Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

In de hoofdrol



[ Home ] [ Profile ] [ Archives ] [ Friends ]

De dag

7-02-2012

Vanochtend om 7.15 uur in het ziekenhuis voor opname. Ik word direct naar de kamer gebracht waar ik me kan omkleden in het bekende operatieshirt en krijg ik medicijnen om vast in te nemen. Bloeddruk, temperatuur en hartslag worden weer opgemeten en er moet nog een pijl op mijn borst gezet worden (wil de dokter graag, vast zodat ze niet de verkeerde eraf halen!) Dan is het wachten totdat ik opgehaald word. Ik word al aardig suf van de medicijnen, gelukkig werkt het sneller dan bij de vorige operatie. Rond 7.50 uur word ik opgehaald en naar de voorbereidingskamer van de OK gereden. Hier staan een stuk of 10 bedden met patienten die allemaal geopereerd gaan worden. Het infuus wordt aangebracht en wederom weer de vragenlijst. Dan word ik de OK ingereden waar armen en benen worden vastgebonden. Ik ben al aardig suf en ik merk dat praten moeilijk gaat toch houd de anesthesist me aan de praat. Op het moment dat ik het kapje op mijn mond krijg duurt het volgens mijn gevoel maar 1 minuut voordat ik ook echt weg ben. Ik weet niet hoeveel later maar dan word ik wakker omdat er iemand tegen me praat. Ik geef antwoord maar val ook weer meteen weer in slaap. Ik zie nog net dat we weer op dezelfde plek zijn als in het begin en dat er meerdere bedden staan. Een tijd later begint er weer iemand te praten tegen me maar ik ben nog te moe om goed te reageren. Er wordt verteld dat er geen drain en geen drukverband is aangebracht. Na een tijdje word ik weer wakker ik heb ontzettende dost en praten is moeilijk (waarschijnlijk door beademningstube) Ik word terug gereden naar de afdeling naar mijn kamer waar Vera en Jan Joost op me wachten. Ik zeg ze gedag maar val bijna direct weer in slaap. Als ik wakker word zijn mijn ouders en broer er ook maar ik ben zo duf en kan mijn ogen bijna niet open houden. Veel lig ik te slapen en als ik wakker word krijg ik pijnstillers en ook een beschuitje en thee. Ik krijg weer pijnstillers en de verpleegster vraagt of ik het operatiehesje uit wil en mijn pyama aan. Ik houd liever het operatiehesje nog aan deze is lekker wijd en dan hoef ik nog niet te kijken naar het resultaat. zo kom ik deze dag door, veel slapen af en toe wakker maar heel duf en dan weer wegdommelen. Rond een uur of zes ben ik weer redelijk bij en kan ik goed eten, een soepje met brood. Na het eten komt de verpleegster weer vragen of ik niet mijn eigen kleding aan wil, zit veel prettiger zegt ze. Maar ik leg uit waarom niet maar snapt ze niet erg geloof ik. De volgende keer dat ze langskomt gaat ze me toch in mijn shirt helpen ik hoef niet te kijken volgens haar kan mijn ogen dicht houden! Als ik mijn shirt aanheb word ik direct geconfronteerd met de platte plek aan de linkerkant! Maar dit valt nog mee dit is te doen. Kijkt wel raar maar is redelijk te doen. Volgens Jan Joost en Vera ziet de wond er goed uit en valt het mee. Natuurlijk wel wennen maar niet shocking. Ik kijk ook even en met de pleister erop valt het inderdaad erg mee.

Om 18.30 uur komt dr. Keemers nog langs zij heeft de operatie gedaan. Ze meldt dat alles zeer voorspoedig is verlopen en er geen complicaties zijn opgetreden. Ook meldt ze dat er geen drain is geplaatst en alleen een pleister nodig was. De huid is aan de borstspier gehecht, dit om vochtophoping te voorkomen waardoor een drain niet nodig is. Nu is het wachten op de verdere uitslagen ze kan verder nog helemaal niks zeggen. Ze vraagt hoe ik me voel en in principe voel ik me alweer prima. beetje suf nog maar best alweer bij de mensen.

Om 20.00 uur gaan Jan Joost en Vera naar huis en krijg ik nog een rondje medicijnen. Ik lig een beetje tv te kijken en ben opeens weer erg wakker. Ik kijk een film met een half oog en lees wat. Slapen is ineens lastig. Rond half 12 doezel ik toch weg maar word snel daarop wakker gemaakt door een zeer vriendelijke nachtzuster die controles komt doen en naar de wond komt kijken. Ze tilt mijn shirt op en zegt: zeg eens klote. Dus ik zeg klote. Ja dat is het zegt ze, reageer het maar af op mij als je daar behoefte aan hebt zegt ze dat mag. Zo word ik deze nacht nog 3x uit mijn slaap gehouden en slaap ik in kleine beetjes niet onaardig.

