlucht maar vijftig minuten en was het inmiddels pikkedonker (moet je nagaan, ik was om tien uur die ochtend van huis vertrokken en we waren inmiddels bijna twaalf uur verder!) maar toch. Vijftig minuten later dus, om twintig minuten over tien ’s avonds, kwam ik aan op Penang International (jaja! Die noemen zichzelf "international", maar het nieuwe vliegveld van ons burgerlijke Miri is vele malen indrukwekkender, dat kan ik je wel vertellen!) Airport. Helaas was er tegen die tijd geen bus meer te vinden, en was ik een aantal uren daarvoor door vriendin Aida geinformeerd over het feit dat de plaats waar de band verbleef zich zo’n beetje aan het directe andere einde van het eiland bevond, namelijk Batu Ferringhi, een heerlijk toeristisch strandstadje. En dus moest ik een ander vervoermiddel zien te regelen. Gelukkig was dit vrij eenvoudig, want eenmaal buiten aangekomen werd ik om de oren geslagen met taxi-aanbiedingen. Toch koste het me het schokkende (voor Maleise begrippen dan, je moet niet vergeten dat ik een Nederlander op “vakantie” ben en al vijf maanden lang goedkoop gewend ben) bedrag van 45 ringgit! Maar de taxi mocht er zijn hoor, leren bekleding, prima airco en zo schoon als mijn moeder. (sorry mam, grapje, ik kon ff niks beters bedenken, maar als je erover nadenkt is het eigenlijk een compliment (en dan bedoel ik niet vergeleken worden met een auto, maar je snapt ‘m wel denk ik)). Na een aantal kilometers in het donker door een soort bos te hebben gereden begon ik me wel een beetje af te vragen waar zich nou precies dat bruisende nachtleven bevond waar Daniel me de afgelopen weken mee lekker had lopen te maken. Bleek dus dat de taxichauffeur de (wel kortere, ik heb het op de kaart gecheckt!) toeristische route aan het nemen was, wat misschien heel attent zou zijn geweest overdag, maar ’s nachts viel er eigenlijk maar bar weinig te zien. Toen na een goed half uur de eerste (nouja, niet echt de eerste) lichtjes op begonnen te duiken en ik zelfs de zee weer kon ontdekken (toch goed om jezelf ervan te kunnen verzekeren dat je je daadwerkelijk op een eiland bevindt, na al dat bos om je heen, ik vraag me af hoe eilandgevoelig Australiërs eigenlijk zijn…) voelde ik me al stukken beter. Dat is, totdat de taxichauffeur een weg met enge haarspeldbochten op topsnelheid begon te nemen. Uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen hoor, en kwam ik naar divers rondgevraag door de taxichauffeur in Batu Ferringhi aan bij het opgegeven adres. Een heel degelijk Maleis rijtjeshuis in een hele degelijke Maleise straat. Moeilijk te geloven dat mijn funky bandvrienden hier vertoefden maar lange tijd om daaraan te twijfelen had ik niet, want Aida kwam de deur al uitstormen en vloog me om de hals (gelukkig is ze zo’n 1m50 met het bijbehorende normale gewicht en kon ik haar makkelijk opvangen, weekendtas om de schouders en al). In elk geval was ik duidelijk welkom! Meteen kreeg ik allerlei ins en outs over het leven in Penang te horen, inclusief de avonturen van de zogenaamde bandboys, de zeven muzikale heren waar Aida dagelijks mee moet leven. Deze bandboys hadden haar namelijk een uur geleden in de steek gelaten en waren ervandoor gegaan. Ik moet zeggen dat ik ook wel vrij laat arriveerde, om half twaalf ’s avonds. Het was hun enige vrije avond in twee weken, dus erg begrijpelijk dat ze die niet wachtend op de bank door wilden brengen. Aida bood aan om mijn weekendtas naar boven te slepen, maar aangezien die bijna net zo groot (en zwaar?) was als zijzelf nam ik deze voor eigen rekening en gaf ik haar de plastic zak met mijn leesboek en wegwerp fototoestel, om haar toch een nuttig gevoel te geven. De spullen werden in haar slaapkamer gedumpt, ik kreeg vijf minuten de tijd om me op te frissen (lees, uit te vinden hoe je de wc door kon spoelen, meer tijd had ik niet om nog iets anders te doen) en toen ging beneden de deurbel, gevolgd door luid getoeter. Met de mededeling dat ons transport gearriveerd was werd ik terug naar beneden gesleept en de deur uitgewerkt. In de auto werd ik voorgesteld aan een van oorsprong Indiër (een niet onaanzienlijk deel van de Maleise bevolking komt overigens uit India), luisterend naar de naam Moorthy en criminoloog van beroep, en een van oorsprong Iraniër (wiens aanwezigheid in Maleisië ietwat gecompliceerder is), waarvan ik de naam nooit helemaal goed verstaan heb, iets in de trant van Sampan ofzo, een lid van het narcotics team van de Penang-politie. Twee agenten dus, veiliger kan haast niet. Ze waren beiden ook nog eens hartstikke zot op Aida, dus ze hebben ons de hele avond voorzien van vervoer, drankjes en hapjes en spraken ook nog eens opmerkelijk goed Engels. Ik heb me die avond dus niet verveeld. Na een korte tussenstop bij Moorthy thuis, omdat hij mij het wonderlijke uitzicht vanuit zijn appartement op een van de beroemde baaien van Penang niet wilde ontnemen, kwamen we aan in het nieuwe thuis van mijn geliefde Surface. De nachtclub, luisterend naar de naam Slippery Señoritas (vraag me niet waar ze die naam vandaan hebben, maar het klinkt wel allitererend exotisch, vind je niet?) oftewel kortweg SS. Onder de indruk van de omvang, het mooie interieur en de hoeveelheid mensen die zich binnen bevond op een doorsnee maandagavond ben ik een beetje vergeten aan wie ik die avond verder allemaal nog voorgesteld ben, maar ik kan me nog wel herinneren dat we (Aida en ik, de agenten waren niet zo bewegelijk) een hoop lol op de dansvloer hebben gehad. Just like old times, zullen we maar zeggen, want Aida was mijn vaste danspartner in CB voorheen. Uren later weer goed en wel terug in huize Batu Ferringhi werd ik herenigd met de complete groep bandboys en hebben we tot vroeg in de ochtend zitten kletsen, tot ik, uitgeput, uiteindelijk op een van de vele bedden in slaap ben gesukkeld. De volgende middag werd ik ruw uit mijn slaap gewekt door het luide gesnurk van een van diezelfde bandboys met wie ik die nacht kennelijk een kamer (nee, niet het bed!) deelde. Op de grond naast het bed ontdekte ik er nog een. Het feit dat hij op een plankenvloer lag te pitten hinderde hem niet in het minst om prompt in een snurkkanon (niet een kanon met kogels, dat begrijpen jullie hopelijk, maar in de (ik weet trouwens niet of je dat hetzelfde spelt) muzikale (nouja, in dit geval niet echt muzikaal, maar goed) betekenis van het woord) te vervallen. Het snurkconcert werd me allemaal iets te veel (kennelijk is zingen niet het enige waar deze jongens goed in zijn!) en ik besloot maar eens even op badkamerspeurtocht te gaan. Het huis was in een angstvallige stilte (op het gesnurk dat me uit een van de kamers achtervolgde na dan) gehuld, geen levend wezen te spotten en dat rond deze tijd (kwart over drie ’s middags!) van de dag, met de aanwezigheid van tien mensen in één huis! Badkamers trouwens waren niet zo moeilijk te vinden, maar een badkamer waarvan zowel de wc door kon spoelen als de douchekop nog steeds aanwezig was bleek kennelijk niet te bestaan. Uiteindelijk gekozen voor de variant zonder douchekop, en dus kwam tijdens mijn douche het water direct uit de muur. Weer een nieuwe ervaring rijker… Tot mijn opluchting ontdekte ik een paar minuten later, toen ik schoon gedoucht in de woonkamer beneden aankwam, dat Aida inmiddels ook wakker was. En ze had honger. Wat trouwens haar motto bleek te zijn, voor zo’n klein dus meisje (vrouw, ik vergeet steeds dat ze al 27 is en een kind van 8 heeft, helemaal in Maleise stijl, overigens) kan ze heel behoorlijk eten. Niet dat ik haar ongelijk gaf hoor, Penang staat bekend om zijn geweldige eten! En laat eten nou ook een van mijn favoriete bezigheden zijn… Een wandeling van tien minuten later bevonden we onszelf in een alleraardigst eettentje met het meest uiteenlopende voedselassortiment dat ik ooit gezien heb. Alle favorieten als mee goreng en nasi ayam waren aanwezig, om nog maar niet te zwijgen over de keus uit Maleise, Indische, Chinese, Westerse (jawel, de frieten, steaks, burgers en hotdogs konden niet uitblijven) en zelfs Italiaanse eetstalletjes. Ik dacht toch echt even in het culinaire Walhalla terecht te zijn gekomen, echt waar! Ik hoef verder ook niet echt in detail te vermelden dat dit een van onze meest frequent bezochte plekken is geweest in de twee weken die komen gingen. En dat voor de gemiddelde prijs van 4 RM per maaltijd met drankje! Ik geloof niet dat je ergens anders ter wereld zo’n goeie deal zult vinden (maar laat het me weten als je er wel een vind, ik zou erg onder de indruk (en geïnteresseerd!) zijn…) Die eerste middag daar heb ik me tegoed gedaan aan een gebraden eend variatie op nasi ayam. Op de weg terug ook nog met een nieuwe lekkernij kennisgemaakt pisang (geloof ik dat je het spelt) goreng, oftewel, gefrituurde banaan. Dat iets simpels als dat zo lekker kon zijn had ik zeker niet verwacht, maar het was heerlijk. Ook daar heb ik er al met al tijdens mijn verblijf heel wat van naar binnengewerkt! Goed, eenmaal terug in het huis was er inmiddels leven in de brouwerij te signaleren, alhoewel nog niet zo gek veel. De bandboys hadden zich rond de tv verzameld, met koppen koffie en de overblijfselen van de Chinese afhaalmaaltijd van de vorige nacht. Overdag valt er bij die bandleden echt verbazend weinig glitter en glamour te bespotten… Dat zat daar maar in afgeknipte spijkerbroeken en voetbalbroekjes naar een herhaling van de Manchester United wedstrijd van het afgelopen weekend te kijken. Serieus, het aantal van hen dat eruitzag alsof ze in de afgelopen vierentwintig uur een douche hadden gezien of zelfs maar in aanraking met water waren geweest was op een hand te tellen. Tegen een uur of zeven begon er eindelijk beweging in de mannen te komen en een uur later kwamen ze een voor een fris gewassen en in vol bandornaat (dan bedoel ik dus nette (schone!) funky kleding, niet compleet met gitaren en drumstellen, die nemen ze over het algemeen niet mee naar huis) weer naar beneden. En om negen uur werden we keurig netjes afgehaald door een wit busje waar we precies met z’n allen in pasten. Heb nog wel iemand horen klagen dat 'ie nu z’n voeten niet kwijt kon op de plek waar ik zat, maar ik geloof dat dat een grapje was. Eigenlijk waren ze allemaal blij om me te zien en ik mocht zo lang blijven als ik zou willen. Er werd ook nog gegrapt dat ze nu officieel hun eerste groupie hadden, en eigenlijk, als je erover nadenkt, is dat niet helemaal onwaar… haha! Aangekomen in Georgetown, de hoofdstad en het kloppende hart wat uitgaansleven betreft werden we met z’n allen afgezet bij een eettentje in dezelfde straat als SS. Daar werd ik door zanger Amy voorgesteld aan de maaltijd koay teow goreng, zijn persoonlijke favoriete hapje. Behoorlijk pittig, dat moet ik er wel bij zeggen, maar toch sindsdien een van mijn favorieten. Ik heb die eerste week elke avond iemand anders mijn eten uit laten kiezen, en ik moet zeggen, dat ga ik vaker doen. Hoewel niet alles een even groot succes was heb ik dingen gegeten die ik anders nooit geprobeerd zou hebben. En als ik iets dan niet lekker vond bestelde ik gewoon nog iets anders. Zo duur is het allemaal namelijk niet hè?

En toen was het om half elf tijd voor mijn vriendjes en vriendinnetje om aan het werk te gaan… Ik had mij prinsheerlijk met een fles Jack Daniel’s, een kan cola en een emmer ijsklontjes op de “eerste rij” geïnstalleerd (nog meer dingen die ik normaalgesproken niet tot mij neem, maar dit was een geschenk van de eigenaar aan de band, elke avond een fles drank voor acht man, lang niet slecht, en ik mocht alvast voorproeven…) en het feest kon wat mij betreft beginnen. SS is trouwens een veel grotere nachtclub dan Cheerie Berries in Miri, en ik was behoorlijk onder de indruk toen Surface begon te spelen. Zag er heel erg professioneel uit, een hoog podium, gave lichtshow en een super soundsysteem. De nummers waren echter als vanouds en ik voelde me even alsof ik zojuist thuisgekomen was. Geweldig gezellige avond gehad met z’n allen. Naderhand werd er opnieuw gegeten, maar het enige dat ik genuttigd heb was een fles mineraalwater, want er kon echt geen voedsel meer bij in mijn maag! Ondertussen wachtten we tot we weer netjes naar huis gebracht zouden worden. Onze Bob (ja, hij heette echt Bob! Alleen kennen ze die afkorting hier helaas niet, heb het geprobeerd uit te leggen maar ze vatten hem niet echt… drinken en driven is hier kennelijk niet zo'n big deal, zoals ik al vaker ondervonden heb) bleek het truukje van de taxichauffeur van de vorige avond, het haarspeldbochten-op-topsnelheid-nemen ook te kennen, wat niet zo geweldig samenging in combinatie met de hoeveelheden nasi goreng en alcohol in onze magen… Gelukkig konden we de boel binnenhouden en kwamen we zonder kleerscheuren en hersenschuddingen thuis. En zo eindigde dus mijn tweede avond in Penang. Ik realiseer me nu dat ik op deze manier verder ga met typen we voorlopig nog lang niet bij het einde van het verhaal terecht zullen komen… Tot zover deel I van mijn avonturen in Penang, binnenkort meer!

 

Heel veel liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 130, 131, 132, 133, 134 & 135

Tuesday, September 30, 2003

Hallo lieverds! (slijm, slijm, ja, ik heb dan ook wel wat goed te maken hè…)

 

Hmm… waar zal ik eens beginnen? Drie weken geleden had ik wat de e-mail betreft alles nog prima onder controle… En moet je nu eens kijken wat ik er een zooitje van heb gemaakt… mailbox vol, tientallen hoopvolle e-mails die op me liggen te wachten om beantwoord te worden en een heleboel ongeruste mensen die allemaal een verklaring verwachten. En die is er ook wel… Maar ik zal zoals gewoonlijk even bij het begin beginnen...

En het begin is… ja, waar was ik eigenlijk gebleven? Zal toch zeker zo’n drie weken geleden zijn. Eens kijken. Drie weken geleden op woensdag… Ladies’s night. Nou, daar hoef ik inmiddels niemand meer over in te lichten, dat concept is nu wel meer dan bekend. Hoop lol gehad met Christine, haar nieuwe vriend en twee flessen wodka trouwens, en het grappige is, Christine haar nieuwe vriend is ongeveer twee keer zo groot als zij… Wat erg vreemde blikken op de dansvloer aantrekt, dat kan ik je verzekeren!

Donderdag lekker lui in bed gelegen en met verscheidene mensen aan de telefoon gehangen (dat gaat prima samen, trouwens!). Amy, Azman en Aida, zangers en zangeres van de band Surface in Penang gesproken, en die deden de suggestie om ze op te komen zoeken daar… Mmm… de rest van de middag liggen dagdromen over tropische eilanden, palmen en witte stranden.

En toen stond ik vrijdagochtend dus opeens bij Air Asia op de stoep… (Air Asia is zo ongeveer de Easy Jet van Maleisië) En wat bleek nou? Die tickets waren helemaal niet duur! Erg verleidelijk dus… Zo verleidelijk dat Ellen zich niet voor een impulsieve actie kon behoeden. En dus zat ik niet veel later in de bus op weg terug naar huis met twee tickets (nouja, niet echt tickets, want Air Asia doet niet aan tickets maar aan reserveringsnummers) in mijn zak. Eentje naar Kuala Lumpur, en eentje van Kuala Lumpur naar Penang… Hoera! Ik ging op vakantie!

Was natuurlijk meteen helemaal in vakantiestemming en begon enthousiast met de inpak voorbereidingen. De was moest gedaan, de nodige dingen als een nieuwe tandenborstel (waarom koop ik altijd pas een nieuwe tandenborstel als ik op vakantie ga? Stom eigenlijk, maar normaalgesproken denk ik daar niet aan) en fotorolletjes e.d. gekocht en er moesten natuurlijk ook de nodige mensen op de hoogte gesteld worden van mijn vertrek naar Penang. Waaronder jullie… Wat ik dus eigenlijk een beetje vergeten bleek te zijn…

Vrijdagavond trouwens ook nog met Christine naar de film geweest voor we uitgingen, The Italian Job, echt wel een spannende film. Zaterdag de kater van vrijdag uitgeslapen, een beetje in de zon gelegen en nog meer gedagdroomd. En zondag, jah, zondag was ik zo in de ban van mijn aankomende reisje naar een tropisch eiland dat ik helemaal vergat mijn e-mails te versturen. Had ze al getypt en alles. Natascha was echter zaterdagochtend naar haar legervriendje in Brunei vertrokken voor een romantisch weekendje jungle of zoiets (zal de eerste dag wel niet zo romantisch geweest zijn trouwens, want ze was vrijdagnacht ook behoorlijk ver heen) en ik had het paswoord van de computer ook niet. En ik had geen idee wanneer ze terug zou komen. Dat bleek dus maandagochtend te zijn. Ik had inmiddels al iemand anders voor mijn vervoer naar het vliegveld geregeld, en wel Cosmos, de DJ van CB die zondagnacht na het werk alvast maar langs was gekomen (met broodjes en gefrituurde kip! Ik was in al mijn pre-vakantie-enthousiasme ook een beetje vergeten te eten…) omdat hij bang was niet op tijd op te kunnen staan. Moest namelijk om elf uur op het vliegveld zijn. En zodoende zat ik dus maandagmiddag om één uur in het vliegtuig. Op weg naar Penang. En wat ik daar allemaal beleefd heb? Dat lezen jullie de volgende keer!

 

Liefs en een dikke-ik-zal-het-allemaal-weer-goed-met-jullie-maken zoen, Ellen


Miri, Maleisië - dag 121, 122, 123, 124, 125, 126, 127, 128, 129 & 130

Wednesday, September 10, 2003

Hallo allemaal…

 

Ja, alweer een tijdje geleden hè? Sommigen van jullie begonnen zich al af te vragen of ik bij Natascha wel kon mailen. Nou, dat kan wel… Ik ben alleen een beetje lui geweest de afgelopen week… Andere dingen aan m’n hoofd… Maandag dus alle spullen verhuisd. En dinsdag weer aan het werk. Kreeg ik meteen te horen van James dat ze eigenlijk liever hadden dat ik wat eerder stopte met werken, omdat ze wat nieuwe mensen gingen aannemen en ze dus de ruimte in het kantoor wel konden gebruiken. Of ik daarmee akkoord ging? Natuurlijk word ik wel gewoon tot de vijftiende doorbetaald, zoals afgesproken… Hmm… Nou, in dat geval… hoef ik ook niet meer elke ochtend om half acht op, hehe.

En zodoende was afgelopen woensdag mijn laatste werkdag! En heb ik nu dus alsnog een (verlate) zomervakantie! Het wonen bij Natascha bevalt ook prima overigens. Het is schoon (het huis wordt schoongemaakt door een werkster), het is koel (meer wind, want echt vlak aan zee, en bovendien airco in mijn slaapkamer!), en het is gezellig! Want er zijn altijd wel mensen aanwezig (en dieren, Natascha’s kat Hatty, Leon’s hond Bitchy (die naam heb ik in elk geval niet bedacht…) de hond van de buren, Benny (een hele schattige zwarte) en een dode vogel (een kadootje van Hatty, overigens minder gezellig…) een echte dierentuin dus) En last but not least… Er is TV!!! Ik kan gewoon voor het eerst in vier maanden weer een beetje normaal tv kijken! Daar heb ik de afgelopen week dan ook veelvuldig gebruik van gemaakt. Mijn gemiddelde van uitgaansdagen per week is daarmee dan ook drastisch gedaald. Woensdags kan ik nog steeds niet overslaan, dus vorige week woensdag lekker wel uitgeweest, en vanavond weer, maar verder alleen vrijdag en zaterdag. De rest van de avonden gewoon braaf op de bank voor de tv doorgebracht… met een kop thee in plaats van een glas wodka… Heb Natascha’s VCD (is het kwalitatief minder bedeelde broertje van DVD) verzameling inmiddels ook ontdekt, en filmzenders als HBO, Cinemax en Star Movies… En Cartoon Network! Hoera… Kan ik weer van al mijn favo tekenfilmfiguren genieten! Oja, en de supermarkt zit hier zo’n vijfhonderd meter vandaan. Reden genoeg dus om het hier prima naar mijn zin te hebben!

Woensdag was dus mijn laatste werkdag, en omdat ik dat woensdagavond met alle mensen in CB maar even flink gevierd had, heb ik het grootste gedeelte van de donderdag in bed doorgebracht, haha. Vrijdag heb ik zowaar weer eens gedoken! En nu kom ik dus ook eindelijk in aanmerking voor een duikdiploma! Gaaf hè? Het duiken was echt geweldig, maar was wel een klein beetje verbrand… En zaterdag zijn Natascha en ik wezen zwemmen bij Rihga, en dat maakte mijn kleur er ook al niet beter op. Met als gevolg dat ik zaterdagavond een mooi rood kleurtje had… Zaterdagmiddag hadden we ook opeens een huis vol mensen… Natascha’s nieuwe vriend Paul kwam langs, met zijn vriend Ross, en Valentijn was er ook. En dus hebben wij (Natascha en ik) van deze unieke gelegenheid gebruik gemaakt door deze mannen maar eens even aan het werk te zetten… Zie hier het resultaat… Drie mannen die in de keuken ons diner (verse frieten, hamburgers en zelfgemaakte appelmoes!) stonden klaar te maken! Hmmm.

 

0042 – (vlnr) chefkoks Paul, Valentijn en Ross…

0043 – Jah... Ik had jullie al gewaarschuwd voor mijn mooie nieuwe kleurtje… Die blik van Paul voorspelt trouwens weinig goeds…  

0044 – Daar was al ik al bang voor… Volgens mij moeten wij vrouwen maar even uit de keuken blijven!

0045 – En toen gingen de shirts uit. Van koken krijg je het blijkbaar warm… Zie hier een piloot (Valentijn) en twee Britse legerofficiers…

0046 – En dit is dus de keuken… Waar Valentijn precies zo’n lol om heeft is niet volkomen duidelijk…

 

Goed, bijna overbodig dus om te vermelden dat het eten heerlijk gesmaakt heeft. Ook al was het pas om tien uur klaar. En om het nog beter te maken: Er was die avond Brad Pitt op TV… We waren overigens pas om half twee in de stad, nog net op tijd om de laatste set van de band mee te pikken… Daniel was ook eindelijk weer terug uit Penang, en we hebben ons tot vroeg in de ochtend vermaakt. Om vijf uur op de terugweg ook nog even langs Burger Sam om wat vettigheden naar binnen te werken (alsof we die avond nog niet genoeg hamburgers gegeten hadden, maar dat terzijde) en om zes uur lagen we in bed. Zondag dus ook grotendeels slapend doorgebracht, en tegen de tijd dat we allemaal fris gedoucht en uitgeslapen weer in de woonkamer waren was het alweer tijd voor het avondeten… Met Natascha, Paul en Ross steak bij Al Fresco’s gegeten, toen nog een drankje in The Other Office (een kroeg om de hoek van CB waar Natascha nogal graag naartoe gaat) en toen maar weer op huis aan, want de heren legerofficieren moesten de volgende ochtend weer vroeg aan het werk (hun basis is in Kuala Belait, net over de grens in Brunei). Natascha en ik hebben nog tot diep in de nacht films zitten kijken omdat we allebei niet konden slapen (teveel slaap overdag…) En maandag begon de week weer overnieuw… Netjes de was gedaan en ’s middags met Natascha geluncht. Dinsdag mijn loon maar eens opgehaald. Moest een nummertje trekken bij de bank (nummer 260) en op dat moment was nummer 218 aan de beurt… Erg lang moeten wachten ja. Tegen de tijd dat ik eindelijk weer thuis was maar even een dutje gedaan, om tegen een uur of elf ’s avonds pas weer wakker te worden en er achter te komen dat ik vijf smsjes had. De meeste waren van Daniel, hij verveelde zich, of ik niet ff naar CB wilde komen om wat te drinken en te eten. Hij had de CB bestelbus al op weg gestuurd om me op te halen. En toen ik uit het raam keek stond die dus inderdaad op de oprit. De vraag was voor hoe lang al??? Maar Phillip, een van CB’s vaste werknemers, bleef volhouden dat hij er pas net was… Ik ingestapt en tien minuutjes later werd ik keurig netjes voor de CB deur afgeleverd. Het was daar inderdaad errug rustig, maar Daniel en ik hebben best lol gehad. Eerst maar wat gegeten (Chinees) en toen wat gedronken. Eindelijk kennisgemaakt met de nieuwe band (eigenlijk best geschikte mensen, ik moet alleen nog even aan ze wennen) en om half drie was ik weer thuis.

Vandaag uitgeslapen, de rest van de was gedaan, e-mails verstuurd en tekenfilms gekeken. En vanavond is het weer Ladies’ Night!

 

Dikke kus, Ellen


Miri, Maleisië - dag 115, 116, 117, 118, 119, 120 & 121

Monday, September 1, 2003

Selamat Hari Merdeka!!!

 

Zo gebeurd er niks en zo komt alles tegelijk… Er is zoveel gebeurd de afgelopen week dat ik nu pas echt de tijd heb om even na te denken over een aantal dingen.

Dinsdagmiddag had ik een gesprek met James. Daar had ik om gevraagd omdat ik nu mijn stage er officieel op zit wilde weten waar ik aan toe was binnen het bedrijf. Bovendien wilde ik mijn plan om de laatste weken vrij te nemen voorleggen. Dat gesprek heeft een hoop veranderd… Per 15 september stop ik met werken. Ik blijf tot 5 oktober in Miri. En vandaag trek ik bij Natascha in. De laatste weken van oktober ga ik door Maleisië reizen. Ik heb zelfs de vliegtickets al geboekt. Kota Kinabalu, Kuching, Penang, Kuala Lumpur. Onwerkelijk hè? Alles is zo snel gegaan! Rond twee uur had ik dat gesprek met James waarbij hij me vertelde dat ik per 15 september eigenlijk niet meer nodig was. Een uur later kwam Natascha het kantoor binnenwandelen om haar duikexcursies te betalen. Ik vertelde haar wat er gebeurd was en ook dat er dit weekend nieuwe mensen in het huis zouden komen. En toen bood ze me de extra kamer in haar huis aan. En ik heb het aanbod gelijk aangenomen. Eindelijk weer eens normaal kunnen slapen en tv kijken, iemand om tegenaan te praten, en ook nog eens een heel stuk dichter bij de stad. En Natascha heeft een auto... Na het werken zat ik in de bushalte een beetje na te denken en te dromen. Daniel nog gebeld om hem te vertellen wat er gebeurd was, en hij opperde dat het helemaal geen gek idee was om die laatste weken wat te reizen. En als ik naar Penang wilde dan kon hij wel het een en ander regelen. Nog steeds een beetje beduusd zat ik op de bus te wachten toen er een auto stopte. Twee mannen stapten uit, één met een videocamera. Of ze mij even mochten filmen. Ik was te verbaasd om iets te zeggen. Gaat die andere gast naast mij in de bushalte zitten zingen! En die andere maar filmen. Ik heb die gast volgens mij alleen maar met open mond aan zitten staren… Zal er lekker charmant uit gezien hebben op de video… Ik werd naderhand ook nog uitgenodigd voor een drankje, maar dat aanbod heb ik maar afgeslagen. Bovendien zou ik met Sal de stad in. De jongen naast me in de bushalte wist me nog te vertellen dat die gast die had zitten zingen een plaatselijke zanger was en dat hij vast een videoclip aan het opnemen was. Nou, lekker dan… Ben de bus in gestapt en op weg ging het naar Imperial Mall. Had zin in KFC en wilde een kleinig afscheidskadootje voor Aida, de zangeres van de band in CB kopen. Sal zou me daar treffen. Maar ik was nog niet aan de wandeling van het busstation naar het winkelcentrum begonnen of daar waren die twee gasten weer. Of ik zeker wist dat ik niet even een drankje met hen wilde drinken. Ze gingen naar “Wheels”, een bar aan de zogenaamde “Miri waterfront”. Vlakbij Imperial Mall. En toen dacht ik, ach ja, waarom ook niet? Ik ken de eigenaar van Wheels, een goeie vriend van Daniel, een Indiër die zelfs acht jaar in Nederland heeft gewoond. Dat zou dus geen kwaad kunnen. Dus ik naar Wheels, en het bleken hele aardige mensen te zijn. Ze waren een soort experimentele documentaire aan het opnemen over buitenlanders in Miri, en ze wilden het zo spontaan mogelijk brengen, vandaar deze ietwat vreemde methode. Toen Sal even later kwam bleek ook nog dat zij en de zanger elkaar nog van vroeger kenden… Allebei komen ze uit Kuching en ze gingen vroeger naar dezelfde school. Wat is de wereld toch klein!

Na het drankje zijn Sal en ik er wel vandoor gegaan, want we hadden honger en KFC wachtte op ons! Na het eten en het winkelen besloten we een kijkje in CB te nemen. Daar was ik tenslotte al een dag niet geweest… In CB zoals gewoonlijk een gezellige avond gehad met de gebruikelijke mensen… Daar hoef ik inmiddels niks meer aan toe te voegen.

Woensdag ben ik meteen vol goede moed begonnen met het plannen van mijn reis. Want hoe vroeger je de vliegtickets boekt, hoe goedkoper ze zijn… En ze hebben hier bij Malaysia Airlines iets dat SuperSaverTicket heet, wat neerkomt op 50 % korting! Daar wilde ik gebruik van maken! En dus heb ik die middag vier SuperSaverTickets geboekt. KotaKinabalu, Kuching, Penang en Kuala Lumpur, zoals ik al zei… En ik kijk er nu al naar uit! Er is zoveel te zien en te doen dat ik nog niet precies weet waar te beginnen met het plannen van excursies. Ik wil in elk geval graag naar Gunung Kinabalu National Park, en een poging wagen de gelijknamige berg te beklimmen. Evon wilde me wel helpen met de organisatie daarvan… Verder wil ik in Kuching Sal’s verjaardag vieren, en de orang utans zien natuurlijk! En ze hebben er een soort thema park dat Sarawak Cultural Village heet. Penang zal voornamelijk feesten en luieren zijn, en verder heeft het eiland een hele oude geschiedenis en zijn er een hoop tempels en moskeën te vinden. En Kuala Lumpur, jah… de hoofdstad hè? Schijnt niet onder te doen voor steden als Singapore, Tokyo en Hongkong… Niet dat ik daar al eens geweest ben, maar het klinkt wel indrukwekkend, haha! En vanaf Kuala Lumpur weer terug naar Miri, voor een laatste dag in mijn thuis van de afgelopen maanden, en om de rest van de bagage op te halen. Want ik ben niet van plan alles mee te slepen op mijn reis rond Maleisië. Die koffer was op de heenweg al loeizwaar! Nee, dank je feestelijk…

Dus de reisplannen zijn er, vanaf 15 september hoef ik niet meer om half acht op te staan, ik hoef niet meer met de bus, ik kan weer tv kijken en Nederlands praten tegen iemand anders dan mezelf, en ik ga nog even lekker genieten van mijn tijd in Miri!

Daar was ik trouwens al lang aan begonnen hoor! Woensdagavond na het werken even wezen zwemmen toen een hele gregrilde kip bij het Tanjong Seafood restaurant gehaald, precies op tijd voor de bus van zes uur, naar huis om te douchen en om te kleden, en daarna… Ladies’ Night… Donderdagochtend had ik vrij genomen om naar de immigratie te gaan en mijn vliegtickets bij Malaysia Airlines op te halen. De tickets waren geen probleem, maar die vent bij de immigratie dacht even een slaatje te kunnen slaan uit het feit dat ik een buitenlander was. De vorige keer, toen ik met Evon bij immigratie was, hebben ze mijn verblijf hier zonder problemen met twee maanden verlengt. Nu eisten ze echter 50 RM per maand dat ik langer wilde blijven. Belachelijk! Op een gegeven moment ben ik maar weer vertrokken, want het schoot niks niet op. Dan maar de volgende dag naar de Brunei grens om hem daar te laten stempelen… ’s Avonds was het eigenlijk niet de bedoeling dat ik uit zou gaan, op donderdags doe ik meestal mijn schoonheidslaapje… Maar ik had mijn malariapil geslikt, en deze keer werd ik in plaats van slaperig juist klaarwakker! Ik lag op bed maar ik kon de slaap niet vatten. En toen Daniel belde of ik wat wilde gaan drinken heb ik toch maar ja gezegd… Met als gevolg dat ik wederom in CB terecht kwam. Vrijdagochtend heb ik me toen ook nog verslapen, en de bus gemist, waardoor ik gelijk een uur te laat op werk kwam. Maar het scheen niemand iets uit te maken. En het was inmiddels alweer vrijdag! Weekend! En niet zomaar een weekend… Merdeka weekend! Merdeka is de verjaardag van Maleisië, onafhankelijkheidsdag, een soort 4th of July… En wij zouden Merdeka doorbrengen in de luxe Imperial suites boven de Imperial Mall, het hoogste gebouw van Miri… Die middag met Christine en Jacqueline geluncht, en toen gelijk maar ingecheckt in Imperial… Damien was er ook al, en Jacky’s vriendje Solomon, en Jason, Mael (een vriend van Jason) en Kohei zouden ook nog komen. En het appartement was geweldig! Stereo, TV, Airco, luxe megabedden, een bubbelbad, en op twintig hoog een prachtig uitzicht op Miri! Daar zouden wij dus de komende drie dagen verblijven…

’s Middags moest ik echter nog wel even met Duke naar de grens om mijn paspoort te laten stempelen. Echt heel stom. Je rijdt een half uur om bij de grens te komen, je stempelt je paspoort bij vertrek uit Maleisië, bij aankomst in Brunei, bij vertrek uit Brunei en weer bij terugkeer in Maleisië. Dit alles duurt met wachten erbij dik een uur. En vervolgens rijdt je weer een half uur terug naar Miri. Dat ze nou echt niet even een stempel bij het immigratiekantoor hadden kunnen zetten begrijp ik nog steeds niet. Maar ja…

Op de terugweg naar Imperial Suite ben ik nog op zoek gegaan naar een drankwinkel. In het centrum, achter de markt, zit een straatje waar ze goedkope sigaretten en drank verkopen, waar kennelijk geen belasting over betaald schijnt te worden. Het meeste komt uit Labuan, een belastingvrij eiland voor de kust van Sabah. Ik was er al eens eerder geweest om een fles wodka te kopen, en gezien het feit dat het dit weekend feest was wilde ik ook mijn bijdrage aan de drankvoorraad in Imperial leveren. Maar tot mijn verbazing zat alles dicht. Rondvragen naar de reden hiervoor leverde niks dan verbaasde en nietszeggende blikken op en met lege handen kwam ik in Imperial aan. Toen ik vertelde wat er gebeurd was kreeg ik de uitleg waar ik eerder naar zocht. Er waren de afgelopen week een aantal raids geweest en alle zaakjes waren door de politie opgedoekt. Verdorie… Maar mijn vrienden, inwoners van Miri in hart en nieren, wilden het er niet bij laten zitten en dachten nog wel het een en ander te kunnen regelen. Dus die avond ging het op strooptocht. En we deden het niet slecht, want we kwamen terug met vier verschillende flessen likeur en twee kratten bier. Belastingvrij… Lang leven de connecties van Solomon en Jason op de zwarte markt… Als je hier de juiste mensen kent kom je een heel eind, dat blijkt maar weer eens! CB was stampvol tegen de tijd dat we daar aankwamen en we hebben de grootste lol gehad met het kijken naar en het nadoen van mensen… Overbodig om te vermelden dat die drank van daarvoor daar de nodige bijdrage aan geleverd had… Om een uur of vijf terug in Imperial waar die heerlijke bedden al op ons wachtten. Tot zeker twaalf uur 's middags is niemand meer uit zijn bed gekomen…

’s Middags hebben we onder andere playstation gespeeld, gezommen in het zwembad op de vijfde verdieping (ja dat kan blijkbaar… Er was ook een tennisbaan!) en een hele hele hele hoop junkfood gegeten, dit te danken aan het feit dat we ons recht boven het winkelcentrum bevonden waar onder andere Pizzahut, KFC en McDonalds te vinden zijn, alsmede een megasupermarkt… Aan het eind van ons verblijf in Imperial hadden we dus een verzameling van zeven pizzadozen, vier KFC twenty-piece emmers en ontelbare lege McDonalds verpakkingen… Zaterdagavond hadden we ons met z’n allen op het balkon verzameld om te wachten op het Merdeka vuurwerk om twaalf uur. We konden ook precies zien waar de files in de stad stonden (vrijwel overal) en welke weg we moesten nemen, wilden we CB nog voor sluitingstijd bereiken… Het vuurwerk was spectaculair, en de avond in CB nog beter! De band speelde zelfs een extra set en iedereen was in een uitgelaten stemming. En bij het idee aan die heerlijke bedden in Imperial konden we het feesten nog eens extra lang volhouden… Zondagochtend zouden we eigenlijk om twaalf uur uit moeten checken, alleen was om twaalf uur iedereen nog vast inslaap. Uiteindelijk werden we gewekt door de telefoon, of we nog van plan waren te vertrekken…

Spullen bij elkaar gepakt en op naar Strawberry. Ik moest al mijn spullen nog inpakken en ik wilde die avond nog uit, de aller, aller, allerlaatste avond van de band kon ik natuurlijk niet missen! In Strawberry aangekomen bleek het hele huis een transformatie te hebben ondergaan. Alles stond vol met dozen en kookgerei. Niet te geloven hoeveel potten en pannen iemand kan bezitten! Mijn kamer was echter nog als vanouds een rotzooitje, en het koste me de hele middag om de boel in te pakken. Eenmaal zover was ik verbijsterd bij de aanblik van de hoeveelheid dozen, tassen en andere spullen. Hoe was dit mogelijk? Ik had toch maar één koffer bij me gehad toen ik hier aankwam? Waar kwamen in hemelsnaam al die spullen vandaan? Maar goed… De boel was ingepakt en na een tuinbarbecue met de nieuwe bewoners was ik klaar om uit te gaan… De bus naar CB genomen en daar hartelijk ontvangen door een stel MAS piloten, die al de nodige lege flessen drank voor zich op tafel hadden staan. Stukje bij beetje kwamen ook de anderen binnendruppelen en tegen de tijd dat de band begon te spelen hadden we genoeg mensen verzameld om het hele achterste gedeelte van CB mee te vullen. Tot mijn verrassing werd “living next door to Alice” nog aan mij opgedragen en heb ik aan het einde van de avond zelfs nog “Sweet Child O’Mine” staan zingen op het podium… Ze hebben er echt een feest van gemaakt, alle bandleden van Surface (had ik die naam al ooit eens vermeld eigenlijk?)… Tot vroeg in de ochtend hebben we zitten kletsen, maar om zes uur was het echt tijd om de boel te sluiten en naar huis te gaan. Het afscheid was hartelijk, en over een tijdje zie ik ze natuurlijk weer in Penang! Maar CB zal nooit meer hetzelfde zijn…

En nu ben ik net goed en wel wakker en aangekleed, en zit ik op Natascha te wachten die me zo op komt halen om mijn spullen te verhuizen. Tijd om een eind aan dit verhaal te breien dus, ze kan hier elk moment zijn en ik kan niet wachten om te vertrekken! Ik laat wel weer van me horen…

 

Liefs en een dikke knuffel, Ellen


Miri, Maleisië - dag 108, 109, 110, 111, 112, 113, 114 & 115

Tuesday, August 26, 2003

Hallo...

