Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Marjomein

Hoe nu verder?

14:37, 11/4/2013 .. 1 comments .. Link
Voor ik aan deze blog begon, heb ik geprobeerd een blog te schrijven met alleen maar leuke herinneringen van mij en mijn ex. De enige leuke herinnering die ik op schreef, bleek niet eens leuk te zijn omdat het met hem was, maar juist omdat IK dan veel plezier had en hij niet op me lette.
Het was de herinnering van het stappen samen in de leukste, mooiste, gekste en vaagste discotheek in onze omgeving. Zillion in Antwerpen. Helemaal los ging ik daar. Ik had er geen drugs voor nodig, ging uit mijn dak en danste tot een uur of 7 in de ochtend. Mijn ex hing ook altijd wel ergens, die zocht ik wel weer op als we naar huis gingen.
Ik schrok eigenlijk wel, toen ik me net besefte dat ik op dit moment gewoon GEEN leuke dingen uit die tijd kan bedenken.
Ben ik er nog niet aan toe? Zit ik nog te vol van de nare gebeurtenissen? Moet ik hem eerst vergeven? En heb ik dat misschien nog niet gedaan, hoewel ik denk van wel?
Ik realiseer me steeds meer dat je bijna 10 jaar die je met iemand samen bent geweest, waarin zo ontzettend veel is gebeurd, niet zomaar even een plaatsje geeft.
Een plaatsje geven is ook zoiets. Hoe doe je dat? En wat voor plaats geef je dit dan?
Ik vind het allemaal behoorlijk verwarrend. En ik weet ook wel waarom.
Mijn ex neemt weer contact op. Niet met mij, maar met mijn vriend. Hij zegt dat het goed met hem gaat en daar lijkt het ook op. Hij hoopt dat ik het verleden met hem een plekje kan geven.
Het is zoveel makkelijker om in het oude negatieve te blijven hangen. Maar dat wil ik niet.
Niet voor mezelf, maar ook zeker niet voor mijn kinderen en mijn omgeving.
Nog een lange weg te gaan, maar een ding weet ik al heel lang: Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de vader van mijn kinderen zal genezen en zijn kans zal grijpen om alsnog een fantastische vader voor onze kinderen te zijn.
Ondertussen ga ik "gewoon" door met verwerken, heel veel verwerken...

Ongepland zwanger.

15:57, 20/3/2013 .. 0 comments .. Link
Zwanger van nummer drie en we woonden veel te klein. Dat betekende verhuizen naar wat groters.Dat viel uiteraard niet mee. Het huis hadden we zo, dat was het probleem niet. Groot huis, vier slaapkamers, zolder, grote tuin. Wat dat betreft kon ik mijn geluk niet op. Alleen jammer dat ik er zo ongeveer alleen voor stond, met mijn familie dat wel, maar B. was vaak nergens te bekennen. Drie maanden was ik zwanger toen we verhuisden en ik liep al met harde buiken rond. Die krijg je normaal als je een maand of zes zwanger bent pas en het is vaak een seintje van je lichaam dat je wat rustiger aan moet doen. Daar had ik helemaal geen tijd voor!
In elke ruimte van het huis zaten 8 lagen behang die er af moesten, wat ben ik mijn vader en stiefmoeder dankbaar dat ze me zo ontzettend hebben geholpen.
Omdat het in het oude huis een grote puinhoop was en het nieuwe nog niet klaar was, sliepen we tijdelijk bij mijn schoonouders. Die woonden om de hoek dus dat was lekker makkelijk.
Op oudejaarsavond zat ik dan. Twee kinderen in bed, zwanger bij mijn schoonouders op de bank. B. ging "even" de buurt rond om gelukkig nieuwjaar te wensen. Wat inhield dat hij hier en daar een lijntje coke ging halen, zich vol goot met drank en toen ik ´s ochtends vroeg hem ein-de-lijk aan de telefoon kreeg, ongerust, want had hem de hele nacht proberen te bereiken, bleek hij al in het nieuwe huis te zijn gaan slapen. Waarom? Een echte reden kon hij niet geven, ik wist inmiddels beter. Hier kon hij zijn gang gaan, ik zou toch wel bij de kinderen blijven en hem niet gaan zoeken.
Ik was nog steeds niet gewend aan het idee dat er een derde kindje bij ons zou komen. Ik was zwanger, maar vond het doodeng. Hoe moest ik dit in hemelsnaam gaan doen? Geen rijbewijs, twee kleine kinderen, een baby en een fiets. Als ik B. vroeg om mee naar de verloskundige te gaan, klaagde hij, dat hij toch geen taxi was? De keer daarna ging ik dan maar weer met de fiets met twee peuters.
Twee weken voor de bevalling, voelde ik iets gek in B. zijn broek toen ik de was aan het doen was. Een pakketje van de coke bleek het te zijn. Ik confronteerde hem hiermee, maar natuurlijk was dit niet van hem, hij had het voor iemand bewaard. Tuurlijk!
In diezelfde week belt mijn broer om te vragen of hij wat geld kan lenen, hij had van B. gehoord dat het vakantiegeld net was geweest en dus leek het hem logisch dat hij dan wel wat kon vragen aan mij.
Toen ik zei dat al het geld al op was, schrok mijn broer (ook niet vies van het een en ander, maar meestal gebruikte hij met mate) en deed een boekje open over B. Over de hoeveelheden drugs die hij de afgelopen jaren had gebruikt, hij schepte daarover graag op tegen mijn broer. Cocaîne, xtc, speed, blowen, drank, hij had regelmatig op het randje van de dood gezeten.
Toen ik dit hoorde, hij was toen op teambuilding met zijn werk, heb ik hem gebeld en gezegd dat hij zijn spullen de volgende dag kon pakken bij de voordeur en nooit meer terug hoefde te komen. Als een plumpudding ben ik in elkaar gezakt, ik kon alleen nog maar huilen en ontzettend boos zijn. Ik heb zijn spullen in vuilniszakken gegooid en ze bij de voordeur gezet. De volgende dag waren ze inderdaad weg. Het leek rustig te verlopen. Dit bleek helaas alleen maar schijn te zijn...