08-02-2012

Om half 8 's ochtends is er een arts die nog komt kijken. Omdat ik gisteren al heb geroepen dat ik wel naar huis zou mogen (heb ik gehoord in de recouver kamer of zelf verzonnen) geeft de arts aan dat de ontslagdatum op 9-02-2012 staat maar omdat ik geen koorts heb en het goed gaat er geen medische reden is om me te houden. Hij geeft aan het even tot na de middag aan te kijken en als ik me dan nog goed voel om dan te besluiten om naar huis te gaan. Om 8.30 uur is Jan Joost er weer en even later komt de verpleegkundige om te helpen met de tijdelijke protese. Eerst heeft ze een veel te grote bij zich en gaat een kleinere halen. Nu zie ik het voor het eerst echt met de pleister er nog om, het aanzicht is te doen maar zeker heel erg wennen. Alles doet nog pijn en ze is zelf erg onvoorzichtig. Ik draag al  weken geen beha meer sinds de oksel operatie omdat dat al pijn deed en nu is de hechting van de borst die er net onder zit. Het doet pijn en ik heb zoiets van laat maar zitten dit gedeelte komt wel een keer. Doen we zelf wel een keer thuis. De verpleegster vraagt me of ik naar huis wil en dat wil ik graag. Ze kijkt nog naar de wond en wil de pleister eraf halen maar ik wil liever dit na de middag doen als ik ga douchen voordat ik naar huis ga. Ik wil het liefst stap voor stap maar zij snapt dit niet echt zodat ik aandring dat ze nu de pleister moet laten zitten.

We kijken televisie en zitten lekker te hangen, ik voel me al veel beter en kan makkelijk uit bed komen ik wil dus graag naar huis. Na de lunch besluiten we te wachten tot 14.00 uur dan is wisseling van de wacht en is er wellicht iemand anders maar vlak voor 14.00 uur komt de verpleegster toch nog even om de pleister eraf te halen. Dan is het tijd om te douchen en om de hele wond te bekijken.  Dit is akelig. het is een heel horizontaal litteken dat nog gekarteld is en tot onder mijn oksel doorloopt. Grr snel maar weer kleding aan. Aan de platte plek ben ik inmiddels al wel een beetje gewend. Ik krijg nog een recept mee voor pijnstillers die we op kunnen halen bij de apotheek en dan kunnen we naar huis. Het advies is om een rolstoel te halen bij de uitgang maar we hebben natuurlijk allebei geen losse euro dus gaan we gewoon voorzichtig lopen! Het gaat goed beetje onwennig is het wel. Ben blij dat ik in de auto zit. Eenmaal thuis plof ik op de bank lekker onder het dekbed. Beter om weer thuis te zijn.

 


[ 14:59 ] [ 10/2/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

Intake operatie

31-01-2012

Vandaag intake gesprek voor de operatie. Eerst bij de mamaverpleegkundige die uitleg geeft over het verloop en wat me te wachten staat voor de operatie. Ook laat ze een aantal proteses zien. Eerst krijg ik een tijdelijke protese die zacht is en die op de wond gedragen kan worden. Ook laat ze een aantal foto's zien van het litteken na 2 weken. hmm niet echt een plaatje. Na de operatie krijg ik een verwijskaart om een 'mooie' protese te laten maken. deze is wat zwaarder en zal meer op een echte borst lijken dan de zachte tijdelijke protese. De zachte protese kan eventueel gevuld worden met rijst??? om deze te verzwaren. Verder krijg ik alle ins en outs over wat ik moet meenemen en hoe het gaat verlopen. Ze vraagt of ik een eenpersoonskamer wil. Wist niet dat dit een optie was maar gemeld dat als het even kan dat het dan erg prettig is. Ik moet nog een aantal vragenlijsten invullen en dan kunnen we ons melden bij de afdeling anesthesie. Hier moeten we erg lang wachten op een gegeven moment worden we binnengeroepen bij een assistent die bloeddruk en hartslag ed controleerd. Na weer een tijd wachten worden we bij de anethesist in opleiding binnnengeroepen waar het gesprek maar kort duurt. Ze luistert nog even naar de longen en het hart, neemt de vragenlijst door en legt uit wat er gaat gebeuren. Dan staan we weer buiten. Voorbereid? Praktisch weet ik wat me allemaal te wachten staat maar ik maak me zorgen over het psychische effect hoe kan ik me daarop voorbereiden? Geen idee. Ik surf een beetje op internet om hier het antwoord op te krijgen maar de meest info is praktisch en geeft weinig uitleg over het mentale gedeelte. Moet het maar weer gewoon ondergaan over een week. We zullen we zien er is geen weg meer terug....