 

Weer even een mailtje vanuit Miri… De dagen lijken zich aaneen te rijgen en voordat ik het weet is er al weer een week voorbij… Sal is vorig weekend verhuist naar een huisje buiten het centrum, en dinsdag ben ik met haar mee naar huis gegaan na het werk. Even het huisje bekeken, toen gedoucht en klaar om uit te gaan. Om zes uur stonden we op de bus te wachten. Die maar niet kwam. En om half zeven nog steeds geen bus. Om kwart voor zeven kwam er wel een bus, maar die ging de verkeerde kant uit. Zijn we toch maar ingestapt, want Sal woont best wel afgelegen, en op deze manier konden we tenminste op de hoofdweg komen waar we meer kans zouden hebben nog een bus richting centrum te vinden. Zo gezegd zo gedaan, en vier bussen en een nasi ayam later waren we dan eindelijk in Cheerie Berries. Even wat gedronken met Aida, de zangeres van de band, die ons het goede nieuws kwam vertellen dat de band de laatste week gewoon door zou gaan met spelen, in plaats van vrij te nemen. Ze zei dat ze Miri best wel zou gaan missen, en dat ze dus besloten hadden er nog maar even van te genieten. Ze gaan voor zeven maanden weg, drie in Penang en dan nog eens vier in KL. Ik heb al van drie bandleden het verzoek gekregen om ze als-je-blieft op te komen zoeken in Penang. En de laatste tijd begin ik daar steeds meer over te denken. Niet in het bijzonder om de band op te zoeken, maar om te vragen of ik de laatste twee weken vrij kan nemen zodat ik nog wat meer van Maleisië kan zien voordat ik helemaal weer terug vlieg naar Nederland. Want zoals het er nu uitziet blijf ik voorlopig in Miri zes dagen in de week op kantoor werken, en komt het er niet van om eens naar Sabah of West Maleisië te gaan. En dat vind ik heel erg jammer. Ik zou graag een paar dagen naar de eilanden van Noord Borneo gaan, en de hoofdstad van Sabah, Kota Kinabalu bezoeken, om vervolgens naar Penang te vliegen, de band op te zoeken (dan toch maar, hè, als ik toch bezig ben, en Daniel heeft al belooft daar een hotel voor me te regelen) en mijn reisje af te sluiten in Kuala Lumpur, (hoofdstad Maleisië) van waaruit mijn vlucht naar Nederland vertrekt. Maar tot noch toe blijft het bij dromen, want ik weet niet of ik genoeg geld heb voor dit alles (waarschijnlijk niet) en ook niet of ze me wel vrij willen geven hier. Maar misschien dat ik het toch eens ter sprake breng.

Toch zijn er ook plannen die het de moeite waard maken om in Miri te blijven hoor! Mijn duikcertificaat is bijna binnen, ik heb het nog steeds erg naar mijn zin op kantoor, en met uitgaan in Cheerie Berries, en komend weekend is het Nationale feetsdag hier in Maleisië, Merdeka, en dan gaan we met een groepje (Jackie, Chris, Jason, Damien, andere Jason en ik) drie Imperial Suites huren in het gebouw boven de Imperial Mall. Kunnen we daar lekker blijven pitten na het uitgaan en hoeven we dus ook niet helemaal naar huis te rijden. Ideaal hè? En met onze connecties (Daniel, Seridan Mulu) hoeven we ook niet zo gek veel te betalen, hehehe… Genoeg om naar uit te kijken dus.

Wat heb ik verder nog zoal gedaan afgelopen week? Woensdag was het natuurlijk weer Ladies’ night, en deze keer werd ik opgehaald door Damien. Met z’n allen pizza gegeten bij Daniel thuis (echt een megagroot mooi huis, en toch gaat hij binnenkort verhuizen, ik ben benieuwd hoe zijn nieuwe huis eruit ziet!) en toen naar Cheerie Berries. De hele nacht gedanst en gekletst met de meest uiteenlopende mensen, waaronder een vriend van Daniel, een hele lollige Ier die Darren heette. (trouwens al wel ver in de dertig of veertig hoor, en ook niet mijn type, haha, maar wel geinig). En voordat ik het wist was het vier uur en was het leeg in CB. Een paar bandleden en barmensen hingen nog rond, en Daniel was zo verwikkeld in een intiem gesprek met het meisje dat altijd bloemen verkoopt in de kroegen rond CB, dat ik Darren maar gevraagd heb om me thuis te brengen. En zelfs toen ik vertelde dat ik helemaal in Strawberry Park woonde (toch zo’n twintig kilometer van CB in totaal, dwars door de stad en alles) was dit geen probleem. We zouden er in vijf minuten zijn! En dat heb ik geweten! Mijn hemel wat reed die gast hard! We vlogen over de weg en bij een van de bruggen weet ik zeker dat we los van de grond kwamen, maar was inderdaad wel heel snel thuis! En ook snel in slaap. En het was ook heel snel weer tijd om op te staan. Helaas… Donderdag was ik best wel moe, maar natuurlijk niks laten merken op het werk en netjes mijn klusjes gedaan. Zelfs mijn stageverslag afgekregen… Maar om stipt vijf uur stond ik wel bij de bushalte op de bus te wachten want ik kon niet wachten om mijn bedje op te zoeken. Om half zes ’s middags lag ik dus al op bed. Het idee was om een paar uur te slapen en dan Daniel te bellen om uit te gaan. Maar toen ik weer wakker werd en op mijn horloge keek was het zeven uur. In de ochtend. Op vrijdag. Ik had dertien en een half uur aan één stuk geslapen. Nouja, kennelijk had ik dat nodig… Vrijdag dus heel vrolijk aan het werk gegaan en vol frisse energie na het werk met Sal de stad in. Rondgeneusd in de winkeltjes in het oude centrum, gegeten bij KFC (ja, alweer. Al die gefrituurde kip zal wel niet goed zijn voor de lijn, maar jah…) en toen zelfs van Parkson’s de complete drie kilometer naar Cheerie Berries gelopen. En alsof we nog niet genoeg beweging hadden gehad ook nog eens de hele avond gedanst. Het was maar goed dat zaterdag een halve dag was, bleef ik mezelf voorhouden. Dat had ik gedacht… Maar zaterdagmiddag moesten we opeens hals over kop met z’n allen naar het vliegveld om een groep toeristen met hun bagage te helpen. Ze hadden veel te veel bij zich en dat kon niet allemaal mee op het kleine 19zits vliegtuigje naar Mulu. Waar ze dan de rest moesten laten…? De vuilniszakken waar we hun overbodige spullen zolang in moesten stoppen werden zoals gewoonlijk met de koffers gebeurd in ons kantoor in ParkCity opgeslagen. En dus zag ons kantoor er drie dagen lang als een vuilstortplaats uit…

Om half vijf was ik zaterdag dus pas thuis, te laat om nog een dutje te doen, want ik wilde nu wel eens kijken of ik op eigen houtje bij Cheerie Berries kon komen. Ik vind het zo vreselijk om altijd iemand lastig te moeten vallen met de vraag of men me op kan komen halen. Ik ben gewend om zelf te komen en te gaan waar ik wil en dit gebrek aan vervoer beperkt me enorm in mijn vrijheid. En dus ben ik met de bus gegaan. En het duurde ff, maar ik ben er nu achter hoe ik het moet doen. Rond zeven uur gaat er een bus van Strawberry Park naar het busstation. Dat duurt precies een half uur. En dan moet ik op het busstation bij inlichtingen vragen waar en wanneer de eerste bus naar Grand Palace Hotel vertrekt. Want dat is het hotel in de straat van Cheerie Berries. En dan kan ik in Grand Palace nog mooi even naar de wc (want de wc’s in de uitgaansgelegenheden hier, zelfs in CB, zijn echt smerig!) voordat ik dan naar Al Fresco’s loop voor spaghetti of lasagna of iets dergelijks. En als ik mijn buikje dan vol heb ben ik helemaal klaar om uit te gaan…

Zaterdag was een topavond. Megadruk en Daniel was zo in zijn nopjes dat hij maar gratis drank bleef weggeven. Heb ook nog met Valentijn gedanst die me maar rond bleef draaien zodat ik compleet duizelig was en in stilte bad dat hij alsjeblieft mijn hand niet los zou laten omdat ik anders waarschijnlijk dwars door de ruit naar buiten zou vliegen… Zondag vervolgens tot twaalf uur 's middags in bed gelegen, waarna ik besloot maar weer eens het zwembad op de zoeken. En ’s avonds was het weer tijd voor Formule 1! Samen met de DJ van Cheerie Berries, Cosmo (die een vrije avond had) bij Coco’s (het kroegje naast CB) saté gegeten en naar de race gekeken. Na afloop nog even van een drankje en de muziek genoten en toen door dezelfde DJ naar huis gebracht. En toen was het weer maandagochtend en moest er weer hard gewerkt worden. Maar ik heb ook wat verontrustend nieuws gekregen gisteren. Er schijnt een ex-collega van Seridan Mulu met zijn vrouw naar Miri te komen en die moeten dan in Strawberry Park gaan wonen. En dan is het gedaan met weer een stukje vrijheid… Het enige positieve dat ik kon bedenken wat betreft de komst van twee nieuwe mensen was dat ze dan onmogelijk de airco nog langer afgesloten kunnen laten. Want in de andere slaapkamer is geen ventilator. En je kunt daar onmogelijk slapen als het zo heet is… En wie weet kan die vrouw wel heel goed schoonmaken en koken… Hoef ik dat ook niet meer te doen. Achja. We zien het wel weer. Ze komen als het goed is zaterdag, en dan zit ik toch in een Imperial Suite…

Maar goed, ik moest maar weer eens aan het werk. Alex is er vandaag niet, en uitgerekend nu heb ik een schorre keel. Zal lekker klinken als ik de telefoon opneem. Nouja… Vanavond staat er wederom een avondje uit gepland, je moet toch wat hè?

Ik laat wel weer van me horen als er iets interessants gebeurt…

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 105, 106, 107 & 108

Tuesday, August 19, 2003

Hallo!!!

 

Ha, ben nu weer even alleen op kantoor en maak dankbaar van die gelegenheid gebruik om nog maar weer eens wat mailtjes te typen… Is tenslotte ook niet altijd tijd voor tegenwoordig… Niet dat ik zo bijster veel te vertellen heb trouwens. Alles heeft een soort ritme gevonden hier en de dagen gaan echt razendsnel voorbij. Ik sta ’s ochtends op om half acht, douchen, snel wat thee en toast naar binnen werken en dan tegenwoordig meestal met de bus naar het werk. Dan is het meestal nog te vroeg, voor negenen, want ik wil geen risico meer nemen met die bussen hier, en neem ik even de tijd om in het hotel beneden een kop thee van het buffet te “lenen” en de krant te lezen tot een van mijn twee collega’s, Evon en Alex, besluit op te komen dagen met de sleutel van kantoor. Dan gaat de computer aan en lees ik mijn mail (zowel die van werk als privé) en beantwoord ik van beiden de meest interessante eerst. Daarna moet ik de faxen en nieuwe boekingen verwerken en als er dan in de loop van de ochtend nog klanten binnen komen wandelen hen te woord staan. Soms heb ik mazzel en mag ik mee naar het vliegveld om wat toeristen op te halen, en soms sneak ik er stiekem even tussenuit halverwege de ochtend om Sal op te zoeken in ons andere kantoor… Want ik mis Sal soms best wel, ik zie haar nu meestal alleen nog maar tijdens de lunch. Het enige contact dat we verder hebben is via de MSN… Nou, en dan loopt het tegen lunchtijd en grijp ik mijn tas om naar een van de kleine restaurantjes hier te hollen en de schoolpauze (ons kantoor staat tegenover een megaschool) voor te zijn om nog wat nasi ayam of mee goreng te kunnen bemachtigen voor de lunch. Sinds kort zit hier ook een nieuwe deli in de straat, waar ze behalve frieten (ze hebben zelfs mayo als je erom vraagt!) ook hele lekkere (maar wel wat prijziger dan de nasi ayam van RM 2.50) spaghetti hebben. Dan lunch ik samen met Sal en de rest van de collega’s die er op dat moment toevallig zijn en kletsen we wat bij. Soms, als het heel erg heet is buiten nemen we het eten mee naar kantoor waar we een soort rommelhok hebben en een tv met twee (Maleise) zenders (foto 0039, vlnr Evon, ikke, Ruth (= nieuwe collega) en Sal…). Na de lunch ga ik soms nog een ijsje halen op weg terug naar kantoor. ’s Middags is het mijn beurt om de telefoon op te nemen (en tegenwoordig is het altijd mijn beurt want dan is er gewoon niemand anders) en doe ik verder de boekingen op de computer van Evon (foto 0041). Verder heb ik dan vaak nog even tijd om wat andere mailtjes te beantwoorden, aan mijn verslag te werken (echt bíjna af), spelletjes te spelen en nog meer klanten te woord te staan. En meestal vliegt de middag dan voorbij en is het voordat ik het weet vijf uur. Als Evon klaar is met werken brengt ze mij naar huis, zo niet dan neem ik de bus, waarna ik eerst een uurtje of twee thuis ga pitten. Dan even een douche om af te koelen (het is echt net een sauna, dat huis) en schone kleren, voordat wie dan ook me op komt halen voor het avondeten. En daarna gaat het zes van de zeven avonden gemiddeld richting Cheerie Berries… Waar ik eerst gezellig buiten wat drink met wat vrienden op het terras, na de eerste set van de band komen zij er ook bij zitten, en meestal is Daniel tegen die tijd ook wakker… Tijdens de tweede set verhuizen we naar binnen en ben ik de rest van de avond bezig om van hier naar daar met iedereen te praten en te dansen… zolang ik het volhoud. En als ik te moe ben vind ik iemand die op dat moment naar huis gaat zodat ik mee kan rijden. Op woensdag, vrijdag en zaterdag blijf ik tot sluitingstijd hangen en is het meestal Daniel die me naar huis brengt. En dan kan ik meestal nog net een uurtje of twee, drie slapen voordat de dag weer opnieuw begint…

Wil niet zeggen dat het elke dag hetzelfde is… Soms besluit ik om in plaats van te lunchen anderhalf uur extra te slapen in een van de ligstoelen aan het zwembad. En soms besluit ik om, zoals gisteren, eens een avondje thuis te blijven en het huis op te ruimen en de was te doen. En soms ben ik simpelweg op, zet ik zodra ik thuis ben mijn telefoon uit, loop ik naar het strand om mijn buikje vol te eten aan BBQ kippenpoten terwijl de zon ondergaat en slaap ik vervolgens twaalf uur aan één stuk… Maar meestal is het een variatie op bovenstaande beschrijving.

Zaterdag ben ik na het werk eerst even met Sal gaan lunchen (KFC, waar anders? Ben helemaal weg van hun spicy chicken…) en daarna ben ik naar huis gegaan waar ik van drie tot acht geslapen heb. Toen om negen uur met de laatste bus richting centrum (soms rijdt die bus niet, dus ik had mazzel) waar Sal en ik de film SWAT gekeken hebben. Best een goeie film trouwens. Daarna een taxi (we besloten eens even luxe te doen en ik was het zat om altijd iemand op te moeten bellen, en de taxi rit van vijf minuten koste ook maar vier ringgit (1 euro)) naar CB genomen waar we lasagna bij Al Fresco’s gegeten hebben en toen met een grote groep zes flessen drank soldaat hebben gemaakt. Erg lollig allemaal, en aan het eind van de avond stond een vriend van ons (ik heb beloofd geen namen te noemen) zelfs met de band op het podium te zingen... We moeten trouwens deze week nog even goed van de band genieten, want volgende week zijn ze vrij en de week daarop vertrekt men naar Penang. Helaas… Ik zal die gasten wel missen want ze hebben een goed gevoel voor humor en ze weten zeker hoe ze de sfeer erin moeten krijgen. Zelfs op een avond dat er (meestal op maandag) maar vijf mensen in CB zijn (waarvan 1 Daniel, 1 DJ en 1 Ellen… en meestal 1 Kohei). Maar goed. Zaterdagavond was echt een dolle boel. Uiteindelijk zijn we op de ochtendmarkt terecht gekomen waar we om zeven uur kip zaten te eten en thee zaten te drinken. En om acht uur was ik thuis en heb ik de hele, maar dan ook echt de hele dag (tot vijf uur) heb geslapen. Na gedoucht te hebben nog even met Kohei steak gegeten bij Liverpool, een cafe in de buurt van het vliegveld, en toen nog even wat gedronken in CB. Maar was netjes voor twaalven thuis en kon maandag weer fris en uitgeslapen beginnen. En gisteren besloot ik thuis te blijven, en heb ik alle was en afwas gedaan, en de vloeren geveegd en nog wat aan mijn verslag getypt. Op één hoofdstuk na is het nu af. Maar het laatste hoofdstuk (zelf evaluatie), daar moet ik eens even goed voor gaan zitten en dat heb ik nu voor donderdagavond gepland. Maar misschien dat ik het vanmiddag al kan doen als het zo rustig blijft als nu… Ik hoop het! Want dat betekent dat ik donderdagavond alsnog lekker uit kan… (onverbeterlijk, jah!) 

Goed, dat was het wel weer ff voor nu, bijgesloten nog twee foto's ter illustratie, ze zijn genomen door collega Rona.

 

Liefs en tot mails maar weer, Ellen


Het Paperclip Avontuur deel III

Tuesday, August 19, 2003

Oja, het zoals beloofd dus, ook nog het derde deel van Het Paperclip Avontuur.

 

Lees, kijk en huiver, haha!

 

(ik heb de leukste eruitgezocht, want het waren er veels te veel)

 

0025   Dit is op de avond zelf… Ze hebben me hier al flink toegetakeld met make-up en dergelijke, maar het wordt nog erger…

0026   Goed, de boosdoeners in kwestie dus, Natascha en Claudi, en ze zijn er helemaal klaar voor.

0027   Okee, de foto met het poesje vind ik wel geslaagd… Lief beestje was dat, ik had ‘m bijna meegenomen! Wel hyperactief trouwens, het bleef maar rondrennen en de hond (een labrador) aanvallen, hihi

0028   Eenmaal aangekomen in Balcony had Natascha een “kamertje” geregeld om in om te kleden. Dit kamertje bleek, zoals te zien, de plaats waar men de drank bewaart… Hmmm… (vlnr Henry, ikke en Claudi)

0029   Maar helaas kon er niet zoveel gedronken worden, want er was werk aan de winkel. Met de jurk… Daar gaan we dan... (links op de foto, Nina, Leon’s zus)

0033   Tatatataaaa… Er was dus nergens een spiegel, dus ik wist niet hoe het eruit zou zien, maar zie hier dus het resultaat. De jurk is eigenlijk best wel een kunstwerk, maar het hoofddeksel dat Valentijn in elkaar geflanst heeft vind ik echt verschrikkelijk…

0034   En toen stonden we opeens midden in Balcony. Het mooie van deze foto is wel dat het een idee geeft van het volk dat daar zoal rondloopt… Zoals al vermeld, grotendeels Chinees.

0037   Ik moest wat rondjes lopen en poseren… en dan maar wachten op de uitslag… op de voorgrond trouwens een van de andere deelneemsters, het Chinese meisje in kralen.

0038   Helaas niet gewonnen. Maar de reden dat ik hier toch kan lachen is dat ik eindelijk die jurk weer uit kon! Want wat was dat ding zwaar! Claudi is op deze foto duidelijk iets minder tevreden met de uitslag…

 

En naderhand ging het zoals gewoonlijk weer naar CB en was het net of er niks

gebeurd was. Gelukkig.

 

THE END


Het Paperclip Avontuur deel II

Saturday, August 16, 2003

Het tweede deel (tje) van de fotoreportage over paperclips… Starring…

 

0021   De helft van het Creatieve Brein / Schepper van De Jurk…

0022   En hier met Model (nog niet in De Jurk, en met serieuze twijfels over de mogelijkheid hiervan…)

0023   En hier al wel in De Jurk (welke namelijk behoorlijk mee bleek te rekken…) met beide Makers van De Jurk.

0024   En dan tenslotte last but not least, de man achter Het Hoofddeksel, die de jurk naar veiliger gebieden verplaatst…

 

                                                           TO BE CONTINUED


Miri, Maleisië - dag 100, 101, 102, 103, 104 & 105

Saturday, August 16, 2003

Moshi moshi iedereen!

 

Hoe gaat het daarzo in Nederland (en andere plaatsen van de wereld, voor sommige gelukkigen onder ons)? Jullie vroegen je zeker af wanneer er weer ‘ns een mailtje vanuit Miri zou komen. Nou, vandaag dus…

Niet dat ik veel tijd zal hebben om te typen, maar ik zal kijken of ik het tussen de bedrijven door hier kan doen… Ik heb nog een paar uurtjes, want vandaag is zaterdag en dus maar een halve dag werken! Ik heb de hele week al naar vandaag uitgekeken want ik ben doodmoe en kan best een middagje slaap gebruiken. Ja, door omstandigheden ben ik eerlijk gezegd de uitputting nabij… Niet zo best, maar maken jullie geen zorgen, ik heb anderhalve dag om bij te slapen dus dat gaat helemaal goed komen. Nu zijn jullie natuurlijk allemaal benieuwd hoe het komt dat ik zo moe ben. Nou…

Ik heb dus verteld dat mijn klasgenoot Willem zaterdagavond opeens uit het niets opdook in Cheerie Berries met een vriendin uit Nederland. Nou, hij zou eerst tot woensdag blijven, dus we moesten het er even van nemen. Maandag avond heb ik hem, Janneke en Elle getrakteerd op een etentje in Tanjong Seafood restaurant, waar ze gek genoeg de beste gegrilde kip van heel Miri hebben. Janneke was eigenlijk vegetariër, maar dat is bijna onmogelijk in Azië, dus heeft ze voor de gelegenheid toch één en ander geprobeerd. Het eten was heerlijk, en daarna besloten Elle en ik om onze “gasten” mee te nemen voor een nachtelijke City Tour door Miri. Dus ging het weer Canada Hill op, waar we trouwens een prachtig uitzicht hadden over de stad, Miri ziet er echt gaaf uit 's nachts! Daarna naar Boulevard Mall om ijs te eten (90 ringgit sen, minder dan een kwartje, en dat voor twee bolletjes enorm lekker schepijs!), en toen naar de City Fan (een heel mooi aangelegd stadspark hier, zie mail Miri, Maleisië, dag 19, 20, 21 & 22) voor een wandelingetje en toen toch maar weer richting Cheerie Berries, waar Daniel al op ons zat te wachten met een fles wodka en vijf glazen. Hoera! Nog heerlijk gedanst met piloot Joe op Santana liedjes en om half vijf in bed. En om half acht er zoals gewoonlijk weer uit. Tijdens de lunchpauze even in het gras voor het hotel gedut, en na het werk ook nog ff op de bank thuis, maar toen begon mijn telefoon weer te rinkelen en was het tijd voor dinner bij Nikko’s, want Daniel vond dat als Janneke toch haar vegetariër-zijn over boord had gegooid ze ook wel aan Japans toe was… Een hoop lol gehad met het eten met stokjes, want daar had ze dus natuurlijk ook geen kaas van gegeten en ik heb ook een nieuwe ervaring opgedaan… Ik dacht namelijk, als Janneke voor één keer vlees eet, dan zal ik voor één keer eens wat zeevoedsel proberen. En dus heb ik voor het eerst in mijn leven gefrituurde garnalen gegeten. En ik moet zeggen, smaakte lang niet slecht! Maar de sushi en dergelijke heb ik niet aangeraakt hoor… Ergens moet ik de grens trekken! Ook nog sake (spel je dat zo?) gedronken en toen weer naar Cheerie Berries. Een nieuwe fles wodka werd tevoorschijn getoverd en daar gingen we weer. Ik heb stiekem tussen door flesjes mineraalwater door het barpersoneel naar buiten laten smokkelen, want ik zag de bui al hangen… Na de barbecue kip die avond ging het dan ook al snel bergafwaards met mijn Medenederlanders. Janneke hing de hele avond al gevaarlijk rond de DJ van CB, Cosmos, en die waren aan het einde van de avond (ochtend) allebei op mysterieuze wijze spoorloos verdwenen. En Willem was zover heen dat hij op een gegeven moment diep in slaap op een barkruk aan de bar zat, waar hij tien minuten later pardoes vanaf sodemieterde, en doodleuk verder ging met slapen op de vloer. Ik was op dat moment verwikkeld in een enorm interessant gesprek met een van de bandleden die vrij weinig Engels sprak (ik weet zelf ook niet meer precies hoe dat nou zat…) maar toen ik een kleine menigte zag verzamelen rond het bargedeelte werd ik ook nieuwsgierig. Daniel had gelukkig het hoofd nog helder, en ikzelf kon ook nog prima voor mezelf zorgen, dus hebben we met behulp van wat personeel Willem in de  bestelbus van de band getild en hem afgevoerd richting hotel. Nadat we hem afgezet hadden zouden ze mij wel even naar huis brengen, maar daar achter in de bestelbus werd al die commotie me toch teveel en viel ook ik in diepe slaap. Om een half uur of een uur of zo later wakker geschut te worden door een van de barjongens die mee was gegaan om Willem te tillen, met de woorden: `Ellen, Ellen, please, wake up. Where to go?? We don’t know, where is Strawberry Park?’ En ik doe mijn ogen open en we zitten schijnbaar ergens midden in de jungle. Ik moet even met mijn ogen knipperen. Huh? JUNGLE!?!?!? En dan dringt het tot me door. `Where the hell are we???’ Wordt me uitgelegd dan Daniel ze had verteld gewoon de weg richting Bintulu (een stad zo’n drie uur verderop) te volgen tot er aan de linkerkant van de weg een bord met “STRAWBERRY PARK” te zien was, dan linksaf te slaan en mij te vragen welk huis het is. Right… Maar ze zijn de laatste paar dagen bezig geweest de weg te verbreden en te asfalteren, maakt allemaal deel uit van het grote Miri Resort City 2005 vernieuwingsplan, en ik voelde ‘m al aankomen. Ze hadden het bord vast weggehaald… En dus zaten we “ergens” op de weg tussen Miri en Bintulu. Mijn hemel… Ik heb ze meteen om laten draaien en met mijn laatste energie ben ik wakker gebleven tot we eindelijk dan toch (nu aan de rechterkant van de weg natuurlijk) Strawberry Park voor ons op zagen doemen. God zij dank…

Ik heb geen idee hoe laat ik in mijn bed lag die avond, maar ik werd de volgende ochtend wakker van mijn telefoon. Het was Evon, waar ik bleef want ze stond al vijf minuten voor de deur te wachten. Snel een smoes verzonnen dat ik op de wc zat met een grote boodschap, en echt in drie minuten aangekleed. Mijn tas stond gelukkig nog klaar van de dag ervoor en ik ben ook zo het huis uitgerend… Phieuw! Evon had niks door, en ik heb me werkelijk door de dag heen moeten slepen. Het feit dat ik grotendeels alleen op kantoor zat de hele dag werkte ook niet echt mee, gelukkig was daar een constant rinkelende telefoon om me wakker te houden, anders had ik het eind van de dag niet gehaald. Om vijf uur rechtstreeks naar huis en naar bed, waar ik tot half elf geslapen heb. Toen maar eens even gedoucht en tot mijn grote verbazing stond om elf uur Joe op de stoep, of ik meeging. Want het was woensdagavond, ladies’ night, en ik had tijdens mijn werkdag en mijn slaap volledig over het hoofd gezien dat mijn telefoon al een dag zonder batterij zat. Oeps! Er was inmiddels dus een hoop gebeurd. Willem en Janneke, die eigenlijk woensdag terug naar Brunei zouden gaan, waren door Daniel overgehaald nog een extra dagje te blijven en door dezelfde Daniel naar een hotel tegenover Cheerie Berries verplaatst, allemaal op zijn kosten. En diezelfde Daniel eiste dat ik in elk geval even langs kwam om hun laatste avond in Miri te vieren en had Joe gestuurd om me op te halen. Okee dan… Eventjes…

Maar daar aangekomen was het een groot feest. En het was heel gezellig, echt waar, maar om een uur of half drie, toen het allemaal nog in volle gang was daar in Cheerie Berries, zag ik dat Christine haar spullen bij elkaar aan het zoeken was, en heb ik iedereen gedag gezegd en ben ik met haar mee gereden. En dus lag ik die avond nog redelijk op tijd in bed. Donderdag ben ik nog met collega’s gaan winkelen en gaan eten na het werk, maar toen ik om half negen thuis kwam ben ik meteen naar bed gegaan en heb ik tot half acht de volgende ochtend geslapen. En ik voelde me een heel ander mens... Voor een dagje dan. Want het was inmiddels weer vrijdag en er stond weer een uitgaansavond op het programma. Welja… Heb om half negen al de bus naar CB genomen en eerst eens even een flinke maaltijd naar binnen gewerkt. Daarna begonnen de eerste bekenden aan te komen en al gauw hadden we een grote groep mensen verzameld, bestaande uit de volledige band, Daniel, wat barpersoneel van CB, de DJ, Christine, Jason, Damien, Kohei en Joe en wat Chinezen waarvan ik de namen niet kan onthouden, en we hadden een hoop lol met het bedenken van een nieuwe look voor de bandleden, die het eind van de maand naar het Maleisisch schiereiland vertrekken. Ik kreeg ook nog de schok van mijn leven toen een van de bandleden waarvan ik dacht dat hij een jaar of vijfentwintig zou zijn maar liefst éénenveertig bleek te zijn… Ik snap serieus niet hoe ze dat doen hier… Of misschien ligt het aan mij en ben ik een beetje overoptimistisch soms… haha!

Maar goed, wederom veel te laat thuis, maar vandaag is een halve werkdag en dus genoeg tijd om wat slaap van de afgelopen week in te halen vanmiddag. En dat is dus precies wat ik zodadelijk ga doen…

 

Truste!

 

Ellen


Miri, Maleisië - dag 95, 96, 97, 98, 99 & 100

Monday, August 11, 2003

Hallo allemaal…

 

Nou, vrijdag was het dus zover. Het paperclipfeest kon beginnen. Claudi haalde me thuis op en we gingen naar haar huis. Het werd een Nederlands onderonsje (met uitzondering dan van Henry, haar Britse man) met Natascha, Claudi, Nina (de zus van een andere Nederlander, Leon, die als verrassing voor zijn dertigste verjaardag zaterdag maar even langs was gekomen), Leon zelf, Valentijn en ik. We hebben vijf pizza’s gegeten en een hoop lol gehad, alvorens het feest zich dus naar Balcony verplaatste waar ik in de jurk gehesen werd. Er waren deze week alleen wat meer deelneemsters dan daarvoor, namelijk in totaal vier Chinese meisjes. Een in krantenpapier en plakband, een in kralen en stof, een in bikini en een in gekleurde rietjes. Even voor de verduidelijking, dit was geen miss verkiezing, het ging puur om de outfit. Ik kreeg het meeste gejoel uit het publiek,  maar ben uiteindelijk tweede geworden. De reden daarvoor kreeg ik naderhand te horen. Een van de juryleden kwam naar me toe, en ze vertelde me dat ze onze jurk eigenlijk gewonnen had, maar dat ze het vanwege het overgrote Chinese publiek niet konden maken om een blanke te laten winnen. Sja…

Al dat werk was dus uiteindelijk een beetje voor niks gebleken, wel zijn we de hele avond van gratis drankjes voorzien, en eerlijk gezegd was ik een beetje opgelucht dat ik het ding niet nog eens aan zou hoeven in de finale. Het woog namelijk een goeie acht kilo en ik kon me er nauwelijks in bewegen zonder volledig in de knoop te raken… Vrijdagavond verder nog wel lol gehad en om half vijf was ik thuis en nog net op tijd om drie uurtjes slaap te pakken… Zaterdag was ik behoorlijk moe en had ik last van spierpijn, en dus besloot ik om 1 uur, na het werken, om naar het Rihga zwembad te gaan en eens even een poosje in het water te gaan liggen. Toen ik na het zwemmen alleen op een van de ligbedjes ging liggen was ik binnen vijf minuten naar dromeland vertrokken. Drie uur later werd ik behoorlijk heet en zweterig wakker. Nog maar even een duik genomen en toen ben ik gaan douchen. Toen ik naderhand in de spiegel keek was ik wel even geschokt. Ben compleet verbrand natuurlijk…

’s Avonds was ik net goed en wel thuis toen Jason (een britse jongen die al zijn hele leven in Azië woont en behalve Maleis zelfs het Chinees onder de knie heeft weten te krijgen) belde of ik zin had om met hem en wat vrienden wat te gaan eten. Tuurlijk…

Heerlijke dikke steak gegeten bij een restaurant in een van de gebouwen in het zelfde rijtje als CB’s en Balcony. En dus was het erg makkelijk om er een avondje CB’s aan vast te plakken… Iedereen was er, op Kohei na, want die arme jongen zou zondag weer naar Mulu vertrekken. We hebben met z’n allen de nodige flessen wodka soldaat gemaakt. Ik was net bezig mijn zoveelste drankje in te schenken toen ik bijna de fles uit mijn handen liet vallen. Want ik had een bekend gezicht binnen zien lopen. Namelijk Willem, mijn klasgenoot uit Nederland die in Brunei stage liep! Dat was even een verrassing! Hij had een vriendin uit Nederland bij zich. Zijn stage zit er namelijk op en ze hebben er een vakantie op Borneo aan vastgeplakt. En dus kwamen ze ook even langs Miri. Willem vertelde dat ze al in ParkCity waren geweest, maar dat het kantoor dicht was geweest, zaterdagmiddag… Hij had bij de receptie van het hotel nog naar mij gevraagd en een van de deurjongens was zo aardig geweest om hem mijn telefoonnummer te geven. Dit was natuurlijk heel handig geweest, ware het niet dat ik die jongen met opzet het verkeerde nummer gegeven heb omdat ik het bellen met vreemde personen een beetje zat was… Hij had me dus niet kunnen bereiken, en had toen in de stad wat rondgevraagd naar wat nou `The Place To Be´ in Miri op zaterdagavond was. CB´s was natuurlijk het antwoord… En Willem zei dat hij me eigenlijk daar al wel verwacht had.