Kinderen en coca´ne.

14:25, 11/3/2013 .. 0 comments .. Link
Inmiddels was ik 22 jaar en net bevallen van ons eerste kindje, een zoon, D. De zwangerschap verliep verder goed en zonder problemen. B. had wel zijn baan opgezegd intussen en ging dichter bij huis werken. De versavingszorg hebben we ook nog bezocht toen ik zwanger was, uiteraard vond B. dat hij geen problemen had, dus daar waren we ook zo weer klaar en weg.
Het drinken en cocaïne gebruik ging gewoon door. Soms wist ik het wel, vaak ook niet. Van het drinken uiteraard wel, dat voelde ik al aan als hij zijn sleutel in het slot van de voordeur stak. De cocaïne vermoedde ik vaak wel, maar dat gaf hij haast nooit toe en ik had niks waarmee ik kon bewijzen dat hij het wel had gebruikt. Dus "geloofde" ik hem maar op zijn woord. Wat kon ik anders?
De kraamtijd was niet fijn. Een jonge kraamhulp die geen flikker uitvoerde de hele dag, een schoonmoeder die me niet met rust liet en een vent die meer weg was dan thuis. Buiten was het 30 graden, dus overdag even de deur uit zat er ook niet in, het was gewoon te heet.
De enige waar ik veel steun aan had in die dagen, dat was mijn zus. Alles zou ze voor me gedaan hebben en nog doen trouwens.
Maar uiteraard moest zij ook een keer verder met haar leven en daar zat ik weer alleen met kind, ruzie met schoonmoeder én mijn eigen moeder en B. was altijd weg.
Toen ik hem op een dag confronteerde met het feit dat als ik hetzelfde zou doen als hij, we geen kind meer zouden hebben, omdat er dan nooit iemand zou zijn om voor hem te zorgen. Daar had ik gelijk in vond hij en hij zou veranderen. Dat deed hij ook. Zo gebeurde het dat ik 7 maanden na de bevalling zwanger was van zoon nummer 2. B. was inmiddels werkeloos, alle spullen moesten we krijgen, geld hadden we niet. Op de dag van de bevalling zou hij aan zijn nieuwe baan gaan beginnen, hij had eindelijk weer een baan en nog leuk en goed werk ook!
Helaas werkten hier mensen die ook niet vies waren van een paar gram cocaïne na het werk en in het weekend, met de nodige halve liters bier erbij en uiteraard kon hij het heel goed vinden met deze collega´s, gelukkig zou dat wel nog even duren. Het eerste jaar viel het nog wel mee. Hij wist zich nog aardig te gedragen...Het ging wel slecht genoeg tussen ons, dat ik had besloten dat als D. en A. groot genoeg waren dat ze goed zelf konden lopen, ik bij hem weg zou gaan en wilde scheiden. Het was voor mij dus gewoon wachten op de dag dat de kinderen en ik er klaar voor waren.
Ware het niet dat het spiraaltje wat ik had toch zijn werk niet goed had gedaan en ik zeer onverwachts en ongepland zwanger raakte van zoon nummer 3, S. Zijn eerste reactie toen ik zei dat ik zwanger was: Godverdomme, van wie is het? Wetende, dat ik de deur haast nooit uitkwam, want vrienden had ik al amper meer....