[ 13:50 ] [ 10/2/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

De uitslagen

25-01-2011

Om 9.00 uur afspraak in het ziekenhuis met chirurg voor de uitslagen van alle onderzoeken. Gelukkig hoeven we deze keer niet zo lang te wachten. Als we worden binnengeroepen steekt de arts direct van wal. De uitslagen zijn allemaal goed. Pfiew opluchting. Lymfen zijn schoon, geen uitzaaiingen, tepel biopt is goed dus ik denk dat zit wel snor als ik meteen hier achteraan een maar hoor. Het minder goede nieuws is dat ze toch niet borstbesparend kunnen opereren! Oei die komt hard aan daar had ik niet op gerekend. De tumor is groter dan ze verwacht hadden en met het team van specialisten is besloten dat ze toch de hele borst moeten afzetten. Ook hebben ze op de MRI haarden gevonden die mogelijk in de toekomst uitgroeien tot kanker vandaar dat ze over gaan tot amputatie. Direct wordt ook de status van borstbesparend naar bortsamputatie gewijzigd voor de operatie. Normaal is het mogelijk om direct een borstreconstructie te doen maar dit raden ze af bij mij omdat ik toch ook nog bestraling ga krijgen en het dan wellicht afstoot. De arts geeft aan dat bij mij niks volgens het normale pratroon verloopt (hoe kan het ook??) Dit nieuws overschaduwd wel geheel het andere positieve nieuws dat voor de rest alles schoon is. Ze hebben in de biopt van de tumor een voorstadium van kanker ontdekt maar dit wil niet zeggen dat dit voor de gehele tumor geldt. Dit zal de test uitwijzen als de gehele tumor verwijderd is en onderzocht is. Dat is ook meteen het lastige nu  dat ze niet kunnen aangeven wat de vervolgbehandeling gaat worden. Als het een voorstadium is dan ben je klaar met de operatie en volgt in ieder geval geen chemo maar de arts verwacht wel dat er in de gehele tumor wel kwaadaardige cellen zitten. Kortom nog een paar weken onzekerheid over wat er nu gaat gebeuren na de operatie Ik had verwacht dat ze me een heel stuk wijzer konden maken nu maar helaas.

De arts heeft alles zakenlijk en direct uitgelegd daarna worden we overgedragen aan de mammaverpleegkundige die het verhaal nog eens helemaal met ons doorneemt. Ook begint ze uit te leggen over borstreconstructies en haalt een folder tevoorschijn. Jak dat ziet er niet uit! Er zijn diverse mogelijkheden om dit te laten doen met buikvet (heb ik niet zoveel) of met een stuk uit je bil (ga ik ook echt niet doen heb ik dadelijk en mijn borst en mijn bil verminkt!) of met een spier uit de rug (geen optie ivm dansen) Het is het mooiste met eigen weefsel maar kan ook met een inplantaat, dan gaan ze met een ballonnetje langzaam de huid weer oprekken zodat ze de protese achter de borstspier kunnen zetten. De verpleegkundige vraagt of we het een beetje redden en dat er hulp beschikbaar is in het ziekenhuis. Haha grappen we al dat is wel makkelijk huishoudelijke hulp! zochten we al tijden naar! Maar uitgelegd dat we allebei redelijk nuchter zijn en het is ook niet zo dat we een keuze hadden. Het is gewoon een mededeling. Je kunt niet zeggen haal eerst maar de tumor weg dan kijken we later wel verder. Das gewoon geen optie en maar goed ook want ik ben er wel van overtuigd dat ze de beste behandeling kiezen die het meeste effect heeft. Lastige is ook dat je nog weet wat het vervolg gaat worden wel of geen chemo, hormoonpillen dat weten ze dus pas 17 februari 10 dagen na de operatie. Dat is nu ook best lastig. Ik heb ook het gevoel omdat ik me nu fit en goed voel dat ik dadelijk geopereerd word en daardoor maken ze me ziek terwijl ik nu het gevoel heb dat er niks aan de hand is, terwijl ik natuurlijk weet dat het niet goed is. Maar dit is nog wel een zorg plus dat ook het traject zo lang is en niet te voorspellen is. Dat is echt vervelend.