Tot zes uur ´s ochtends hebben we met z´n allen aan een tafeltje zitten kletsen, de bandleden waren nieuwsgierig geworden naar de `nieuwe mensen´ en waren ook aangeschoven en we hadden een groepje van zo'n twintig man. Toen het echt tijd werd om op te stappen realiseerde ik me alleen dat Jason nergens meer te bekennen was. Hij was de hele avond al behoorlijk op weg zich te bezatten, hij was er namelijk net achter gekomen dat zijn vriendin vreemdging en in een behoorlijk destructieve bui. Ik had hem de hele avond een beetje in de gaten gehouden, want ik had al wel door dat hij niet meer in staat zou zijn zelf naar huis te rijden, maar nu was 'ie dus toch weg... Heb Daniel nog in de buurt van CB's rond laten rijden omdat ik half en half verwachtte dat Jason ergens in slaap zou zijn gevallen, maar al gauw kwamen we tot de conclusie dat zijn auto er ook niet meer stond. Hij was dus toch op eigen houtje naar huis gegaan. Daniel heeft toen eerst Willem en zijn vriendin Janneke (Daniel was helemaal weg van Janneke…) naar hun hotel gebracht en toen mij naar huis gereden. Onderweg kwamen we langs het huis waar Jason in het weekend woont (doordeweeks werkt hij voor Shell in Brunei), namelijk de benedenverdieping van Valentijns huis. En toen begon ik een beetje ongerust te worden. Want Jason´s auto stond er niet. Thuisgekomen nogal slecht geslapen. Deels van de hitte, deels omdat ik me zorgen maakte. Negen uur werd ik wakker en heb ik nog geprobeerd Jason te bellen, maar er werd niet opgenomen. Half twaalf werd ik opnieuw wakker en toen had ik een smsje van Jason. Hij had een auto ongeluk gehad.

Meteen de bus naar zijn huis genomen, waar ik Jason gelukkig ongedeerd maar behoorlijk in shock aantrof. Hij had een blackout achter het stuur gehad en zijn auto op de heuvel onderweg naar huis in de vangrails gereden. Een van zijn Chinese vrienden heeft hem toen opgepikt, en ervoor gezorgd dat de auto weggesleept werd, maar hij was zo ver heen geweest dat hij er helemaal niet meer bij stil had gestaan dat er wel eens mensen ongerust zouden kunnen zijn. Maar zijn auto was er niet best aan toe. Jason was nu nog erger down dan daarvoor, en om hem op te vrolijken hebben we (Nigel, die Chinese vriend, en ik) hem maar meegenomen de stad in.

Wat zich die middag afspeelde heet hier `Mall – hopping´, en bestaat uit het van het ene naar het andere winkelcentrum rijden, urenlang zoeken naar een parkeerplaats en het rondslenteren langs de winkels waar tijdens je dus allerlei bekenden tegen het lijf loopt die precies hetzelfde aan het doen zijn. Verder hebben we Jason nog naar het politiebureau gebracht zodat 'ie een rapport voor de verzekering kon laten opmaken, en besloten we 's avonds maar naar de film te gaan. De film die avond was Bad Boys II en best wel erg leuk. Na die tijd hadden we alleen reuzehonger (junkfood aanval…) en hebben we ontzettend veel eten bij elkaar gescharreld alvorens in een inmiddels leeg winkelcentrum KFC, McDonalds en appeltaart met ijs naar binnen te schrokken… Mmm…

Daarna werden we eigenlijk nog in CB´s verwacht, had ik met Janneke en Willem afgesproken, maar ik kon niet meer op mijn benen staan en Jason moest de volgende ochtend om half vijf alweer naar Brunei. Dus Nigel heeft ons naar huis gebracht en ik ben meteen als een blok in slaap gevallen.

En nu is het weer maandagochtend, zit ik precies honderd dagen in Maleisië en kan de werkweek weer beginnen. Hoera!

 

 

Groetjes, Ellen

 

PS de rest van de foto´s van het paperclip avontuur volgen nog…


Miri, Maleisië - dag 94 & 95 / Het Paperclip Avontuur deel I

Wednesday, August 6, 2003

Hallo allemaal…

 

Omdat sommigen van jullie zich nog niet helemaal een voorstelling konden maken van het hele paperclipidee, hier het eerste deel van een fotoreportage (door Natascha)…

 

0008   Dit is bij Natascha thuis in de woonkamer. De hoofdrolspelers op deze foto zijn (vlnr) Ellen, Valentijn en Claudi

0009   Valentijn is een profesioneel paperclip-hoofddeksel-maker…

0010   Claudi daarentegen is weer heel handig in het in elkaar haken van het jurk-gedeelte…

0011   Dit is dus het gevreesde hoofddeksel (minus foliepapier en elastiekje natuurlijk, die waren alleen bedoeld om de confrontatie haar – paperclips tegen te gaan…

0012   En ik… ik kan hier zelfs nog lachen!

0013   (vlnr) Valentijns hand, Claudi, Hetty de kat en mijn hand en voet…

0014   Natascha is in haar extra badkamer een kattenopvangcentrum begonnen. Deze hebben we gisteren bij het Rihga zwembad gevangen. Het zwerfkattenoverschot is heel erg in Miri. Overal zie je ze lopen, en ze worden nogal eens het slachtoffer van verkeersongelukken en gemene hoteleigenaren. Vandaar dat we deze kleintjes en hun moeder niet bij Rihga rond konden laten lopen. Ze waren er namelijk heel slecht aan toe… Vol met vuil en klitten, en de twee kleintjes zijn verkouden. Nu wonen ze dus zolang in Natascha’s badkamer.

0015   Lief hè? Deze is alleen gisterennacht overleden... Echt heel zielig! Zoals ik al zei waren de katjes er niet best aan toe, omdat het zondagnacht enorm gestormd heeft… De anderen maken het iets beter, gelukkig.

0016   Valentijn laat even zien hoe ver we al zijn met de jurk… En Claudi zit er heel charmant bij!

0017   Kijk… ik heb ook al een stukje gedaan!

0018   En toen waren we zover dat we het hele zaakje maar met punaises aan de kast hebben bevestigd. Het hele gevaarte is trouwens al behoorlijk zwaar aan het worden!

0019   En tenslotte de fotograaf zelf nog even op de foto, links zien jullie Natascha, die erg veel schik heeft in het hele paperclipgedoe. Verder een hele charmante foto van mijn achterwerk…

0020   En nu weer geconcentreerd aan het werk, want anders komt dat ding nooit af…

 

 

Wordt vervolgd!!! (helaas…)


Miri, Maleisië - dag 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93 & 94

Tuesday, August 5, 2003

Hallo allemaal!

 

Jee wat gaat de tijd snel zeg… Gisteren was ik alweer precies drie maanden in Maleisië! Ik ben al over de helft… Werken gaat nog steeds zijn normale gangetje, druk druk druk, maar ik kan alles nu alleen af en heb in korte tijd al heel veel geleerd. Ben verder ook druk bezig aan mijn stageverslag, want dat moet al heel binnenkort af zijn!!!

Maar wat heb ik naast al dat werken verder zoal nog gedaan…? Goeie vraag, de tijd blijft maar om vliegen… Maar waar was ik dus gebleven? Vorige week ergens hè? Ik ben helemaal de kluts kwijt. Eens even kijken… Laten we bij dinsdag beginnen. Dinsdag na het werk kwam Natascha naar ParkCity om te zwemmen. Ze had ook een Italiaanse vriend meegenomen, die is voor een poosje in Miri. Even gezwommen dus, en ook nog even geschommeld (?!? Jah, ze hebben een alleraardigst speeltuintje bij het zwembad van het hotel en die schommels zagen er zo verleidelijk uit…). Na het zwemmen moesten we Valentijn ophalen want die wilde naar de fitness, en Natascha, fitness freak die ze is kon die kans niet voorbij laten gaan. Ik heb mezelf ondertussen vermaakt bij Nastascha thuis met het kijken naar TV, iets wat ik in geen maanden gedaan schijn te hebben. Heerlijk naar Popeye, Cow & Chicken en de Flintstones gekeken… Daarna bij Natascha gedouched en toen moesten we er alweer vandoor, want we hadden een eetafspraak met twee Italianen bij de Japanner. Volgen jullie het nog? We gingen dus Japans eten. Dat was vooral voor die Italianen een hele belevenis… Ik dacht dat ik kieskeurig was wat eten betreft, maar mijn hemel… Die Italianen wilden echt van alles wat ze in hun mond stopten precies weten wat het was! En wij hadden eerlijk gezegd ook geen idee. Dus hielden we het maar bij vage beschrijvingen als “vis”, “vlees” en “groente”. Het Engels van die Italianen was toch al niet al te best… Ik heb het lekker veilig gehouden en een teriyaki (ofzoiets) vleesschotel besteld, want van rauwe vis en dergelijke moet ik niks hebben. Het met stokjes eten heb ik (in tegenstelling tot de Italianen, die uit frustratie maar met hun vingers begonnen te eten) inmiddels behoorlijk onder de knie. En daar ben ik best trots op! Het eten was overigens heerlijk. En de Italianen hebben alles betaald, hihi… Na het eten ging het naar de overkant van de straat, naar een bar die “Oil Patch” heette en waar die Italianen zo dronken werden dat ze op de bar gedanst hebben. Natascha en ik schaamden ons dood en hebben ons na een poosje stiekem uit de voeten gemaakt. Gelukkig was Natascha met de auto en hoefden we ons dus geen zorgen over het vervoer te maken… En gelukkig waren we in de buurt van CB en zijn we dus daar maar even langs gelopen. Daniel was er ook, zoals gewoonlijk, en even later kwamen twee Chinese vrienden van Natascha langs, die wilden weten of we mee wilden naar een barbecue. Het was twee uur ’s ochtends! Nouja, even kijken kan geen kwaad, en zo kwam het dat we om half drie in de ochtend ergens in een park met een stuk of honderd Chinezen vleesspiezen aan het eten waren. Ik kon toen alleen van vermoeidheid bijna niet meer op mijn benen staan en niet lang daarna zijn we vertrokken. Ik moest nog even langs Natascha’s huis om mijn tas met zwemspullen op de halen. Maar toen ze daarna de auto wilde starten was de benzine op. En dus heb ik (heel relaxed overigens, een slaapkamer met groot bed én airco!) bij Natascha geslapen. Helaas was dat maar voor een paar uurtjes want om zeven uur ging de wekker en moest ik met de bus van Natascha naar Strawberry Park om te douchen en om te kleden. Onnodig om te vermelden hoe ik me die woensdag voelde…

Maar dat maakte de pret niet minder, en gelukkig was het behoorlijk druk, zodat ik geen tijd had om in slaap te vallen tijdens het werk. Na het werk zijn we met alle meiden van het werk (Evon, Rona, Sal, Ruth en ik) naar de film gegaan. Tomb Raider deel 2. Ik heb deel 1 nooit gezien, maar desondanks was het wel een aardige film. Daarna hebben ze mij afgezet bij CB, want het was tenslotte Ladies Night en dat kon ik niet aan mijn neus voorbij laten gaan! Lekker van de band genoten en de nodige drankjes verwerkt. Joe, een van de piloten en goeie vriend van zowel Daniel als Kohei heeft mij die avond (ochtend) naar huis gebracht, want hij bleek vlak in de buurt te wonen. Dat is altijd de grote vraag als ik uit wil gaan. Hoe kom ik weer thuis? En dan is het goed om wat betrouwbare (!) mensen te kennen die dezelfde kant uit moeten. En zo blijf ik gelijk mijn kennissenkring uitbreiden.

Donderdag was ik bekaf. Heb tijdens mijn lunchpauze nog anderhalf uur in een strandstoel liggen slapen en zodra ik die middag na het werk thuis was ben ik op bed geploft om nog een dutje te doen. Ik had Daniel belooft dat ik ’s avonds met hem en wat anderen Japans (dat Japanse restaurant van dinsdag bleek dus ook van hem te zijn!) te gaan eten. Dus ik kon eerst wel wat slaap gebruiken. Acht uur werd ik opgehaald en gingen we naar nog een van Daniels clubs, The Joint. Daar heb ik twee hele aardige meiden, Jackie en Christine ontmoet. Het leuke was dat ze voor de verandering heel goed Engels spraken en dat Christine zelfs een half jaar in Rotterdam heeft gewoond! Ze kende zelfs bands als Kane en Krezip, en ons aller Anouk. Heel grappig! Ze heeft koninginnedag gevierd en het was erg leuk om die ervaring eens door de ogen van een buitenlander te beleven. Kohei en Joe kwamen ook nog opdagen, en toen waren we compleet. We hebben nog karaoke gezongen (doordat het zo vroeg was en de club eigenlijk nog niet open was er behalve ons toch niemand binnen, en leek het me veilig genoeg om ook eens een poging met de microfoon te wagen), wat ik overigens niet nog eens doe! Daarna ging het naar Nikko’s, het Japanse restaurant, waar we weer de nodige vreemde gerechten hebben gegeten. Kohei voelde zich echter meteen thuis en bleef maar roepen: “dit heb ik al lang niet meer gehad!” Jammer dat er hier nergens een Nederlands restaurant te vinden is… En om het af te maken gingen we daarna weer naar CB. Daar nog meer mensen ontmoet, onder andere Damien, een zoon van een Maleis en een Britse, en Jason, een Engelse jongen van mijn leeftijd die vloeiend Maleis spreekt, zij het met een vreselijk accent, haha. En weer lag ik die avond veel te laat in bed…

Vrijdag was een ontzettend drukke dag op kantoor, maar het feit dat ik ’s avonds eindelijk even naar huis kon bellen, iets wat ik de hele week al aan het proberen was, maakte veel goed. Daarna ben ik de complete zeven kilometer van ParkCity naar de Imperial Mall gelopen, waar ik mezelf getrakteerd heb op ouderwets Kentucky Fried Chicken, en verder wat rondgeneusd heb. Op de weg naar Parkson winkelcentrum kwam ik langs Sal’s flatgebouw en besloot ik daar maar even langs te gaan. En terwijl ik bij Sal thuis TV zat te kijken (Sal was aan het slapen, maar haar man was een of andere Chinese soap aan het kijken, dus dacht ik, ik doe gezellig mee… begreep er overigens niks van) werd ik opgebeld door Natascha, of ik mee ging naar Balcony, de bar boven CB waar ik een hele poos geleden al eens geweest was. En dus zat ik een uurtje later met Natascha, Claudi en haar Britse man bij Balcony chips te eten en naar een “creative outfit contest” te kijken. Was ik nou maar nooit meegegaan… Want dat bracht Natascha en Claudi op een idee en voordat ik het wist werd ik ingeschreven om de volgende keer ook mee te doen. Mijn luide protesten mochten niet baten en ze begonnen meteen te brainstormen. Toen ik termen als “zilverpapier” en “paperclips” opving ben ik ervandoor gegaan. Meer hoefde ik niet te horen! En eigenlijk hoopte ik dus dat ze het zouden vergeten…

Vrijdag ging al snel over in zaterdag, en ik heb de meeste tijd op het terras doorgebracht met het hele groepje. Iedereen leek er te zijn en het was erg gezellig… Het was dus maar goed dat ik zaterdag maar een halve dag hoefde te werken, want ik was bekaf en heb de hele zaterdagmiddag geslapen. Om zeven uur werd ik wakker gebeld door Elle. Was ik helemaal onze afspraak vergeten! We zouden namelijk zaterdagavond op zoek gaan naar het verjaardagskadootje voor mama (en nee, ik verklap lekker nog niet wat het is, dat zie je wel als het arriveert, mam!), want dat zouden we eigenlijk een hele tijd geleden al doen maar toen moest Elle onverwachts naar Mulu. En hij scheen precies te weten waar ik kon vinden wat ik zocht. De missie is overigens geslaagd en een dezer dagen gaat het hele zaakje op de post (als ik tenminste tijd heb om naar het postkantoor te gaan…). Onderweg naar huis werd ik opgebeld door Daniel, of ik zin had om met z’n allen in het Rihga Hotel te gaan eten. Okee… Iedereen was er dan ook, behalve Joe en Kohei, want die waren naar Kuching. Nog weer een nieuw iemand ontmoet, dit keer in de persoon van Nora, de zangeres van de band die vanaf volgende maand in CB op zal gaan treden. Hele aardige meid, en jullie moeten haar eens dat liedje van Evanescence (spel je dat zo?) “Bring Me To Life” horen zingen… Adembenemend! Heb overigens zaterdag voor het eerst in drie maanden lasagna gegeten en dat was heerlijk! En jullie raden vast al wel waar we die avond uiteindelijk weer belandden… Juist.

Zondag heb ik tot twee uur ’s middags uitgeslapen, daarna snel even de was gedaan en toen op een holletje naar het zwembad in Rihga om toch nog een aantal uurtjes van de zon te kunnen genieten. Was maar goed ook, want om een uur of zeven (ja, dan gaat de zon hier al onder!) was het gedaan met de pret en begon het hevig te stormen! Ik moest mijn toevlucht tot de hotel lobby zoeken, waar de kroonluchters gevaarlijk heen en weer aan het slingeren waren en alle planten krom stonden van de wind. Het Rihga heeft namelijk een zogenaamde “open lobby” zonder deuren. Het waaide daar dus lekker dwars door het hotel. Elle zou me op komen halen bij Rihga, nadat hij zijn laatste toeristen van het vliegveld naar het hotel had gebracht, en dan zouden we formule 1 gaan kijken. Daniel had geregeld dat we het in CB op het grote scherm mochten kijken, en het geluid was dus lekker hard! Tijdens de start zaten we nog met z’n drieën, Elle, ik en de manager van CB. Maar een uur later had zich een behoorlijke menigte rond het scherm verzameld, en zelfs de complete band, die eigenlijk al hadden moeten beginnen met spelen, wilden eerst het eind van de race zien. En dus was er een hoop geschreeuw toen Michael Schumacher drie rondjes voor het einde van de race een lekke band kreeg. Ferrari fans zijn dus kennelijk ook in Azië te vinden!

Nog even van de muziek genoten en met Elle en Daniel steak gegeten (Daniel’s handige connecties met de buren, een westers restaurant, bleken erg handig, want we werden in de discotheek aan de bar geserveerd…) En om goed twaalf uur was ik thuis. En zo kwam het dus dat ik vorige week, op maandag na, elke avond in CB te vinden was… Nou, dat was het weer, ik hou jullie op de hoogte van wat er hier allemaal verder nog staat te gebeuren, en wat betreft de paperclips… Ik hou m’n hart vast!

Maandag ochtend was ik gelukkig niet meer moe, en ben ik fris weer aan de nieuwe werkweek begonnen. Mijn humeur kon niet meer stuk. Voor een uurtje dan. Want om een uur of tien ging de telefoon op kantoor. Natascha… Met de vraag of ik tijd had om even te lunchen met haar en Claudi. Want we moesten het een en ander bespreken. En toen begon het me te dagen... Shit. Het "creative outfit contest"… Ze waren het dus niet vergeten! Claudi kwam me ophalen en het enige voordeel was dat ik wat de lunch betreft eens wat anders dan het gewoonlijke nasi-ayam te eten kreeg. Natascha had namelijk een heel assortiment De Ruyter hagelslag, vlokken en gestampte muisjes! En beschuiten! Haar moeder schijnt haar elke maand een flink pakket met dergelijke producten op te sturen. En dus heb ik beschuit met chocoladevlokken als lunch gegeten… Mmmm… Maar de eigenlijke reden voor de lunchafspraak was een stuk minder aangenaam. Het paperclip-idee had zich doorgezet en als alles volgens (hun!!!) plan verloopt loop ik vrijdagavond in Balcony rond in een jurk van paperclips (?!?). Na het werk werd ik dus wederom bij Natascha thuis verwacht, om het nodige pas en meet werk te verrichten en een begin te maken met het in elkaar haken van paperclips. Valentijn zou ook langs komen om te helpen en zo zaten we dus met z’n vieren gisteren de hele avond te “paperclippen” voor de TV. En nu kan ik werkelijk geen paperclip meer zien! Maar vanavond moeten we weer verder… Ja, zo kom ik wel aan mijn stageverslag toe! Ik denk dat ik vanavond de laptop maar meeneem naar Natascha en daar lekker ga typen. En dan laat ik het paperclippen wel aan hen over. Want wiens idee was dit nu eigenlijk? Het is al erg genoeg dat ik voor model moet spelen. Hmmmzzz…

 

 

Dikke zoen, Ellen


Miri, Maleisië - dag 76, 77, 78, 79, 80,81, 82, 83, 84, 85, & 86

Monday, July 28, 2003

Hallo allemaal!

 

Sorry hoor, ik neem alles terug wat ik tot nu toe heb gezegd over het relaxte werken hier, het is de afgelopen dagen een gekkenhuis geweest! Ik heb helemaal geen tijd gehad om ook maar een e-mail te versturen laat staan mijn e-mails te lezen en te beantwoorden. Eigenlijk is het nu nog steeds druk, maar sommigen onder jullie begonnen zich zorgen te maken, dus vandaar dat ik even een snelle update typ hier. Geen tijd voor mijn gebruikelijke lange verslagen, hoewel er enorm veel is gebeurd in de afgelopen dagen. Maar laat ik eerst even checken waar ik gebleven was…

Oja, pizza eten met Kohei. Nou dat is er wel van gekomen hoor, ook al waren we allebei behoorlijk moe en een beetje ziek (hoofdpijn in mijn geval en Kohei was er nog slechter aan toe vanwege zijn slaapgebrek de afgelopen weken). De pizza was heerlijk, maar zijn daarna regelrecht naar huis en naar onze bedjes gegaan, want slapen maakt een hoop goed…

Zaterdag… God, het lijkt eeuwen geleden alweer. Wat heb ik in hemelsnaam gedaan dat weekend? Oja… ’s middags na het werk naar het zwembad (toen was het nog relatief rustig op kantoor en hoefde ik zaterdagmiddag niet over te werken… zucht!) waar we een Nederlands onderonsje hadden met Natascha, Valentijn, Natascha’s vriendin Claudi en haar dochtertje en Leon, een andere Nederlandse “expat”. Natascha was toen nog zo leuk om Leon in het zwembad te duwen terwijl hij zijn sigaretten, aansteker, portemonnee en telefoon (!) nog in de zak van zijn zwembroek had zitten. Oeps! (ja de herinneringen komen terug nu…) Na een heerlijk rustig middagje zwemmen en watervolleyballen werd ik ’s avonds door Elle opgehaald bij het hotel om vervolgens met een grote doos Kentucky Fried Chicken (het begint zo onderhand traditie te worden met ons) richting het Trans World staff house te rijden, waar Kohei en Molly, een collega van Elle en Kohei al hongerig op ons zaten te wachten. Tijdens het eten hebben we Terminator 3 op VCD (de slechtere-kwaliteit-maar-stukken-goedkoper versie van DVD) gekeken. Was een hoop brute actie maar zoals gewoonlijk weinig verhaal… Daarna wat gaan drinken met z’n vieren in Seahorse, een café in de stad, waar Kohei en Elle een poging hebben gewaagd mij en Molly de kunst van het biljarten te leren (en ondanks dat we onze uiterste best deden was het… nou ja… niet al te best laten we maar zeggen). Daarna afscheid genomen van Elle en Molly, en met Kohei naar Cheerie Berries vertrokken. Begin echt mijn favoriete uitgaansgelegenheid hier te worden. Gedanst tot de ochtendgloren, met diverse bandleden gekletst (waaronder een heel interessante zanger die mij na afloop zelfs naar huis wilde brengen). Geweldige discotheek is dat.

Zondag tot halverwege de dag in mijn nest gelegen, waarop ik het huis schoongemaakt heb en mijn boek gelezen. ’s Avonds zou ik met Elle Formule 1 gaan kijken in het Liverpool café, maar hij kwam niet opdagen (soms is die gast zo vergeetachtig!). Uiteindelijk heeft collega Alex me via sms op de hoogte gehouden van de vorderingen van de race en was ik toch zo blij om te horen dat Barichello gewonnen had!!!

Maandag was het weer vroeg naar het werk en eigenlijk is het toen begonnen met de drukte. Vorige week aan één stuk door gewerkt, soms tot zeven of acht uur ’s avonds en weinig anders gedaan dan eten, slapen en werken. Maar goed. Als je dan ’s avonds na achten toch nog in de stad bent, waarom dan niet even uit? En dus, toen Reynold terug kwam van zijn uitje naar KK (Kota Kinabalu, de hoofdstad van Sabah, de staat in het noorden van Borneo) moesten we natuurlijk weer uit. En dus ging het dinsdag weer op naar Cheerie Berries. De hele avond op het terras doorgebracht met Reynold, Kohei, Elle, een hele hoop MAS (Malaysia Airlines) piloten (vrienden van Kohei) en de eigenaar van Cheerie Berries, Daniel. (Altijd handig om “connecties” te hebben in die kringen…) En op het terras was de muziek van de fantastische band, “Surface” ook nog goed te horen gelukkig.

Woensdag wederom een superdrukke dag op kantoor, Alex en Evon waren allebei de hort op, en dus was ik aan mijn lot overgelaten om drie computers, twee telefoons en een faxapparaat te bemannen, plus alle klanten en zakenrelaties te woord te staan die binnen kwamen wandelen. Dat was dus stressen… Maar heb het overleefd. En toen was het woensdagavond Ladies Night, en dus besloten Sal, Evon, Rona, Ruth (oja, had nog niet over Ruth verteld, we hebben er sinds vorige week een nieuwe collega bij, weliswaar in het andere kantoor, maar ze heet dus Ruth (25 jr) en ze is erg tof) en ik wederom naar Cheerie Berries. Ik had namelijk allemaal enthousiaste verhalen over de muziek daar aan hen opgehangen en dus wilden ze het wel eens even met eigen ogen zien (en eigen oren luisteren natuurlijk).

Donderdag zat ik trouwens zelfs met een kater te stressen, wat behoorlijk meevalt trouwens. Het ging me allemaal gemakkelijker af dan de dagen ervoor. (Hmm… ideetje?)

Vrijdag was een belangrijke dag in de geschiedenis van Miri. Het nieuwe vliegveld (ja, we hebben hier een heus vliegveld, niet zomaar een landingsbaantje) van Miri zou officieel geopend worden door de premier (PM) van Maleisië, Dr. Mahatmir. Een hele happening, de kranten stonden er al weken vol van en iedereen praatte over niks anders. De hele stad heeft voor de gelegenheid een opknapbeurt ondergaan, overal waren opeens plantsoenwerkers in de weer, straten werden opnieuw geasfalteerd (wat een hoop overlast veroorzaakt heeft, dat kan ik je wel vertellen) en bomen werden gesnoeid (idem dito) om de stad er op zijn voordeligst uit te laten zien. Er is recentelijk ook een nieuw schoolgebouw bijgekomen (het schijnt dat de beste middelbare school van Maleisië zich in Miri bevindt, pal tegenover ons kantoor), die ze in ongeveer twee maanden uit de grond hebben gestampt (ja ze weten wel van aanpakken hier) om op tijd klaar te zijn voor het bezoek van de PM zodat hij ook de school officieel kon openen. Met de bouw van het nieuwe vliegveld (en ik moet zeggen, het vliegveld is echt een prachtig staaltje van high tech constructie en futuristische architectuur. Alleen jammer dat het zo uit de toon valt met de rest van de gebouwen en stijlen hier… ) heeft Seridan Mulu er wederom een nieuw kantoor bij gekregen, een heus arrival hall office, in de nabije omgeving van de bagagebanden… Zie hier de reden voor de komst van Ruth. De bedoeling is dat zij de zaakjes op het nieuwe vliegveld (grotendeels het boeken van (duik) excursies gaat regelen. Vrijdag was dus DE GROTE DAG. Om stipt negen uur zaten Ruth en ik in baju kurong (=traditionele Maleisische kleding) in ons kersverse kantoor de PM op te wachten. Hij zou buiten een speech geven en een (Islamitisch natuurlijk) gebed leiden, waarop hij een rondleiding door het vliegveld zou krijgen, een hapje zou eten en richting stad vertrekken. Ruth en ik zaten dus helemaal op en top klaar voor de gelegenheid te wachten, alleen om na drie uur te horen dat de PM had besloten de rondleiding over te slaan. (Huh? Ja, ik snap het ook nog steeds niet helemaal, ik dacht juist dat hij speciaal voor die gelegenheid naar Miri was gekomen. Maar jah…) Geen PM gezien dus. Maar mij stond een verrassing te wachten, want toen ik na de lunch in het Park City Everly Hotel (waar ons kantoor zich bevind, weet jullie nog wel) arriveerde (veel te laat want we hadden om onszelf te troosten op een lange lunch getrakteerd) botste ik in mijn haast om naar kantoor te komen bijna tegen de beste man op! (Had de rode loper even over het hoofd gezien, en de politiebewaking bij de deur (vond ’t al zo vreemd dat die er waren…) had me ook niet tegengehouden.) Oeps! Bleek dat hij in het hotel geluncht had. Nouja, het ging goed en heb gauw een omweg via de toiletten genomen waar ik even op adem moest komen. Phieuw. Dat was dus de belangrijkste persoon van Maleisië… heb ik hem toch nog te zien gekregen!

Door alle consternatie met de festiviteiten in de stad en op het vliegtuig hadden we het drukker dan ooit, en wederom werd ik in mijn eentje op kantoor achtergelaten waar ik non-stop telefoons heb beantwoord en faxen heb verstuurd… Hectischer kan het niet… Tot acht uur op kantoor gezeten, en we waren allemaal zo gaar als een klontje. Om kwart over acht, net als we op het punt staan om weg te gaan komt James binnenzetten (niemand weet waar hij tegenwoordig uithangt soms) om ons allemaal (Evon, Rona, Sal, Ruth, Madam en ik) uit te nodigen te gaan eten als beloning voor ons harde werken. Daarna naar huis en direct naar bed (nadat ik eerst de wasmachine maar eens had aangezet, want ik had door al het gedoe gewoon geen schone kleren meer over!) Zaterdag de hele dag gewerkt (snik! Daar ging mijn vrije middag) en daarna naar huis om te douchen. ’s Avonds was het afscheidsfeestje van Tomoe (ze is vandaag naar Japan vertrokken) en we gingen met z’n allen uitgebreid eten bij Taman Selera, een soort openlucht restaurant aan zee. Erg gezellig met een hoop collega’s, piloten en andere bekenden. Eten in overvloed, en heb zelfs schelpen geprobeerd! Was best wel ok eigenlijk… Naderhand ging het voor de zoveelste keer naar CB’s… En toen bleek hoe handig het kon zijn om connecties te hebben in hogere (zeg maar, eigenaars-van-discotheken) kringen, want ik hoefde lekker geen entreegelden te betalen die avond! (Er was namelijk een gastoptreden van een nieuwe band die volgende maand daar begint, de oude wordt overgeplaatst naar het Maleisisch schiereiland, best wel jammer…) Hoef verder niet te vermelden dat ik een welverdiende spetterende avond heb beleefd daar, en dat ik pas om half zeven, toen het buiten al volop licht begon te worden, eindelijk in mijn bed belandde.

De volgende ochtend (of eigenlijk liever gezegd middag) was ik hoogst verbaasd toen Wayne doodleuk op de stoep voor de voordeur zat. Hij was een “uurtje of zo” geleden aangekomen uit Limbang (noord Sarawak) en wilde graag even douchen. Heb hem schuldbewust binnengelaten en hem een koud biertje voorgezet. Ik ook met mijn uitslapen… Maar jah, kon ook niet weten dat hij aan zou komen. ’s Middags kon ik de verleiding niet weerstaan en ben ik toch maar naar het Rihga Hotel vertrokken om even lekker een verkoelende duik te nemen. Moest eigenlijk het huis eens nodig schoonmaken, maar dat moet dan maar even wachten. Even heerlijk mijn tijd genomen en zonder rinkelende telefoons, zoemende faxmachines en zeurende klanten aan mijn hoofd in de zon gelegen. Want ik wist dat ik daar voorlopig geen tijd meer voor zou hebben. En dat had ik goed gedacht…

Heel veel liefs van een (ietsjepietsje) overwerkte Ellen

Wayne heeft ’s avonds nog heerlijk gekookt voor mij, waarna ik met een volle maag en een voldaan gevoel op de bank in slaap ben gesukkeld. En vanmorgen werd ik om zeven uur wakker en Wayne was er alweer vandoor. Mijn telefoon had de hele nacht kennelijk roodgloeiend gestaan want ik had twaalf berichten en vier gemiste oproepen. (Dat krijg je ervan als je een paar avonden achtereen je gezicht laat zien in de bekendste uitgaansgelegenheden. Dan wil opeens iedereen met je uit!) Waaronder een bericht van Evon of ik alsjeblieft de bus kon nemen en zo vroeg mogelijk op kantoor kon verschijnen. (oftewel: Ellen, maak je borst maar nat want we krijgen het druk) En dat heb ik geweten. Alex was erop uitgestuurd om bij gebrek aan chauffeurs de toeristen rond te rijden en Evon was de hort op om toeristen van en naar het vliegveld te brengen. En degene zonder rijbewijs is dan de lul hè, want die mag weer lekker zonder pauze om adem te halen de telefoons beantwoorden en de klanten te woord staan. Lucky me… Toch doet het me ook wel goed hoor, dat we het nu zo druk hebben. Heb ik niet voor niets die stresstraining op school doorstaan en ik weet tot mijn genoegen inmiddels ook meer dan genoeg om de klanten naar behoren te helpen en dat voelt goed! Het is een teken dat ik in deze drie maanden (ja, drie maanden alweer!) al enorm veel geleerd heb. En daar was ik in eerste instantie toch voorgekomen, nietwaar?

 


Miri, Maleisië - dag 74, 75 & 76

Friday, July 18, 2003

Hallo mensen!

 

Weer even een teken van leven, ik heb weer een avondje uit in Miri overleeft... Woensdagmiddag kwam Reynold (een van onze gidsen in Mulu) opeens opdagen in Miri met de mededeling dat hij en Kohei weer even terug waren. Hoera! Na het werk wat gaan eten en drinken en nadat we snel gedoucht hadden weer de stad in, waar we samen met Kohei diverse kroegjes hier bezocht hebben. Wist je trouwens dat ze hier gek zijn op karaoke? Het is echt vreselijk, de helft van de kroegen hier is een karaoke bar. En iedereen doet er aan mee. En als het dan nog bekende Engelstalige liedjes waren? Maar het is altijd of Chinees, of Maleisisch. Na een poosje hadden we daar dus wel genoeg van en wilden we wel weer eens goede muziek. En waar ga je dan heen op woensdagavond? Juist. Cheerie Berries again. Waar de drank op woensdagavond gratis is in verband met een fenomeen wat ze "Ladies Night" noemen. Hoera! Was dus in opperbeste stemming en heb zelfs nog een hele poos met een van de zangers van de band staan kletsen. Echt heel gezellig. Reynold was echter al sinds half negen die ochtend aan het bier en begon zich op een gegeven moment een beetje vreemd te gedragen. Hij moest zich vasthouden aan de barkruk om niet het gevoel te hebben dat hij er elk moment af kon vallen en hij keek ook niet zo helder meer uit zijn ogen. Tijd om naar huis te gaan dus. Jammer, want het was net zo gezellig. Onderweg nog een keer gestopt voor een tweede dinner (Reynold kreeg het opeens in zijn hoofd dat hij lamb chops wilde eten) en dus zaten we om half drie in een cafeetje frieten, hot dogs en lamb chops naar binnen te werken. Ik moet zeggen dat ik zelf ook veels te veel op had en een beetje giechelig was, maar ik kon tenminste nog op eigen benen staan en heb geen gaten in de herinnering aan woensdagavond. Kohei was zelfs nog in staat auto te rijden, hoe is mij ook de vraag, maar goed dat de wegen in Miri 's nachts zo goed als compleet verlaten zijn, anders had ik het niet aangedurfd in de auto te stappen. Om drie uur thuis en om half vier in bed. En om half acht er weer uit. Hmmmmzzzzzzzz... Ik was de hele donderdag behoorlijk gaar en heb mijn werk grotendeels op de automatische piloot gedaan. 's Middags was er echter nog een verassing. Een postbode gaf me een papiertje, waarop stond dat ik een pakketje in het postkantoor op kon halen. De doos die papa en mama opgestuurd hadden. Helemaal enthousiast was ik natuurlijk, wilde hem meteen hebben. Als je een pakketje met de post krijgt is het net kerstmis... Je kunt niet wachten om hem open te maken. Die goeie Alex wilde me wel naar het postkantoor brengen. Daar aangekomen werd de lol een beetje verpest door de postbeambte die er op stond dat we de doos ter plekke open zouden maken zodat hij de inhoud kon checken. Wat een privacy hè? Ze waren zeker bang dat mijn ouders me drugs of misschien wel een bom hadden gestuurd of zo. Grrrr... Later werd me door Alex uitgelegd dat ik nog geluk had gehad. Dingen als pornotijdschriften en dure kadoos worden namelijk in beslag genomen en die dure kadoo's kun je alleen mee krijgen als je er flink belasting over betaald (niet dat er dure kadoos of pornotijdschriften in die doos zaten, natuurlijk!). Bewaar mijn verjaardagskadootjes dus maar tot ik terug kom, je weet maar nooit...