Delirium.

09:42, 6/3/2013 .. 0 comments .. Link
Daar zaten we, in ons nieuwe huis(je). Het was er knus en ik voelde me er veel meer thuis dan in de oude vieze flat waar we eerst woonden.
Dit leek ons wel een uitstekend moment om te stoppen met de pil en te trouwen. Want ik wilde absoluut dat ons kind getrouwde ouders zou krijgen. Ik ben zelf kind van gescheiden ouders, dat waren ze al toen ik ben geboren, om vervolgens 11 jaar later alsnog voorgoed uit elkaar te gaan, maar dat terzijde.
We waren 2 dagen getrouwd, ik inmiddels 8 weken zwanger. B. ging naar ´n feestje in de buurt. Toen hij zwaar opgefokt thuis kwam, bleek hij vol met cocaïne te zitten en hij had gevochten. Ik schrok hier uiteraard van, maar dit zou niet meer gebeuren beloofde hij, ik was tenslotte zwanger, dit kon niet meer!
Een week of twee, drie later had B. een kerstviering op zijn werk. Ik had er geen lekker gevoel over en vroeg of hij alsjeblieft thuis wilde blijven. Dat kon hij volgens hem niet maken, zijn baas rekende er natuurlijk op dat hij zou komen. Huilend liet hij me achter.
Ik ben uiteindelijk maar gewoon tv gaan kijken om mijn hoofd een beetje rustig te krijgen. Dat lukte, voor heel even.
GTST zat ik te kijken, ik zat in de bank genesteld toen ik gestommel buiten hoorde. Ik hoorde dat het B. was die de voordeur niet open kreeg. Hij had een collega bij hoorde ik.
Toen het hem eindelijk lukte om binnen te komen, zag ik al aan zijn ogen dat dit niet veel goeds ging brengen.
Luidruchtig kwam hij binnen, sloeg me op mijn schouder en vroeg hoe het met me ging. Ik zei dat hij me niet zo hard moest slaan, dat hij me zeer deed en op deze manier niet met hem wilde praten. Zijn collega stond er een beetje als een lomp schaap bij te kijken.
Hij zei dat hij helemaal niet hard sloeg en dat ik me niet zo aan moest stellen. Toen ik bij hem terug deed wat hij bij mij had gedaan, om voor te doen dat het wel hard was, sloegen de stoppen bij hem door. De glazen stolp die op tafel stond, we hadden hem gekregen van het hotel waar we de huwelijksnacht door hadden gebracht, schopte hij kapot richting mij. Ik zat onder de scherven.
Vervolgens is hij naar boven gerend waar hij de boel kort en klein is gaan slaan, de katten jankten alles bij elkaar. Ik heb snel B. zijn nicht gebeld, ik had heel goed en veel contact met haar en gezegd dat ze me snel op moest komen halen, ze woonde twee straten verder.
Terwijl boven de boel kort en klein werd geslagen ben ik gevlucht. Mijn moeder is me ´s avonds komen halen, ik ben daar een week gebleven.
B. herinnerde zich helemaal niets van wat er was gebeurd. Hij bleek een fles whiskey op te hebben gedronken in zijn eentje. Hij was me kwijt en had geen idee waarom ik niet meer thuis was.
Ik heb het hem uiteindelijk vergeven, dit kon niet nu al stuk lopen. Net getrouwd en zwanger, nee, dit moest ik volhouden...