[ 14:37 ] [ 26/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

Operatie Poortwachter

18-01-2012

om 9.00 uur meld ik me wederom in het ziekenhuis, de mensen beginnen me al te herkennen, jakkes. Tussen acht en half negen krijg een nog een telefonisch consult met de arts. Na het aanmelden worden we weer naar de afdeling gestuurd en mogen we daar wachten. Ik zie dat de mammacare verpleegkundige me probeert te bellen maar ze valt steeds weg dus ik besluit naar haar afdeling te lopen ben er toch in de buurt. Ze geeft aan dat er nog geen uitslag van de biopsie binnen is en dat de dokter later op de dag gaat bellen. Ik vraag waarom er nog een telefonisch consult gepland stond want zoals ik begrepen heb is een biopsie nodig om de definitieve diagnose te stellen en die wist ik natuurlijk al. de verpleegkundige geeft aan dat dit inderdaad het geval is en dat de uitslag bij mij na de punctie al duidelijk was maar omdat het nu eenmaal in het protocol staat ben ik ook ingepland voor een telefonsich consult. Lekker handig. Ik heb tegen haar gezegd dat we dit ook de 25ste kunnen bespreken vanmiddag voglt de operatie van de poortwachtersklier en dan is het ook niet handig om te bellen en ik heb me er al op ingesteld dat ik deze dag alle uitslagen krijg. Dit gaat ze doorgeven en dan kan ik weer terug naar de rontgen waar ik bijna direct word binnengeroepen als ik weer terug ben. Ik mag me weer uitkleden (inmiddels een bekende procedure) en onder de scan plaatsnemen. Ze gaan 3 foto's maken in 4 verschillende houdingen en elke foto duurt ongeveer 5 minuten. De plaat van de scanner wordt heel dicht op de huid gebracht en dan kan het beginnen. Het is net of het apparaat niet werkt maar de verpleegster geeft aan dat ik nu door de contrastvloeistof straling afgeef en dat het apparaat deze opvangt. Het gaat redelijk snel en na de laatste foto wordt de poortwachtersklier afgetekend op de huid. Daarna zit ook dit onderzoek erweer op en kunnen we ons opmaken voor de operatie. Omdat we pas om 1 uur terug hoeven te zijn gaan we nog even Nijmegen even shoppen en lekkere vroege lunch. Ik kan het niet nalaten om toch nog wat de kopen tja uitverkoop he. Om 12 uur zijn we weer terug in het ziekenhuis en we besluiten maar vast naar de afdeling te lopen. C42. Als we daar aankomen ben ik alweer verbaast heei dit is een echte ziekenhuisafdeling?? en ik krijg ook een heus ziekenhuisbed? Heuh ik dacht dat dit een kleine ingreep was en in zo'n gezellig kamertje kon net zoals de biopsie.... Maar dit is dus een echte operatie in een zijkamertje van de OK waar wel alles steriel is. Ik mag me dus omkleden en met een mooi blauw operatieshirt in bed plaatsnemen. Oei nu word het wel serieus. Bloeddruk, temperatuur en hartslag worden gemeten en ik krijg 2 paracetamol en een pil om rustig te worden die maar niet wil werken...  Ook wordt er een infuusnaald aangebracht voor nood mocht het misgaan. Deze wordt de eerste keer verkeerd geprikt in mijn pols en doet erg pijn. De tweede keer zit de naald goed in de plooi bij de elleboog. Na ongeveer een uur word ik opgehaald door de patientenvervoersdienst jawel en met bed en al naar de OK gereden. Daar stelt het operatieteam zich aan me voor. Ze zijn met 4 personen, de arts, een assistent, een co-assistent en een verpleegster die bij mijn hoofd blijft zitten om me erdoor heen te kletsen. Ik geef nog aan dat het pilletje me helemaal niet suf heeft gemaakt en dat die jongen tegenover me zo lekker lag te slapen! Maar dit kan bij iedereen verschillend werken. Ik moet vanaf het ziekenhuisbed op de opreatietafel klimmen. Eerst is het hele team ruim 20 minuten bezig met de voorbereidingen. De arts besluit ook direct een biopt uit de tepel te nemen. Ik wist ook niet meer bij welke operatie ze dit zouden doen, ik dacht zelf bij de operatie van 7 febr. want ik had dit niet als operatie meegeteld..... Dan hebben ze alle weefsels in ieder geval. Ze beginnen eeerst met nog een contrastvloeistof in de borst in te spuiten. Weer een prik! Hij wordt er niet mooier op zo hoor! Daarna volgt de verdoving voor het biopt van de tepel. Dit is een gemene prik maar gelukkig zeggen ze dat de verdoving in de oksel nog vervelender is. Ik voel een klein prikje als ze met een soort kurkrtrekker een stukje uit de tepel halen. Het is een heel klein friemeltje. Daarna gaan ze me helemaal toedekken als in een echte operatie. Alleen de oksel blijft vrij en dan volgt de spuit in de oksel en die is inderdaad pijnlijk! Met gaasjes drukt de arts op mijn oksel om de verdoving te laten verdelen en kan gaan werken. Dit is echt een akelig gevoel bijna als kietelen. Dan wordt de incisie gemaakt en gaat het allemaal beginnen. De verpleegster en ik kletsen er rustig op los en als ze in de oksel bezig is heb ik toch het gevoel dat ik het kan voelen. Ik word weer bijverdoofd en alles gaat vrolijk verder. Het duurt veel langer dan ik had gedacht. De klier was afgetekend dus ik dacht dat ze deze zo konden herkennen maar het afgetekende gebied is het gebied waar ze de incisie maken. Dan moeten ze nog fysiek op zoek naar de klier die door de vloeistof is blauw gekleurd. Dit zoeken duurt een hele tijd en voel ik op een gegeven moment weer. Hup weer wat verdoving erbij. Verder gaat het wel goed allemaal. Ik ben nog steeds niet suf! De klier is gevonden en nu worden alle omliggende vaten dichtgeschroeid. Ze vindt uiteindelijk 2 klieren, Op de scan is er maar 1 gezien maar de vloeistof heeft nog een tweede gekleurd die ze ook meteen heeft weggehaald. Ik kwam er nog een tegen zijn de woorden van de arts. haha best grappig. Na anderhalf uur is het helemaal klaar gehecht en al en mag ik eindelijk mijn arm weer naar beneden doen die is zo gevoelloos dat ik hem op moet pakken en hij valt zo op me. Het ziekenhuisbed wordt binnengereden en ik moet me erop wurmen. Dit gaat lastig met de verkeerd geprikte infuus aan mijn rechterpols en mijn linkeroksel helemaal open maar goed het gaat lukken. Ik heb het behoorlijk warm gekregen van de hele operatie. Het operatieteam heeft Vera intussen gebeld en ik sta te wachten tot ik opgehaald word door de taxidienst. Deze komt niet opdagen en de verpleester van de afdeling komt zelf omdat er weer verwarring was met de vervoersdienst. Terug op de afdeling wordt nog een keer mijn bloeddruk, temperatuur en hartslag gemeten. Ik krijg een beschuitje en een kop thee en dan mag ik me gaan klaarmaken om naar huis te gaan. Thuis krijg ik toch nog wel een dipje. Ik lig op de bank en besluit toch maar even op bed te gaan liggen waar ik ruim anderhalf uur heb liggen slapen. Heeft die sufheidspil toch nog zijn werk gedaan.