Vond het overigens wel jammer dat er maar één zakje drop in zat (hint hint hint!) Niemand hier vond de drop trouwens lekker, behalve ik, en ik heb er dus ook al heel wat van opgegeten. Bleek achteraf  niet zo'n goed idee... Gezien de rest van de inhoud van mijn maag en de dingen die daar in de afgelopen vierentwintig uur naar binnen waren gegaan... (de twee dinners en de wodka, plus mijn malaria pil waarvan één van de vele bijwerkingen wel eens "misselijkheid" zou kunnen zijn...) Met als resultaat dat ik die avond zo misselijk was dat ik alleen maar op bed kon liggen luisteren naar de regen die van het dak op de metalen meterkast onder mijn raam drupte (fijn geluid als je probeert te slapen...) Op het moment voel ik me echter wel weer beter en ik ben de hele dag al zo druk dat ik geen tijd heb gehad om te eten. Mijn maag heeft zijn welverdiende rust dus gelukkig wel gekregen. Ik probeer nu Kohei zo ver te krijgen dat 'ie me meeneemt daar de Pizzahut vanavond, maar daar belt 'ie me nog over terug. Tot later maar weer...

 

Veel liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 72, 73, & 74

Wednesday, July 16, 2003

Ben ik weer…

 

Nog steeds geen stroom overigens, begin me af te vragen wat er aan de hand is, we zijn inmiddels anderhalf uur verder. Hopelijk wordt het snel opgelost, anders kan ik deze mailtjes geeneens versturen. Nouja. Als we het dan toch over problemen met de apparatuur hier hebben. Zoals ik al zei hebben we hier de afgelopen tijd het een en ander aan communicatie stoornissen gehad. Maandagochtend was het namelijk verdacht rustig op kantoor. Helemaal geen telefoontjes, geen faxen, niks. Lekker hè, die rust, hoor ik Evon zeggen, terwijl ze een beetje zit te patiencen op de computer. Ik vind ’t ook al lang best. Heb afgelopen weekend een nieuw (en illegaal, dat kan hier allemaal gewoon in de winkel) computerspelletje gekocht, Sim City 4, en dat wilde ik wel eens uitproberen. Tja, als er toch niks te doen was. Maar al gauw kwamen we erachter wat de echte reden was voor die rust in het kantoor. Seridan Mulu was vergeten de telefoon rekening te betalen, en dan word hier zonder pardon en zonder waarschuwing je lijn afgekapt. Aha… Internet deed het overigens ook al niet sinds zaterdag en dus zaten we een hele dag compleet uit onze (bij wijze van spreken dan hè?) neus te eten.

Reden te meer om Mr Voo maar weer eens lastig te vallen met de vraag over wanneer ik weer mocht gaan duiken. Dit keer had het echter succes, want ik kreeg meteen te horen dan ik de volgende dag mee kon met een paar gasten. HOERA!!!

Blij dat ik was. Maandagmiddag moest ik dan echter nog wel weer even een lesje volgen, ik ben immers nog steeds met mijn beginnerscursus bezig. Zat ik daar met de twee andere “studenten”. Twee tienjarige wijsneuzen. Die niet meer bijkwamen van het lachen toen ik ze vertelde dat ik zeeziek was geworden na mijn eerste duikervaring. Ha, dacht ik bij mezelf. Morgen zullen we nog wel eens zien wat er nog te lachen valt… Zeeziek zijn blijft vrijwel niemand bespaard. En mijn hoop werd beloond, want na de eerste duik begon een van de twee jochies inderdaad een beetje groen te zien… Eigenlijk best wel zielig, en ik had het hart niet om een lange neus naar hem te maken, maar van binnen moest ik toch wel even lachen… gemeen hè? Het duiken was overigens weer helemaal geweldig, hoewel het water nogal troebel was deze keer, en ik op een gegeven moment even bang was dat ik iedereen kwijt was (en dat kan best een verontrustend idee zijn, twaalf meter onder water…). De anderen bleken echter nog geen vijf meter verderop rond te zwemmen. Ik kon ze gewoonweg niet zien.

Nou, dat waren mijn avonturen tot zover. De stroom is inmiddels weer terug (wie weet voor hoelang… hopelijk lang genoeg om ff wat mailtjes te versturen…) en ik kan weer aan het werk. Goeie timing. Genieten jullie nu allemaal maar lekker van de zomer daar in Nederland (en andere plaatsen, in sommige gevallen) en jullie horen wel weer van mij… Hopelijk. Als de communicatielijnen het hier niet weer af laten weten.

 

Liefs en een dikke kus, Ellen


Miri, Maleisië - dag 68, 69, 70 & 71

Wednesday, July 16, 2003

Hallo lieverds!

 

Ja, daar ben ik weer. Omdat ik jullie de laatste week een klein beetje verwaarloosd heb (niet mijn schuld, maar dat leg ik nog wel uit…) zal ik jullie nu even verwennen met 2 updates…

Ik was dus gebleven bij vorige week donderdag. Nouja, daar is weinig spannends gebeurd, en vrijdag eigenlijk ook niet. Werk van 9 tot 5 op kantoor, en dan naar huis, en heb die twee avonden intensief aan mijn stageverslag gewerkt (jaja, ben heel ijverig geweest, hehe)… Zaterdag een halve dag aan het werk, weinig gedaan, beetje van het ene kantoor naar het andere gelopen en voor postbode gespeeld. Het probleem met onze kantoren nu is dat we maar één fax hebben, en dat sommige andere communicatielijnen ook de een en andere stoornissen ondervonden hebben. Dus als iemand uit het Brighton kantoor een fax wil versturen moet diegene eerst van daar naar hier (in het ParkCity Everly Hotel) lopen, hier de fax versturen, en weer terug lopen. Als er dan een antwoord op die fax moet, dan moet dat antwoord weer terug naar die persoon in het Brighton kantoor gebracht worden. En dat is dus wat ik doe als er niks te doen is… Heen en weer lopen. Omslachtig? Welnee! Goed voor de conditie? Jah… hehehe. Maar niet goed voor de lijn… Want onderweg kom je het ene eetstalletje na het andere tegen, en eentje waar ze hele lekker ijsjes verkopen, en een andere waar ze roti canai (roti = brood, maar het zijn eigenlijk meer pannenkoeken) hebben, en als je daar dan toch bent is het héél verleidelijk… Afijn, je begrijpt wat ik bedoel.

Maar goed. Over die communicatielijnen later meer… Nu eerst even over mijn weekend. Want daar valt gelukkig nog wel een en ander over te vertellen. Na het werk zaterdag eerst geluncht. ’s Middags stond er een soort workshop op het programma, voor mij, Sal, Alex, Evon en James. Het zou gaan over het omgaan met klanten en zo. Best wel interessant, dacht ik. Ik was eigenlijk niet uitgenodigd, maar omdat ik dacht dat het wel handig zou zijn ben ik toch maar mee gegaan.

Oh… Big Mistake! Op de vrije zaterdagmiddag zaten wij in een hotel vergaderkamer met tientallen andere mensen te luisteren naar een arrogante Chinees met een monotone stem en slecht Engels. Gelukkig hebben ze hier de gewoonte elke drie kwartier een tea break te houden tijdens elke vergadering. En terwijl wij daar zo bij het buffet stonden te wachten op onze thee, keken Sal, ik en Evon elkaar aan en ik dachten alledrie hetzelfde. Wegwezen hier! James was in geen velden of wegen te bekennen en wij maakten dat we wegkwamen. Eenmaal buiten waren we even de kluts kwijt. Wat te doen met onze nieuw verworven vrije tijd? Hmmm… En wat doe je dan? Juist. Winkelen… Ik moest toch nog beltegoed en boodschappen hebben, Evon wilde nieuwe schoenen en Sal moest opeens nodig handdoeken kopen. Op naar het winkelcentrum! En alvast plannen gemaakt voor die avond. Dinner in het o zo “luxe” maar wel lekkere KFC. Begin echt een beetje KFC verslaafd te raken. Kan nooit goed voor me zijn, zoveel gefrituurde kip. Maar goed… ’s Avonds werd ik weer eens gebeld door een compleet vreemde. Begin er bijna aan gewend te raken de telefoon op te nemen en geen idee te hebben wie ik aan de lijn heb. Er is echt iets gaande met mijn telefoonnummer. Misschien is er iemand zo geinig geweest een contactadvertentie in de krant te zetten, of hebben ze een kettingbrief gestart. Heb al eens rondgekeken, maar nog geen posters met “for Ellen, dial 1 800 Ellen” ofzoiets. Achja. De persoon in kwestie deze keer was ene David, die later niet David bleek te heten, maar de vriend van ene David was omdat David zelf niet durfde te bellen. Okee dan…

Eten in KFC die avond was trouwens erg lekker (voor de “verandering”, hehe), alhoewel we op een gegeven moment wel in het donker zaten, omdat de stroom uitgevallen was… En terwijl ik dit aan het typen ben valt hier in het hotel ook opeens de stroom uit. (toeval? Geen idee…) Wederom lang leve deze laptop, en het feit dat ‘ie op batterij ook prima werkt… haha. Hoef ik deze mail in elk geval niet overnieuw te typen. Phieuw! Ben wel de enige die hier op het moment nog wat kan doen in het kantoor. De anderen staan buiten een sigaretje te roken, blij met de afleiding, zo te zien…

Zondag was ik van plan maar weer eens naar het zwembad in Rihga te gaan en mijn wekelijkse zondagritueel voort te zetten van luieren en niets doen in de zon. Het begon allemaal zo goed. Negen uur opgestaan, even snel de was gedaan, schoongemaakt en om elf uur zat ik in de bus op weg naar de stad. Maar hoe dichter de bus bij het hotel kwam, hoe verdacht donkerder de lucht er uit begon te zien. En net toen ik de bus uitstapte en de parkeerplaats van het hotel bereikte… Ja hoor. Regen! Zucht. En een plaatselijk regenbuitje kennen ze hier niet. Stortregen wel. Helaas. En dus was ik al zeiknat voordat ik ook maar in de buurt van het zwembad was gekomen… Just my luck. De hele week geen spatje regen, hartstikke heet, en op de dag dat ik van de zon wil gaan (en kan) genieten valt het met bakken uit de hemel. Grrrrrrrrrrr. Heb me overigens niet uit het veld laten slaan door deze tegenvaller en gewoon mijn gratis handdoek bij de hotelbalie opgehaald. Er is in een hotel immers meer te doen… Namelijk de sauna, en de jacuzzi… Na een uur in deze toch wel iets andere hitte ben ik ondanks de regen alsnog in het zwembad buiten gedoken (was toch al nat…). Had ik trouwens al verteld dat het zwembad van het Rihga Hotel het grootste van het land schijnt te zijn? Dat heb ik ook maar ergens gelezen hoor, maar groot is het zeker. Zo groot dat ik na drie baantjes al bek af ben (maar dat kan natuurlijk ook aan mijn conditie liggen, haha). Had me na een poosje dus maar onder het afdakje bij de bar verscholen met een Stephen King, en was helemaal verdiept toen Natascha opeens voor mijn neus stond. Haar was min of meer hetzelfde als mij overkomen. Twee vrienden van haar kwamen ook langs en we hebben het dus maar gezellig gemaakt onder het afdakje met borden hapjes en een fles tuak (Het lokale alcoholische drankje, rijstwijn, sterk spul!) terwijl de regen nog steeds gestaag naar beneden kwam. Om half zes hield ik het voor gezien en ben ik naar de weg gelopen om op de bus te wachten, die gelukkig voor de verandering nu eens wel op kwam dagen… ’s Avonds wederom aan mijn verslag gewerkt, maar het eind is nog niet echt in zicht. Best frustrerend, al die uren die je in zo’n verslag stopt zonder dat er enige vordering lijkt te zijn.

Nou, dat was mijn weekend. Ik ga nu lunchen (een beetje vroeger dan normaal, maar zonder stroom kunnen we hier toch weinig doen, hehe. Hopelijk is de boel weer gefikst als we terugkomen…) Tot later!

 

Liefs, El 


Miri, Maleisië - dag 64, 65, 66 & 67

Thursday, July 10, 2003

Hallo...

 

Ja, ben ik alweer! Natuurlijk weer niets te vertellen, sinds de afgelopen dagen vooral werkdagen waren. Maar om iedereen gerust te stellen en ervan te overtuigen dat ik nog leef en vooralsnog niet teruggescheept ben richting jungle, toch even een verslag van mijn bezigheden:

Maandag. Het huis schoongemaakt. Film (High Crimes, met Morgan Freeman en Ashley Judd, erg spannend...) gekeken in bed en toen als een blok in slaap gevallen.

Dinsdag. Eigenlijk heb ik dinsdag wel het een en ander gedaan. 's Avonds zou ik "even" wat gaan drinken met Valentijn en zijn vrienden. Dat bleek achteraf een beetje uit de hand gelopen. In de kroeg was niets te doen of te zien, en dus zeiden we tegen onszelf: Waarom gaan we niet even naar CB's? Cheerie Berries, de beruchte discotheek in Miri (zie dag 17). Welja, waarom niet? "Even" kan immers geen kwaad. Maar het was zo gezellig... En de band begon te spelen en het was dezelfde band als de vorige keer en ze waren echt goed! De meest uiteenlopende nummers, Creed, Celine Dion, Santana, Shakira, Bob Marley en Anastacia om er zo maar eens een paar te noemen. Ons helemaal uitgeleefd op de dansvloer, wat best wel een beetje vreemd moet zijn geweest gezien dat we met z'n vieren (drie lange blanke jongens en een blond meisje) tussen ongeveer 200 Chinezen en Maleizen uit ons dak stonden te gaan op Celine Dion... haha. Kunnen jullie er iets bij voorstellen??? Ik achteraf gezien namelijk niet. Maar het feit dat we al de nodige drankjes hadden verwerkt voor die tijd hielp natuurlijk stimulerend... Om half vier was ik overigens thuis. Het "even wat drinken" was dus uitgelopen op een uur of zes lang non stop feestvieren. Hmmmzzzzzzzzz....

Eigenlijk onnodig om te vermelden dat ik woensdagochtend mij bed niet uit kon komen... Gelukkig was er op het werk niks bijzonders te doen, zodat ik rustig mijn kater kon uitzitten. Maar een honger dat ik had die ochtend... Moest helaas drie uur wachten tot de lunchpauze, en heb die drie uur voornamelijk besteeds met het smekend aankijken van Alex, zodat 'ie d'r uiteindelijk zo gek van werd dat hij me om klokslag twaalf richting KFC heeft geraced. Drie grote stukken Kentucky Kip en een Mega portie frieten later begon ik me eindelijk weer een beetje mens te voelen. Waar KFC al niet goed voor kan zijn. 's Middags tijdens werktijd nog even het kantoor uitgesneaked met Wayne (die voor een paar dagen terug was uit Mulu) om buiten op het terras ijs te eten. Mmmm.

's Avonds stond er een Step-les op het programma. Een watte? Jah... Ik had me  laten overhalen om mee te doen aan de wekelijkse martelgang in de gymzaal van het goeie ouwe Rihga Hotel. Anderhalf uur een trapje op en af stappen... Dus ik (en vergeet niet dat ik de avond ervoor zo'n acht glazen wodka naar binnen had gewerkt...) in mijn korte broek en sportschoenen de gymzaal in, waar zich een verzameling supergespierde, slanke dames en heren bevond... Natascha en Valentijn waren er ook bij (zij zijn degenen die mij hadden overgehaald, er gaat niets boven de overredingskracht van twee Medelanders!) en nadat ik de boel eens even had beschouwd heb ik mij ergens achter in de zaal verscholen... Anderhalve liter water, een handdoek en mijn bikini (mijn back-up plan: het zwembad) in de aanslag en steppen maar... Steppen in de zin van op en af stappen, niet op een step in rondjes rijden door de gymzaal natuurlijk, dat zou een maf gezicht zijn geweest... maar wel een stuk leuker bedenk ik me nu... ideetje voor de volgende keer?)  Mij kennende raakte ik bij de eerste pasjes al uit de maat (er gaat namelijk een bepaalde hoeveelheid "technoherrie" gepaard met het fenomeen steppen) en ik heb die maat de rest van de les ook niet echt meer terug kunnen vinden. Als zij links gingen ging ik rechts, en dat zorgde voor een aantal zeer vervelende botsingen... Nouja. Het belangrijkste is dat ik het ongeveer een half uur volgehouden heb, waarop ik mijn water, handdoek en bikini bij elkaar gegrist heb en het op een lopen zette... Richting dat heerlijk koele water! Een uur later was mijn gezicht nog steeds paars. Mijn hemel... Een conditie heb ik natuurlijk eigenlijk nooit echt gehad, maar dit was echt teveel.

De terugrit was weer even een oefening op zich. Valentijn zou me even thuisbrengen. En ik besef me nu pas dat ik jullie nog niet verteld heb over zijn vervoermiddel... Een jeep. Eentje zonder glas in de zijramen. Eentje die behoorlijk rammelt. En een waarvan hij de banden zojuist had opgepompt. Een beetje de fanatiek, zo bleek. Tel dat op bij de conditie van de gemiddelde Maleise snelweg en je hebt de meeste hobbelige rit die je ooit zult meemaken. De kunst was dus om je zo goed en zo kwaad als het ging aan de rand van de stoel vast te houden (geen gordels... hoewel die dingen hier wel verplicht zijn (dat heb ik nagevraagd) draagt niemand ze) en vooral NIET los te laten. Anders kon je wel eens een enkeltje maan tegemoet zien... En ik verwachte op een gegeven moment echt dat ik vroeger of later door dat raam (gat) zou vliegen... Woeoeoeoeoeoe...

Thuisgekomen nog weer een film gekeken (Enough met J. Lo), lang leve de DVDspeler op de laptop... Daarna mijn malaria pil geslikt en weer lekker richting dromeland gereisd. Die malaria pillen zijn me wat. Toch ben ik (gezien het feit dat mijn favoriete hobby of all times slapen is...) blij dat mijn bijwerkingen beperkt blijven tot "slaperigheid" "abnormale dromen" en "coördinatiestoornissen" (Ha! Zie daar de reden voor mijn onmogelijkheid dat steppen onder de knie te krijgen... en nu ik verder lees in de bijsluiter ontdek ik ook nog "roodheid in gezicht en hals". Zelfs van die spierpijn die ik vandaag heb kan ik de malariapillen lekker de schuld geven. Ha...! Hahahaha)

Dus... Vandaag weer lekker op kantoor gezeten, beetje e-mailtjes over duikaanvragen beantwoord, de meest luxe hotels geboekt (voor andere mensen, helaas... niet voor mezelf) en weer ff bijgekletst met wat collega's. En met jullie... bij deze!

 

Dikke zoen, Ellen


Miri, Maleisië - dag 60, 61, 62 & 63

Monday, July 7, 2003

Hallo allemaal!

 

Dus... waar waren we gebleven? Het begint een beetje verwarrend te worden, ik kan de dagen nauwelijks bijhouden zo snel gaat de tijd. Donderdag werd ik zowaar opgebeld door een Nederlander. Ik verbaasd, hoe kwam die aan mijn nummer? (Ik verdenk mijn collega's er sterk van mijn telefoonnummer uit te delen alsof het vrijkaartjes zijn, maar goed) De Nederlander in kwestie was Captain Valentijn, een in Maleisië geboren zoon van twee Nederlanders die in de jaren zeventig hier voor Shell werkten. Hij zelf is nu "fleet manager" van Malaysia Airlines en verdient bakken met geld. Ik schat hem overigens op een jaar of 28. Maar goed, ik was dus hoogst verbaasd een landgenoot aan de telefoon te hebben, maar heb de uitnodiging om uit eten te gaan die avond niet aan mijn neus voorbij laten gaan, dat begrijp je natuurlijk wel. Heel vreemd was het wel, om de hele avond gewoon Nederlands te kunnen praten. Was wel een beetje geschokt, want ik kon soms nauwelijks uit mijn woorden komen. Help! Ik begin mijn Nederlands te verleren... Het eten was overigens erg lekker. Eerst gingen we wat drinken, daarna naar een ander restaurant wat eten (Parmesaanse kip, mmm...) en toen weer naar een ander tentje voor koffie (in mijn geval warme chocomelk) en dessert. Al met al een geslaagde avond.

Vrijdagavond had ik wederom een eetafspraak staan met een van de heren (40+) die in Mulu op het vliegveld werkte. Hij had me bij hem thuis uitgenodigd om met hem en zijn familie een typisch Maleise maaltijd te eten. Het was heerlijk maar het was zo VEEL!!! Ze bleven mijn bord maar volscheppen met zijn allen en ik maar eten... Saté, vis, rijst, soep, kip, groentes (weer die ondefinieerbare groene prut) noem maar op. Na die maaltijd kon ik me echt niet meer bewegen, zo vol was ik. Gelukkig hoefde ik me ook niet te bewegen, want het was tijd om TV te kijken. En dus heb ik (eindelijk!!!) mijn eerste Wimbledon wedstrijd gezien, en nog wel met Mark Philippoussis... (jaja, ik weet dat hij uiteindelijk de finale verloren heeft, maar toch) Daarna zou Masuki (zo heette die man, vergeef me als ik het verkeerd gespeld heb) me op zijn brommertje de vijftien kilometer terug naar huis brengen. Ha... Moet je nagaan wat een maf gezicht dat moet geweest zijn, die kleine Masuki voorop en ik erachter met mijn (vooroorlogs design???) helm door het centrum van de stad. En mijn grote roze tas in het mandje voorop. Hmmpgh. :) We hebben die vijftien kilometer overigens niet gehaald. Na een kilometer of drie was de benzine op en stonden we opeens stil aan de kant van de weg... Moest zijn zus ons komen redden en mij alsnog met de auto naar huis brengen. Maar het was me het avontuur weer wel!

Zaterdag natuurlijk hard gewerkt, want al het werk moet dan in een halve werkdag afgewerkt worden. Madam (mijn baas, weten jullie nog) kwam halverwege de ochtend opeens binnen en vroeg of we het eten ook zo lekker vonden ruiken (ik ben op het moment een beetje verkouden (airco) en rook dus niks) want we zitten recht boven het restaurant van het hotel. Wat was namelijk het geval, ze waren daar het buffet van die avond aan het voorbereiden en het was Indiaas eten. Even snel als ze binnen was gekomen verdween Madam weer om even later voor de tweede binnen te komen, ditmaal met de mededeling dat we allemaal om zeven uur in het restaurant van het hotel werden verwacht. En de lunch konden we maar beter overslaan... Er moest die avond flink gegeten worden.

Ik had van Valentijn een paar DVD's geleend zodat ik me niet hoefde te vervelen dat weekend (ik kan de DVD's namelijk op de laptop kijken, ideaal!) en Sal en ik hebben die middag bij haar thuis Miss Congeniality gekeken. Zoals gewoonlijk erg gelachen! Daarna werden we door een collega opgehaald en even later zaten we in het supersjieke restaurant van het hotel ontzettend gekruid eten naar binnen te werken. Lang leve Madam's impulsieve acties, haha! Vooral na het zien van de (all you can eat...) dessert tafel kon ik me niet meer inhouden. Chocoladetaart!!! Drie stukken heb ik in totaal verorberd. En toen kon ik écht niet meer. Flink gegeten hebben we dus zeker. Daarna zijn Sal, Alex en ik nog naar een karaokebar geweest waar Alex zich lekker heeft uitgeleefd met de microfoon, en Sal en ik buikschuddend toekeken... Zondagochtend kon ik zoals gewoonlijk mijn bed weer eens niet uit komen, maar na een paar keer rondgedraaid te hebben toch maar opgestaan. Beetje de boel opgeruimd en zo, en toen Elle maar weer eens gebeld, of hij me niet naar het winkelcentrum kon brengen. Boodschappen gedaan en wat rondgelopen en winkels gekeken. Elle heeft twee VCD's (de minder goeie, maar stukken goedkoper (8 RM) versie van DVD) gekocht, 2 Fast 2 Furious en Bruce Almighty met Jim Carey. Laatstgenoemde is overigens echt een aanrader, weer een typische JC... Beide films gekeken die middag, terwijl we wachten tot de uren voorbij gingen, want die avond zouden we Kohei van het vliegveld ophalen. Na de films besloten we ook maar wat te eten (vier avonden op een rij uit eten...) en de timing was perfect, want precies om acht uur kwamen we aan in een soort sportcafé, waar we precies op tijd waren voor de start van...

Juist! De Franse Grand Prix... Heb ik die ook eindelijk weer eens kunnen zien. Om kwart voor tien zijn we daarna richting vliegveld vertrokken om op Kohei te wachten, die natuurlijk weer als allerlaatste naar buiten kwam. Nog even snel koffie (thee voor mij) gedronken en toen Kohei naar huis gebracht, want de arme jongen zou de volgende ochtend alweer naar Mulu vertrekken. En nu 'ie dus alweer weg en moeten we hem weer twee weken missen. Snik...

Nou, dat was mijn veelbewogen weekend. Iedereen zal in Nederland nu wel zo'n beetje de smaak van vakantie te pakken hebben, en hoe is het weer daar eigenlijk bij jullie? Nou, ik moet weer aan het werk, heb de hele ochtend nog niks uitgespookt...

 

Kus, Ellen


Miri, Maleisië - dag 57, 58, 59 & 60

Thursday, July 3, 2003

Sorry, dat was een beetje een abrupt einde de vorige keer.

Het probleem is dat de ene keer is het zo rustig dat er wel genoeg tijd is om e-mailtjes te versturen maar niks interessants te vertellen omdat het zo rustig is. En de andere keren gebeurt er zo veel dat ik geen tijd heb om het allemaal te vertellen…

Anyway, de laatste dagen zijn we druk bezig geweest met het verhuizen van ons hoofdkantoor naar het nieuwe en het andere kantoor (volgen jullie het nog?) Ik zit nu, met collega’s Alex en Evon in het Sales kantoor in het Park City Everly Hotel, iets verderop in de straat. De rest van de werknemers zitten in het administratief kantoor nog verderop in de straat. Maar laat ik weer ff verdergaan met waar ik gebleven was zondagavond (de tijd gaat echt megasnel, ik ben nu alweer precies 2 maanden hier, en vandaag is het alweer donderdag…)

Zondagavond hadden we het afscheidsdiner van Elis, onze Tour Manager. Dat was erg gezellig, alle collega’s bij elkaar… Maandag was er natuurlijk werk aan de winkel, de laatste dozen en bureaus moesten overgebracht worden en ons nieuwe kantoor compleet gereorganiseerd. Liepen we met kasten en dozen, kantoorstoelen en computeronderdelen over straat… Ons nieuwe kantoor is behoorlijk klein, ik zou zeggen zo’n 25 vierkante meter. We kijken uit op een muur met een spiegel (zodat je jezelf kunt zien zitten…), een hotellobby en een raam waar een boom in de weg staat zodat je net de zee niet kunt zien. Het hotel is heel sjiek, en we zitten vlak naast de wc’s (wat gelukkig geen vreemde geurtjes met zich meebrengt…) maar we zien wel veel mensen voorbij lopen op deze manier… En een ander voordeel van zo’n klein kantoor: je hoeft je stoel niet meer uit te komen! Alles binnen handbereik… En het is best knus zo. Probleem is alleen wanneer we grote groepen toeristen hebben die naar Mulu gaan. We doen namelijk aan gratis bagage afhandelen. En als je naar Mulu gaat kun je maar de helft van het normaalgesproken gewicht meenemen. Eerder, in ons oude kantoor was er ruimte zat om het een en ander aan koffers, rugzakken en tassen te bewaren. Nu echter… Gisteren hadden we een groep van 18 Amerikanen en dat betekent dus achttien megakoffers en rugzakken (Amerikanen en Canadezen kunnen twee keer het toegestane gewicht meenemen op intercontinentale vluchten). En die moesten dus allemaal in ons minikantoortje gepropt worden. Een voordeel: ik hoef vandaag mezelf niet in de spiegel te zien. In plaats daarvan kijk ik tegen een grote oranje koffer aan…

Nouja, de rest van de week zijn we hier voornamelijk bezig geweest met het herinrichten van onze spullen, het aanleggen van nieuwe telefoonlijnen en internetverbindingen (mijn laptop op het internet, joepie!!!) met als gevolg dat het er hier aan mijn voeten uitziet als een bord spaghetti en er van het mooie nieuwe paarse tapijt niks meer te zien is… Er kwamen nog wel een paar meer kleine probleempjes kijken bij ons nieuwe kantoor. De verbinding met het vliegticket boekingssysteem is nog niet aangelegd. Dus we kunnen geen vliegtickets boeken, we moeten een ander reisbureau bellen om dat voor ons te doen. Heel omslachtig… Dan was er het probleem met de deur. De deur was een beetje stuk. Het hoort een klapdeur te zijn, maar dankzij ons nieuwe tapijt kon de deur alleen naar buiten open. Als je dan van binnen naar buiten zou gaan moet je dus duwen. Maar het handvat van de deur zat zo dicht bij de rand dat je elke keer je knokkels op de deurpost stootte. Nu lopen we dus allemaal rond met een pleister op de knokkels van onze rechterhand… Verder bleef de deur dan als je hem eenmaal zonder brokken open had halverwege steken, wat een vreselijk piepend geluid ten gehore bracht. En het slot wilde soms niet open. Het duurde drie dagen, maar nu is de deur eindelijk gerepareerd (op het slot na, want die heeft nog steeds een eigen wil…)

Tot zover ons nieuwe kantoor. Het heeft een paar dagen gekost maar ik denk dat we ons hier wel thuis zullen voelen. In elk geval geen lastige bazen of vervelende vergaderingen hier. Alleen Alex, Evon en ik. Best gezellig. De toeristen beginnen ook al gewend te raken aan onze nieuwe locatie en nu het hoogseizoen in volle gang is zitten we ook niet meer om werk verlegen. Daar moet ik het nu dan ook helaas bij laten. Werk aan de winkel…

 

Liefs en kusjes, Ellen


Miri, Maleisië - dag 54, 55, 56 & 57

Sunday, June 29, 2003

Hee daar!

 

Weer even een teken van leven uit het verre (en regenachtige, gek genoeg!) Miri.

Allereerst, Charlie’s Angels 2 is echt een aanrader, heel erg grappig, en voor de verandering eens niet alléén maar actie… Let ook eens op de bekende gezichten die her en der voorbij komen tijdens de film. We hebben echt een hoop lol gehad donderdagavond. Na de film nog hamburgers wezen eten en toen naar huis… Kohei is dit keer gelukkig ook niet in slaap gevallen.

Vrijdag een druk dagje op kantoor, Evon was er niet dus mocht ik al haar klusjes opknappen. Toen ook nog naar het immigratiekantoor (dat scheen ook te kunnen!) om mijn paspoort te verlengen omdat er dit weekend geen tijd zou zijn om naar Brunei te gaan. Best wel jammer, want daar had ik wel zin in… Heb tot mijn verbazing zelfs een stempel voor twee maanden gekregen deze keer. Het gaat de goede kant op! De plannen die ik voor het weekend had gemaakt hebben zich dan ook iets anders uitgepakt. Na zaterdagochtend de hele ochtend (bij wijze van spreken) uit mijn neus gegeten te hebben (ik was vrijdag iets te enthousiast bezig geweest en nu was er geen werk meer over voor zaterdag…). Om één uur bleken ook de verhuisplannen van die middag te zijn gecancelled, waarop ik met Elle als een gek naar het vliegveld ben geraced om Kohei uit te zwaaien. Die is voor drie weken vertrokken, eerst naar KL (Kuala Lumpur) en KK met zijn familie uit Japan, en daarna wordt hij direct door naar Mulu gestuurd (hij wel! Snik…) om een nieuwe collega in te werken. Dus we moeten het een poosje zonder ons maatje stellen.

Maar niet lang getreurd, want Sal en ik hadden alweer de nodige plannen gemaakt. Eerst naar het winkelcentrum geweest, waar we onder ander een fles wodka, een fles 7 up en wat snacks hebben ingeslagen… Toen nog wat rondgeneusd in de uitverkoop (die lijkt hier eeuwig te duren!) maar niks bijzonders gevonden, en na even bij Sal thuis gerelaxed te hebben terwijl we op Elle wachtten zijn we naar mijn huis vertrokken voor een tweede Kentucky Fried picknick deze week.

Het regende weer eens lekker (elke avond nog deze week…) en we waren ongeveer halverwege de weg naar Strawberry, bijna ter hoogte van het RIHGA hotel, toen we opeens een klap hoorden. Een blik achterom was genoeg om te zien hoe een man op een motor onderuit was gegaan en midden op de weg lag. Hij had mazzel dat het niet druk was op de weg, anders waren de auto’s zo over hem heen gereden. Snel de auto aan de kant gezet en terwijl Sal de ambulance belde hebben wij en nog een paar anderen die ook gestopt waren gecheckt of de man nog wel ademhaalde. Dat was gelukkig het geval, maar de adem die hij uitblies bleek al gauw de oorzaak van zijn ongeluk te verraden. De man was zo zat als ik weet niet wat…

Hij bewoog zich alleen verder niet. Ik kreeg de taak de auto’s om te leiden (wat inhield dat ik midden op de weg met mijn armen stond te zwaaien in de stromende regen) en een paar anderen sleepten de motor van de weg. De ambulance arriveerde en tegen die tijd was de man alweer opgestaan en wilde kennelijk zo weer op zijn motor stappen en ervandoor gaan. Daar werd door het ambulance personeel echter een stokje voor gestoken, en wat er verder met de man gebeurd is weet ik niet, we werden bedankt voor onze hulp en vriendelijk doch dringend verzocht door te rijden. Thuis gekomen waren onze frieten slap en zacht, maar gelukkig was de kentucky fried kip nog goed te eten en we hadden ook wel een glas wodka verdiend…

Tegen een uur of twaalf toch maar de stad weer ingegaan, en na verschillende discotheken te hebben uitgeprobeerd zijn we uiteindelijk terecht gekomen in Monte Carlo, een discotheek/karaoke bar waar we een uur lang naar de mensen op de dansvloer hebben gekeken, die volledig uit hun dak gingen op liedjes als de Macarena, de Lambada en Boom Boom Boom Boom van de Vengaboys. Om half vier toch maar weer richting huis gegaan, waar de woonkamer er tot mijn verbazing uitzag als een vuilnishoop (dat is echt wel verbazingwekkend, gezien het feit dat er zich relatief weinig spullen in de woonkamer bevinden). Te moe om ook nog maar iets te doen heb ik mijn telefoon uitgezet en ben ik op mijn bed neergeploft, waar ik voor vanmiddag half één (weer een nieuw uitslaap-record, hoera!) niet van vandaan ben gekomen. Na een koude douche (de airco is kapot, dus die koude douche was heerlijk) toch de rotzooi in de woonkamer maar te lijf gegaan, en gelijk de rest van het huis maar eens een schoonmaakbeurt gegeven. Daarna, uitgeput maar voldaan mijn telefoon maar weer eens aangezet, om erachter te komen dat er een bericht van Evon was of ik om één uur naar kantoor kon komen om te helpen verhuizen. Een blik op mijn horloge vertelde mij dat ik zo’n drie en half uur te laat was. Ach ja… kennelijk hadden ze me ook weer niet zo hard nodig, anders waren ze me wel op komen halen. Heb het mezelf dus gemakkelijk gemaakt (na wel even een excuses berichtje teruggestuurd te hebben) op de bank. Nu begon het pas tot me door te dringen hoe heet het eigenlijk in huis was… Zat doodstil op de bank niks te doen en toch zweette ik… Heb dus alle plafond-ventilators (twee, één in de woonkamer en één in de slaapkamer) op de hoogste stand gezet, alle ramen open, en zelfs de kleine staande ventilator uit de andere slaapkamer erbij gehaald. Dat had ik overigens beter niet kunnen doen, want toen ik het ding bleek onder het stof te zitten en toen ik het aanzette kon ik praktisch weer opnieuw beginnen met schoonmaken. Ach, het houdt je bezig, nietwaar?

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 51, 52, 53 & 54

Thursday, June 26, 2003

Hallo allemaal,

 

Een beetje een kort mailtje vandaag, want er is de afgelopen dagen eigenlijk niks spannends gebeurd. Ik heb op kantoor gewerkt, ik heb e-mails beantwoord en aan mijn verslagen getypt. Ik heb de was gedaan en de was gestreken. Ik heb lange lunches genomen om de krant te kunnen lezen (Wimbledon is begonnen en ik kan er niks van zien, aaaaahhhh) Ik ben uit eten geweest met Kohei, Tomoe en Elle, en gisteren hebben we een soort slaapkamer picknick gehouden bij Kohei thuis en een hele mand vol Kentucky Fried Spicy Chicken leeggegeten terwijl we (ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt maar toch zeker meer dan tien) zoveelste keer Die Hard keken. We hebben meer dozen ingepakt, ik heb me op sommige momenten zo verveelt dat ik zelfs de brochures in het kantoor gesorteerd heb (op bestemming, natuurlijk) en meer dan 100 smsjes heb uitgewisseld in 3 dagen. (ter informatie: 100 smsjes = 1500 sen = 15 ringgit = 3 euro). Heb zelfs de meeste brochures nog eens doorgelezen… Ben zelfs naar de sportzaal geweest en heb daar maar liefst twintig hele minuten doorgebracht alvorens er de brui aan te geven en in het zwembad te duiken. Waarop het natuurlijk spontaan begon te regenen… (the irony of life, right?)

Vanavond staat er eindelijk weer iets echt leuks op het programma, namelijk de première van Charlie’s Angels 2, een actiefilm waar ik nou eens een keer wél naar uitgekeken heb… Wat we verder doen vanavond weet ik nog niet, maar in elk geval kan ik niet wachten tot de klok 5 slaat (ook al slaat de klok hier op kantoor dan niet letterlijk…).

Verder blijf ik nog steeds uitkijken naar de dag waarop ik weer mag gaan duiken, en staat er voor het weekend het een en ander op de agenda: Zaterdag, na werktijd (13.00 uur) met z’n allen de overgebleven spullen van het ene naar het andere kantoor verhuizen. Dan, ’s avonds, naar de film met Sal, een film die we allebei al heel lang willen zien, alleen omdat de titel zo grappig klinkt (How To Lose A Guy In Ten Days). Zondag waarschijnlijk naar Brunei, als we besluiten om niet morgen te gaan, en dan ’s avonds het afscheidsdiner van onze collega Elis, hij heeft ontslag genomen omdat hij ergens anders een betere baan gevonden denkt te hebben.

En dan is het al zo weer maandag en begint het kringetje weer opnieuw…

 

Liefs, Ellen

 

PS Sorry dat het dit keer zo kort is maar heb totaal geen inspiratie… Er is simpelweg gewoon niks gebeurd… Ja, zelfs hier komen saaie dagen voor…

 

PPS, voor de geïnteresseerden, kijk eens op www.seridanmulu.com


Miri, Maleisië - dag 48, 49, 50 & 51

Monday, June 23, 2003

Hola mensen!

 

Ben ik weer, het weekend weer voorbij en de eerste werkdag weer vol aan de gang. Weet je, ik begin Mulu echt te missen. Nooit gedacht nog eens te zeggen, maar ik zit liever in de middle of nowhere dan hier op kantoor. Het is gewoon echt saai… Vandaag is er ook nog eens niks te doen, behalve e-mails versturen dan, hehe…

Maar daar komt binnenkort denk ik wel verandering in. Heb afgelopen vrijdag een interessant gesprek met James gehad… Zoals jullie weten gaan we binnenkort verhuizen naar een ander kantoor in een ander hotel. Dat kantoor is een stuk kleiner dan die die we nu hebben in het RIHGA, er kunnen namelijk maar drie mensen fatsoenlijk werken. Evon en Alex, die de reserveringen binnenland en buitenland doen, worden daar geplaatst. Dan is er nog 1 plekje over. En raad eens wie daar plaats mag nemen? Juist ja, jullie eigen Ellen. En deze Ellen krijgt een hoop meer verantwoordelijkheid erbij, James wil namelijk dat ik het aanspreekpunt word voor de duikafdeling. Dus als mensen binnenlopen en een duikexcursie willen boeken, krijgen ze met mij te maken. En dat betekent dat ik veel vaker mag gaan duiken, omdat ik natuurlijk uitstekende kennis op moet doen over alle duikexcursies… Hoera!!! Twee problemen in één klap opgelost. Ik krijg meer werk te doen, én ik heb een reden om vaker het kantoor te ontsnappen, namelijk om me onder water te begeven. Het betekent wel dat ik de komende weken veel zal moeten leren, reserveringsystemen, duikinfo, tarieven, etc etc, maar dan heb je ook wat hè? Het enige wat ik jammer vind dat ik nog zo weinig heb kunnen rondleiden, iets waar ik toch in de eerste plaats voor naar school was gegaan. Ik heb het wel even ter sprake gebracht tijdens het gesprek, en James antwoordde, dat als het aan hem lag hij me voor de rest van de vier (wow! Twee maanden hier alweer bijna…) maanden naar Mulu zou sturen, maar hij heeft het natuurlijk niet alleen voor het zeggen, en totdat alles hier weer een beetje op orde is, ik mijn schoolverslagen afgerond heb en dergelijke, kan ik beter een poosje in Miri blijven. Mij best. Ik zal zsm mijn verslagen typen, en wil hem daarna een soort twee weken Miri, twee weken Mulu regeling voorstellen zodat ik beiden kan combineren. Maar dat is voor later. Nu moet ik eerst mijn duikexcursies leren…

Nouja, dat is natuurlijk niet het enige dat ik te vertellen heb over dit weekend (wel het belangrijkste), dat zou een beetje sneu zijn. Vrijdagavond na werk kwam ik Kohei tegen in het hotel, hij ging naar de sportzaal (hij wel, zeer sportief!). We hadden Reynold (een van onze gidsen in Mulu) belooft dat we lijm voor hem mee zouden brengen, maar omdat we niet terug naar Mulu zijn gegaan, waren we dat een beetje vergeten. Terwijl Kohei zich in het zweet werkte heb ik mijn vriend van de zwembad-snackbar (connecties baby, it’s all about the connecties…hehe) maar weer eens opgezocht en onder het genot van een (gratis, betaald door een of andere gekke Australier met een cowboyhoed en een hawaihemd… haha) cocktail, een poosje ge-anti-stressed. Niet dat er sprake is van enige stress op het werk eigenlijk, maar goed. Een gratis cocktail gaat er natuurlijk altijd wel in!

Nadat Kohei klaar was hebben we dus lijm voor Reynold gekocht, en daarna bij Kentucky Fried Chicken kentucky fried chicken en patat gegeten. Was erg lekker… De rest van de vrijdagavond heb ik slapend doorgebracht… Niet veel bijzonders dus.

Zaterdag was zoals gewoonlijk een halve werkdag, was gelukkig niet zo druk, en ben er een half uur eerder met Robert vandoor gegaan, om een transfer te doen, en aan de verveeldheid te ontsnappen. Daarna wederom een poosje aan de rand van het zwembad doorgebracht, muziek geluisterd, ijs gegeten, boek gelezen, en toen de bus naar huis genomen. (vóór het donker, deze keer…). Toch was de busreis weer een klein avontuur op zich. De bus was namelijk stampvol, en toen ik eindelijk een plekje ergens achter in de bus had gevonden, kwam ik tot de ontdekking dat ik naast een levende kip in een doos was gaan zitten. Huh? Ja…

Voorin de bus stond een tweede buschauffeur. Ik nam aan dat het een soort test was ofzo, en dat de buschauffeur achter het stuur een soort chauffeur in opleiding moest zijn. Maar hoe het echt zat kwam ik al snel achter toen de bus een heel andere route richting Strawberry begon te nemen. We gingen een hele andere buurt in, en we stopten prompt voor een huis, waarop de buschauffeur die achter het stuur had gezeten z’n spullen bijeen raapte en uitstapte. We hadden een omweg gemaakt om de buschauffeur thuis af te zetten… Wat een service zeg! Buschauffeur twee nam zijn plaats in en we gingen weer vrolijk op weg. Dat dit geintje een half uur extra koste scheen niemand iets te kunnen schelen…

’s Avonds kwamen Elle en Kohei langs, we zouden eigenlijk naar het strand gaan om te picknicken, maar het regende buiten. In plaats daarvan hebben we hamburgers gebakken, gekaart en muziek geluisterd, en toen het om een uur of één ('s nachts) eindelijk droog werd zijn we alsnog gaan zwemmen… Het water hier is namelijk zo’n graad of dertig, dus dat was best aangenaam. Teruggekomen thee gedronken, nog wat gekletst en toen zijn ze allebei op de bank in slaap gevallen (ik overigens ook bijna) waarop ik dus mijn eigen bedje maar eens opzocht. Zondagochtend werden we om elf uur wakker (dat is ook voor het eerst, ik heb, geloof ik, hier nog niet tot zo “laat” uit kunnen slapen. Gebruncht in de stad, toen wat rondgeslenterd in het winkelcentrum, waar op het moment een gigantische uitverkoop plaatsvindt. Ik heb (in een opwelling, dat moet ik toegeven, maar ik kon het niet laten) een strijkijzer (29 RM, nog geen 7 Euro!) en een toaster (32 RM, ong. 8 euro) gekocht. Dat bedoel ik dus met gigantische uitverkoop! En nu hoef ik ook niet steeds het strijkijzer van Sal te lenen of in gekreukelde kleren rond te lopen. En de toaster, ja, nouja… gewoon lekker om eens een getoast boterhammetje te eten ’s ochtends.

Nadat we genoeg hadden gekregen van de drukte in het winkelcentrum hebben we nog even in de speelhal doorgebracht met het autoracen van computerspelletjes en het schieten op tweedimensionale criminelen. Daarna naar het TWT staffhouse (TransWorldTravels, weet je nog?) waar Kohei woont, samen met zijn Japanse collega Tomoe (meisje). Daar werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt wat betreft het verschil in de aanwezige voorzieningen in hun staffhouse (lees: computer met Internet, TV, VCDspeler, friteuse, magnetron, megawaterkoker, oven… en een grote rotzooi, die ik gelukkig niet heb want mijn huisje is tenminste netjes aan kant (meestal dan hè)…)

Daar hebben we dus een film gekeken, een of andere Chinese film met Engelse en Japanse ondertiteling. Eigenlijk kun je Japanse “ondertiteling” niet echt ónder-titeling noemen, want het is meer naast-titeling. (Japanners lezen van boven naar onder en van links naar rechts, wat dus resulteert in het feit dat de “onder” titeling zich links in het beeldscherm bevind.) De film heette (vertaald dan) “Naked Weapon” en was (hoe kan het ook anders?) een actiefilm. Eigenlijk best spannend, maar het eind was een beetje al te voorspelbaar.

Na de film zijn we met z’n vieren (met Tomoe erbij) uit eten gegaan en zijn we een beetje blijven hangen omdat het zo gezellig was. Om twaalf uur was ik thuis en een kwartier later lag ik te pitten. En nu dus weer op kantoor en is het cirkeltje voor vandaag weer rond. Ik ga maar weer eens kijken of ik alweer wat kan doen…

 

Kus, Ellen


Miri, Maleisië - dag 45, 46, 47 & 48

Friday, June 20, 2003

Hoi allemaal!

 

Zoals beloofd even een update over wat ik de laatste dagen allemaal gedaan heb sinds ik terug ben in Miri. Niet zo bijster veel, eigenlijk… Dinsdag, de dag dat ik terugvloog naar Miri, werd ik opgehaald door Evon op het vliegveld, en eenmaal thuis heb ik eerst een heerlijke lange douche genomen. Toen ben ik begonnen met het wassen van alle kleding… Degenen die zich mijn beschrijving van het fenomeen wasmachine hier nog herinneren kunnen zich enigszins indenken hoe druk ik daarmee bezig ben geweest, uren en uren achtereen, met modderige, natte en stinkende kleding… Ik zal er verder niet over uitwijden, maar het was hard werken!

Omstreeks een uur of twee terug naar kantoor, want het was immers gewoon een werkdag en er moest gewerkt worden. En het leek wel alsof ze al het werk speciaal voor mij opgespaard hadden… Zoals ik misschien al wel (misschien ook niet, weet het niet zeker) vermeld heb gaat ons kantoor aan het eind van deze maand verhuizen naar een ander hotel, verderop in de straat. Er moeten nu dus dozen ingepakt worden, bureaus opgeruimd en spullen verplaatst. En e-mails verstuurd, zoals jullie wel hebben kunnen merken…

Die avond had ik met Kohei afgesproken om te vieren dat we terug waren in Miri met het eten van pizza in de stad. Alex, collega, was zo aardig me bij het winkelcentrum (ik heb een nieuw winkelcentrum ontdekt, was ik nog nooit geweest, maar erg mooi en enorm!!!) Imperial Mall, en ik heb de rest van de avond rondgeneusd in winkeltjes, een paar sandalen (voor in Mulu, als ik dan de boot moet duwen raak ik in elk geval mijn slippers niet kwijt!) gekocht en mijn eerste fotorolletje laten ontwikkelen. De foto’s zijn best wel goed geworden, ik hoop dat ik ze ergens in kan scannen en dan kan mailen, maar dat zal nog wel even een poosje duren. Op het moment is er hier in deze chaos op kantoor nog niet eens een pen te vinden… De pizza later die avond smaakte trouwens bijzonder goed, haha…

Woensdag en donderdag waren erg drukke dagen op kantoor en heb verder weinig bijzonders gedaan, het huis een beetje schoongemaakt en opgeruimd, en wat aan mijn verslagen en dergelijke gewerkt. Valt nog niet mee, de hele dag druk op kantoor, en als je dan ’s avonds thuiskomt kun je nog eens een verslag voor school gaan typen. Dubbel werk! Aaahhh…

Donderdagavond (gisteren) was wel erg gezellig trouwens, ging uit samen met Kohei en zijn collega Elle (let wel, dat is een jongen, ondanks dat de naam anders doet vermoeden). Eerst naar een feestje bij iemand thuis, heel veel mensen, we zijn maar een half uurtje gebleven, snel wat eten naar binnengewerkt (hehehe…) en toen naar de stad. Wat gedronken in een bar, de jongens hebben gepooled, en ik heb met een paar mensen gekletst die ik van het winkelcentrum kende. Om kwart voor elf begon de film die ze graag wilden zien, “De Hulk”. Hmmm, zal niet wennen aan de Aziatische smaak voor films, maar goed, ze wilden graag dat ik meeging, en het is maar 7 RM (1,50 Euro) dus waarom niet? Kohei heeft het nog klaargespeeld om tijdens de film (ondanks het ongelooflijke geluidsysteem) in slaap te vallen, en heeft zodoende de helft van de film gemist en wil 'm nu opnieuw zien. Zonder mij, dat kan ik je wel vertellen, want eigenlijk was er niet zo heel veel aan. Het enige leuke was dat er wat scènes gefilmd zijn in Grand Canyon NP (Arizona) and Arches NP (Utah) in de VS. Waar ik dus nog niet eens zo heel lang geleden geweest ben. Een hoop herkenning dus! Dat was wel gaaf.

Na de film hadden we weer honger gekregen, en hebben we nog hamburgers gegeten in een van de kleine restaurantjes (die altijd open lijken te zijn, ook om half twee 's nachts), en toen zijn we nog Canada Hill (een heuvel tegenover de stad) opgereden om even van het uitzicht op Miri by night te genieten. Om drie uur raakte mijn hoofd het kussen. ZZzzzz….

En nu zit ik weer op kantoor. Nu ik eenmaal in Mulu geweest ben weet ik opeens weer waarom ik de opleiding gekozen heb die ik heb. Om níet hele dagen op kantoor door te hoeven brengen… Wel ja, het hoort er nu eenmaal bij hè? Toch kijk ik alweer uit naar de dag dat ik weer terug naar Mulu kan. Het is datzelfde dubbele gevoel dat ik heb als ik in Nederland ben. Als ik in Breda ben kijk ik uit naar de dag dat ik naar Doetinchem kan, en als ik dan eenmaal terug in Doetinchem ben heb ik weer zin om naar Breda te gaan. Heel vreemd.

Nou, mensen, dat was het wel weer voor nu, ben erg moe (dat was ook wel te verwachten, gezien bovenstaande) en ik heb nog een hoop te doen…

 

Liefs, Ellen


Gunung Mulu National Park, Maleisië - dag 44 & 45

Tuesday, June 17, 2003

En toen was ik zomaar weer terug in Miri…

Nee, dat is eigenlijk niet waar. De terugreis was een avontuur op zich.

Maandag was een enorm rustige dag. ’s Ochtends Singai / Freddy naar de grotten gevolgd, een poosje met een Spaanse toerist gepraat, wezen zwemmen in Clearwater River met Deng, en toen Singa / Freddy en de Spaanse toerist afgezet bij het pad naar Camp 5. De rest van de middag in de Sipan Bar doorgebracht met collega Reynold, waarna zich een voor een de anderen zich bij ons voegden en we een hele gezellige avond hadden. De nacht daarentegen was alles behalve rustig. Midden in de nacht (omstreeks 3.30 uur) werd er op mijn deur geklopt. Ik dacht, ik hou me stil, ik slaap… Maar het kloppen ging door en een mannenstem riep : Ellen open the door please. Huh? Wie is daar? Daar kreeg ik geen antwoord op maar het klonk als een man die behoorlijk wat glaasjes op had. Ellen open the door please. Ga weg alsjeblieft, laat me rustig verder slapen! No, Ellen, please open the door. Rot op! Ik begon behoorlijk kwaad te worden. Als je niet wilt zeggen wie je bent maak ik zeker de deur niet open. Het duurde een half uur (!) voordat degene (wie het dan ook was want dat weet ik nog steeds niet) het eindelijk op gaf en weg ging. Kon ik eindelijk weer rustig verder slapen. Dacht ik. Nee dus. Om vijf uur begon het te stortregenen. En de huizen hier hebben golfplaten daken. Kun je nagaan wat voor lawaai dat was! En toen kwam er ook nog onweer, op een gegeven moment was het zo dichtbij dat ik dacht dat de bliksem elk moment in het huis zou slaan. Dat is gelukkig niet gebeurd. Maar ik deed geen oog meer dicht en om half zeven ben ik maar opgestaan. Ik zou vandaag immers toch terugvliegen naar Miri. Heb dus mijn spullen ingepakt en toen Reynold en Kohei wakker gemaakt (hoe ze het klaargespeeld hebben door dat helse kabaal heen te slapen is mij een raadsel…) en ontbeten met koekjes (die had Reynold een paar dagen geleden voor mij meegenomen uit Miri) en thee. Daarna naar het vliegveld waar Reynold en Kohei mijn terugvlucht regelden. Die zou om 8.40 uur vertrekken. Om negen uur was er nog steeds geen “boarding” omgeroepen. Men wachtte nog op 12 passagiers… En omdat er in die vliegtuigjes maar negentien passagiers kunnen en het overgrote deel nog ontbrak bleven de piloten netjes wachten. Maar de twaalf toeristen kwamen niet opdagen. Ook niet om kwart over negen. Na even met Malaysia Airlines (MAS) gecheckt te hebben bleek al gauw waarom. Dezelfde twaalf gasten waren ook op de 9.50 vlucht van MAS ingedeeld. Oeps. Nou, in dat geval konden we dus wel vertrekken. Alleen was ik nu de enige overgebleven passagier! Verassing! Ben dus met privévliegtuig (compleet met twee piloten) terug naar Miri gevlogen…

 

XXX Ellen


Gunung Mulu National Park, Maleisië - dag 42 & 43

Sunday, June 15, 2003

Konichiwa! (ik begin ook Japans te leren, van mijn “brother” Kohei)

 

Waar was ik gebleven? Oja. Camp 5…  Daar gaan we dan!

Bepakt en bezakt kwamen we (met de boot, alles gaat hier met de boot, de weg is nog steeds in de maak) aan op het vliegveld om onze groep op te halen. Vijf dames, één uit Maleisië, twee uit Amerika, één Australische en een Zwitserse. Allemaal werken ze in Miri, local orang putih (lokale blanken), is wat ze hen hier noemen. Daar val ik ook een beetje onder, geloof ik. Met de boot gingen we op weg naar de afzetplaats. Toen kon de tocht pas echt beginnen. In totaal was er een groep van meer dan twintig. Iedereen ging op weg in zijn eigen tempo. Ik dus ook.

En eigenlijk viel het allemaal reuze mee. Het was een jungletocht van ongeveer 8,7 km en we moesten drie keer de rivier doorwaden. Grote delen van het pad waren behoorlijk modderig en glad, en ben één keer flink op mijn bek gegaan toen ik uitgleed. Maar op wat blaren en schrammen na heb ik de reis overleefd en in ongeveer twee en een half uur afgelegd. We (ik liep samen met Sandra, één van de plaatselijke reisleidsters wiens man in Camp 5 parkwachter is) kwamen als één van de eersten aan. Camp 5 is echt een prachtige plek op de wereld. Degenen onder jullie die trouw elke avond Bobo’s in de Bush hebben gekeken zullen het vast wel herkenen als ik de foto’s heb laten ontwikkelen.

In Camp 5 was het andere deel van de groep dames (in totaal een stuk of 25) inmiddels al aangekomen vanaf de andere kant van het pad, een iets zwaardere tocht met de griezelige naam Headhunters Trail. Tot mijn verbazing was Natascha één van hen. Die avond hebben we gebarbecued en het ons gemakkelijk gemaakt op het helikopterplatform aan de andere kant van de rivier (om de mensen die wilden slapen niet wakker te houden met ons geklets en gezang). We hadden tuak (rijstwijn, echt sterk spul is dat man, ik heb met moeite één glas weggekregen…) en bier en blikjes fris en een hoop koekjes en chips en het was reuze gezellig. Ben ook nog meegeweest met de bestuurders van de boten, die ook mee waren gelopen (eten dragen), die gingen vissen. Niks gevangen (ik dan hè, die gozers hier zijn er hartstikke handig in en hadden een hoop vis bij elkaar gevangen), maar toch wel een hoop lol gehad!

Veel geslapen heb ik die nacht dus niet, deels door het feest dat de hele nacht door leek te gaan, en deels omdat ik toen ik eindelijk een poging waagde een oog dicht te doen iemand prompt begon te snurken (en ik verdenk Deng, één van de bootbestuurders daar sterk van…). En ik denk dat het feit dat ik op een dun matje lag ook meegespeeld heeft in het falen van mijn poging tot slapen. Achja. Om vijf uur was het alweer tijd om op te staan, en na een ontbijt van pannenkoeken gingen een paar dappere dames, twee gidsen (Ipoi en Wayne), een drager (met tien (!!!) flessen water) en ik op weg naar de Pinnacles. Het eerste stuk ging nog wel, dat was vrijwel vlak en om een paar gladde stenen en omgevallen bomen na vrijwel obstakelloos. Maar na tien minuten hield het pad op. Er hing een touw tussen twee bomen en voor mijn neus begin de rotswand. Rotswand! Omhoog dus. Steil omhoog. In een flink tempo, de groep dames bleek namelijk de plaatselijke (Miri) hardloopvereniging te zijn (en hadden een enorme conditie!) en daar sjokte en zwoegde ik dus achteraan. De enige die nog achter mij bleef was de drager, maar dat was natuurlijk ook niet zo gek, gezien het feit dat die gast vijftien kilo water met zich meedroeg!

Ik moet eerlijk toegeven, heb de top nooit gehaald. Halverwege kón ik gewoon echt niet meer, en ik was duizelig (vanwege slaapgebrek, hoogstwaarschijnlijk) en nadat ik met Wayne had overlegd besloot ik terug te gaan. Hij zei dat ik het de volgende keer beter nog eens kon proberen, want er was vandaag gewoon te weinig tijd om mijn eigen tempo te volgen. We moesten namelijk diezelfde dag nog terug naar Mulu. En de weg terug naar beneden was al zwaar genoeg. Dus ik begon aan de weg terug. Dat viel inderdaad nog niet mee. Na een poosje ga je het best wel in je knieën voelen…

Terug in Camp 5 was het achtergebleven deel van de groep dames bezig zich voor te bereiden op de terugreis (de 8,7 km) naar de boten. Ik besloot hen te volgen, zodat ik eenmaal terug in Mulu de rest van de dag uit kon rusten. De terugweg was best wel gezellig. Natascha was ook bij die groep (ze heeft hoogtevrees en bergbeklimmen leek haar dus niet zo’n goed idee) en we hebben al zingend de terugweg afgelegd. Eenmaal terug bij de boot met kleren en al in de rivier gesprongen en om een uur of drie waren we weer terug in Mulu. Overbodig om te zeggen dat ik de rest van de dag slapend doorgebracht heb, hè? Nou, dat was het Camp 5 avontuur… Morgen of overmorgen ga ik voor een of twee dagen terug naar Miri om mijn kleren te wassen, even bij te komen, mijn mail te checken (hoera!), geld te pinnen en nieuw beltegoed te kopen. Dan kan ik dus ook deze mailtjes versturen en zijn jullie ook weer op de hoogte. Tot dan!

 

Liefs, Ellen


Gunung Mulu National Park, Maleisië - 39, 40, 41 & 42

Saturday, June 14, 2003

Hi there!

 

Ik begin eigenlijk al behoorlijk gewend te raken in Mulu. Sinds we een betere kamer hebben en alles, en ik wat beter kan slapen, kan ik eindelijk van de natuur genieten. Want het is hier echt prachtig! We hebben nu alle vier de belangrijkste grotten gezien, en hoewel het echt met bakken uit de hemel viel toen we woensdag naar de Deer & Lang's Caves gingen en ik dus zeiknat  was heb ik er erg van genoten. En nadat we weer terug waren gelopen kregen we bij de Sipan Bar (jaja, ik heb alweer wat handige contacten opgedaan hier) warme chocolademelk.

Terug bij de staffquarters deed ik nog een ontdekking. Ik vond een babypoesje van nog geen week oud in een doos. Het was heel erg zwak en mauwde aan een stuk door. Na even rondgevraagd te hebben bleek dat het door de moeder verlaten was. Ik dacht dat het wel honger of dorst moest hebben en samen met Kohee hebben we op allerlei mogelijke manieren geprobeerd het poesje melk te laten drinken, maar het wilde niet lukken en het was zo zielig… Uiteindelijk hebben we een oud shirt in de doos gelegd en ben ik op zoek gegaan naar de moeder. Er lopen hier een hoop katten rond, veel daarvan zijn zwerfkatten. En ik vond het zo vreemd dat er maar één poesje was. Normaal gesproken zouden er toch meer moeten zijn. En toen vond ik na lang zoeken nog twee poesjes in een kast onder het huis! En de moederpoes… Heb het poesje bij de anderen achtergelaten en heb sindsdien vaak gecheckt hoe het met ze ging. Tot gisterenochtend. Toen waren ze opeens verdwenen… En niemand weet waar ze nu gebleven zijn.

Donderdag was een erg regenachtige dag. ’s Ochtends moesten we voor twintig man lunch koken. Het was een groep Amerikanen en ze waren behoorlijk veeleisend. Niets was goed genoeg voor ze. Echt, soms vraag ik me af, als je zoveel luxe nodig hebt, wat doe je dan in hemelsnaam in de jungle? Die middag kreeg ik ook te horen dat het de bedoeling was dat ik naar Camp 5 zou gaan. Dat is een kamp in de jungle, op weg naar de top van de Pinnacles, een behoorlijke hike. Wow. Ik hoop dat ik daartoe in staat ben.

Vanwege de regen gingen de excursies naar de grotten die middag niet door en we verzamelden met alle gidsen in de Sipan Bar. De hele middag en avond zitten drinken, met als resultaat dat ik geen energie meer had om naar huis te lopen. ;-) Ben dus maar in de Sipan Bar blijven slapen, samen met collega Luke en de bestuurder van de boot, Deng. Maar het was een hele gezellige avond…

De volgende ochtend, gisteren, heb ik samen met een van de gidsen, Ipoi, en Kohee wilde orchideeën bekeken. Ik begon me onderweg alleen wel een beetje slap te voelen. Kohee zag er ook al niet al te best uit. En toen bedachten Kohee en ik ons dat we al zo’n vierentwintig uur niks gegeten had! Helemaal vergeten… Hebben toen maar wat gegeten in het park, en toen naar het Resort (vijf sterren hotel, heel bizar, zo midden in de jungle…) gelopen. Het weer was behoorlijk opgeklaard, en de hitte was bijna benauwend. In het Resort aangekomen kregen we een rondleiding in de verschillende soorten kamers en suites, en de faciliteiten die het hotel biedt. Wow. De koninklijke suite is echt het toppunt van luxe… Wat zou ik daar graag een poosje doorbrengen…

Even later hoorde ik dat James en John die ochtend uit Miri waren komen vliegen en dat James van plan was een poosje in Mulu door te brengen. Wij dus op weg naar het vliegveld, waar men weer de nodige biertjes tevoorschijn haalden en we het ons gemakkelijk maakten. (Na de vorige avond was ik nog even niet aan alcohol toe, en heb het wijselijk bij sprite gehouden, ook met Camp 5 in gedachten…) En zo vonden onze “bazen” ons die middag toen ze op het vliegveld aankwamen… Oeps! Maar ik moest me toch aanpassen? En die dag was er niks te doen. Ze konden er gelukkig wel om lachen en zijn er gezellig bij komen zitten. En James had nog een verrassing… Sinds het doel van onze reis naar Mulu was alles mee te maken, zouden we die nacht in het Resort slapen. Hoera! En nu zit ik dan ook in een hotelkamer te typen. Niet de koninklijke suite, maar toch luxe alom…! Het is zo tijd voor ontbijt, en dan moeten we helaas weer weg, spullen inpakken voor onze reis. Ik hoop dat ik het vol kan houden. Wish me luck…

 

Kus, El


Gunung Mulu National Park, Maleisië - dag 37 & 38

Tuesday, June 10, 2003

Hoi, ben ik weer!

 

Waar was ik gebleven? Oja, onderweg naar de haven. Daar aangekomen was mijn collega Wayne al bezig met het inladen van spullen op de boot. Het was een soort kanaalboot, zoals je die in Amsterdam ook op de grachten ziet. Na even wat chips en dergelijke te hebben ingeslagen zijn we toen aan boord gegaan.

De reis zelf, daar valt weinig over te vertellen. We gingen met de boot over de rivier het oerwoud in. Onderweg zijn we een paar maal van boot verwisseld, om uiteindelijk bij ons één na laatste station over te stappen in een “longboat” (oftewel lange kano). Met alle bagage welteverstaan.

Het was inmiddels vijf uur en na de lunch om elf uur hadden we alleen maar op de boot gezeten. De gasten waren behoorlijk aan het klagen, vooral heel vervelend voor mij, want ik moest het allemaal aanhoren, omdat ze in het Nederlands spraken. Eigenlijk was er één man heel ontevreden, en die stak de rest aan. Toen waren ze allemaal aan het klagen en kon er ook niks goeds meer gebeuren. Ze klaagden dat ze de hele dag in een overdekte boot moesten zitten. Ik vroeg me af of ze dan liever acht uur in een open boot in de brandende zon hadden willen zitten, maar hield wijselijk mijn mond. Mijn zaak niet, ik was mee om te observeren en te leren. Toen we overstapten in de open longboat begon het prompt te regenen en hadden ze weer een reden tot klagen. Alsof wij het weer kunnen regelen…? Toeristen zijn nooit tevreden, dat heb ik ervan geleerd.

Eindelijk, na een lange, vermoeiende, maar toch naar mijn mening best plezierige reis kwamen we eindelijk aan in Mulu National Park. Niet dat het verschil duidelijk merkbaar was, aan beide kanten van de rivier nog steeds alleen maar jungle. De gasten hebben we afgezet bij Royal Mulu Resort, een vijf sterren hotel midden in het National Park. Wat was ik daar graag achtergebleven.

Maar nee… Wij gingen naar de “staffquarters”. En een klein stemmetje in mijn hoofd vertelde mij dat die wel eens tegen zouden kunnen vallen. Ik weet niet wat ik had verwacht. Maar dit toch zeker niet. De Seridan Mulu staffquarters bestaat uit een houten hutje, met twee verdiepingen. Op de begane grond is een kleine keuken gevestigd, die we delen met een andere reisorganisatie, Trans World Travels. De keuken heeft twee zijden, een Seridan Mulu kant en een Trans World Travel kant. Het verschil is duidelijk te zien. Op de TWTtafel staan alle etenswaren. Koekjes, eieren, kip, rijst, tien verschillende groenten, mineraalwater, kruiden en specerijen, brood, aardappels, chips, bier, koffie, thee, chocolademelkpoeder en misschien nog wel meer. Op de Seridan Mulu tafel is de keus wat beperkter. Kip, rijst, kool, koffie, thee, suiker, zout. Punt. Ja, dat was het. Daar mogen we het de komende drie weken mee doen.

De tweede verdieping van het staffhouse vertelt ons verder nog meer. Hoewel het eigenlijk bestaat uit vier kamers, is de ene helft (twee kamers dus) dichtgetimmerd. Het Seridan Mulu management weigert voor die helft te betalen. Dus krijgen ze het niet. En dus slapen de Seridan Mulu gidsen, met ons erbij zes, in de twee kleine kamertjes die overblijven. Op de grond. Ik wil niet zeggen dat ik verwend ben, hoewel ik wel andere dingen gewend ben, maar dit was best wel even slikken. Geen bed. Geen matras. Geen kussen. Wat was ik blij dat ik een slaapzak bij me had, anders had ik dus niks gehad om op of onder te slapen. De jongens waren zo lief om een van de kamers aan ons af te staan en dus sliepen Sal en ik samen. Niet dat we veel geslapen hebben. De hele nacht hoorde ik de meest vreemde geluiden. Van hanen die kraaiden en honden die blaften tot muggen die zoemden, krekels die tjirpten en een vreemd soort geknaag… (?!?). En toen Sal eindelijk in slaap wist te vallen begon ze te snurken. En niet zo'n beetje ook! Ze heeft astma, en ze is ook nog eens verkouden. Ik heb me in mijn slaapzak verstopt, in de hoop de volgende morgen niet compleet opgegeten te zijn door de muggen en dat alles er iets rooskleuriger uit zou zien. Ik schat dat ik die nacht zo’n anderhalf uur heb geslapen.

Geradbraakt stonden we om zes uur alweer op. Niet omdat we klaar waren met slapen, maar omdat we simpelweg niet konden slapen. In de keuken aangekomen hebben we Sue, de kokkin, geholpen met het koken van de lunch voor de toeristen. Dat was tot dusver de enige dag dat ik enig ontbijt tot mij heb kunnen nemen (door hier en daar een kippenpootje weg te snoepen). Ontbijten doen ze hier kennelijk niet aan. Na het ontbijt heb ik een poosje met een Japanse “concurrent” van Trans World zitten kletsen. Hij heeft Kohee (ik weet bij god niet hoe je dat spelt) en hij spreekt ook geen Malay. Wij zijn de enigen hier die dat niet doen. Toen was het tijd om aan het “werk” te gaan. Een boot (met bestuurder, Deng genaamd) kwam ons ophalen, en samen met Singai / Freddy (collega, weet niet hoe ik hem moet noemen, had eerst niet door dat die twee dezelfde persoon waren) en een toerist uit Zwitserland gingen we op weg naar de Wind Cave. De Wind Grot dus. Het ritje met de boot was erg plezierig, onderweg nog even gestopt bij een dorpje om wat handwerk van de lokale bevolking te bekijken, en toen weer verder. De Zwitserse toerist leek uit een heel ander hout te zijn gesneden dan de Nederlanders van de vorige dag. Hij was van alles behoorlijk onder de indruk, behoorlijk geïnteresseerd en heeft niet een keer geklaagd. Niet over het feit dat de verlichting stuk was in een deel van de Wind Cave. Niet over het feit dat de “picknick”-lunch bestond uit kip, rijst, kool en gekookt water (echt waar, er waren namelijk nergens theezakjes te vinden, die waren ze kennelijk vergeten). Niet over het feit dat hij driehonderd traptreden naar boven moest klimmen naar de volgende grot, de Clearwater Cave. En niet over het feit dat het weer begon te stortregenen op de terugweg.

Sal en ik hadden ook niks te klagen. Wij waren ook behoorlijk onder de indruk van dit alles. De grotten zijn enorm, het oerwoud is prachtig en de ritjes met de boot zijn heerlijk. We hebben ons prima vermaakt, maar waren wel doodmoe toen we die dag terugkwamen. Hebben nog een uurtje in het Resort doorgebracht, gewoon om even het “luxe” gevoel te ervaren, en toen moesten we naar de staffquarters terug. Lopend. Dat duurde ongeveer drie kwartier. Daar aangekomen heb ik een douche (nouja, douche, er is hier geen douche, er is een grote tobbe (waar je niet in wilt staan want het water daarin is bruin) en een emmer. Die emmer vul je met water (uit de rivier) en dat water giet je over je hoofd. Dat is de douche. Vraag me niet hoe ik het klaarspeel om mijn haar te wassen…) Na de douche was er dan gelukkig avondeten, en ik mocht voor deze keer met Trans World mee-eten. (Dankzij mijn gesloten vriendschap met Kohee.) Het was heerlijk…

Die avond waren er een hoop mensen bijeen in de keuken. De gidsen hier brengen hun avonden door met het drinken van bier, het spelen van gitaar (collega Reynold) en praten. In Malay. Hoewel ik hier natuurlijk niet echt aan deel kan nemen (drink geen bier, speel geen gitaar en spreek ook geen Malay) ben ik er toch een poosje bij blijven zitten. Want het was best gezellig. Sal was in geen velden of wegen te bekennen. Ik kwam er al snel achter waarom. Ze was het andere huis (een longhouse, huis waar meerdere families wonen) binnengelopen en had vriendschap gesloten met een van de vrouwen daar. Die ons prompt een kamer aanbood. Daar slapen wij dus vanaf nu. De kamer is groter, een klein beetje schoner, mugdichter (er zit een vliegenscherm voor het raam) en er staan drie (!) bedden (!). Wat een mazzel! Die avond heb ik dus als een blok geslapen.

 

Wordt vervolgd…

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 36 & 37

Monday, June 9, 2003

Hallo allemaal!

 

Nou, daar zit ik dan hè, in de jungle, in the middle of nowhere… En ik moet eerlijk zijn, ik weet niet of ik het hier een maand uit zou houden. Er is op werken en slapen na weinig te doen. Maar ik zal even bij het begin beginnen.

Zondag heb ik de hele dag aan de rand van het zwembad doorgebracht, totdat Robert terugkwam van zijn transfer en ik hem had weten over te halen me naar het winkelcentrum, te brengen, zodat ik nog wat last minute shopping kon doen. Maar onderweg naar kantoor voelde ik mijn ingewanden alweer ruzie maken en even later moest ik zelfs een sprintje trekken richting de toiletten. Na daar wat leek uren te hebben doorgebracht durfde ik me weer in het openbaar te wagen. Robert had inmiddels geraden wat er aan de hand was en had voor mij bij het hotelwinkeltje een paar als konijnenkeutels uitziende Chinese kruidenpilletjes gekocht. Die moest ik met warm water (bah!!!) opdrinken en dan zou er binnenin een soort wapenstilstand afgekondigd worden. Ik vond alles best, zolang ik maar van die krampen af zou zijn. Een half uurtje later leek alles inderdaad weer tot rust gekomen en konden we eindelijk op weg naar het winkelcentrum.

Daar aangekomen voelde ik echter weer een en ander en ik weer richting toiletten. Zonder te betalen langs de toiletjuffrouw en toen stond er dus een rij… Dat waren de langste minuten van mijn leven, en toen ik eindelijk binnen was bleek het een staan-WC naar Frans model (lees: een gat in de grond) te zijn. Fijn, heel fijn. Hebben ze me daar een supermodern winkelcentrum gebouwd, compleet met Cinemax filmtheather, McDonald's, roltrappen en een entertainment hal, en dan kunnen er niet een paar ringgit vanaf voor een paar fatsoenlijke WC’s??? En waar is het WC-papier eigenlijk…? Dat is nog zoiets hier. De Maleizen hier gebruiken geen WC-papier. Naast een Maleisische wc hangt dan ook geen toiletrolhouder, maar een soort douchekop aan een slang. Wat ze daar dan precies mee doen weet ik niet, maar ik heb toch echt liever WC-papier. Zeker gezien de situatie waar ik me toen in bevond…

Eeuwen later kon ik me eindelijk weer bij Robert voegen en heb ik snel mijn boodschapjes gedaan. Want ik wilde eigenlijk maar één ding en dat was zo snel mogelijk naar huis!

Thuis gekomen wachtte mij de onmogelijke taak van het inpakken. Toen ik eindelijk klaar was, was alles wel ingepakt, maar had ik vijf stuks bagage: een sporttas met kleren, toiletartikelen, handdoeken etc. Een rugzak met etenswaren en spullen voor onderweg. Een doos met twaalf flessen mineraalwater (een rib uit mijn lijf! Wat je er allemaal wel niet voor over moet hebben ons gezond te kunnen blijven), een eigenwijze slaapzak die niet meer in de sporttas wilde passen, en mijn laptop. Want er zat niks anders op dan het ding mee te nemen. Ik word namelijk geacht voor school een verslag te typen. En aangezien dan halverwege juli ingeleverd moet worden en ik nu voor een maand geacht wordt in de jungle te verblijven. Bovendien kon ik geen veilige plaats ervoor vinden. Het kantoor viel af, want ze gaan binnenkort verhuizen naar een ander hotel. Het hotel viel dus ook af. Thuis kon ik hem ook niet laten, gezien de omstandigheden. Dus hij moest maar mee. Ik zal hem met mijn leven bewaken…

Maar goed. Na het pakken en opruimen was ik zo uitgeput dat ik op de bank in slaap gevallen ben. De volgende ochtend ging om kwart over vijf de wekker. Robert zou me om zes uur ophalen. Dus om vijf voor zes zette ik de airco uit, de ventilators af en de lichten uit, bracht mijn spullen naar buiten, opende het hek en deed de deur op slot. Het was nog maar nauwelijks licht buiten en ik begon al gauw hier en daar jeuk te voelen. Rotmuggen! Ik werd levend opgevreten… En ik was nog niet eens in de jungle gearriveerd! Robert liet me nog twintig zenuwslopende minuten op zich wachten, die ik heen en weer springend heb doorgebracht, om mezelf uiteindelijk in het bloedhete (hoe kan dat zo snel?) huis op te sluiten. Om half zeven moesten we eigenlijk de gasten ophalen, en dus moesten we de terugweg richting centrum flink tussen het verkeer door racen. Het was druk op de weg: eerste schooldagen na Gawai.

De gasten bleken zes Nederlanders te zijn, en ervan overtuigd dat ik hun persoonlijke gids was… heb ze snel uit de droom geholpen door ze te vertellen dat ik ook nog nooit in Mulu was geweest en dus net zo weinig wist als zij. Het was een groep van twee stellen van middelbare leeftijd (die dachten dat ze alles al gezien hadden en meegemaakt hadden en zeker wel wat gewend waren) en een jong stel op huwelijksreis. Onderweg naar de haven moesten we Sal nog ergens van de straat plukken en toen kon de reis pas echt beginnen…

 

Wordt vervolgd!

 

XXX Ellen

Miri, Maleisië - dag 34, 35 & 36

Sunday, June 8, 2003

Nou, dit is écht het laatste mailtje voorlopig. Morgenochtend om zes uur wordt ik opgehaald en vertrek ik met Duke en Wayne (twee collega-gidsen) en zes Nederlandse toeristen per boot naar Mulu. Sal weet nog niet of ze mee kan, ze wil wel heel graag, maar ze weet niet of haar echtgenoot het wel goed vind. Die is moslim, en in de Islam is de man helaas nog altijd de baas. Vandaar. Maar ik hoop dat ze mee kan, want anders zit ik met allemaal mannen opgescheept in dat huis!

Ik heb mijn laatste dagen in Miri best aangenaam besteed hoor! Vrijdag bleek een hele rustige dag te zijn op kantoor, Sal was er niet, en alleen Evon, James en ik waren aanwezig. We hebben een lange lunch genomen en een heerlijk buffet gegeten. Tijdens de lunch ook plannen gemaakt voor die avond, we wilden namelijk naar de film. En de film die we gezien hebben: “Finding Nemo”. Een tekenfilm ja. En wat voor één! We hebben ons doodgelachen! Echt op een gegeven moment was ik bang dat mijn blaas het onder de druk het zou begeven! Een aanrader voor iedereen. Even in het kort, het gaat over een klein clownvisje dat zoekraakt en over zijn vader die hem gaat zoeken in de grote, wijde oceaan. En het leuke was, ik herkende de onderwaterwereld! Daar was ik een week geleden namelijk nog geweest!

 Na de film zijn we nog even wat gaan drinken, en omstreeks middernacht was ik weer thuis. Zaterdag was wederom een vrije dag. Geen Gawai meer (hoewel Wayne, collega, ons allemaal bij hem thuis had uitgenodigd voor een late Gawai-lunch) maar de verjaardag van de koning. Één van de negen ofzo die ze hier hebben. Elke provincie, Sabah en Sarawak uitgezonderd want die hebben gouverneurs, heeft zijn eigen koning. En dat komt dus neer op een stuk of negen koningen. Ik begin steeds meer te begrijpen hoe Maleisië het land kan zijn met de meeste vrije dagen. Negen verjaardagen! Tel uit je winst!

Anyway, de Gawailunch was erg gezellig bij Wayne, en daarna gingen Sal, Robert en ik op pad om ons Mulu-inkopen te doen. Daar gaat mijn loon, dacht ik, maar dat bleek best mee te vallen. Voor iets meer dan omgerekend 10 Euro heb ik een waterdichte sporttas, drie korte broeken (Euro per stuk! Vraag niet hoe ze eruit zien…), een vissershoedje die je aan twee kanten kunt dragen, en een regenponcho. Op kantoor hebben we daarna stiekem twee van de bobo-slaapzakken gegapt, om te “lenen”, want we hadden geen zin om die ook te kopen. Vandaag nog even op pad om de nodige etenswaren in te slaan, en dan kan ik zeggen, Mulu, kom maar op! Ik ben er klaar voor. Laat de jungle zich gereed maken. Ellen komt eraan!

 

Heel veel liefs, en tot snel! Ellen

 

(PS maar vandaag ga ik eerst lekker nog even een dagje zwemmen in het hotel…)


Miri, Maleisië - dag 32 & 33

Thursday, June 5, 2003

Dag mensen!

 

Dit zijn waarschijnlijk de laatste mailtjes voordat ik naar de jungle gedeporteerd ga worden, dus geniet er van zou ik zeggen… Eigenlijk heb ik niet eens zoveel nieuws, behalve dan dat ik mijn verblijf van een maand heb weten in te korten tot drie weken, noodgedwongen, gezien het feit dat ik voor het eind van deze maand weer naar Brunei moet voor een nieuw stempel in mijn paspoort. Lang leve de omslachtige Maleisische immigratieprocedure deze keer!

Ik ben in elk geval door wat bezorgde collega’s al van het een en ander op de hoogte gesteld wat betreft mijn verblijf in Mulu. Ik verblijf daar wederom in een staff house. Alleen is die iets (nog?) minder comfortabel dan die waar ik nu woon, en iets minder privé, gezien het feit dat ik de kamer daar met ongeveer vier mannelijke collega-gidsen zal moeten delen, er geen badkamer schijnt te zijn en de hygiënische omstandigheden het een en ander te wensen overlaten. Asmali heeft zelfs de moeite genomen mij een mailtje uit Bali te sturen met de tip om alsjeblieft mijn eigen slaapzak en kussen mee te nemen. Thanx As, just what I needed… nog meer spullen om mee te nemen. Want behalve dus kleding voor drie weken, schoenen, slaapzak en kussen, leesboeken (om de lange avonden te doden), mineraalwater voor drie weken (onmogelijk, natuurlijk, maar heb al een stiekeme regeling met Robert getroffen dat hij me elke week een doos mineraalwater opstuurt, schijnt daar namelijk belachelijk duur te zijn) en spullen als regenjas, insectenspray (hoewel de muggen daar blijkbaar al immuun voor zijn) klamboe, zaklamp, en een grote hoeveelheid moed, want het is allemaal een hele onderneming. Vooral de vermeende aanwezigheid van slangen verontrust mij ten zeerste…

Maar genoeg over Mulu. Hoe vaker ik erover nadenk hoe zenuwachtiger ik word. Beter is om mijn laatste dagen hier nog even zo goed en plezierig in te vullen als mogelijk. Gisteren heb ik trouwens mijn eerste loon ontvangen. Dat was nog een hele opgave. Rona, de Accounts & Administratie Manager, schrijft alle cheques uit (loon komt niet automatisch op je bankrekening te staan hier, daar moet echt voor gewerkt worden!). Deze moeten daarna door Madam persoonlijk worden getekend. Sinds dit onmogelijk was gisteren, omdat Madam zich op het moment in Kuching in het Zuiden van East Malaysia bevind, moesten Evon en ik eropuit om Mr Voo, de tweede persoon in de lijn van belangrijkheid op te sporen. Deze had namelijk een aantal dagen vrij genomen, heeft geen mobiel en was ook niet thuis te bereiken. Hij was namelijk in de kerk. Dus wij naar de kerk, daar een half uur op hem gewacht zodat hij de cheques kon tekenen en toen wij op weg naar de bank. Ik werd naar een andere bank gestuurd dan Evon, om mijn eigen loon te incasseren. 350 RM (zo’n 80 Euro) 50 RM meer dan ik in eerste instantie dacht te krijgen. Wat een mazzel. Maar niet heus. Dat bedrag leek niet te kloppen. En hoewel ik de 350 RM wel geïncasseerd had bij de bank kon er daarna gelijk mee terug naar Rona op kantoor. Ze had me teveel betaald. En omdat ik niet op de eerste van de maand ben begonnen maar op de vijfde had ik volgens haar maar recht op 252 RM. Dat leek mij wel een beetje heel erg weinig, en ik vroeg haar me te laten zien hoe mijn loon berekent werd. Bleek dat ze me een dag te weinig had berekend. Uiteindelijk kwamen we uit op 261 RM. Dat komt neer op nog geen 10 RM per dag, wat volgens recente koersen nog geen 2,5 Euro per dag is… Okee, rijk zal ik hier dus niet worden. Volgens mij is mijn minimum uurloon in Nederland minstens het dubbele. Wel ja… Anyway, ik moest haar dus 89 RM teruggeven. Ik gaf haar honderd. Geeft ze me doodleuk 9 RM terug. Ik was inmiddels een beetje ongeduldig geworden door al dit gedoe en ben zonder het na te tellen weer naar beneden (het Acc. & Adm. Kantoor bevindt zich in een ander gebouw) gelopen. Daar aangekomen telde ik het na en bleek het dus weer niet te kloppen. Ik weer terug naar boven. Enfin, heb nu het geld waar ik recht op heb. Er bestaat in Maleisië blijkbaar niet zoiets als een minimumloon voor (half)illegale stagaires. Helaas. Mijn spaarplannen zullen nog even moeten wachten. Maar ik heb weer wat geld in de portemonnee, en dat komt goed van pas, als ik al die dingen voor mijn junglereisje nog moet aanschaffen!

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 31

Wednesday, June 4, 2003

Dag lieverds!

 

Nou, de eerste maand zit er op hè? En ik leef nog steeds! Nog vijf te gaan…

Allereerst allemaal heel erg bedankt voor jullie lieve kaarten, felicitaties en mailtjes voor mijn verjaardag. Jullie zijn zelfs zo fanatiek geweest dat mijn mailbox halverwege 3 juni vol is geraakt. Heb hem inmiddels weer geleegd, dus iedereen die geen mail meer kon sturen omdat het vol was: nogmaals proberen, want ik wil al jullie mailtjes natuurlijk graag ontvangen! Het is alleen wel een beetje veel werk om ze allemaal persoonlijk te beantwoorden vandaag, gezien het aantal, dus ik hoop dat jullie tevreden zijn met een warm dankjewel en een beschrijving van mijn verjaardag gisteren. Bij deze dus heel erg bedankt dat jullie allemaal aan mij gedacht hebben!

Mijn verjaardag gisteren was een hele relaxte dag. Heb de hele ochtend en middag aan het zwembad gelegen, beetje geslapen, gezwommen en gelezen (en bruin gebakken) en verder helemaal niks gedaan! Tegen het einde van de middag kwam Sal me opzoeken en zijn we nog even de stad in gegaan, om lekkere kippenpoten te scoren in het winkelcentrum en nog even in de uitverkoop rond te neuzen. Toen de bus terug naar huis genomen. Dat was een avontuur op zich. De bus hier werkt namelijk iets anders dan in Nederland. Van huis naar Rihga is nog wel te doen, er gaat namelijk maar één bus, en die komt nooit op een bepaalde tijd, dus ik wacht gewoon langs de weg tot de eerstvolgende bus stopt en dan stap ik in. De prijs die ik bij instappen moet betalen verschilt per buschauffeur, dus dat is altijd even afwachten. Meestal rond de 1 RM (25 cent). Nou, dan gaat de bus of met een omweg, of direct, naar het hotel. Dat is namelijk nog zoiets, de bus heeft geen vaste route en dus moet je er wel zeker van zijn dat de buschauffeur weet waar je heen moet, anders rijdt hij er simpelweg voorbij. Ik los dit op door direct naast hem te gaan zitten en hem om de twintig seconden te vertellen waar ik heen wil.

Maar goed. Gisterenavond lag dit allemaal iets ingewikkelder, want ik vertrok ditmaal vanaf het busstation in de stad. En daar staat niet één bus. Daar staan álle bussen. En het was donker. En er waren een hoop opdringerige taxichauffeurs die mij maar wat graag ook wel even thuis wilden brengen. Maar ik had me voorgenomen dapper te zijn en de bus te nemen. Moet het immers toch een keer leren. Bij het busstation aangekomen was ik gelijk in verwarring gebracht. Waar zijn de bushaltes? Waar moet ik voor welke bus wachten? Welke bus was het ook als weer? Waar hangen de schema’s en de bustijden? En waarom is het hier zo verdomd donker? Help! Een aantal keren diep ademhalen hielp me mijn verstand niet te verliezen en eens rustig rond te kijken. Okee. De bus die ik moest hebben was Tanjung of Tanjong nummer 11. Goed. Waar zijn de bushaltes? Tussen het oerwoud van kris kras geparkeerde en rijdende bussen en taxi’s doorslingerend ontdekte ik uiteindelijk een aantal als bushaltes uitziende afdakjes aan de rechterzijde van de parkeerplaats. Er zaten welgeteld drie mensen over vijf hokjes verspreid te wachten. Maar welke moest ik hebben? Niks stond aangegeven. Geen bordje met nummer 11 erop. Geen bus met nummer 11 erop. Geen plattegrond van Miri met routes en tijden. Er zat niks anders op het aan een van de figuren onder de afdakjes te vragen. De eerste die ik benaderde was een Chinese vrouw. Die dus Chinees sprak. En mijn Engels niet begreep. Zelfs toen ik vroeg naar Tanjung wist ze niet waar ik het over had. Okee, volgende dan maar. Die schrapte ik echter meteen weer, want de man zag er nogal onguur uit en zat een blikje bier te drinken. Hmm… geen reden tot paniek. Die jongen met die gitaar in de hoek daar weet natuurlijk wel waar ik op Tanjung 11 moet wachten. Dichterbij gekomen begon ik echter te twijfelen. Hij zat wel erg stil. En mijn hoop vervloog toen ik ontdekte dat hij sliep. Wat nu? Ik had een aantal opties:

 

A De taxichauffeurs om hulp vragen.

B De jongen wakker maken.

C Gewoon afwachten en zien welke bussen er op kwamen dagen.

D Naar huis lopen.

 

Optie A – vergeet het maar. Die taxichauffeurs gingen me natuurlijk niet verder helpen. Die wilden dat ik met hen in zee ging.

Ik besloot tot optie B, maar na een aantal keren “excuse me?” te hebben gezegd zonder reactie, gaf ik het op, want ik durfde hem niet aan te raken of hem te laten schrikken door te gaan schreeuwen. Optie C dan maar. Want optie D kon immers altijd nog, en was niet zo aantrekkelijk, gezien het feit dat het een kilometer of elf is naar Strawberry Park, de buurt waar mijn huisje (mijn veilige huisje, waarom ben ik daar vanmorgen ooit weg gegaan…?) zich bevindt, en ik bovendien een aantal boodschappen bij me had, waaronder drie anderhalve literflessen water. Afwachten dus maar. Enigszins uit het veld geslagen zonk ik neer op een bankje onder een van de afdakjes. Drie bussen met de nummers 42, 20 en 33 kwamen en gingen. En toen, na nog eens vijfentwintig minuten (die aanvoelden als vijfentwintig uren) kwam er eindelijk een bus met nummer 11 de parkeerplaats op rijden. Hoera! Vol hernieuwde energie sprong ik op en begon de bus tegemoet te lopen. Er zaten geen mensen in. Niet getreurd, het is immers al laat en er zaten ook niet zoveel mensen meer bij de bushalte. De bus parkeerde langs een van de bushokjes. Vervolgens stopte de motor, en de lichten gingen uit. En de buschauffeur stapte uit. What the f***? Waar dacht die buschauffeur heen te gaan? Ik wil die bus in! Ik wil naar huis! De buschauffeur leek zich echter van geen kwaad bewust. Hij stak een sigaretje op en begon van de bus weg te lopen. Ik was verbijsterd. Zo verbijsterd dat ik vergat achter de buschauffeur aan te rennen en hem tegen te houden. Tegen de tijd dat ik me dit realiseerde was hij al tussen de bussen en taxi’s uit het zicht verdwenen. De Chinese vrouw was er niet meer, die was met bus 42 vertrokken. En de man met het blikje bier bewoog zich nu net zo weinig als de jongen met de gitaar. En er waren verder geen mensen bij gekomen in de afgelopen vijfentwintig minuten. Betekende dit dat ik de laatste bus gemist had? Moest ik nu gaan lopen? Ik weiger te gaan lopen! Een taxi dan maar? Wacht, daar komt iemand… Er kwamen twee vrouwen aanlopen en ik schoot op ze af. Wachten jullie op de bus? Tanjung 11 toevallig? Ja? God zij dank. Enig idee hoe laat die vertrekt? Bij deze laatste vraag haalden ze hun schouders op en namen plaats op een van de bankjes. Okee. Wachten dus maar weer. Nog eens een kwartier later kwamen er nog een paar mensen aanlopen. Die gingen ook allemaal zitten wachten. En eindelijk, na inmiddels in totaal meer dan een uur gewacht te hebben, kwam daar de buschauffeur weer tevoorschijn tussen de bussen en taxi’s. De mensen kwamen overeind en verdrongen zich voor de deur, ze wilden waarschijnlijk net zo graag als ik die bus in. En met een diepe zucht zonk ik even later neer op een van de stoelen in de bus. Eindelijk. Ik kon me weer ontspannen. Ik zat in de goede bus en we gingen de goed kant op. Naar huis. Helaas was mijn avontuur hier nog niet voorbij. Want zoals ik al zei, de busroute varieert, net als de prijs, per buschauffeur. En de vorige keer dat ik de bus terug had genomen, vanaf het hotel, was deze, zonder van de hoofdweg af te wijken, regelrecht naar Strawberry Park gereden. Nu begon hij echter zodra we het hotel voorbij waren en de stad uit, allerlei zijweggetjes in te slaan en rondjes te rijden. Een voor een stapten mijn medepassagiers uit. En toen was ik uiteindelijk weer alleen over. En Strawberry Park was in geen velden of wegen te bekennen. We bevonden ons in een van de andere buurten aan de rechterzijde van de hoofdweg. Ergens bij Poh Poh Café als ik me niet vergis. De buschauffeur had echter gelukkig door dat ik nog in de bus achtergebleven was en vroeg me waar ik heen moest. Strawberry Park. Daar hoorde deze bus toch heen te gaan? De buschauffeur slaakte op zijn beurt een diepe zucht en bracht de bus weer op gang. En tien minuten later, zo’n anderhalf tot twee uur nadat ik bij het busstation was aangekomen, draaide hij de weg naar Strawberry Park in. Ik had het gehaald. Ik was thuis! Hoera! Compleet uitgeteld heb ik me op mijn bed laten vallen. Een ding wist ik zeker. DIT NOOIT MEER!

 

Liefs, Ellen

 

PS Niels, ik werk idd in een hotel met zwarte strepen op de voorkant... :)

 


Miri, Maleisië - dag 28, 29, 30 & 31

Tuesday, June 3, 2003

Hallo allemaal! Selamat Hari Gawai! (een goede Gawai dag)

 

Eigenlijk is Gawai al voorbij, maar toch… Vandaag is nog steeds een vrije dag! En niet zomaar een dag. Mijn verjaardag! En d’r was niemand om me uit bed te komen zingen vanmorgen (gelukkig maar, want het is gisterenavond erg laat geworden en ik kon mijn slaap goed gebruiken) Ik zit nu te ontbijten met de laatste twee stukken taart die overgebleven waren gisterenavond. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Zaterdagavond, toen ik terug kwam van Brunei, kreeg ik een smsje van Evon (collega) of ik mee uit wilde. Okee… Dus wij met z’n vieren (Evon, Rona, Sal en ik) op weg naar Natascha’s bar (die Nederlandse). Hebben ons de hele avond kostelijk vermaakt. Er was karaoke (nee, ik heb niet gezongen, gelukkig) en we hebben een hoop mensen uitgelachen. Zondag was het dan Gawai. Gawai is een soort oogstfeest en wordt alleen in de staat Sarawak gevierd door de diverse inheemse stammen. Maar iedereen krijgt vrij. En dus besloten wij om ook maar Gawai te vieren. De BBQ werd verplaatst van mijn huisje naar het huis van John en Madam (gelukkig maar, zou ik niet met de troep blijven zitten) en iedereen werd geacht wat te eten mee te nemen (het is ook overal hetzelfde…) En ik was met het heldere idee gekomen aardappels te gaan bakken. Voor een man of vijftien. De godganse zondag heb ik dus aardappels staan bakken, want, zoals al eerder vermeld, er is maar een gaspitje. En een minibakpan. Maar goed. Tegen een uur of vier waren alle aardappels (een stuk of vijftien) in plakjes gesneden en gebakken. Had ook nog maar wat komkommers gesneden en meegenomen, voor het geval niemand van mijn aardappels zou eten. Wilde toch een nuttige bijdrage doen. Daar aangekomen bleek dat iedereen hetzelfde idee had gehad. En nee, dan bedoel ik niet dat iedereen met gebakken aardappels en komkommers aan kwam zetten, maar wel dat iedereen genoeg eten mee had genomen voor vijftien man. En een snel rekensommetje leert ons dan dat we genoeg eten hadden voor pakweg zo’n 225 man. Oeps. En we hebben met z’n allen echt ons best gedaan, en het was heel erg gezellig, maar aan het einde van de avond was er nauwelijks een gat geslagen in de hoeveelheid rijst, aardappels, noedels, gebraden kippenpoten, vis, salade, gehaktballen, spaghetti en gebakken aardappels. (Tot mijn genoegen was de komkommer wel allemaal op!) De buren van Gracie en John waren zelfs nog langs gekomen met het hele gezin (wat hier toch al gauw zo’n man of tien betekent) en ook zij konden al het eten niet op. Gevolg was dus dat we weer vrolijk met eten naar huis gingen. Heb nu genoeg kippenpoten in de koelkast voor een week. Wel ja…

Moest tijdens het feest nog wel even een schok verwerken. Mr James is van plan Sal en mij voor een maand naar Mulu (Nationaal Park, grotendeels grotten en jungle) te sturen. Een maand! Een maand in een plaats waar de muggen zo groot zijn als bromvliegen en resistent voor alles wat maar anti-insect is, waar de slangen vrolijk aan de bomen slingeren en het ergste: waar geen internet is! Voorzichtig informeerde ik bij Mr James wanneer dit dan wel niet plaats moest vinden. Oh, zei hij, ergens in juli. Ha! Mis! Vertrek is gepland voor volgende week maandag… Dat werd mij gisteren (na twaalven, dus officieel op mijn verjaardag nog wel!) even meegedeeld. Slik. Zo snel al.

Gisteren overdag overigens niet zoveel gedaan, beetje opgeruimd, mijn stageverslag getypt, en toen de bus naar de stad genomen om wat boodschappen te halen. Met Sal en haar man pizza gegeten om alvast te beginnen met het vieren van mijn verjaardag.Vervolgens op zoek naar een verjaardagstaart (een heleboel bakkers waren gesloten in verband met de feestdagen) en uiteindelijk een mooie taart (vanille/chocola) uitgezocht en een paar extra stukken chocoladetaart (voor mezelf, met name) Had alle collega’s uitgenodigd, en Natascha zei dat ik het wel in haar bar mocht vieren, zou ze voor de drank en wat hapjes zorgen. We hebben een hele gezellige avond gehad. Was dus vanmorgen ook pas om vijf uur thuis. En nu (het is kwart voor tien) ben ik alweer wakker en aangekleed. Ben van plan zo naar het Rihga te gaan voor mijn wekelijkse zondag ritueel. Want ook al is het dan geen zondag, heb wel zin in een frisse duik. En wie weet kan ik daar mijn slaap hervatten…

 

Liefs, Ellen


Bandar Seri Begawan, Brunei - dag 27

Saturday, May 31, 2003

Hoi!

 

Zaterdag stond er weer een dagje touren op het programma, ditmaal zelfs in het “buitenland”… Heb namelijk een bezoekje gebracht aan het nabij gelegen Sultanaat Brunei. Brunei is een van de rijkste landen ter wereld, en dit feit is geheel en alleen te danken aan de olieproductie van het land (denk: Shell). Benzine voor de auto en dergelijke is daar dan ook spotgoedkoop, dat zal je niet verbazen. De reden voor mijn uitstapje naar Brunei was echter niet het halen van goedkope benzine, daar heb ik natuurlijk helemaal niks aan.

Nee, de reden van mijn bezoek aan Brunei was niets anders dan de omslachtige Maleisische bureaucratie. Ik moest simpelweg het land even uit! Want als toerist uit de EU mag je dan wel drie maanden in Maleisië verblijven zonder verblijfsvisum, in de staat Sarawak (waar Miri zich bevindt) is dit slechts één maand. En dus moest ik het land even in en uit. Nog een geluk dat Brunei vrij naast de deur ligt, want als ik me ergens midden in China in een dergelijke situatie bevonden had was het natuurlijk een groter probleem geweest. Brunei was echter slechts zo’n twee uur rijden.

Ik ging samen met Robert in de Proton (Maleisische automerk, bijna de helft van alle auto’s hier is van dit merk, de Maleizen zijn erg gesteld op hun nationale producten) op weg naar de grens. Robert had ook een missie, namelijk het kopen van plastic lunchdozen voor Mr Voo’s duiktrips. 350 lunchdozen, welgeteld. Eenmaal aan de grens gekomen moesten we niet één grenspost door, ook geen twee, maar drie zelfs! En hoewel er ongeveer vijf loketten waren, was er daarvan maar eentje geopend, en dus moesten we in de rij. Niet één keer, niet twee keer, maar drie keer. Bij het eerste loket werden mijn visumformuliertjes die ik zorgvuldig en met veel moeite in het vliegtuig op weg hierheen (bijna een maand geleden alweer!) had ingevuld in beslag genomen en kreeg ik een stempel van de staat Sarawak. Bij het tweede loket kreeg ik een mooie stempel van het Sultanaat Brunei. En bij het derde en laatste loket werden we vriendelijk, doch dringend verzocht uit de auto te stappen zodat een drietal gewapende en in uniform geklede douanebeambten onze auto onderste boven (natuurlijk niet letterlijk, anders waren er natuurlijk wel meer dan drie voor nodig) konden keren op zoek naar, ja naar wat eigenlijk?

Een goed uur later waren we dan echt in Brunei. Niet dat er veel verschil te merken was. Het enige verschil dat ik na een poosje opmerkte dat de borden langs de weg niet langer in Maleis/Chinees/Engels aangegeven waren, maar in Maleis/Arabisch(?)/Engels. De (eenbaans)weg slingerde verder door het tropische woud en af en toe was er een glimp van de zee op te vangen aan mijn linkerkant. Na ongeveer anderhalf uur hadden we dan de hoofdstad van Brunei bereikt, Bandar Seri Begawan. De gouden koepels van het paleis van Sultan Haji Hassanal Bolkiah (als ik het goed gespeld heb) waren al van verre te bewonderen. We hebben het echter niet van dichtbij bekeken.

Ons doel was namelijk niet sightseeing, maar shoppen. In het (naar eigen zeggen) grootste winkelcentrum van Azië nog wel. Plastic lunchdozen. Driehonderdvijftig. Meer dan we in één keer konden dragen, en meer dan er in de (toch vrij ruime) achterbak van de Proton pasten. Met als gevolg dat we de rest maar op de achterbank gestouwd hebben.

Maar voordat het zover was moest er eerst geld gepind worden. En ik heb al heel wat keren (teveel keren?) geld gepind in mijn leven, en ook al in een aantal verschillende landen, maar ik heb nog nooit de verkeerde pincode ingetoetst. Toch overkwam me dat vandaag. En het was niet eens mijn schuld. Uit gewoonte kijk ik al niet eens meer naar de toetsen, en dus zag ik niet dat ze een beetje anders gerangschikt waren dan gewoonlijk. Ondersteboven. Dit betekent dat het begint met 7 8 9, dan 4 5 6 en dan 1 2 3. Dat had ik niet verwacht. Heb even uit het veld geslagen naar de toetsen gestaard en toen op goed geluk de rode knop links (niet rechts!) ingedrukt. Dit bleek inderdaad de verwachte canceltoets te zijn en de pinautomaat spuugde mijn pinpas weer netjes uit. De tweede poging was gelukkig wel succesvol. Weer een ervaring rijker.

In de enorme supermarkt in de kelder van dit winkelcentrum (echt, E-Leclerc in Frankrijk en Walmart in Amerika zijn er niets bij) was gelukkig voor de verandering eens wel het benodigde aantal aanwezig. Met twee karretjes vol door de supermarkt, naar de kassa waar men ons nogal vreemd aankeek en waar de caissière met een zucht begon te tellen. Onderweg viel mijn oog echter op een bekend merk in een van de schappen. Nutella! Echte hazelnootpasta! Als shopaholic in hart en nieren schaam ik me bijna om het toe te geven, maar tijdens mijn bezoek aan het grootste winkelcentrum van Azië zijn mijn aankopen beperkt gebleven tot één enkele pot Nutella hazelnootpasta… Niet dat dit feit mij ook maar enigszins verontrust. Want dankzij de Maleisische immigratie rompslomp heb ik nog minstens vijf bezoekjes aan Brunei in het verschiet. Genoeg tijd om alsnog het paleis van de sultan te bezoeken, en ook tijd genoeg om nog het een en ander bij elkaar te shoppen voordat ik Maleisië in oktober definitief moet verlaten.

De weg terug verliep verder zonder problemen, aan de grens werd ik wederom weer twee stempels rijker en meer dan een aantal opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde blikken bij het zien van de plastic lunchdozen hebben we niet van de douanebeambten gekregen. Tot zover mijn bezoek aan Brunei, deel I. Wordt vervolgd.

 

Kus, Ellen


Onderwater Miri, Maleisië - dag 25 & 26

Friday, May 30, 2003

Blub blub blub…

Nee hoor, wees maar niet bang, ben niet gezonken / verdronken, heb mijn eerste duiklessen overleefd! En het was ongelovelijk! Iedereen die nog nooit gedoken heeft raad ik het hierbij aan! Wow. Maar ik zal bij het begin beginnen.

Donderdagochtend, zwembadsessie. Om precies negen uur werden ik, Mr James (hij moest het ook nog leren) en Duke (hij moest over zijn watervrees heenkomen) bij het zwembad van het Park City Everly Hotel verwacht. In zwemkleding. Ik was natuurlijk ruim op tijd, dankzij mijn privé chauffeur Robert, en Mr James kwam sportief aangelopen (vreemd om je baas in korte broek en t-shirt te zien in plaats van zijn gewoonlijke pak). En hij deelde vrolijk mee dat hij zijn zwembroek al vijfentwintig jaar niet meer aan had gehad en dus ook weinig hoop had dat het ding nog zou passen. Hij ging dus maar in zijn korte broek duiken.

Duke’s watervrees was kennelijk niet overdreven, want hij kwam helemaal niet opdagen. De duikinstructeur, Mr. Voo, een met vervroegd pensioen gegane politieman, zou ons alle kneepjes van het duiken in het ondiepe (1,5 m) zwembad uitleggen. En dat bleek nog lang niet zo weinig te zijn ook. We hebben in totaal 3 uur (!!!) in het zwembad doorgebracht. Overbodig te vermelden hoe mijn handen en voeten er na die drie uur uitzagen. Wel opmerkelijk (en hardnekkig!) was de afdruk van de duikbril op mijn voorhoofd… Anyways, in die drie uur hebben we dan ook werkelijk alle mogelijke dingen geleerd. Ik kan nu zelf mijn uitrusting in orde brengen, testen en aantrekken (nog lang niet makkelijk, en zwaar dat die tank is!) en ik weet wat te doen in diverse noodgevallen. Want er kan heel wat mis gaan onder water. Nu begreep ik ook waarom ik de dag daarvoor allerhande contracten moest tekenen over eigen risico en dergelijke.

Goed, ik wist dat ik in het zwembad niet zou verdrinken, maar kreeg het toch even benauwd toen we gingen oefenen wat te doen als je lucht op is onder water. Gelukkig zijn er maar liefst drie mogelijkheden dit te verhelpen, plus een vierde en dat is je adem inhouden en je zsm naar de oppervlakte begeven. Maar dan wordt je wel ernstig ziek. Heb behoorlijk wat aan natuurkunde geleerd en een van die dingen was dat als je een ballon met inhoud van een liter veertig meter onder water brengt, de inhoud nog maar 1/5 liter is. En omgekeerd. Onnodig te vermelden dat je longen een dergelijk effect ondergaan… In het zwembad was hier natuurlijk geen sprake van. Maar toch altijd fijn om te weten. We hebben verder ook geleerd wat je moet doen als je duikbril volloopt met water, je vast komt te zitten aan iets, je dieptemeter stuk gaat, of je beademing. Ben op alles voorbereid. Behalve op zeeziekte. Want als Nederlander, waterlander, verwacht je toch niet zeeziek te worden. En het is ook niet echt mogelijk dit van te voren te oefenen in het zwembad. Maar het is een van de redenen dat duikers vaak niet door kunnen gaan. Maar goed.

Was tijdens de duiksessie in het zwembad behoorlijk moe geworden, vooral van het rondzwemmen met Mr James aan zijn flippers (duikreddingszwemmen, wat een behoorlijk vreemde gewaarwording was, hem aan zijn flippers door het zwembad te moeten trekken). En toen moesten we van Mr Voo tenslotte nog acht rondjes zwembad zwemmen. Gelukkig is het Park City Everly Hotel zwembad niet zo groot als die van het Rihga (thank god…) toch had ik de puf niet meer om ze ook daadwerkelijk alle acht te zwemmen. Richard (een van de andere duikinstructeurs) stond aan de kant te kijken, en, dacht ik, te tellen, maar toen ik na 6,5 rondje aanstalten maakte uit het zwembad te klimmen heeft hij me niet teruggeduwd en ben ik snel de wc in gevlucht. Poeh, nog best vermoeiend, dat duiken. En vervolgens (na een welverdiende lunch met Richard) hebben Mr. James en ik de rest van de middag naar Mr. Voo moeten luisteren, die ons de theorie van het duiken uitlegde. En daarna moesten we ook nog een test doen. Had 1 fout van de dertig, en begreep al snel waarom, had een beetje verkeerd gelezen. Mr James had, hoewel hij eerder klaar was, twee fouten (gnagna…).

En dus waren we vrijdagochtend klaar om de zee op te gaan. Dacht ik. Fout. Ik had vantevoren toch beter even zeeziektepillen bij de apotheek kunnen halen… In het begin ging het goed. Om kwart over zeven ’s ochtends opgehaald door Robert, vervolgens naar het vliegveld om een toerist uit Labuan (eiland in noord Borneo) op te halen en daarna naar de Jetty (aanlegsteiger). De bedoeling was dat we met z’n negenen zouden zijn. Madam en John, Mr James en ik, Elis (een van de gidsen) en Duke, Mr. Voo (natuurlijk), Richard, en de toerist. Die toerist kan twee dingen gedacht hebben. Of ze dacht dat ze een speciale behandeling kreeg met acht stuks personeel mee, of ze moet geweten hebben dat we niks beters te doen hadden. Ik denk het laatste.

Maar zoals ik al zei, de BEDOELING was dat we met z’n negenen zouden zijn. Want uiteindelijk waren we met zes. Mr James had zich eruit gekletst door te zeggen dat hij een klant moest ontvangen, Elis had een zelfde smoes over een toerist op het vliegveld en het niet op tijd kunnen komen, en Duke kwam wederom simpelweg niet opdagen. Met z’n zessen dus. Wat mijn geluk was, want met duiken duik je twee aan twee, en sinds ik de minst geoefende (zeg maar gerust niet geoefende) duiker van ons gezelschap was, mocht ik met Mr. Voo. En ik had me geen betere onderwatergids kunnen wensen. Het ritje naar zee ging prima, de wind in de haren en de neus in de lucht zullen we maar zeggen. Zelf mijn uitrusting in orde gemaakt, getest en aangetrokken, gevochten met het duikpak (koppig ding!), en toen achterstevoren ondersteboven het zoute water ingeduikeld.

En het was prachtig! We waren gaan duiken bij een rif dat Eve’s Garden heet en het water was tot ons geluk heel helder. Wat ik allemaal gezien heb gaat mijn vermogen tot beschrijven ver te boven… Echt van alles gezien, vissen, zeesterren, zeeanemonen, koraal, oesters, schelpen, roggen etc etc… We hebben al met al vijfenveertig minuten onder water doorgebracht, op een diepte van zo’n 10 – 12 meter (ik weet dit omdat ik geleerd heb hoe je de dieptemeter moet lezen, goed hè?). Toen was de tank met lucht leeg (niet helemaal leeg natuurlijk, ik heb geen van de drie noodoplossingen hoeven toe te passen) en moesten we weer omhoog. Eenmaal weer aan boord ervaringen uitgewisseld natuurlijk, want het is onderwater (zelfs met de duikgebarentaal die ik inmiddels ook versta) nogal moeilijk converseren.

Vanaf toen begonnen de dingen in mijn maag zich in verkeerde posities te begeven. We voeren verder naar Anemone Garden, nog zo’n kwartier verder de zee op, en ik werd me toch misselijk!!! Een flinke dosis wodka had me niet zieker kunnen maken en ik moest echt mijn best doen het ontbijt (dat bestond uit roti canai, indiaanse pannenkoeken, echt heel lekker, maar wilde dezelfde roti toch echt geen twee keer zien!) binnen te houden. Kon dus toen we eenmaal bij Anemone Garden aangekomen waren ook echt geen duik in zee maken. Want met een beademingsmondstuk in je mond overgeven is erg lastig en stikkingsgevaar is dan zeer groot. Ben plat op mijn rug op de boot gaan liggen en heb de andere vijf doorgewinterde (gezomerde) zeelieden hun duik laten maken. Gelukkig was de bootsman erg lief voor me en bracht me een reddingsvest (niet tegen de zeeziekte natuurlijk) maar als kussen…

Na een uur kwam iedereen weer boven water (letterlijk!) en was mijn maag ook weer een beetje gekalmeerd. Op de weg terug zijn we nog bij een heel recent (anderhalve week, de dag van de storm waar ik het eerder over had heeft zijn tol ook op zee opgeëist) scheepswrak en daar zijn Mr Voo en Madam nogmaals gaan duiken, omdat je daar erg mooie vissen kon bewonderen. Ik mocht niet, te gevaarlijk, Richard had geen zin (hij duikt elke dag die daar geschikt voor is) en zowel de toerist als John begonnen ook een beetje te slikken en groen aan te lopen (niet letterlijk natuurlijk). Zeeziekte is niet besmettelijk, maar komt dus niet alleen voor bij onervaren landrotten als ik…

Weer eenmaal veilig aan land rond een uur of twee voelde mijn maag weer als normaal en heb ik alsnog mijn lunch naar binnen gewerkt. Was toch wel fijn weer stabiliteit onder de voeten te voelen moet ik zeggen. Maar de duik was een unieke ervaring, en voordat ik mijn diploma kan halen moet ik nog drie keer duiken. Ik zou zeggen, kom maar op! (maar dan neem ik voor de zekerheid wel eerst een pilletje…)

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 22, 23 & 24

Wednesday, May 28, 2003

Dag lieverds!

 

Op veler verzoek even een beschrijving van mijn nederige onderkomen. Ik heb een compleet huis voor mij alleen. (Nou ja, op het moment deel ik het met een hagedis, enige muggen en spinnen, een of ander raar groen insect en zo’n 20 duizend miljoen mieren, maar dat terzijde.) Het huis heeft alleen een begaande grond. Er is een oprit en een voortuintje met onkruid, en een kraan, waar het personeel de auto’s altijd komt wassen. ’s Ochtends zit er altijd een mager zwart katje te mauwen, die komt dan onder het hek door, maar zodra je hem nadert gaat hij ervandoor. Er is een dubbele voordeur, en een deurmat die behoorlijk stinkt. De oprit is van beton en voor de voordeur liggen glanzende witte tegels. Zodra je de voordeur door bent (wel je schoenen uitdoen, de Maleizen vinden het erg onhygiënisch om het huis met schoenen aan te betreden. Op blote voeten is echter oké. Belangrijk is wel om uit te kijken waar je die blote voeten vervolgens neerzit, je wilt niet op een van bovenstaande huisdieren stappen) kom je in de woonkamer. 

Daar staan twee oude, zwarte, leren banken. Op de vloer liggen meer van dezelfde glanzende tegels. Er staat een minibijzettafeltje waarop al mijn leesvoer opeengestapeld is (een behoorlijke stapel, zoals jullie je kunnen voorstellen). Aan de linkerkant staan al mijn schoenen (nou ja, slippers), mijn rugzak (nog steeds vies van de excursie naar Niah) en een paraplu. Er staat ook een TVkast, met een paar vreemde Chinese tijdschriften en een cd zonder opschrift erin. Erop staat geen TV. Wel een alarmklok die het niet doet. Overal liggen verlengsnoeren die nergens naartoe leiden. Achter de bank staan alle spullen van Asmali die hij hier achtergelaten heeft (een stereotoren, een mand met handdoeken en beddengoed, en een spijkerbroek, waar nog muntgeld in de kontzak in zit. Ik weet dat omdat ik de spijkerbroek persoonlijk van het haakje af heb gehaald en toen al het muntgeld op de grond kletterde. Het is ongeveer 80 sen.) Ook staat er een bus anti-insectenspray achter de bank. Aan de andere kant van de kamer staat een grote houten eettafel (zie eerdere foto’s) met zes stoelen eromheen. Ik heb pasgeleden een tafelkleedje gekocht, en op de tafel staat een foto van papa en mama, en een foto van marleen en mij. Dat was de woonkamer.

De woonkamer heeft behalve de voordeur nog drie deuren. Een van de slaapkamer aan de voorkant van het huis waar ik eerst sliep. Daar staat een bed met drie matrassen erop gestapeld, en op de grond liggen ook nog eens twee matrassen. In de hoek van de kamer staan een kast waarachter een hoop troep ligt, en waarop een ventilator staat die niet werkt. De kamer is smaakvol gedecoreerd met spinnenwebben. Voor het enige raam hangen vaalkleurige bloemengordijnen. De vloer is bedekt met zeil in houtmotief. De muren zijn lichtgeel (ben er niet geheel zeker van of dat verf is). De tweede deur is de deur van mijn slaapkamer.

Mijn slaapkamer heeft ook een raam, maar die kijkt uit op de muur van de badkamer. Dezelfde gordijnen hangen ervoor. Hetzelfde zeil ligt op de vloer en de muren zijn wederom lichtgeel. Er staat een zwarte leren eenzitter (hoort bij de banken), een tweepersoonsbed met eenpersoons dekbed, een klerenkast met een deel van mijn kleren erin (bij gebrek aan kleerhangers heb ik de rest nog steeds in de koffer zitten, die zich natuurlijk ook in de slaapkamer bevindt) en een strijkplank waarop zich een ander deel van mijn kleren opstapelt, namelijk de ongestreken kledingstukken, door het eerder genoemde gebrek aan een strijkijzer.

Naast de slaapkamer is een badkamer, met een douche, een wastafel en een toilet. De laatste deur leidt naar het achterste gedeelte van het huis. Daar is de keuken. In de keuken staat een koelkast met roestplekken, vol met etenswaren die er ik weet niet hoelang (en ik wil ook niet weten hoelang) in staan. Die heb ik allemaal op een plank gepropt, zodat ik de rest van de koelkast tot mijn beschikking heb. Er is ook een vriesvak. Daar zit op het moment alleen een pak met twaalf bevroren hotdogs in. Op het aanrecht die de rest van de linkerzijde beslaat, staat een oven die niet aan kan omdat er een stopcontact ontbreekt, en waarin ik alle geopende verpakkingen bewaar zodat de hierboven beschreven mieren er niet bij kunnen. Verder staan er de gebruikelijke spullen als plastic borden, bestek, glazen en bekers, een koekenpan, een steelpan en etenswaren. Alles staat netjes gerangschikt op het aanrecht. Er zijn namelijk geen keukenkastjes. Er zijn twee wasbakken (gewoonlijk vol met afwas). Daarnaast staat een gaspitje. Eentje. En een enorme gastank waar ik een beetje bang van word. Stel dat het ontploft… Er staat ook een emmer en een zwabber in de keuken. En de nodige schoonmaakmiddelen.

De keuken heeft behalve de verbindingsdeur nog drie deuren. Een buitendeur die naar de achtertuin leidt. Waar ik mij nog niet in begeven heb uit angst voor slangen en dergelijke. Ik houd deze deur angstvallig en hermetisch gesloten. Zou dus niet weten hoe de achtertuin eruit ziet. Onkruid, denk ik. Dan is er nog een kamer, die op het moment als opslagruimte gebruikt wordt voor nog meer plastic serviesgoed, een zak rijst (10 kg), een aantal Duitse leesboeken, de waterkoker die Asmali mij gelukkig wel heeft nagelaten, en het droogrek voor mijn kleding. Als laatste is er nog een tweede badkamer, wederom met douche, toilet en wastafel, en de inmiddels beruchte wasmachine. En dat was het. In de woonkamer hangt de airco, en een ventilator, en ook in de grote slaapkamer, boven het bed, hangt een ventilator, die verdacht heen en weer schudt als je hem op de hoogste stand zet…

Zondag is er hier weer een feestdag. Gawai. Ben er nog niet achter waarvoor precies, maar we krijgen drie dagen vrij. En als je dan goed rekent… betekent dat dat mijn verjaardag ook een vrije dag is! Hoera! Kennelijk gaan we met z’n allen dit feest vieren bij mij thuis. Werd net door James per e-mail van dit feit op de hoogte gesteld. Okee dan! Voor mijn verjaardag heb ik nog geen plannen. We zullen wel zien. Nou, mijn energie voor vandaag is een beetje op, en ik moet nog meer dan een uur! En morgen staat mij een groot avontuur te wachten in het zwembad. Duiken!!!

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 19, 20, 21 & 22

Monday, May 26, 2003

Hoi allemaal!

 

Wordt ik eigenlijk al een beetje gemist nu, na drie weken? Of kunnen jullie nog wel een poosje zonder mij. (Hoe dan ook, jullie zullen het nog wel even zonder mij moeten stellen…)

Vrijdag ben ik maar eens in mijn eentje op stap gegaan. Na het werk heeft Robert me afgezet bij Parkson’s Grand, mijn favoriete winkelcentrum, en ik heb heerlijk ge(window)shopt. Want heb wel veel gezien, maar weinig gekocht. Had eigenlijk niks nodig namelijk, behalve eten dan, een paar nieuwe leesboeken (want heb LOTR 2 en 3 inmiddels al uit!) en een nieuwe portemonnee. Die heb ik overigens wel gevonden.

Heb (heel zelfstandig!!!) de bus terug naar huis genomen en ben toen languit op de bank neergezonken en me verdiept in mijn nieuwe leesboek. Nog bijna daar in slaap gevallen, en toen ben ik toch maar naar bed gegaan. Het is heel vreemd. De ene dag lijk ik energie teveel te hebben, en de andere energie te weinig, terwijl ik elke nacht toch ongeveer evenveel slaap en elke dag evenveel doe. Ben er nog niet achter hoe dat nu precies zit…

Was trouwens heel schattig, toen we op weg naar het winkelcentrum achter een busje met allemaal kindjes (een stuk of twintig, toch minstens) reden, begonnen ze allemaal naar me te zwaaien. En toen ik terugzwaaide hielden ze niet meer op, haha! Wel jammer dat ik daar geen foto van kon maken, had een lief plaatje opgeleverd.

Zaterdag was gelukkig maar een halve dag, en Sal en ik hadden ons voorgenomen om daarna maar eens de sportzaal van het hotel uit te proberen. Vol goede moed had ik ’s ochtends mijn sportkleding ingepakt, en ik moet ook echt eens iets aan mijn conditie doen. Want Evon zei dat ze een mailtje van een Duitse touroperator had gekregen, en die wilden excursies naar Bario Highlands doen, maar dan willen ze wel een Duitsprekende gids. En aangezien ik hier de enige ben die ook maar enigszins een woordje Duits verstaat… Bario Highlands (hooglanden, dat voorspelt weinig goeds…) is alleen wel even iets anders dan het plankenpad van Niah National Park, heb ik begrepen, dus vandaar dat ik de noodzaak zag maar eens wat te gaan sporten.

En nu denken jullie allemaal, Ellen, we voelen hem al aankomen: je bent natuurlijk niet gegaan… Maar dit keer heb ik me voor de verandering eens wel aan mijn voornemen gehouden en we hebben zowaar anderhalf uur in de fitnesszaal doorgebracht! Mijn hoofd vertoonde naderhand wel verdacht veel gelijkenis met een tomaat, maar dat was bijzaak. Ik heb gesport! En om de zaak nog erger (of beter?) te maken zijn we (na een welverdiende rustpauze onder een parasol aan het zwembad) ook nog eens helemaal van het hotel naar het winkelcentrum gelopen (4 km) in de brandende zon. Ben overigens niet verbrand. Ben eigenlijk nog helemaal niet bruin. Maar goed, zoals gezegd, daar heb ik nog vijf maanden en een week voor… geen haast dus.

Het gezwaai, gestaar, getoeter, gefluit en geroep neemt trouwens drastische vormen aan. (Mensen, ik verzin dit niet, het is echt een vreemde gewaarwording om zo bekeken te worden!) Sal was ervan overtuigd dat ik een verkeersopstopping in de stad zou veroorzaken omdat iedereen langzamer ging rijden om naar mij te kunnen zwaaien, en ze loodste me daarom allerlei dubieuze binnenweggetjes door op weg naar onze bestemming: Parkson’s Grand, het winkelcentrum. Want Sal wilde een zwempak kopen (ze kan overigens niet zwemmen, de meeste Maleizen niet, want ze doen hier niet aan zwemles) en ik moest nieuw muggenspul kopen voor op mijn (inmiddels 43!) muggenbulten. (Nu overdrijf ik wel een beetje, want de eersten zijn nu wel bijna weg hoor.) Geen van ons slaagde erin te vinden wat we zochten, en toen besloten we maar een film te gaan kijken. De film: Fear dot com. Enge film!!! Met wel een hele leuke hoofdrolspeler, Stephen Dorff. En zijn tegenspeelster was dat meisje uit The Truman Show, weet haar naam niet. Maar het was, zoals gezegd, een hele enge film.

Zondag was het weer stralend mooi weer buiten, tijd voor mijn uitstapje naar het zwembad. Eigenlijk hebben we op zondag elke keer nog geluk gehad wat het weer betreft. Want geloof het of niet, niet elke dag is hier geschikt om aan het zwembad door te brengen. Op de hele benauwde, brandende dagen kun je beter maar helemaal binnen blijven waar de airco op volle sterkte draait en je geen kans op een zonnesteek loopt. De dagen dat er een lekker windje van zee komt daarentegen zijn uiterst geschikt op aan het zwembad te liggen. En dan zijn er nog de dagen dat het bewolkt is maar wel warm. Eigenlijk is het altijd warm. Op die dagen kun je wel naar het zwembad, maar de kans op een mooi bruin kleurtje is wel minimaal. En tenslotte zijn er dagen die maar beter helemaal vermeden kunnen worden. Op die dagen stortregent het de hele dag, soms gepaard met een hevige stormwind. Gelukkig hebben we pas twee van deze dagen gehad… Heb de hele dag aan het zwembad doorgebracht, en ondertussen ook wat contacten met het personeel van het Rihga Hotel gelegd, je weet immers nooit waar dat goed voor kan zijn!
Op de weg terug in de bus (rond een uur of zes) ben ik een paar haltes eerder uitgestapt om het laatste stuk langs het strand te kunnen lopen. Op zondag staan er overal eetkraampjes, en ik heb nog een paar ayam barbeku gekocht, als avondeten. Al met al weer een geslaagde zondag…

Maandagochtend stond er een Miri City Tour op het programma. Sal, ik en Luke verzamelden om half negen bij het Mega Hotel. We gingen op excursie met twee andere Maleisische vrouwen van een reisbureau uit Kuala Lumpur. Dat waren overigens behoorlijk kritische reizigers. Als eerste reden we de nabijgelegen heuvel op, naar de Grand Old Lady, het eerste olieplatform hier in Maleisië (stamt uit 1910) waar we een aantal zeer verrassende feiten te horen kregen over de geschiedenis van Miri en het olieboren in Maleisië. Door de olie is Miri de vorige eeuw enorm gegroeid, en er zijn in totaal zo’n 80 mln vaten olie geboord hier, uit 624 verschillende oliebronnen. Na ons uitstapje naar het olieplatform, (het meest interessantste was trouwens het uitzicht over de stad en de zee, olie interesseert me verder niet zo...)

maar heb nog geen foto kunnen nemen want het begon te regenen (al mijn excursiedagen zijn tot regen gedoemd, vrees ik) gelukkig was deze regen lang niet zo heftig als op de dag van Niah, en werd het al snel weer veel te warm (nooit gedacht dat ik het nog eens ergens te warm zou vinden, maar goed) en werd ik weer lekker lek gestoken door die vervelende muggen. Na het olieplatform gingen we naar een Chinese Taoist Temple en dat was heel erg mooi. Heb er wel goeie foto’s van kunnen maken, zo kleurrijk en groot! En duur, heeft meer dan 10 mln ringgit gekost (2,5 mln euro!). Werd ons al snel uitgelegd waarom, een liter goudverf kost 660 ringgit en het complete altaar binnen was 18 karaat goud. Indrukwekkend!

Na de tempel was het de beurt aan het stadspark, de City Fan, prachtige tuinarchitectuur en een groot openluchttheater. Foto’s gemaakt, volgen vast nog later. Als laatste nog naar Miri Heritage waar je allerlei handgemaakte producten kon kopen en de groente en fruitmarkt, maar daar was ik inmiddels al een aantal keren geweest (om verse ananas en minibanaantjes te scoren natuurlijk!). Toen de Maleizen weer terug naar hun hotel gebracht en zelf terug naar het kantoor waar ik door Evon druk aan het werk ben gezet en eindelijk eens iets nuttigs heb gedaan! Hoera! Heb het hele reisschema voor meneer van der Sluis uitgewerkt en uitgetypt en ook nog een hotel gebeld dat niet op wilde schieten met een bevestiging van de boeking. Ha, ik begin hier goed in te worden! Toch was de City Tour leuker... Nu is het alweer bijna 5 uur en tijd om te gaan. Mr James vertelde me net dat ik donderdag in het zwembad mijn eerste duikles krijg. Spannend!!!

 

Heel veel liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 17, 18 & 19

Friday, May 23, 2003

Hoi,

 

Zeg die baas van mij (en nu heb ik het over de GM, Mr. James) is best wel een hele geschikte kerel. Ik weet niet hoe mijn collega’s daarover denken, maar ik mag hem wel (en hij is ook degene die mijn beoordelingsformulieren van school in moet vullen, dus het zou ook gunstig zijn als hij mij ook wel mag). Nee, zonder gein, het is een toffe peer. Hij heeft alle werknemers een e-mail gestuurd om ze persoonlijk te bedanken voor alle inzet tijdens het Bobo-project. Zelfs naar mij! Hoewel mijn aandeel toch echt beperkt gebleven is tot aapjes kijken en het vergezellen van een verloren Bobo naar het vliegveld. Toch erg attent van hem. En zo kwam hij gisteren met de mededeling dat hij vond dat ik maar moest gaan duiken. Duiken! Ik mag gaan duiken! Tijdens werkuren op kosten van de baas! James dacht dat mijn algemene ontwikkeling ten goede zou komen en ik gelijk Mr. Voo een handje kon helpen in de Sales afdeling. Dan zou ik tenminste weten waar ik het over had. Hoera! Lang leve Mr. James zou ik zo zeggen!

Eens kijken, wat heb ik de afgelopen dagen zo’n beetje gedaan? Woensdag heb ik op kantoor dus helemaal niks meer gedaan dan faxen versturen (een stuk of 5 maar hoor) en mijn eigen e-mail. Verder een beetje spelletjes gespeeld, Alex laten zien waar hij Kazaa kon downloaden en wederom smakelijk gelachen om de pogingen van diverse collega’s het Nederlands onder de knie te krijgen. Toen John binnenkwam na de lunchpauze vroeg Sal hem doodleuk: hallo John, hoe gaat het? (Eigenlijk klonk het meer als ghoe gaat ghet, maar het was wel grappig om John’s verbijsterde gezicht te zien!) Op mijn beurt ben ik behoorlijk uitgelachen toen ik een poging deed om een zin in het Maleis te formuleren met behulp van mijn aangeschafte kleine zakwoordenboekje (RM 7, nog geen 2 euro, ik hou van die prijzen hier!). Kennelijk betekent lopak berenang heel wat anders dan het zwembad dat ik in gedachten had. Schijnt dat dat een iets te letterlijke vertaling is. Het goede woord is overigens kolam renang, daar ben ik inmiddels wel achter. Maar ik ga stug door, ik moet en zal Maleis leren!

Omdat er dus woensdag zo weinig te doen was, hebben Sal en ik zitten broeden op wat plannen voor die avond. Elke woensdagavond is het hier namelijk Ladies Night, wat betekent dat alle dames gratis drankjes kunnen bestellen in de kroegen en discotheken. En dat het dus best wel druk is in de stad. Richard, een van duikinstructeurs, wilde ons wel op sleeptouw nemen voor een avond. Om negen uur werd ik netjes thuis opgehaald. Onze eerste stop was een kroeg die door een Nederlandse familie wordt gerund. De dochter van dit echtpaar heeft een aantal jaar geleden ook op mijn school gezeten en stage gelopen bij Seridan Mulu. Het beviel haar zo goed dat ze is blijven hangen, van het een kwam het ander en hoe vaker haar ouders haar kwamen bezoeken, des te groter werd het verlangen te blijven, en zie daar het resultaat, een kroeg openen in Miri, Maleisië! (ideetje, pa en ma? Haha…)

Was wel gezellig, Natascha, de dochter in kwestie, en Richard zijn goede vrienden en ze kwam dus met ons mee. Heb toegekeken hoe de dames (Sal en Natascha) Richard ingemaakt hebben met pool en toen zijn we naar de eerste discotheek vertrokken. Het heette the Balcony, omdat het dus een groot balkon had, buiten weliswaar, met een terras erop. Het sfeertje was gezellig, de muziek iets minder (denk aan: slecht gemixte house van tien jaar geleden…). Maar we hebben heerlijk buiten gezeten en mensen gekeken. Toen the Balcony leeg begon te stromen zijn wij ook maar gaan verkassen, naar een discotheek een eindje verderop, waar we net op tijd waren om een lokaal bandje te zien optreden. Dat was echt heel leuk! Ze speelden een soort mix van rap, rock, en R&B liedjes, op hun eigen manier weliswaar, maar ze hadden in de Olde Beth niet misstaan (behalve dan voor het feit dat ze er ietwat anders uitzagen dan de gemiddelde Nederlandse artiest, haha). Zo hebben we Linkin’ Park, Bon Jovi, Mary J Blige en Puff Daddy voorbij zien komen. Echte sfeermakers waren dat. Het optreden duurde ongeveer een uur, en daarna was ik wel klaar om naar huis te gaan (het was al 3 uur inmiddels!!! Dat, op een werkdag!).

Sal en Natascha, die de nodige alcohol hadden genuttigd inmiddels, dachten daar echter anders over. Ik had rustig aan gedaan met de drank, wilde mijn maag niet nog meer van streek maken dan hij de afgelopen dagen al was, maar vooral Natascha kon nauwelijks meer op haar benen staan. Haar ouders waren er overigens ook, maar die leken zich tot mijn grote verbazing nergens druk om te maken. Richard heeft haar tenslotte in haar vaders auto weten te krijgen, en het was mijn taak Sal mee naar buiten te slepen. Heb behoorlijk hard moeten trekken. Om half vijf raakte mijn hoofd eindelijk het kussen, drie uur later ging de wekker alweer. Heb me donderdag verbazend staande weten te houden op kantoor, ondanks mijn gebrek aan slaap, voornamelijk dankzij Evon, die allemaal klusjes voor me had bedacht. Ik heb nu de volledige verantwoordelijkheid voor de reservering van meneer André van der Sluis, en mag zijn hele reis gaan uitwerken (hij komt over een maand met zijn vriendin voor vakantie). Vandaag ga ik daar dus mee verder. Laat ik dat dus maar eens gaan doen…

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 15, 16 & 17

Wednesday, May 21, 2003

Hey Everybody!

 

Nog steeds regenachtig in Nederland?

Hier kan het soms ook flink stormen hoor, dus jullie hoeven niet jaloers te zijn (Sjoerd!), voordeel hier is natuurlijk wel dat de stormen (toch zeker drie keer per week!) gecompenseerd worden met een enorme hoeveelheid zonneschijn… Maandagavond heeft het hier bijvoorbeeld weer flink gestormd en de zee was echt woest. Wel gaaf om te zien, op weg naar huis kon ik mooi naar de golven kijken, want de weg loopt langs de kust. Maandagavond was ik trouwens te uitgeput om nog maar iets te doen, en Sal kon ook niet dus het circus is wederom tot mijn grote spijt uitgesteld. We mogen wel voortmaken trouwens, want zondag vertrekken ze. Maar deze week moet er toch zeker wel ergens een vrije avond te vinden zijn.

Bijgaande vinden jullie trouwens nog twee foto’s (klik op 0006 / 0007), ze zijn genomen op vorige week zondag toen Asmali en ik gingen zwemmen in het zwembad van het hotel. De zon scheen toen niet eens zo heel fel (het was ook nog ochtend) maar het was warm zat om te zwemmen. (En te verbranden als je niet oppast! Is mij overigens nog niet overkomen, gelukkig!) Overbodig verder om te vertellen wie wie is op de foto’s, of niet?

Van mijn mobiel heb ik al behoorlijk veel lol, kan namelijk nu wanneer ik maar wil Robert opbellen om boodschappen voor me te doen, hehe. Hij doet het met plezier, maar ik zal er geen misbruik van maken. Maandagavond was ik echter zo moe dat ik niet eens meer de deur uit wilde om water te halen en die is hij me komen brengen. Dinsdag was een rustige dag. Heb Evon geholpen met de reserveringen van de excursies en de annuleringen (!) daarvan. Want schijnbaar zijn er (vooral in Europa) nog heel wat mensen die het gevaarlijk achten naar Borneo te komen in verband met SARS. Is dat zo? Want Sarawak is nog altijd SARS-vrij en de regering van Maleisië heeft een hoop maatregelen genomen ter voorkoming van SARS. Hier merk je er vrijwel niks van. Ik heb behalve op het vliegveld niemand met mondkapjes zien lopen en dat is trouwens ook niet te doen! Moet er niet aan denken dag en nacht met mondkapje rond te moeten sjouwen. Toch blij dat ik me nu niet in Peking bevind hoor!

Anyway, het was zo rustig op kantoor dat we met z’n allen (Alex, Evon, Wayne, Epoi, Robert, Rona, Sal en ik) maar een lange lunch hebben genomen en ons tegoed hebben gedaan aan een heerlijk buffet. Vraag me niet wat ik allemaal gegeten heb, want ik heb geen idee wat het was, alleen de kip en de rijst kon ik onderscheiden, de rest zag er eerlijk gezegd nogal vaag uit…

Toen we terugkwamen op kantoor (bijna een uur te laat!) zagen we tot onze schrik dat al onze bazen (John, Mr James en Madam Gracie) er weer waren! Oeps… ze hadden het alleen niet eens door geloof ik, want ze (Gracie en James) zaten te vol met de verhalen over de Nederlandse bobo’s. En al hun avonturen. En gezeur. Meer dan ooit ben ik nu benieuwd naar dat programma! Het was een groot succes, als ik hen moet geloven, maar toen een van de mensen van Endemol opperde om als de kijkcijfers goed waren ook maar een Bobo’s 2 te maken, slaakte Gracie een diepe zucht en dacht bij zichzelf: dat nooit!!! Want het schijnt voor hen ook behoorlijk wat stress opgeleverd te hebben. James nam het nog licht op en vroeg om een jaar om bij te komen en antwoordde dat ze over een jaar maar eens verder moesten kijken. Ik ben benieuwd…

Verder kwam John nog met een (voor mij) zeer schokkend verhaal. Hij had de vorige avond de voordeur opengedaan en het licht aangedaan om erachter te komen dat zich een enorme SLANG op zijn deurmat bevond!!! Iiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeehhhhh! En zijn hond zat even verderop en keek ernaar, maar deed niks en blafte ook niet. John was er bovenop gestapt als hij het licht niet aangedaan had. HUIVER EN HORROR!!! Dit soort verhalen wil ik dus echt niet horen, hè! John had de slang naar eigen zeggen koelbloedig opgepakt met een stok en hem over het hek gesmeten, maar dat weet ik zo net nog niet… Ik was er in elk geval allang vandoor gegaan… Aaahhh stel je voor, een slang voor je deur. Dan kun je geeneens weg! Nu doe ik dus geen oog meer dicht, en geen deur meer open. Bah! Dat is erger dan alle muggen, ratten, kakkerlakken en hagedissen bij elkaar zeg!

Overbodig om te zeggen dat ik dus behoorlijk onrustig geslapen heb dinsdagnacht, en dat dat vast niet kwam door mijn malariapillen (die hebben namelijk nogal ernstig veel bijwerkingen. Ik zal niet (weer!) in detail treden, maar als je ze ooit zult moeten slikken, hoop dan in godsnaam dat je er geen last van krijgt, want het zal bepaald niet prettig zijn. Sommigen van jullie begrijpen wat ik bedoel!).

Oja, het probleem van de gekreukelde kleren is ook opgelost trouwens, mocht zolang het strijkijzer van Sal lenen, zodat ik mijn kleren kreukvrij in (voorheen Asmali’s) kast kon hangen. Want maandagavond ben ik dan toch maar helemaal over verhuisd naar de grote slaapkamer (met tweepersoonsbed, kast, fauteuil en eigen badkamer, hoewel badkamer misschien een wat overdreven woord is…). Anyway, ben nog een behoorlijke poos bezig geweest met dat strijken dinsdagavond. Want jullie snappen wel dat de boel zich een beetje had opgehoopt. Kan toch met enige trots zeggen dat ik het strijkijzer vanmorgen weer aan Sal teruggegeven heb. Nou, dat was het wel weer zo’n beetje wat de gebeurtenissen hier betreft. In zo weinig dagen gebeurt er eigenlijk ook niet zo veel. Heb er tot mijn eigen verbazing nog een behoorlijk lang verhaal van weten te maken… Zal jullie niet deren, denk ik, hè? Tot de volgende mail maar weer!

 

Liefs en kusjes, Ellen


Miri, Maleisië - dag 13, 14 & 15

Monday, May 19, 2003

Ben ik weer...

 

Terug op kantoor. De komende twee weken staan er meet & greets op het programma, dus weet niet hoe vaak ik nog op kantoor zal zijn, om te kunnen mailen, maar ik doe mijn best. Anyway, waar was ik gebleven… Zaterdag ja… Zaterdagavond zijn we (Robert, Sal en haar man, en ik) naar de bioscoop geweest, naar de Matrix Reloaded. Was erg heftige film, veel special effects. Het enige dat jammer was, was dat het aan het eind “to be continued…” was. Daar kan ik niet zo goed tegen. De hele zaterdag had ik trouwens last van buikkrampen, heel vervelend. Dacht eerst dat het kwam doordat ik zo weinig gegeten had de laatste dag, maar gister bleek dus dat ik schijnbaar iets verkeerds gegeten had, want op zondag moest ik constant naar de wc. Gelukkig voelde ik me toen ik vanmorgen wakker werd een stuk beter en kon ik weer naar kantoor. Vandaar dat ik jullie nu dus de twee mailtjes stuur die jullie nog tegoed hadden… Sorry voor de vertraging.

Zondag was trouwens weer een hele leuke dag, de enige echt vrije dag natuurlijk. ’s Ochtends met de bus naar de stad geweest, langs Sal gegaan en naar mobieltjes gekeken. En kan nu zeggen dat ik de trotse eigenaar ben van een splinternieuwe Samsung A800. Ben er helemaal weg van! Mijn nummer is:

 

0060128742858

 

Bellen naar het buitenland en gebeld worden uit het buitenland kost mij geld, dus svp alleen in noodgevallen! Het is niet zo heel erg duur, maar smsen is veel beter, namelijk maar 15 sen (nog geen 4 eurocent) per berichtje, binnenland of buitenland maakt niet uit. Ik heb alleen niet mijn oude telefoon bij me, dus kan zijn dat ik niet al jullie nummers heb, omdat ik ze niet allemaal uit mijn hoofd weet. Maar als jullie me smsen dan kan ik ze beantwoorden.

Wow. John komt net binnen met het volgende nieuws: vanmorgen om een uur of zes ging het alarm in het andere kantoor (hier vijf minuten vandaan, waar de pr afdeling zich bevindt) af. En toen hij er langs ging om te checken bleek dat er een groot stuk van het plafond naar beneden was gekomen… So much voor de Maleisische bouwkunst, hè? Was eerst groot bewonderaar van de architectuur hier, maar mag toch hopen dat het plafond in mijn huis wat steviger van constructie is…

De rest van de zondag hebben Sal en ik overigens aan het zwembad van het hotel doorgebracht, en ’s avonds moest ik eerst nog een SIMkaart kopen voordat ik mijn telefoon kon inwijden. Werkt trouwens prima. Kan zelfs met Rietje in de States smsen! Het tijdsverschil is daar wel 12 uur met hier, precies een halve dag, dat is wel raar. Want dan kan het bij haar dus nog zondagavond 8 uur is, en ik alweer wakker ben op maandagochtend 8 uur. Heel vreemd…

Heb trouwens ook nieuws over de bobo's! Het programma is af en vandaag komt iedereen weer naar huis. Ik weet ook wie er gewonnen heeft, ga niks verklappen, jullie moeten het echt zelf kijken, het schijnt echt een succes te zijn geweest, dus ik raad het jullie allemaal aan! Ook omdat jullie dan kunnen zien in wat voor leefomgeving ik terecht ben gekomen… Had trouwens niet verwacht dat deze persoon zou winnen toen ik ze op het vliegveld aan zag komen. Kijken dus!

 

Heel veel liefs, een weer gezonde Ellen

 

PS Keep the mail coming, hoef ik me niet te vervelen…


Miri, Maleisië - dag 12 & 13

Saturday, May 17, 2003

Hallo!

 

Ben ik weer… en ik leef nog! Hoewel ik gisteren dacht dat ik toch minstens wel een of andere tropische ziekte opgelopen moest hebben (heb tenslotte al negentien muggenbulten alles bij elkaar) voel ik me nu al weer een beetje beter. De hele verdere dag en nacht stukken en beetjes geslapen, en nu voel ik me best wel slap. Zal wel komen omdat ik sinds gisterochtend niks gegeten heb. Het is nu kwart over zeven, zaterdagochtend, en als ik het goed heb zit in elk geval een aantal van jullie op dit moment in de kroeg… Moet ik nog ff niet aan denken hee…

Ik zou eigenlijk vanavond uitgaan met Sal en haar man (die heb ik donderdagavond ontmoet, en hij spreekt vrijwel geen Engels) en dan bij hun blijven logeren, maar denk dat ik het vandaag maar eens heel rustig aan ga doen. Moest in elk geval maar eens wat eten. Hopelijk komt Robert over een uurtje of zo, dan kan hij wat te eten voor me halen. Ik denk dat ik maar niet naar kantoor ga vandaag, er is toch niets te doen, het is een halve dag, en het vooruitzicht van die koude airco doet me niet echt juichen…

Betekent wel dat jullie nog ff op deze verslagen zullen moeten wachten, want ik kan ze vanaf hier niet versturen. Nou ja, hoeven jullie je ook geen zorgen te maken over mij… Ik kom er wel weer boven op, want op rugpijn (van het liggen op de bank) en buikpijn (honger!) na voel ik me al weer stukken beter en heb het gelukkig ook niet meer koud. Heb zelfs de airco in de woonkamer weer aangezet…

Vanavond zouden Sal en ik, en als Robert tijd heeft hij ook naar de bioscoop gaan, naar Matrix Reloaded, en ik wil wel een beetje aangesterkt zijn tegen die tijd… Nu maar eens even een frisse douche nemen, dat kan ik wel gebruiken (had ik btw al verteld dat hier geen warm water is?). Hopelijk vermaken jullie je een beetje dit weekend…


Miri, Niah & Miri, Maleisië - dag 9, 10, 11 & 12

Friday, May 16, 2003

Selamat pagi!

 

Nou, dat waren me een paar vrije dagen… woensdag en donderdag hadden we allebei vrij, woensdag was een moslim-feestdag en donderdag een hindoefeestdag. En die vieren ze hier allemaal… Ik heb gelezen dat Maleisië een van de landen is met de meeste vrije dagen, vanwege alle verschillende bevolkingsgroepen (Chinezen, Maleizen, Indiërs etc…). Kwam dat even goed uit! Heb me dus ook bepaald niet hoeven te vervelen.

Woensdag ochtend heb ik hier de boel maar eens grondig schoongemaakt. Al die beestjes kwamen me zo’n beetje de strot uit, en tot overmaat van ramp zat er dinsdagavond ook nog een megahagedis op het plafond in de keuken. Woensdagochtend was hij echter verdwenen, god mag weten waar hij gebleven is, ik wil het niet weten! Anyway, niet dat de schoonmaak beurt geholpen heeft, want nu lopen de mieren al weer vrolijk rond in de keuken… Woensdagmiddag zouden Robert en ik eigenlijk naar het circus gaan, maar daar kwam niks van terecht omdat er geen middagvoorstelling was. De enige voorstelling was om acht uur, en daar konden we niet heen want: donderdagochtend vroeg op vanwege de excursie naar Niah National Park. Dus hebben we die middag eigenlijk niet zoveel gedaan. De anderen kwamen langs en we hebben alle auto’s (3) gewassen en toen zijn we in de stad wat gaan drinken op een terrasje. Rond een uur of vijf ben ik toen met Robert nog naar “Hawaï Beach” gegaan, dat is een heel mooi strandje hier zo’n tien minuten vandaan. Daar een eindje gelopen en toen terug naar huis, want Asmali had een grote barbecue gepland. Die viel helaas letterlijk in het water omdat het begon te stortregenen en dus hebben ze in plaats daarvan maar wat gehaald in de stad. Erg lekker overigens, meer kip, ditmaal ayam barbeku. (Jullie kunnen zelf wel raden wat dat is hè?)

Donderdagochtend zoals gezegd vroeg op. Om half 8 kwam Luke, een van de gidsen me ophalen. En raad eens? Het regende nog steeds pijpenstelen! Ideaal om een excursie naar Niah te maken (NOT!). Heb even nog gehoopt dat de trip uitgesteld zou worden, maar de Japanse toerist die ook meeging wilde daar niks van weten, want hij zou die avond nog vertrekken naar KK (Kota Kinabalu, stad in Sabah). En zodoende gingen wij dus alsnog op weg. De rit duurde twee keer zo lang als normaal, vanwege de regen (joh, ik dacht dat ik wel wat regen gewend was, maar dit sloeg echt alles) en de gaten (!?!) in de weg.

Een behoorlijk shaky busritje dus, en kwam dus kotsmisselijk aan. Dit ging vrij snel over gelukkig, en nadat ik een paraplu had gekocht gingen we lopen. Dwars door de jungle, over een smal plankenpad vijf meter boven de grond. En die planken waren door de regen spekglad geworden. Sal en ik hebben dus onze tijd genomen, want als er iets was wat we niet wilden dan was het wel uitglijden en van dat plankenpad (zonder reling!) afsodemieteren om vijf meter lager in de bush terecht te komen. Heel voorzichtig gedaan dus. En hebben over de ruim vier kilometer ook dik anderhalf uur gedaan.

Maar dat was het allemaal waard. Want wat we zagen toen we aankwamen bij de Great Cave ging mijn voorstelling te boven. Echt een enorme grot! En een mooie waterval die zo voor de opening langs viel. Heb helaas geen foto’s gemaakt, maar gaan waarschijnlijk nog wel een keer terug. Wilde niet het risico lopen dat mijn camera nat werd! Want gieten deed het nog altijd, ook op de weg terug. De Japanner en onze gids waren ons ver vooruit gelopen en in de grot ook nergens te bekennen, en het duurde en het duurde maar (die Japanner zou wel aan de slag zijn gegaan met zijn camera) en daar besloten we niet op te wachten. Toen we terugkwamen bij het hoofdgebouw aan de ingang snel droge kleren aangedaan. Heerlijk uitgerust en toen Luke en de Japanner eindelijk terugkwamen waren we weer helemaal klaar voor de hobbelige terugweg. In de bus terug zo goed en zo kwaad als het ging (moest uitkijken mijn hoofd nergens te stoten) nog geprobeerd wat te slapen, want was na die wandeling behoorlijk moe geworden.

 

Later…

Wow, heb het vermoeden dat de inspanning en die regen van gister me iets teveel geworden zijn. Voel me best wel een beetje beroerd. Het is hier opeens zo koud (ik zit in het kantoor, en volgens mij hebben ze de airco op vriezen gezet. Anyways, voel een behoorlijke koppijn opkomen. Gister heb ik Sal na onze excursie op pizza getrakteerd en daarna ben ik om een uur of negen al naar bed gegaan. Was doodmoe, maar kon toch niet direct slapen, want het was enorm benauwd in huis. Asmali was in geen velden of wegen te bekennen, maar toen hij eindelijk thuis kwam, rond een uur of twee, werd ik dus weer wakker. En hij bleef maar door het huis lopen en de airco aan en uit zetten en de muziek aan en uit zetten en met de deuren slaan. Dat ging ongeveer een uur zo door, voordat hij eindelijk besloot op bed te gaan liggen. Lang duurde deze rust echter niet, want hij kon ook niet slapen en dus ging hij om vijf uur de woonkamer weer in en zette de muziek aan. En toen was het dus ook gedaan met mijn slaap…

Om half zes (!!!) ben ik dus mijn slaapkamer maar uitgekomen en heb nog een poosje op de bank gezeten. Asmali zou om zes uur opgehaald worden, want om zeven uur vertrok zijn vlucht. En dus heb ik nu geen huisgenoot meer. Kan wel weer in volle rust slapen, dat is een ding dat zeker is, maar mijn nachtrust van gister viel vanmorgen niet meer te redden. Om acht uur kwam Robert me ophalen en nadat we ontbeten hadden zijn we op kantoor afgezet. En daar zit ik nu dus, en ik voel me steeds beroerder worden. Ga zo echt even in de lobby zitten om op te warmen, want dit is niet best. Heb het echt koud!

 

Nog later…

Robert heeft me maar naar huis gebracht, en ben er beroerd aan toe. Heb volgens mij ook koorts, want heb het steenkoud en mijn hoofd voelt gloeiend heet en lijkt wel te barsten. Lig nu op de bank in de woonkamer met een dikke trui aan terwijl het buiten toch wel zo’n dertig graden moet zijn. En heb het nog steeds koud. In elk geval moest ik maar eens wat gaan slapen, dat zal me vast goed doen.


Miri, Maleisië - dag 6, 7, 8 & 9

Tuesday, May 13, 2003

Hoi allemaal, daar ben ik weer!

 

Als jullie ziek worden van mijn mailtjes dan hoor ik het wel hè? Want dat is natuurlijk niet de bedoeling…

Hier nog steeds prima naar mijn zin, hoewel de noodzaak zo snel mogelijk Maleis te leren spreken steeds groter wordt! Niet alleen kan ik de grappen op het werk niet volgen en de mensen aan de telefoon niet verstaan, ik kan dus ook helemaal niet verstaan wat de mensen over mij zeggen... Ze kunnen roddelen waar ik bij ben! Niet dat ik het gevoel heb dat ze dat doen, eigenlijk. En Sal houdt me wel op de hoogte van alle roddels die rondgaan op kantoor. Een echte vriendin, haha…

Maar waar was ik gebleven? Dag zes, dat was zaterdag. Oja. Zaterdagmiddag moesten we dus bobo nummer 1 naar het vliegveld brengen. Dat was de dikke man. Hij was echt verbazingwekkend. Hier was een grote, stevige man van een jaar of vijftig, en hij was overal bang voor! Kleine vliegtuigjes, helikopters, spinnen, noem maar op. Maar hij was vooral bang om alleen te reizen. En blij dat hij was om mij te zien en weer gewoon Nederlands tegen iemand te kunnen spreken! We waren veel te vroeg, en dus heeft Robert nog een extra rondje door de stad gereden voor hem, zodat hij alles nog even kon zien. Hij was erg onder de indruk. Van de vriendelijke mensen, de bedrijvigheid in de stad en de grote cultuursverschillen, en ook van mij, dat ik me met mijn negentien jaar aan de andere kant van de wereld begaf zonder me ook maar ergens druk over te maken. Haha, hij moest eens weten!

Maar goed. Hij heeft me wel honderd keer gevraagd wat hij moest doen als het vliegtuig eenmaal geland was. Alex en ik hadden voor hem een plattegrond van het vliegveld gemaakt en daar had ik in koeieletters in het Nederlands tot in de kleinste details opgeschreven wat hij wel en niet moest doen. En toch was hij nog bang… Verder vertelde hij me dat er ook al iemand was weggestemd, ik ga niet verklappen wie dat was, daar komen jullie vanzelf wel achter. Ik hoop heel erg dat iemand dit programma voor mij op kan nemen, want na al die verhalen van “de dikke bobo” ben ik nog nieuwsgieriger geworden dan ik al was…

Nou, toen waren we zaterdag dus eindelijk klaar. Ik had geen puf meer en heb Robert gevraagd me maar meteen bij huis af te zetten. Asmali was er en we hebben even gekletst, en toen heb ik hem nog geholpen met het inpakken van zijn spullen. Want zondagavond ging hij het grootste gedeelte van zijn spullen naar zijn ouders in Brunei brengen.

Zondag was echt een hele leuke dag. Lekker uitgeslapen (tot een uur of acht, dat is hier uitslapen! ) en toen de bus naar het hotel genomen met Asmali, daar ontbeten en toen heerlijk wezen zwemmen. Daarna heb ik Sal opgebeld en heeft Robert me in een van de winkelcentra afgezet. Sal en ik hebben wat rondgeneusd in de winkeltjes hier (verbazend zeg, het winkelcentrum had ook in elke westerse stad kunnen staan, dezelfde winkels vind je overal, ware het niet dat de mensen die er rondlopen niet blank maar aziaat zijn). Ik zie nog steeds maar weinig blanken hier. Eigenlijk veel leuker zo! Ben ik tenminste nog een beetje speciaal! Hoef in elk geval geen moeite te doen om op te vallen, hahaha! Ten eerste ben ik vergeleken met de mensen hier erg lang, ook nog eens blank en blond haar! Er is trouwens geeneens blanke make-up of blonde haarverf te koop hier… echt heel vreemd…

’s Middags zijn Sal en ik naar de film gegaan. Dat is hier ook een hele gewaarwording. Ten eerste draaien ze hier alleen maar actiefilms, thrillers, horror en vechtfilms à la Jackie Chan. Daar houden ze hier van, en een romantische komedie ben ik dus nog niet tegengekomen. Sal wilde graag naar X-men 2, en hoewel ik me van de eerste X-men alleen nog maar herinner dat ik er niet zoveel aan vond, omdat het allemaal een beetje vergezocht was (als je begrijpt wat ik bedoel), ben ik wel meegegaan. Om de prijs hoef ik het niet te laten, het koste 8 ringgit. Dat is omgerekend ongeveer 2 euro. Daar kun je in Nederland nog niet eens een film voor huren! En eigenlijk was te film best leuk! Vooral met Sal’s commentaar erbij. Ze is helemaal weg van Wolverine, want die is 'zo lekker mannelijk'. Weet in elk geval nu met wie ik het over lekkere mannen kan hebben hier… 

Wat was ik trouwens blij toen ik ontdekte dat ze hier niet aan nasynchronisatie doen zeg. Stel je voor! Een Maleis sprekende Famke Jansen! Ze hadden wel dubbele ondertiteling, Chinees en Maleis. Maar daar heb ik me niet aan gestoord… Oja, een ding nog, heftige vrijpartijen worden zonder pardon uit de films geknipt hier (moslim land) en hoewel er in X-men 2 niet veel vrijpartijen aan te pas kwamen denk ik, (veel te druk met vechten…) werd zelfs een iets te heftige zoen van ons Famke met de door Sal zo geliefde Wolverine uit de film geknipt. Als er geen filmmuziek was geweest had je het geeneens door gehad, en gedacht dat het beeld even haperde… Toch vreemd.

Anyway, heb nog wat boodschappen gedaan en toen kwam Robert ons weer ophalen. Hij trakteerde op saté, en dat ging er wel in! Smaakt nog honderd keer beter dan bij de Chinees in NL, dat kan ik je verzekeren… Asmali was inmiddels al vertrokken, en ik besloot maar eens de was te gaan doen.

Eigenlijk hebben alle apparaten hier een soort extra gebruiksaanwijzing. Zo ook de wasmachine. Ten eerste moet je hem zelf vullen met water. Dan de kleren erin (niet teveel, ongeveer vijf kledingstukken per keer! En als je een badlaken wil wassen dan was je dus alléén een badlaken!) en het wasmiddel erbij. Je draait de knop om en vijftien minuten lang word de boel zo’n beetje door elkaar gemixt. Dan houdt hij ermee op en moet je er een kledingstuk uitvissen om te zien in hoeverre dit al schoon is. Is het niet schoon genoeg, dan laat je het water uit de machine lopen (waardoor zo’n beetje de hele badkamer onder water komt te staan, want er is maar een heel klein afvoerputje) en vul je hem opnieuw. Het proces herhaalt zich, net zolang totdat de kledingstukken naar tevredenheid schoon zijn. Dan laat je het water weer weglopen en pak je een voor een de kledingstukken over in de andere mand ernaast, de centrifuge. Er zit overigens geen deksel op zit gevaarte, dus steek niet je hand erin als het ding draait want dan ben je hem volgens mij kwijt. Nu is bij het inpakken van de centrifuge ook enige voorzichtigheid geboden. Want die moet in evenwicht zijn, anders gaat de “wasmachine” zo hard heen en weer schudden dat hij wel eens om kan sodemieteren. Nou, de centrifuge voor een minuut of vijf zijn werk laten doen, en dan de boel eruit halen, het overtollige water weg laten lopen en de kledingstukken (of het badlaken) aan het droogrek hangen (die je overigens niet buiten moet laten staan, want als het weer opeens omslaat (en dat gebeurt regelmatig) kun je weer van voor af aan beginnen). Dat je op deze manier niet echt zuinig met het water omgaat is volgens mij nog niet bij de Maleizen opgekomen.

Nou, ik had dus de kleding van een hele week gewassen (vraag me niet hoeveel moeite me dit gekost heeft, dat wil je echt niet weten!) alleen maar om erachter te komen dat Asmali ervandoor was gegaan met het strijkijzer, en me alleen een strijkplank heeft nagelaten. Hier zit ik dan, met al mijn schone was in honderdduizend kreukels en al het werk voor niets!  Hoe ik dit op ga lossen weet ik zo net nog niet…

Gisteren (maandag) heb ik eigenlijk niet zoveel gedaan. Beetje geinternet, nieuwe brochures gelezen en Alex van zijn werk gehouden door hem te laten proberen Nederlands te leren. Daar is overigens weinig van terecht gekomen, die jongen heeft een geheugen nog erger dan het mijne als ik een glaasje teveel op heb. Op mijn beurt doe ik erg mijn best Maleis te leren, maar verder als goedemorgen, hoe gaat het en kip met rijst eten ben ik nog niet gekomen. Blijf het proberen hoor!

Nou, en nu is het dus alweer dinsdag. Dag 9 alweer. Sal heeft geregeld dat we allebei mee kunnen met een Japanse gast op excursie naar Niah National Park, op donderdag. Dus nog twee dagen te overbruggen… Nooit gedacht dat je het niets doen zo snel zat kon zijn, ik als toppunt van luiheid… Maar begin me zo langzamerhand wel een beetje te vervelen. Binnenkort wordt het allemaal beter, hebben ze me beloofd. De Nederlandse bobo's en hun TV programma hebben gewoon een beetje roet in het eten gegooid wat betreft mijn werkschema. (Dus dit niksdoen heb ik aan mijn eigen landgenoten te danken!) Volgende week zijn ze echter klaar met het programma en kan voor mij het werken beginnen. Misschien moest ik er maar niet zo zwaar aan tillen en nog maar even genieten van deze rust… Eigenlijk helemaal niet zo erg, als je je mail en je boodschappen onder werktijd kunt doen…

 

Liefs, Ellen

 

PS in de volgende mail deel 2 van de huishoudelijke apparaten, de TV… (nee hoor, geintje!)


Miri, Maleisië - dag 4, 5 & 6

Saturday, May 10, 2003

Hoi allemaal! Hoe is het in Nederland?

 

Hier alles prima. De afgelopen dagen was het heel rustig op het kantoor, en heb de dagen dus voornamelijk doorgebracht met het bekijken van de stad en aan het strand zitten. Gisterenavond was het heel gezellig, we hebben met een paar collega’s bij ons thuis gegeten. Asmali (mijn huisgenoot dus, weet eindelijk zijn naam) had gekookt, spaghetti en kippenpoten. Beetje vreemde combi misschien, maar het was heel erg lekker, en het was heel gezellig. Hierbij stuur ik jullie de eerste foto’s uit Maleisië, van ons etentje gisterenavond (klik hier).

 

Foto 0001 – (v.l.n.r.) Robert, Ellen, Sal & Rona aan tafel

Foto 0002 – Ellen & Sal

Foto 0003 – Rona, Ellen, Sal, Asmali & Robert voor de TV bij ons thuis.

 

Dus hierbij (op verzoek van mama) het bewijs dat ik gezond en springlevend ben.

Vandaag is maar een halve dag, dus veel zal er wel niet te doen zijn op het werk. Hebben besloten de rest van de middag aan het zwembad van het hotel door te brengen. Vanavond moet ik nog wel weer even aan het werk, een van de bobo’s (de dikke man) vliegt dan terug naar Nederland. Hij is de eerste die weg gaat. Als jullie benieuwd zijn wie het was en waarom hij als eerste weg gaat dan moeten jullie het programma (2 juni, Yorin) maar kijken, ik ga natuurlijk niet alles verklappen hè? 

Het probleem met deze man is echter dat hij noch Malay noch Engels spreekt, en we bang zijn dat hij misschien zal verdwalen op het vliegveld van Kuala Lumpur. Heb de suggestie gedaan hem een bord om zijn nek te hangen met “Bobo from Holland, please send back to Amsterdam” en het juiste gate-nummer, maar dat werd afgewezen. Nu moet ik hem dus uitleggen waar hij heen moet als hij eenmaal geland is. Hopelijk gaat dat allemaal goed…

Nou, dat was het wel weer zo’n beetje. Morgen hebben we vrij, ik ga waarschijnlijk een mobiel kopen, en ik wil heel graag nog naar het circus, er is namelijk een groot circus hier en als medewerker van Seridan Mulu krijg ik korting, hehe… Zou echt wel leuk zijn om te gaan, en zondag hebben we dus mooi vrij… Jullie trouwens ook een fijn weekend (hoe was het vrijdag in de stad (zonder mij…) btw?) en tot mails maar weer!

 

Liefs, Ellen


Miri, Maleisië - dag 2, 3 & 4

Thursday, May 8, 2003

Dag lieverds!

 

Hier weer een mailtje vanuit het nog altijd even zonnige Maleisië! Er is weer het een en ander gebeurd sinds mijn laatste mail, maar ik moet zeggen, tot zover heb ik nog weinig werk verricht. Maandagavond hebben we na het werk en het diner verscheidene winkels afgezocht om vijfentwintig slaapzakken voor de Nederlandse Bobo’s en hun filmploeg te kopen. Bleek nog niet zo makkelijk als gedacht. De winkelcentra waren trouwens verrassend groot en modern. De inrichting was wel erg chaotisch, maar dat gaf het zo zijn eigen charme. De ene winkel had echter alleen maar dure slaapzakken, de andere te weinig, de derde wilde ons geen korting geven enz. Uiteindelijk hebben we er wel vijfentwintig gekocht hoor, dus mochten jullie de bobo’s in hun slaapzakken op TV te zien krijgen, denk er dan even aan dat ik ze heb helpen sjouwen! Na de slaapzakken hebben ze me thuis afgezet, waar ik na even gekletst te hebben met mijn nog altijd naamloze huisgenoot maar naar bed ben gegaan. Het was inmiddels ook al vrij laat.

De volgende morgen werd ik echter abrupt gewekt door luide muziek.  Mijn huisgenoot schijnt of in de veronderstelling te zijn dat ik daar om half zeven ‘s ochtends op zit te wachten, of hij denkt dat ik daar wel doorheen slaap. Of hij staat er gewoon niet bij stil dat ik er ook ben. Geen idee. Na opgehaald te zijn door Duke, een van de gidsen hier, hebben we samen ontbeten. Ze hadden hele schattige minibanaantjes van nog geen decimeter en die waren erg lekker! Eigenlijk ben ik heel erg te spreken over het eten hier, er is echt zoveel keus! De supermarkt heeft bijvoorbeeld Aziatisch eten (zakken rijst, zo groot als waar wij de aardappels in verkopen!) en westers eten. Er is Chinees, Maleis, Indisch, Japans, Indonesisch etc, etc. En als ik heimwee krijg kan ik altijd nog naar McDonalds, Kentucky Fried Chicken en de Pizza Hut! Want die hebben ze hier natuurlijk ook. Nou, dinsdag was dus DE dag, de dag van de Nederlandse Bobo’s. Weet inmiddels al wat meer, met dank aan Lies en Marleen en het o zo handige internet en mijn connecties hier, hihi.

Anyway, het heet dus 'Bobo’s in de Bush' en het is een soort Nederlandse Survivor met Celebrity’s. Nou, dat viel wel mee, want ik kende ze geeneens allemaal. De meeste wel overigens, en voor zover ik weet waren het: Jimmy Geduld (Arthur), Sabine Konings (Anita), Peggy-nogwat (vriendin van Marcus) en Inge Iepenbrug (Martine Hafkamp) uit GTST, die Horace van dat duo en van de kutmarrokanen clip, die (overigens best leuke) gast van Camping Life, een dikke vent met een rooie kop, een lange vrouw die volgens Gracie, mijn baas, een kokkin was, een onbekende vrouw en Danny Rook. Voor zover ik goed begrepen heb wie de Bobo’s nou waren dan. Verder herkende ik ook de presentator (ik neem aan dat hij de presentator is) volgens mij heet hij Mattias of zo. Anyway, de bedoeling is dus dat ze moeten zien te overleven in de jungle hier, maar John, Gracie’s Australische man denkt dat ze het geen van allen zullen overleven. Lekker positief dus, hahah! Het wordt uitgezonden op Yorin vanaf 2 juni. Neem het op voor me, zo jullie kunnen, ik ben heel erg benieuwd geworden. Alles is namelijk geregeld door Seridan Mulu!

Nou, ‘s avonds stonden er nog meer boodschappen op het programma, namelijk negenentwintig rubber matjes, waarvoor we de hele stad door moesten en negenentwintig regenponcho’s, waar we lang over onderhandeld hebben. Mochten deze items dus op TV te zien zijn, denk dan aan het werk dat wij daarvoor hebben verricht. Want het was best lastig om deze dingen in deze hoeveelheden te vinden. Daarna gingen we eindelijk weer eten, en heb ik voor het eerst met stokjes leren eten. Mee Goreng, gebakken noedels dus, er zaten ook stukjes vis doorheen, maar die stokjes zijn dus uiterst geschikt om stukjes vis tussen de noedels mee uit te “vissen”, een hele opluchting voor een anti-vis eter als ik. Daarna werd ik weer netjes thuis afgeleverd en ben ik meteen gaan pitten, zo moe was ik van dit alles.

Ze hadden me gezegd mij zo om 8-something op te halen, dus om 8 uur was ik netjes klaar, kleren aan, spullen (dagboeken, bikini (voor het geval ik zou mogen zwemmen) portemonee en floppy). Ben maar even buiten op de “veranda” gaan zitten zodat ik de straat in de gaten kon houden. Om half negen begon ik honger te krijgen, dus heb ik maar wat koekjes gegeten. Daarna kreeg ik dorst en heb ik maar een fles water uit de koelkast gehaald. Om negen uur (officieel niet meer 8-something dus) begon ik me een beetje te vervelen en heb ik mijn boek (LOTR2) er maar bij gehaald, en ben ik gaan lezen. Om kwart over negen had ik het inmiddels zo warm dat ik maar weer binnen op de bank ben gaan zitten, want wilde niet helemaal verbrand (ben nog lang niet verbrand, doe het rustig aan met de zon, sinds ik toch 6 maanden heb om bruin te worden) en bezweet aankomen op het werk. Na drie hoofdstukken te hebben gelezen ben ik weer in slaap gesukkeld en toen ik uiteindelijk de toeter van de auto hoorde was het opeens elf uur! So much for 8-something dus, de volgende keer doe ik lekker rustig aan.

Op kantoor is het nu heel rustig, iedereen behalve het reserveringspersoneel en John is weg, en dat is eigenlijk ook wel prettig, want dan stoort niemand zich aan het feit dat ik de hele dag e-mails zit te typen. Net, tijdens deze e-mail, zijn we gaan lunchen, en heb weer wat lokale groentes uitgeprobeerd. Leek een beetje op spinazie met ei, smaakte totaal anders. Kan de smaak niet echt met iets vergelijken… Nu ben ik dus weer terug op kantoor. Robert (een van de “chauffeurs”, ook veel op kantoor sinds alle toeristen weg zijn) dacht dat we misschien vanmiddag wel naar een Crocodile Farm konden gaan. Ik ben benieuwd. Zal wel net iets zijn als waar Marleen heen was geweest, in Thailand. Misschien krijg ik ook wel een kip aan een hengel…

Nou, dat was het wel weer voor wat betreft de afgelopen dagen. Weinig werk, veel gezien. Gracie zei tegen me dat ik daar maar niet over in moest zitten, ik mag volgende week met de tours mee, om ook de omgeving wat te leren kennen, en als die tours me bevallen mag ik ze zelf ook doen. Ben al wel geïnformeerd dat de tour naar Mulu Nationaal Park een jungletour is met veel insecten. Hmmmzzz…  Weet niet wat ik daarvan moet vinden. Overigens zijn er hier op Borneo geen mensen meer die in bomen wonen à la Tarzan, sommige toeristen schijnen dat dus echt nog te geloven! Er is een volk dat nog wel in het oerwoud woont, dat zijn een soort nomaden, nog een paar honderd, maar die worden nauwelijks gezien. Nou, ik ga er maar weer even een eind aan maken, misschien dat het eindelijk een gelegenheid is om te gaan zwemmen! Meer nieuws volgt later…

 

Heel veel liefs, Ellen

 

PS Teun, ik kan idd typen zeg!


Miri, Maleisië - dag 1 & 2

Tuesday, May 6, 2003

Dag lieve mensen!

 

Nou, ik ben er hoor... Na een lange, vooral saaie en vermoeiende vlucht ben ik dan aangekomen in Miri, Maleisië. Op het vliegveld werd ik hartelijk ontvangen door mijn collega's en een hevige plensbui! Het klaarde gelukkig vrijwel meteen weer op en ze hebben me gelijk het stadje maar even laten zien.

Daarna kwamen we aan op het kantoor (waar ik nu ook zit) waar gelukkig airco is, en dat zich bevindt in de lobby van het grootste, beste en luxeste hotel van Miri (en waar ik helaas niet zal slapen de komende maanden). Het personeel mag van de faciliteiten gebruik maken, en hoewel ik er nog niet achter ben welke faciliteiten dat allemaal zijn, heb ik al wel een zwembad gezien, dus dat gaat helemaal goed komen!

Ik was trouwens nog niet op kantoor of er werd een brief bij me bezorgd. Ik dacht dat een van jullie misschien zo attent was geweest... maar helaas! Het was van de captain van het vliegtuig waarmee ik naar Miri was gevlogen en geadresseerd aan "My Fair Lady", of ik misschien zin had die avond met hem te dineren. (ik verzin dit niet!) Ben ik overigens niet op in gegaan, was doodmoe en had (gek genoeg!) helemaal geen trek. En ook geen zin om me gelijk in allerlei romantische avonturen te storten eigenlijk... maar als het zo doorgaat kan ik dus nog heel wat meemaken hier.

Op het kantoor werd ik gelijk overladen met brochures en plattegronden, die ik dus allemaal geacht werd te lezen, maar tegen die tijd kon ik mijn ogen eigenlijk nauwelijks meer open houden. Zaterdag is zonder slaap in zondag overgegaan, dat pitten op het vliegtuig werd me onmogelijk gemaakt door een baby die het tot zijn (of haar) taak had gemaakt twaalf uur aaneen te krijsen... Anyways, ik ben nog wat gaan drinken met drie collega's, Rona en Evon, en de general manager James. Daarna brachten ze me naar de staff quarters, een alleraardigst klein huisje, waar het enorm warm was, behalve in de woonkamer, en waar zich in de keuken en badkamer ondefinieerbare beestjes bevinden...

De komende week deel ik dat huisje met een heel aardige ex-collega die volgende week naar Bali vertrekt. Is erg gezellig en vooral ook heel handig dat er dus iemand is die voor mij kookt en weet hoe alle apparaten werken, want ik begrijp b.v. vooralsnog niets van het kooktoestel en de wasmachine. Zien eruit als antiek namelijk en zouden niet misstaan in het openluchtmuseum in Arnhem. Mijn kamer is 8 m2 en heel erg warm, maar vanaf volgende week krijg ik die van mijn collega met een megabed en airco, dus daar kan ik wel mee leven! Heb maar op de bank in de woonkamer geslapen afgelopen nacht, want die hitte is leuk overdag, maar ‘s nachts kan ik er niet van slapen.

Vanmorgen was ik heel netjes om acht uur wakker en dat was maar goed ook want om kwart over acht stond mijn "taxi" al klaar om me naar het kantoor te brengen. Heb ontbeten in een klein Maleisisch cafeetje met rijst, kip en bonen en het smaakt bijzonder goed moet ik zeggen! Daarna werd ik op kantoor afgeleverd en daar zit ik nu dus al een aantal uurtjes. Heb eerst wat brochures gelezen en toen mocht ik op de computer en nu ben ik dus al weer enige minuten aan het typen. Er is geen telefoon in het huisje, maar mijn ex-collega (waarvan ik de naam dus niet meer weet, heel gênant, maar heb dus inmiddels veel te veel mensen leren kennen) dacht dat het misschien wel mogelijk was een internet aansluiting te regelen. Misschien dat ik hier een mobiel aanschaf, schijnt niets te kosten hier, en kan gewoon prepaid kaarten kopen. Ik zal ook even vragen waar de post het best naartoe gestuurd kan worden (want ik verwacht wel het een en ander, hehe...) dus dat horen jullie nog van me. Tot nader bericht kunnen jullie dus maar gewoon het beste mailen. (hint!) Ik heb geen idee wat er nu van me verwacht wordt dat ik doe, ik dacht dat vandaag sightseeing Miri op het programma stond met Duke, een van de gidsen van hier, maar hij is in geen velden of wegen te bekennen, dus typ ik lekker door.

Oja, voor de geïnteresseerden onder jullie (en de nieuwsgierigen) enige topgeheime informatie : morgen arriveert hier een filmploeg van Joop van de Ende hier om een programma te maken voor RTL4 en hoewel ze er hier heel geheimzinnig over doen heb ik (ondanks dat ik niet veel meer Maleisisch ken dan het woord voor eten, (makan!)) al het een en ander opgevangen. Seridan Mulu (het bedrijf waar ik voor werk) gaat dat dus allemaal voor ze regelen, en ze hebben het steeds over een aantal bobo's (nederlandse celebrity's) die dus hierheen komen. Als ik het goed heb komt er vanavond iets over bij RTL Boulevard, dus als jullie tussen half zeven en kwart over zeven niets te doen hebben… Verder weet ik er dus nog weinig van, maar misschien dat jullie me na vanavond meer kunnen vertellen? Oja, pa en ma, als het lukt neem het even op! Ik zelf zal hier verder geen deel aan nemen, tenzij het me lukt een duiksprong voor de camera langs te maken (dus kijk niet gek op als je mij door het beeld ziet vliegen!  (geintje, ik zal me netjes gedragen)).

Op het moment zit er wel een Nederlander naast me, een of andere Jeroen, geen celebrity maar van de organisatie van het programma. Kan vanaf de plek waar ik nu zit net niet op zijn schermpje kijken, maar zal eens zien of ik me wat strategischer op kan stellen. Anyways, zal me ogen en oren open houden wat betreft de bobo's en zodra ik meer doe of weet volgt er meer. Nou, dat was het voor nu, ik ga maar eens kijken of ik al iets kan doen. Tot gauw!

 

Heel veel liefs en kusjes uit Miri, Ellen