Vreemd

09:13, 25/2/2013 .. 0 comments .. Link
Doodsangsten had ik. Niet zo maar doodsangsten, nee echt vreselijke angsten. Ik kon niet meer normaal functioneren. De hele dag was ik bang, panisch en begreep niet dat mensen nog plezier konden hebben in het leven. Slapen deed ik ook amper. Het beheerste mijn hele leven. "Gelukkig" kwamen deze angsten met periodes, dus soms was ik ook tijden angst vrij.
Ik zat dus in een angstige periode. B. (zo zal ik "hem" voortaan noemen) had een aardige baan en werkte in een andere stad. Half uurtje van ons vandaan.
Het viel op dat hij op een bepaald moment wel erg graag naar zijn werk ging en ook behoorlijk opgewekt weer thuis kwam. Er was een nieuwe collega, S. Hij vroeg of ik haar toevallig kende, want we hadden op dezelfde middelbare school gezeten. En óf ik haar kende! Ik heb veel ruzie met haar gehad op school. Ze was Marokkaanse. B. had een hekel aan Marokkanen zei hij altijd.
Hij begon toch wel veel over haar te praten en dat ze echt heel aardig was moest ik ook weten volgens hem.
Wat boeide mij dat nou? Ik was mijn angsten aan het overleven!
Alsof ik me nog niet ellendig voelde, had hij een personeelsuitje. Aanhang mocht niet mee, alleen personeel. Ze gingen uit eten en dan de stad in.
Omdat ik het echt niet trok om alleen te zijn ben ik met mijn moeder vertrokken naar een bijzonder fijne plek in het bos, naar een ashram. Daar komen veel mensen en kon ik goed mijn ei kwijt.
Toch voelde het niet fijn, ik hier, hij daar.
Op zondag zagen we elkaar weer en het voelde vreemd. Dit was niet mijn B. Hij gedroeg zich vreemd, afstandelijk en toch was hij bijzonder vrolijk. Ik snapte er niks van. Hij vroeg niet eens hoe het met me ging!
Zoals in de meeste gevallen liet ook dit keer mijn gevoel me niet in de steek. ´s Avonds ben ik hem uit gaan horen en het duurde niet lang voor ik er uit had gekregen waar ik al bang voor was. Hij was vreemd gegaan met S. Excuus: Ja, ik had gedronken enzo. BAM. Met S.?!?
Uiteraard volgden er een hoop excuses, sorry´s en het was maar eenmalig en zal nooit meer gebeuren praatjes. En of het nog niet erg genoeg was allemaal, kwam hij ook nog met foto´s thuis van die bewuste avond. Op één foto liepen ze zelfs hand in hand. En ik? Ik heb het hem vergeven. Hij hield tenslotte alleen maar van mij. Dat zei hij en dat is wat ik wilde geloven. Dat S. nog steeds bij hem werkte, regelmatig belde en met hem mee naar het werk reed, dat nam ik maar voor lief. Tot we verhuisden en ze me weer belde terwijl ik met mijn vader in het nieuwe huis aan het werk was. Ik heb haar de volle laag gegeven. Het bellen hield op, en via collega J. hoorde ik dat ze ergens anders was gaan werken. Zo, dit hadden we gehad. Nu konden we ons richten op onze toekomst. Trouwen en kinderen krijgen, ja dat is waar ik altijd van had gedroomd.

Het ongeluk.

10:09, 14/2/2013 .. 0 comments .. Link
Ik had het goed voor elkaar. Een vriend met auto, ik woonde samen, werkte bij Abn-Amro, ja, dit zag er goed uit.
Het drugs gebruik werd steeds meer en langzaam begon hij er ook steeds meer bij te drinken. Dat dit ook een probleem zou worden zag ik natuurlijk nog niet, want ik hield zelf ook wel van een feestje! Nou en feesten deden we. Elke twee weken naar een mega vette discotheek in Antwerpen waar we helemaal los gingen. Hij met pillen en cocaïne, ik hield het bij de tequila´s en baco´s, drugs heb ik nooit gedurfd. God zij dank.
Echt een probleem zag ik nog niet in zijn drugs gebruik, dit was tijdelijk en zou wel weer overgaan. We waren tenslotte nog jong en dan wil je wat!
Tot die ene nacht. Er waren altijd nog wel wat vrienden in die discotheek en waren ook niet vies van een pilletje en een drankje. Ik zag hoe R. (de "vriend") flink aan het feesten was en alles behalve helder was.
Ik en J. (collega waar we altijd mee gingen stappen) wilden graag naar huis. Het was laat/vroeg in de ochtend en we hadden het wel gezien. Maar mijn lief wilde niet mee. Nee, hij wilde met R. naar een andere discotheek. Ik zag dit niet zitten en maakte ruzie en stond er op dat hij met mij mee naar huis zou gaan. Hij was niet voor reden vatbaar en ik heb hem een flinke schop gegeven, uit frustratie.
Ik ben toch naar huis gegaan met J. en ben gaan slapen. Ineens schrok ik wakker van een soort bel gerinkel. Ik weet het nog goed, het was 6.30 uur in de ochtend. Maar er was niemand aan de deur en er was ook geen telefoon die ging.
Mijn hart sloeg over en ik maakte me enorme zorgen om B. Hij was nog niet thuis en niemand had wat van hem gehoord. Slapen kon ik niet meer, ik wist zeker dat er iets niet goed was!
Drie uur later werd er paniekerig aangebeld. Daar stond hij. Een paar ogen die er haast uit knalden van angst, paniek en natuurlijk een hoop speed.
"Had ik maar naar jou geluisterd meisje, sorry!"
Zijn vriend had gereden en was uit de bocht gevlogen. B. zag een dikke betonnen paal op hem afkomen en kon net op tijd bij R. op schoot springen, zodat het beton alleen de auto kon slopen en deze twee domme jongens heel bleven. Het ongeluk was om 6.30 uur gebeurd....
Wat een verwarrende ochtend was dit. Ik was boos, verdrietig en blij tegelijk. Die klote drugs! Van de auto was niks meer over, als ik mee was gegaan had ik dit nu niet kunnen navertellen. Had ik maar wat vaker op mijn intuïtie vertrouwd, dan had ik mezelf een hoop leed kunnen besparen. Aan de andere kant, als ik deze man nooit had leren kennen, was ik nooit zo sterk geworden als ik nu ben.