[ 14:59 ] [ 18/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

In het ziekenhuis aflevering 3

16-01-2012

Om acht uur meldt ik me bij afdeling röntgen voor de MRI scan. Ik moet op mijn buik erin met mijn borsten in een bak. Van te voren krijg ik nog een soort infuus waarin ze een aantal keren contrastvloeistof inspuiten. Oei dat was ik ff vergeten dat ze dit gingen doen! Maar goed als ik ben aangekoppeld word ik de scan ingeschoven en heel even is er lichte paniek ik lig helemaal strak kan geen kant meer op en ik ben ook nog het waarschuwingsbolletje kwijt. Na even zoeken vind ik deze terug en probeer dan maar rustig adem te hallen. De machine begint als een gek te loeien lijken wel alarm bellen! Is dit wel goed? Geloof dat het erbij hoort dus maar weer rustig op mijn ademhaling letten. Af en toe valt de machine stil en kan ik iets van de radio horen maar ik schrik me een ongeluk als hij weer aanspringt. Dit herhaalt zich ongeveer 3 keer en dan hoor ik de verpleegkundige vragen of alles goed gaat en dat we nog 10 minuten te gaan hebben. Beetje benauwd heb ik het wel maar goed ze moeten toch die foto's hebben. Nu volgt de lange serie waarbij ze contrastvloeistof gaan toedienen. Ik voel hier weinig van beetje koud gevoel in mijn arm. Ik blijf me maar op mijn ademhaling concentreren dan kan ik het meest rustig blijven. Eindelijk hoor ik achter me we zijn klaar hoor en word ik uit de tunnel geschoven. Pff dat zit erop. Viel het med vraagt de zuster. Tuurlijk achteraf valt alles mee! Ik ben blij dat het achter de rug is. Ik moet nog een formulier invullen en dan mag ik door naar beneden zij zal mee aanmelden. Grote verwarring want ik dacht dat ik naar de mammapoli moest dus wij ons daar melden mast stond geen afspraak. Kon ook niet zien waar ik dan moest zijn. Sandra meld zich zij heeft de afspraak gemaakt en geeft aan dat het om half tien is. O ja ti's nu ook pas kwart voor negen. Bij ons komt allebei niet aan dat het op een andere afdeling is dus we gaan koffiedrinken en komen dan weer terug. Na een half uur wachten het is inmiddels kwart over tien komt Sandra ons vertellen dat we toch naar röntgen moeten voor een echo. Ik zeg nee die heb ik al gehad. Toch naar röntgen en wat blijkt zij gaan sep biopsie nemen met behulp van een echo! Verwarring alom dus. Ik kan meteen terecht en ze starre met een echo ook deze verpleegkundige geeft aan dat er niks te zien is en zegt dat ieder ander je ook naar huis gestuurd zou hebben. Ze gast spullen klaarleggen en dan komt de arts prikken. Hij legt alles stap voor stap uit. Begint met een verdovingsprik maar die is nauwelijks te voelen. Dan maakt hij een klein sneetje halve cm denk ik en daar gaat hij met een naald drie keer in om weefsel eruit te halen. Ik ga een pistoolschot horen bij elke keer dat hij weefsel gaat nemen. Ik vind het meer een tecker geluid en ik voel er weinig van. Als de arts klaar is komt er een grote pleister op en mag ik gaan. Missie voor vandaag weer geslaagd. Ik voel er weinig van ook als de verdoving is uitgewerkt alleen gevoelig en weeïg gevoel in mijn arm.

17-01-2012

Om half 4 weer naar het ziekenhuis voor het inspuiten van de contrastvloeistof. Eerst maar even checken op welke afdeling we moeten zijn! toch weer B50 de rontgen. Ik word vrij snel binnengeroepen en mag met uitkleden en gaan liggen. Ik krijg een radio actieve vloeistof ingespoten waarmee ze morgen op de scan de poortwachtersklier kunnen herkennen. Na een klein prikje word de vloeistof ingespoten. Valt reuze mee en na 10 minuten kunnen we weer naar huis.


[ 14:00 ] [ 16/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

The day after

12-01-2011

zijn we nog erg beduusd en we besluiten naar de sauna te gaan. Even de gedachten verzetten. Heerlijk relaxed zijn we als we rond een uur of 8 's avonds terug rijden naar huis. Thuis zie ik op mijn telefoon 4 gemiste oproepen waarvan 2 van het ziekenhuis. Weer schrik. O jee wat nu weer. Een arts die meldt dat ik me toch ook nog moet melden voor een biopsie. En een verpleegkundige die nog wat vragen beantwoord wil hebben voor de MRI scan. Terugbellen maar weer.

13-01-2011

's ochtends direct het ziekenhuis gebeld en blijkt dat ze de biopsie voor deze ochtend gepland hadden! In overleg nieuwe afspraak gemaakt voor maandag direct na de MRI scan. Tevens de vragen beantwoord en dan is het weer klaar. Ik heb nog wel gevraagd wat de reden is dat ze ook nog een biopsie gaan doen maar de verpleegkundige geeft een algemeen antwoord, om het plaatje compleet te maken.

's middags ga ik even naar mijn werk om een kop koffie te drinken en erover te praten. Als ik binnenkom zitter er veel mensen te zwaaien en te gebaren dat iets willen vragen. Das wel even slikken. Maar even doorlopen. Met Bart ga ik in de spreekkamer zitten en later valt ook Thomas in. We hebben het over het verloop en wat ik wil gaan doen. Ik geef aan dat ik me goedvoel en zolang dat zo is wil ik wel iets blijven doen. Wel geef ik aan dat ik het niet prettig vind om nu klanten te blijven bezoeken omdat ik helemaal niet weet wat mijn planning gaat worden en hoe ik me ga voelen. Afgesproken dat ik binnen werk kan doen als ik me goedvoel maar ook de vrijheid krijg om naar het ziekenhuis te gaan en naar huis als ik me niet goed voel.

Na dit gesprek rijd ik spontaal naar Hennie, haar wilde ik niet telefonisch op de hoogte brengen. Voelde niet goed. Ze is super blij me te zien maar schrikt van het nieuws. We hebben een uurtje bijgepraat en hulp is aangeboden en dan ga ik lekker weer naar huis.

's avonds staat er nog een etentje op het programma met vrienden van mij. Samen besluiten we toch te gaan en niet af te bellen. Ik voel me goed en wil vooral niet stoppen met leven! Maar we gaan wel het nieuws vertellen. Lastig maar ondanks dat hebben we toch een hele gezellige avond en super gegeten. Als we weer thuis zijn begint toch langzamerhand het een beetje door te dringen. Ik heb elke keer niet het idee dat het over mij gaat en dat ik in een film zit waar iedereen zegt dat ik de hoofdrol heb en ik bij god geen idee heb over welke film het gaat. Langzamerhand dringt het ook tot me door dat het borstkanker is, klinkt toch veel heftiger dan tumor.

14-01-2011

ik wordt vroeg wakker en Jan Joost vertrekt richting Schiphol, hij zal deze week in Amerika zijn voor zijn werk. In goed overleg hebben we besloten dat hij toch gaat ondanks alles wat er speelt. Deze week krijg ik allerlei onderzoeken en de week daarop de uitslagen ik heb liever dat hij er dan bij is. Al mis ik hem natuurlijk wel! Ik stuur een mail naar iedereen van mijn carnavalsclubje. Ik krijg al af en toe sms dus het nieuws gaat snel rond en en wilde toch graag de mensen zelf informeren. Ik heb ook gezegd net als op het werk dat als ik me goed voel ik gewoon wil meedoen aan de voorbereidingen. Krijg hier ook weer lieve mailtjes op terug.

Daarna ga ik lekker dansen maar ook daar informeer ik eerst de mensen en draag ik de financien en adminstratie over aan iemand anders. Ik weet al dat ik volgende week niet kan dansen omdat woensdag de poortwachtersklier eruit wordt gehaald. Dit doen ze dmv een snee van ongeveer 4cm in de oksel die ze onderhuids gaan hechten. Het is dan niet handig om zaterdag alweer te gaan dansen. Het dansen gaat lekker maar er komt ook veel los. Voor het eerst ben ik ook even met mezelf bezig. Ik laat de tranen maar lopen maar het voelt goed om gewoon door te gaan.

's middags ga ik naar de schoonheidsspecialiste, als ik het zo terug lees lijkt het net of er niks aan de hand is! en ook daar natuurlijk het hele verhaal. Mijn huis is ondertussen wel onrustig geworden van de stress dus ze kunenn aan de slag! Omdat we besluiten 's avonds sushi te gaan eten met Lisette en Vera wordt ik nog even voorzien van een leuk make upje. zie je wel alles normaal.


[ 14:01 ] [ 13/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

In het ziekenhuis aflevering 2

12-01-2012

Samen rijden we naar het ziekenhuis. We zijn nog helemaal beduusd. Aangezien er een echo van de oksels gemaakt gaat worden weet ik al waar ik me moet melden. Dezelfde procedure wordt herhaald alleen is nu mijn oksel aan de beurt het duurt even voordat de lymfen in beeld zijn en ondertussen grappen we: "en is het een jongetje?" Deze verpleegster laat niks los en stuurt ons weer naar buiten. Een uur later gesprek met de arts dus hebben we tijd voor koffie. Daarna melden we ons in de wachtkamer bij heelkunde waar medegedeeld wordt dat het spreekuur erg uitloopt. Dit uitlopen is 1,5 uur en dan slaan de zenuwen wel toe. Na honderd keer majongen en andere doodsaaie spelletjes worden we eindelijk opgeroepen. Meteen krijgen we te horen dat ik een apart geval ben omdat op de foto 's en echo niks te zien was. Het hele team was hier verbaasd over. Verder krijg ik een hele uitleg over wat er allemaal gaat gebeuren. Borstbesparende operatie, bestraling, uitzaaiingen, chemo euh dat is toch voor kanker patiënten? Dat geldt toch niet voor mij?? Ik hoor het allemaal gelaten aan en ik geloof dat het me lukt om ook nog een keer een zinnige vraag te stellen. De arts geeft aan dat ik met het ergste rekening moet houden maar dat ze nu nog niet exact kunnen zeggen hoe de behandeling eruit gaat zien. Dit hangt af van onderzoeken die ik ga krijgen en helemaal zeker kunnen ze pas zijn als de tumor er ook echt uit is en onderzocht is. Het is een als dan verhaal als dit dan kunnen we dat dienen als dat dandoenwe het zo. Erg vaag allemaal enige duidelijke is dat ik geopereerd moet worden om de tumor eruit te halen. Verder wordt er nog gevraagd of ik een kinderwens heb. Niet echt direct maar de deur is nog niet gesloten. Moeten we nu ook over gaan nadenken omdat na een evt. chemo ik in de overgang kom en gehouden wordt. Ik kan een gesprek krijgen met een arts om eicellen in te laten vriezen. Klinkt heel erg zo van nou dat doen we wel als voorzorg hebben we die tenminste. Maar grote risico is dat ik hiervoor hormonen toegedient krijg die weer invloed kunnen hebben op de tumor als deze hormonaal blijkt te zijn, wat 80% van de tumoren in de borst zijn. weer een lastige. de arts geeft aan dat we hier rustig over mogen nadenken en hier altijd later op terug mogen komen. Een afspraak is dan zo geregeld. Wel moet het voor de operatie geregeld zijn want erna is niet meer mogelijk. Weer een hersenbreker erbij.

De arts heeft het over een MRI, echo van de oksel. de poortwachtersklier wordt opgespoord en operatief verwijderd. Deze sporen ze op dmv een radio actieve vloeistof in te spuiten waardoor ze weten welke klier ze eruit moeten halen. Hiermee kunnen ze controleren of er uitzaaiingen zijn in de lymfen. Als de lymfen schoon zijn hoeven ze niet helemaal verwijderd te worden. Zijn er wel uizaaiingen dan worden tijdens de operatie ook de overige lymfeklieren weggehaald. Ze gaan ervanuit dat ze borstbesparend kunnen opereren dit is sterk afhankelijk van een aantal onderzoeken. Indien er ook kwaadaardige cellen in de tepel zitten dan moet de hele borst eraf maar kunnen ze wel direct tijdens deze operatie een reconstructie maken van de borst. Kan ook evt. later. Alles is ingepland en er wordt rekening gehouden met alle opties.

Verder krijgen we nog een gesprek met de mammacare verpleegkundige die de begeleiding verzorgt. Een hele riedel met data en afspanen krijg ik voorgeschoteld van MRI tot aan intake voor operatie het is een berg aan informatie. We krijgen een hele map met informatie mee en rijden naar huis even thuis wat mensen informeren over de stand van zaken maar als we later samen op de bank zitten zitten we nog van hoe was dit nu ook weer en hoe zit dat. Gelukkig staat er veel informatie in het boek en worden we langzaam weer wijzer. Het gekke is dat het in het ziekenhuis allemaal gezegd is en toch komt de info niet aan.


[ 14:02 ] [ 12/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

In het ziekenhuis aflevering 1

11-01-2012

meld ik me in het ziekenhuis op de rontgen afdeling. Na een poos wachten word ik gehaald voor de mammografie. In een kille kleine ruimte staat een veel te groot apparaat waar een aardige jongedame heel voorzichtig een voor een mijn borsten heel lief oppakt op de plaat legt om ze vervolgens met grof geweld plat te walsen! Jezus wat een gevoel ondertussen sta ik met mijn wang tegen een glazen plaat geperst. Ook al dans ik veel dit is echt een onmogelijke houding! nog even volhouden hoor ik heel vriendelijk achter me. En zo herhaalt zich dit nog 3 keer. Na deze marteling word ik de gang weer opgestuurd (mag me eerst aankleden) om daar te wachten op de echo. Zo'n 10 minuten later word ik hiervoor binnengeroepen en zal er weer de andere dame aan mijn borsten zitten. Ik mag gaan liggen en met een apparaat met gel word over de borst gewreven. De dame geeft aan dat alles er goed uitziet wat verdikt spier en klierweefsel maar verder heel normaal. Ze gaat nog even de radioloog laten kijken en als ze terugkomt heeft ook hij de goedkeuring gegeven over mijn borst en mag ik gaan. Geheel gerustgesteld verlaat ik de röntgen voor een kop koffie. Over een uur nog een gesprek met de arts appeltje eitje. Na ruim een uur word ik bij heelkunde opgehaald door een co-assistente die vrolijk aangeeft dat zij de 'goedaardige' gesprekken doet. Ze geeft aan dat zowel de foto als de echo er goed uitzien maar ze wil nog even lichamelijk onderzoek doen. Natuurlijk ook jij mag nog wel even aan mijn borsten voelen. Omdat er wat eczeem op mijn tepel zit, ook op de rest van mijn lijf, haalt ze toch even de arts erbij. En ja hoor hij gaat ook nog even voelen. Hij geeft aan dat een verdikking zoals ik heb bij veel vrouwen vn mijn leeftijd voorkomt. Voor de zekerheid wil hij toch een punctie maken. Met een zeer lange naald in een houder zoals die houder die je ook gebruikt als je gaat kitten, haalt hij 2 keer vloeistof uit mijn borst. Hij meldt dat hij het snel opstuurt naar het lab zodat we vanmiddag nog de waarschijnlijk positieve uitlag hebben.


[ 14:30 ] [ 11/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

Niks aan de hand

10-01-2012

Na deze onderzoeken in het ziekenhuis rijd gerustgesteld naar huis. Ik heb Jan Joost al ge-smst met het positieve nieuws, hij geeft op dit moment training. Thuis ga ik gewoon aan het werk hup laptop aan agenda bij de hand en klanten bellen. Rond 3 uur gaat de telefoon ik zit net op de wc hoe onhandig maar ik neem toch maar op want wie weet is het het ziekenhuis en dat is het geval. De arts himself Marleen ga zitten (hoe ironisch ik was net van het toilet afgekomen). Ik heb geen goed nieuws het is kwaadaardig. Zo die had ik even niet zien aankomen! Hij meldt dat ze zelf ook hoogstverbaasd waren, verder hoor ik weinig gaat alles langs me heen het enige dat ik hoor is dat ik me morgen weer in het ziekenhuis moet melden waar de hele procedure rondom de verdere behandeling wordt uitgelegd. Ik zit helemaal in een waas en het nieuws komt knetter hard aan en is niet te bevatten. Ik ben alleen dus ik bel meteen Jan Joost maar die krijg ik niet te pakken. Vera dan maar, die zich ook rot schrikt, en die komt meteen naar me toe. Na paar pogingen ook Jan Joost aan de lijn die zich natuurlijk ook een rot beroerte is geschrokken en die er meteen aankomt. Ouders ook maar meteen ingelicht en ook mij moeder komt eraan. Het nieuws is zo vers en niet te bevatten dat we allemaal erg versuft en beduusd zijn. Kopje groene thee maar. Veel vragen onzekerheid en wat nu. Ja geen idee zal in het ziekenhuis wel bekend worden morgen. De co-assistente belt nog (mag ze wel met mij praten ze deed toch alleen de goedaardige gevallen??) en verteld hetzelfde verhaal als de arts. Niet dat ik dat doorheb op dat moment maar goed. Ze herhaalt nogmaals dat ik er morgen om 11 uur moet zijn maar dat was ongeveer het enige wat ik van het vorige gesprek onthouden heb. Na 1,5 uur is Jan Joost er gelukkig ook maar jemig wat is dit onwerkelijk. O ja en ik moet mijn werk nog informeren ik heb donderdag en vrijdag nog afspraken! Ook hier schrikken ze zich een hoedje en zorgen ervoor dat afspraken afgezegd worden. Ik geef aan dat ik morgen contact opneem omdat ik dan meer weet over het verloop. 's avonds heb ik ook een interview voor de carnavalskrant op het programma staan. Ga ik toch maar doen wel licht ik even mijn vriendin in met wie ik samen het interview doe en als ik daar zit lijkt alles weer voor heel even normaal. Terug thuis nemen we een wijntje en praten we nog even na maar het is met name ongeloof wat we hebben.


[ 14:29 ] [ 10/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

Naar de huisarts dan maar

6-01-2012

De 1e werkweek van het nieuwe jaar is gestart en tussenae bedrijven door snel even een afspraak gemaakt bij de huisarts. Kan 6 Jan terecht mooi das net voor de nieuwjaarsborrel van het werk. Bij controle blijkt dat de huisarts niet zeker is en stuurt me door naar het ziekenhuis. Omdat ik me nog steeds geen enkele zorgen maak ga ik gezellig borrelen met het werk en breng ik buiten mijn vriend en zus niemand op de hoogte van het feit dat ik naar het ziekenhuis moet voor een mammografie en echo van de knobbel.


[ 14:47 ] [ 6/1/2012 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

Kerstvakantie 2011

Eindelijk vakantie en tijd om even samen te zijn met mijn allerliefste. Afgelopen maanden zijn zo hectisch geweest voor ons allebei en onze planning zo belabberd dat we elkaar nauwelijks gezien hebben. Zo'n situatie als die reclame van een paar jaar geleden van dat stel die per telefoon communiceren en vervolgens achter elkaar staan zo ongeveer. Nu hebben we lekker een hele week samen en gaan we skiën in Oostenrijk Steinach am Brenner. Erg leuk pension, de eerste accompdatie waar ik kom dat het mooier is dan op de foto's op internet in plaats van andersom!

's avonds als we op bed liggen voel ik het een knobbel in mijn borst. Jan Joost voelt ook en zegt dat ik er toch mee naar de dokter moet een keer. Maar de bult zit er al langer en ik maak me absoluut geen zorgen het enige wat ik opmerk is dat hij volgens mij iets groter is geworden. Ik neem me voor om na de vakantie een afspraak te make met de huisarts. Nu is het volop genieten. Skiën, schnitzels en weiss bier het leven is goed!


[ 14:48 ] [ 29/12/2011 ] [ 0 Comments ] [ Post Comment ] [ Link ]

Hosting door HQ ICT Systeembeheer