De eerste ruzie.

08:54, 6/2/2013 .. 0 comments .. Link
Nou, het was dus zover. Ik woonde samen. Ik weet nog dat hij aan me vroeg: "Weet je zeker dat je met mij wilt samenwonen? Ik ben niet de makkelijkste hoor." Waarop mijn antwoord was dat ik ook niet altijd makkelijk ben en wie is dat nou wel?
Mijn stiefmoeder vroeg me toen we net samenwoonden nog of we wel eens ruzie hadden gehad, trots kon ik vertellen dat dat nog niet zo was en dat ik me absoluut niet voor kon stellen dat ik met deze man ergens ruzie over zou kunnen krijgen. Tja, achttien en naïef hè!
Tot die ene avond. Hij ging bij vrienden van hem op bezoek, die woonden dicht bij ons, net zoals al zijn "vrienden" en familie heel dicht bij ons woonden, hij kwam uit een volksbuurt. Overigens had ik geen idee wat een volksbuurt was, had er nog nooit van gehoord, ik ben geboren in een dorp en woonde daar tot mijn zestiende.
Goed. Hij kwam later op die avond terug van het bezoekje en ik voelde dat het niet fijn was om hem te zien zoals ik hem zag. Hij had cocaïne zitten snuiven en was er nog ziek van ook.
Een schok was dit voor mij! Ik wist wel dat hij "weleens had gebruikt" maar dacht dat hij, nu hij mij kende, daar wel mee zou stoppen.
Stiekem vond ik al die drugs ook wel spannend en wilde ik het misschien ook weleens proberen. Godzijdank overwon mijn angst, de wil om het ook echt te doen.
Ik was boos op hem, hoe had hij dit nou kunnen doen, waar ik niet bij was?! Ik voelde me verraden en alleen.
Duizenden excuses volgden, hoe hij dit ooit goed kon maken en het zou nooit meer gebeuren. Ik geloofde hem....
Het volgende bezoekje aan mijn vader en stiefmoeder kwam daar weer de vraag: En hebben jullie al ruzie gehad? Of zijn jullie nog in de wolken?
Ik antwoordde onverschillig dat we geloof ik wel een woordenwisseling hadden gehad, maar dat ik niet eens meer wist waar het over ging. Ze moest eens weten.
Natuurlijk heb ik op dit soort momenten gedacht, of deze relatie wel goed voor me was, maar hee, hij hield van me en zou alles voor me doen en laten wat ik niet wilde! Dat is toch wat elk 18 jarig meisje, die uit een probleemgezin komt waar ze geen basis heeft gekregen, wil?
Zijn familie was allang blij met mij. Niet wetende dat het niet om mijn fantastische persoonlijkheid ging, maar wel dat zij nu niet meer alle shit van hem over zich heen zouden krijgen, maar dat ik dat in het vervolg zou gaan innen. En ik kon hem wel op het rechte pad krijgen, dachten ze. Niet wetende dat ik zo labiel als de pest was en alleen maar verder in de wereld van drugs, alcohol en agressie meegezogen zou worden...

Achttien en na´ef.

09:39, 21/1/2013 .. 2 comments .. Link
Achttien was ik. Achttien en een half om precies te zijn. Mijn broer belde, of ik mee ging om een potje te poolen bij de coffeeshop bij ons in de straat. We kwamen er regelmatig en het was er meestal erg gezellig.
Ik kon ook wel wat afleiding gebruiken, mijn vriendje had het net uitgemaakt.
Tijdens ons potje poolen ging de deur open. Daar kwam hij binnen. De man met wie ik zou trouwen en drie kinderen zou krijgen. Hoewel ik daar op dat moment geen seconde aan heb gedacht. In tegendeel.
Hij zag er niet uit. Petje op, een bril die over datum was en hij liep als een junk. Ik zeg "als", want wat wist ik nou?
Hij was zonder benzine komen te staan en kwam dus met zijn buurjongen even wat drinken. Hij bleek een oude bekende van mijn broer en we werden aan elkaar voorgesteld. Zijn gezicht vertrok toen hij mijn naam hoorde. Dezelfde als zijn ex. Dat weerhield hem er niet van een paar opmerkingen te maken waar een liefdesverdrietig meisje van achttien blij van wordt.
Er werd afgesproken dat we een potje triviant bij hem zouden gaan doen. Mijn broer, hij en ik. Bij hem thuis! Hij woonde al op zichzelf, hoe stoer was dat!
Ik reed alvast met hem naar zijn flatje, mijn broer zou later wel komen. Later bleek nooit te betekenen.
Er was een klik. We kletsten gezellig, hij had ook nog wat liefdesverdriet en we vonden troost bij elkaar.
Het werd alsmaar later en we besloten dat ik bij hem zou blijven slapen. Er was nog niks gebeurd en dat zou die nacht ook niet gebeuren. We vonden elkaar aardig en dat was het. Toe aan een nieuwe relatie waren we natuurlijk nog niet, zeiden we.
De volgende dag moest ik werken, bij de Mc. Donald´s werkte ik. Blij verrast was ik toen hij ineens bij mijn balie stond en een beker cola bestelde. En wat bloosde ik toen hij zei dat dat pakje me zo leuk stond! Dit moet overigens al de eerste leugen geweest zijn, Mc. Donald´s kleding was in die tijd alles behalve vrouwelijk of sexy.
Of ik het gezellig vond om weer mee naar hem toe te gaan als ik klaar was met werken, nou daar had dit meisje wel zin in.
Vanaf die avond werden we een soort van verliefd en kregen we officieel een relatie.
Dit was het begin van bijna 10 jaar vechten. Want dat ik in zee ging en bijna direct ging samenwonen met een man die al vanaf zijn elfde blowde, een groot verbruiker van xtc, speed en cocaïne was en later alcoholist zou worden, nee dat wist ik toen nog niet.

Nieuw

12:21, 17/1/2013 .. 0 comments .. Link
Zo. Daar zit ik dan. Te bloggen. Iets waar ik steeds meer naar ging verlangen. Om van me af te schrijven. Je moet wat als je hoofd overstroomt.
Kijk, ik weet dat iedereen zijn eigen rugzak(je) bij zich heeft. Bij de een is hij wat voller dan bij de ander.
Nou ik durf te zeggen dat mijn rugzak behoorlijk vol zit. Waarmee? Dat zal in de loop van de tijd wel duidelijk worden. Het is teveel om even in een stukje te vertellen en om heel eerlijk te zijn, weet ik ook heel veel niet meer. Soms gelukkig, soms helaas, maar alles komt uiteindelijk weer naar boven. Om alles wat draaglijker te maken en om onverwerkte dingen een plaatsje te geven, ben ik in therapie gegaan.
Een lange weg, maar een weg die zo ontzettend de moeite waard is, omdat IK de moeite waard ben. Ja, zo ver ben ik al. Het zou ook wel triest zijn als ik nog niks had geleerd, ik ging toen ik 18 jaar was voor het eerst naar de psycholoog. Op mijn 26e "kreeg" ik de diagnose ADD en een Angst/Paniekstoornis. Nu ben ik 34, heb ik uiteraard nog steeds ADD, de Angst/Paniekstoornis en inmiddels is er een PTSS (posttraumatische stress stoornis) bijgekomen. Oh ja, en vier kinderen.


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Hoe nu verder?
Ongepland zwanger.
Kinderen en coca´ne.
Delirium.
Vreemd

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer