Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Hersenspinsels

Geitenhaar en de grote verschijntruc

23:14, 11/11/2012 .. 0 comments .. Link
Jordanië, 2010, Wadi Rum.
Vriendinnetje Petra en ik verblijven zoals eerder dit jaar een aantal weken in Jordanië en trekken samen rond van mooie plek naar mooie plek. We hadden de wens om net als tijdens ons eerdere bezoek een aantal dagen door te brengen in de woestijn van Wadi Rum in een tentenkamp. Een aanrader voor wie een aantal dagen stilte en rust kan waarderen, voor wie zich uren met een boek kan vermaken, voor wie houdt van een miraculeuze zonsondergang en voor wie bestand is tegen hoge temperaturen. Dat laatste is niet helemaal aan ons besteed, waardoor wij ons vermaak hebben uitgebreid met het regelmatig naar elkaar roepen “niet huilen, niet huilen, het is hier niet warm”.
Die tenten, die zijn echt overal verschillend en het is iedere keer maar afwachten waar je in terecht komt. Zo was het lastig manoeuvreren met de rolstoel van Petra in de tent in een eerder kamp door een hobbelige en bobbelige ondergrond. Daarbij was het zaak je in bed slapend vast te houden aan de lattenbodem wilde je er niet uit rollen en onder het bed van de ander belanden. In Wadi Rum waren de tenten echter op een keurig gestort vloertje van cement gebouwd, wat een luxe! Hier was de tent dan wel een stukje kleiner, waardoor het alsnog bijzonder lastig was om met rolstoel bij het bed te komen. Geen probleem, de oplossing was simpel: mijn bed ging de tent uit, daar was de balzaal. Ik sliep `s nachts op de matras op de grond. Dank aan degene die mij na slechts 3 nachten wist te vertellen dat dat niet heel verstandig was wegens de aanwezigheid van schorpioenen.
Wat alle tenten overeenkomstig hebben: de bekleding is over het algemeen gemaakt van geitenhaar. Daar is over nagedacht: geitenhaar heeft de eigenschap warmte te absorberen en kou buiten te houden in de winter en zou de warmte juist buiten houden en zorgen voor ventilatie in de zomer. Ik zeg bewust zou……
Er is geen dag geweest waarbij wij enig verschil hebben kunnen merken in temperatuur buiten en binnen en geen ochtend waarbij wij de tent niet uit dreigden te drijven na half 6 in de ochtend. Het was gewoon heet, heter dan heet! Bij zo`n 50 graden buiten was het in de tent ook heus geen aanrader. Op een zekere dag ontdekte ik tijdens de zoektocht naar een fles water een fles in de tent waarin het water borrelde……het scheelde in elk geval een vuurtje stoken voor de thee.
Waarschijnlijk was onze tent van geitenhaar behoorlijk in de war. Het gedroeg zich alsof het winter was en absorbeerde er vrolijk op los i.p.v. te ventileren. Het beetje verkoeling na zonsondergang bereikte nooit onze tent. Laat op de avond, als de generatoren en daarmee de paar kleine lampjes die het kamp rijk is worden uitgezet, zie je geen hand voor ogen en moet je op de tast naar bed. Voor de tent werd elke nacht een olielampje neergezet om voor enig licht te zorgen, maar die zijn levensgevaarlijk en dus niet bestemd voor in de tent. Eenmaal in de tent kun je concluderen: geitenhaar laat geen licht door. Goedbedoeld kregen wij een kaarsje mee op een schoteltje. Onhandig alternatief, het smelt weg door de warmte voordat je het hebt kunnen aansteken en als het je wel lukt het aan te steken is het kaarsje binnen 5 minuten volledig opgebrand. We hadden onze hoofdlamp kunnen gebruiken in de tent, ware het niet, dat die consequent onvindbaar bleek tussen de rotzooi in het de krappe tent Tegen wie slim denkt, dat de zaklamp op je mobiele telefoon uitkomst biedt roep ik: waar wil je die opladen dan?!
Mooiste oplossing: sigaretten! Daar lagen we, met sigaret in bed, het voelde bijna stiekem…..maar het gaf wel licht! Eerlijk is eerlijk, na ieder 2 sigaretjes werd het wat benauwd in de tent. Je ziet geen hand voor ogen, maar je luchtwegen en je ogen maken je duidelijk, dat geitenhaar echt prima afsluit!
Zo gaan slapen was geen optie, deze walm moest de tent uit. Ik was in de waan, dat iedereen op het kamp zou slapen en dus zou niemand gealarmeerd raken wanneer ik heel even het krakende deurtje van de tent open zou zetten om te luchten.
Geitenhaar zorgt naast absorberen, ventileren, wat dan ook, voor fantastische en ik vrees onvergetelijke effecten. Ik open zo zachtjes mogelijk het deurtje, ik stap naar buiten om het deurtje met een steen vast te zetten en zie in het schijnsel van het olielampje dat alles wat nog enigszins zichtbaar was in de omgeving zich in een gigantische rookwolk hult. Mooi nieuws: het tentje laat in elk geval de rookwolk gaan. Een tikkeltje verdwaasd om het effect heb ik staan kijken hoe de rookwolk zachtjes oploste…….De rookwolk waarin ik ineens de contouren herkende van 2 uiterst verbaasd kijkende locals. Of de verbazing werd veroorzaakt door de enorme rookwolk uit de tent of door het uit de wolk opdoemen van een akelig wit meisje met sproeten in een niet bijzonder charmant shirt met het opschrift “BRILLIANT”, ik weet het niet.
Ik weet nu wel: Hans Klok, sla Jordanië maar over met verdwijn- en verschijntrucs, dat kennen ze daar al lang!!!



Berichtjes waar ik niets mee kan!

22:20, 28/10/2012 .. 0 comments .. Link

Op een hele gewone zondagavond was het ineens daar.....in mijn mailbox......
Een berichtje van het kaliber "kan hier niet mee omgaan"

Het zijn dit soort berichtjes die mij acuut aanzetten tot bellen naar de afzender  om te vragen of  er een borrel teveel gedronken is,om te zeggen, dat dit nooit meer gezegd of gemaild mag worden, om te zeggen dat dit werkelijk nergens op slaat, om te zeggen dat dit helemaal niet nodig is, om te zeggen, dat ik het zwaar overdreven vind, om te zeggen dat ik dit nergens aan verdiend heb.......
Het zijn ook dit soort berichtjes, waarvan ik uiteindelijk gewoon stiekem op de bank moet huilen en waarbij ik stiekem overloop van dankbaarheid........
Ik besluit mijn berichtje toch te delen, uit dankbaarheid........omdat de schrijfster het verdient!

Lieve Mar,

Mijn dinnetje waar ik trots op ben...
Mijn dinnetje dat altijd iets lolligs of geks doet...
Mijn dinnetje met suffe acties...
Mijn dinnetje dat uren muziekjes kan luisteren...
Mijn dinnetje dat ik bewonder om haar zijn...
Mijn dinnetje die samen met mij het avontuur van het leven aangaat...
Mijn dinnetje die kan spiegelen tot woede, wanhoop en verdriet...
Mijn dinnetje dat stoer is, maar ook een klein hartje heeft...
Mijn dinnetje die voelt alsof ze er al heel lang is!

Lieve, gekke, stomme, lollige, serieuze Mar, voor mij ben jij mijn definitie van vriendschap! En al maak ik het soms moeilijk, verdrietig, pijnlijk ik kan altijd op je rekenen. Nooit is er een moment om je te echt te bedanken, want daar wil je niks van weten.
Met een lach, traan, wat suffe acties of gekke vakantie bestemmingen ben ik trots dat ik jouw dinnetje mag zijn!!
 



Een bezoekje aan de Masai en gouden kalveren

19:40, 28/10/2012 .. 0 comments .. Link
Beste vriendin Petra en ik hebben weer blind op de atlas geprikt en zijn beland in Kenia, in een lodge aan de oever van een rivier in een adembenemend wildreservaat.
Overdag vanuit een luie stoel uitzicht op een zonaanbiddende krokodil en luie nijlpaarden in de rivier. `s Nachts zien we in en om onze tent geen hand voor ogen, maar blijven we ons des te meer bewust van onze omgeving door geluiden van rond de tent sluipende apen op zoek naar iets eetbaars (met slippers en schoenen nemen ze echter ook genoegen), een hitsige leeuw die zich luidruchtig op een leeuwin stort (de daad duurt maar een minuut, maar in de paartijd weet de held zich binnen een kwartier weer op te laden voor ronde 2 tot en met 15) en een nijlpaard die zich schaamteloos elk half uur plonzend en bijzonder hard boerend omdraait. Van slapen komt niet veel en dat is niet alleen te wijten aan de geluiden van het wild en het feit dat we dagelijks rond zonsopgang verwacht worden voor een vroege safari met Peter, onze trouwe chauffeur. Het is vooral te wijten aan het irritante gegeven, dat wij beiden consequent heel veel gespreksstof hebben zodra het licht uit gaat. Meestal gaat het nergens over, maar blijkt het de moeite van het wakker blijven meer dan waard.
Onze reis was geheel gepland op basis van onze wensen. Alles wat wij graag wilden zien en doen kwam aan bod. Peter hield er een strakke planning op na om ervoor te zorgen, dat de hele lijst met wensen kon worden afgevinkt.
 De lodges waarin wij verblijven zijn overdag zo goed als verlaten, om tegen zonsondergang vol te stromen met reizigers, ieder met zijn eigen reisplan.
Op een avond, de lodge was redelijk bezet, wisselden wij na het diner ervaringen, sterke verhalen en plannen uit met andere reizigers. Wij kwamen tot de bijzondere ontdekking, dat alle aanwezigen in de lodge, inclusief wij, de volgende dag een bezoek aan een Masai dorp op de planning hadden staan. Een tikkeltje achterdochtig besloten wij even op onderzoek te gaan naar meer informatie over het geplande bezoek. De conclusie sprak ons bepaald niet aan: Alle reizigers, inclusief wij, zouden naar een Masai dorp worden gebracht, dat 2 keer per week wordt opengesteld voor publiek. We kwamen we tot het scenario van een soort openluchtmuseum waar vermoedelijk `s morgens vroeg een groep mensen hun werkdag begint met kort werkoverleg tijdens een kop koffie koffie, gevolgd door de gang naar de kleedruimte om zich in Masai gewaden te hijsen, om daarna de eigen kleding in plastic zakken vakkundig te laten doen verdwijnen. Daarna zullen zij ongetwijfeld het welkomstdansje nog even doornemen, elkaar door het stof rollen om het gebrek aan sanitair geloofwaardig te doen overkomen, elkaar nog even wijzen op vergeten hippe horloges, om daarna geduldig te wachten op naïevelingen die de locatie bezoeken zoals het reisplan hen voorschrijft. Uiteraard mag het winkeltje met de handgemaakte souvenirs en ansichtkaarten niet ontbreken. Ondanks dat we het bewijs van het bestaan ervan niet hebben kunnen vinden ben ik er van overtuigd, dat een stalletje met broodje Unox het geheel compleet maakt. Uiteraard mag je alleen op gezette tijden naar binnen. Je zult als werknemer maar geconfronteerd worden met een bezoeker, terwijl je je juist nog met 1 been uit je Levi`s jeans probeert te worstelen.
Dit vooruitzicht deed ons besluiten af te wijken van ons reisplan. Helaas bleek Peter niet bestand tegen impulsieve ingevingen, waardoor afwijken van de gemaakte plannen niet bespreekbaar was. Nee, een dagje luieren in de lodge is ondenkbaar. Nee, er is geen alternatief en nee, gewoon zoals elke dag vroeg in de ochtend op safari gaan heeft al helemaal geen zin. Ik vermoed, dat alle dieren in het reservaat een dagje vrij hadden ingepland aangezien die ook wel weten wanneer het Masai-bezoekdag is.
Wij naar bed, een beetje nukkig door het vooruitzicht op het verplichte nummer van de volgende dag.
Soms, heel soms, blijkt Johan Cruijff gelijk te hebben en heeft ieder nadeel echt zijn voordeel.
Ergens midden in de nacht werd ik wakker van een onbestendig gevoel van misselijkheid. Ik worstelde me door de klamboe (ze zien er knus en romantisch uit maar wat een ondingen als je snel je bed uit wilt!), ging op de tast op zoek naar slippers (nooit op blote voeten door je donkere tent!), klopte ze af bij wijze van controle op eventuele schorpioenen, die graag in schoenen en slippers logeren, maar het niet schijnen te waarderen wanneer ze in contact dreigen te komen met jouw tenen en begaf me op de tast naar de badkamer. Fijn, een badkamer in je tent trouwens, maar dat terzijde. Op het moment dat ik een lampje aandeed en overal sterretjes en zwarte vlekken zag viel het denkbeeldige kwartje. Nog nooit heb ik bijna hardop staan juichen om een opkomende aanval van migraine, maar daar, op dat moment, heb ik een uitzondering gemaakt, inclusief klein vreugdedansje.
Tent uit, op zoek naar de nachtbrakers van de bewaking, die het boerende nijlpaard in ieder geval op veilige afstand van je tent proberen te houden. Nu nog geen felle zon die mijn hoofd kan doen exploderen en nu nog genoeg bij kennis om hen te vragen Peter bij het ontbijt door te geven, dat onze plannen voor die ochtend helaas niet konden doorgaan.
Terg naar de tent, op de tast terug naar bed, slippers uit, weer in gevecht met de klamboe, een half wakker geworden Petra de situatie uitleggend, die met een wel heel tevreden gezicht weer in slaap viel. Ik zou gezworen hebben dat ik, vlak voordat ik het licht uit deed, op haar voorhoofd de tekst “Hoera, uitslaapdag”heb zien staan.
Ver in de middag kwam ik weer een beetje bij kennis en ontdekte ik Petra in het bed naast dat van mij. Peter had de boodschap niet geheel begrepen en bleek `s morgens vroeg een bezoekje aan onze tent te hebben gebracht voor een verklaring voor ons onze afwezigheid aan het ontbijt. De situatie bleek voor hem gelukkig aanleiding zich neer te leggen bij een vrije dag.
Het leven van Petra in een rolstoel kent zo zijn nadelen, maar in dit geval toch ook zeker voordelen. Iedereen in de lodge vond het bijzonder sneu, dat Petra door mij haar bed niet uit kon. Ondanks gebrek aan enige ervaring was iedereen graag bereid haar te helpen. Petra heeft echter het aanbod afgeslagen en met een overtuigend teleurgesteld gezicht haar betoog gehouden. Ze kon mij onmogelijk alleen kon laten in deze situatie en ondanks dat zij zich zo had verheugd op de komende dag zag zij geen andere mogelijkheid dan ook maar de hele dag in bed te blijven om mij vanaf die plek in de gaten te houden. Of zij daadwerkelijk naar mij heeft liggen staren of dat zij zelf gewoon in een heel diep uitslaapcoma is beland vertelt het verhaal niet, maar dat laat zich raden.
 Uitgeslapen, bijgetrokken, uitgerust schoven wij die avond als herboren aan voor het diner in de lodge. Een ervaring en nog meer stof voor nachtelijke gesprekken en lachbuien rijker.
Wie ooit voor een kaskraker op zoek is naar een rolstoelgebonden, fantastische actrice hoeft niet ver te zoeken. Bel me, ik ken de beste.
Ik ben ondertussen op zoek naar de meest fantastische galajurk voor de rode loper.
Tot snel, bij de uitreiking van de gouden kalveren!



That`s nature...

14:47, 24/10/2012 .. 0 comments .. 0 trackbacks .. Link
Zoals vele anderen zag ik deze week het vertederende filmpje voorbij komen over de redding van een baby olifant uit een diepe kuil in Amboseli National Parc, Kenia.
Het filmpje ontroerde mij en bracht me terug naar eerder dit jaar.
Daar, op die plek, daar waren wij, twee vriendinnetjes op avontuur in een jeep met chauffeur, op zoek naar charmante giraffen, stoere olifanten,brutale apen en brullende leeuwen.
Tijdens een van onze ritten door het wonderlijke landschap, aan het einde van de dag, vlak voor zonsondergang, was ze ineens daar, rechts van de auto, een nijlpaarden moeder, rustig wandelend van de ene naar de andere modderige, drassige waterpoel. Het was niet voor het eerst, dat wij een nijlpaard troffen, maar in een dergelijke omgeving denk je werkelijk iedere minuut van de dag, dat dit toch echt een nog mooiere foto zal opleveren dan de 362 foto`s die je al hebt en dus stop je toch weer de auto, ga je weer driftig op zoek naar de camera en wacht je geduldig op dat ene ultieme moment.
Waren we maar doorgereden, hadden we maar geroepen, dat we echt genoeg nijlpaarden op foto hadden vastgelegd, dan hadden we van niets hoeven zien van de daarop volgende droevige gebeurtenis en zou ik nu niet bij het zien van het filmpje over de olifant snotterend vanwege de herinnering op de bank zitten.
Onze chauffeur wees ons ineens op het te schattige mini nijlpaard aan de andere kant van de auto. Waar moeder zonder omkijken steeds verder rechts van ons af liep, zagen wij de jonge nakomeling in rap tempo naief de wijde wereld verkennend totaal de tegenovergestelde richting lopen. Wij hadden de hierna volgende uitleg van onze reisgenoot liever niet gehoord, maar er was geen ontkomen aan het praatgrage type.
Deze beste man vertelde ons lachend, dat volwassen nijlpaarden feilloos weten waar water is en dat zij ervoor zorgen dat de soms noodzakelijke wandeling van water naar water nooit lang is. Nijlpaarden schijnen een teer huidje te hebben, dat bijzonder gevoelig is voor felle zon en uitdroging, iets dat ons "witjes"toch bekend voor moest komen (hoezo, ben ik weer niet bruin genoeg geworden?) Zo`n nijlpaard vindt dat maar niks, een uurtje in de zon.Sterker nog, die overleeft dat niet. De conclusie was hartverscheurend: domme baby Hippo, die nog veel moest leren van zijn moeder en dus vooral had moeten volgen liep zijn eigen dood tegemoet en binnen een uurtje of 2 zou het absoluut gedaan zijn met het arme ukkie!
Wij hadden het bedacht: wij zouden met de jeep gewoon baby Hippo op gepaste afstand en zonder veroorzaking van stress een beetje moeders kant op dwingen. Daar kwam niks van in, zo sprak onze chauffeur bijna vrolijk, want zulke “foutjes”gebeuren gewoon…..”that`s nature ladies!”
Daarbij, we mogen niet van de paden af en dus kansloos idee.
We hadden er eerder een lange achtervolging op zitten op iets dat leek op een luipaard, dat overduidelijk geen enkele behoefte voelde om voor publiek te poseren en waar we uiteindelijk dan ook alleen een klein stukje staart van hebben mogen zien. Aangezien onze chauffeur een nogal buitensporige obsessie voor luipaarden had bleef dit ritje niet beperkt tot aangelegde paden, maar hobbelden wij in razend tempo lekker dwars door het hoge gras en door de ene na de andere rivierbedding. Dat kan een jeep tenslotte prima hebben en ach, die paar keer met je hoofd door het dak is het hartstikke waard toch?
Dit keer werden de regels gehanteerd. We hebben geklaagd, gehuild, gesmeekt met irritante piepstem, het hielp niets. We hebben vervolgens geprobeerd onze chauffeur te knevelen en een plaatsje achter het stuur te bemachtigen (niet dat wij met die jeep vooruit waren gekomen maar het idee was fantastisch), hij bleek zo sterk (als een nijlpaard) dat er geen beginnen aan was.
We zijn terug gereden naar onze lodge, de vriendinnetjes achterin, armen over elkaar, met gezichten op onweer en tranen in de ogen bij wijze van statement. Het maakte bepaald geen indruk op onze nuchtere, akelige, op dat moment gehate reisgenoot.
De volgende dag vroeg op voor een volgende rit door de wondere wereld die Kenia heet. Open ramen en open dak voor de nodige verkoeling. Ergens onderweg zagen wij in onze ooghoeken iets voorbij flitsen en hoorden wij een harde “plok” achter ons. Bij het zien van de veroorzaker van het geluid bedacht ik me, dat ik nooit meer ophef zou maken over lullige kleine beetjes in de lodge.
IN de auto, tegen de achterwand, zat een sprinkhaan. Nee, niet zo`n grappig, klein, groen gevalletje zoals we in Nederland geregeld zien, maar een in onze ogen enorm groot, levensgroot, beangstigend wezen. De gedachte aan de mogelijkheid dat dit gevaarte zich zou bewegen en erger nog, zou kunnen springen, zorgde in ieder geval bij mij voor een vlaag van misselijkheid en  totale paniek. In mijn hoofd riep een akelige stem het eerder gehoorde “that`s nature”, wat de paniek zo groot maakte, dat ik het in een vlaag van verstandsverbijstering op een gillen en schreeuwen heb gezet, terwijl ik ondertussen uit vreemde reflex in 1 sprong al bijna over de voorstoelen van de jeep lag. Niet echt charmant, maar met een gevaar van dit formaat toch vooral niet belangrijk.
Blijkbaar maakte het oorverdovende gillen en schreeuwen een verpletterende indruk op onze chauffeur. Binnen een paar seconden stonden we stil, was er een handdoek gevonden, kroop de wat mij betreft nu ineens stoerste man op aarde over de stoelen naar achteren om de griezel voorzichtig te vangen en buiten vrij te laten. De schat, mijn held!
"Kijk", dacht ik, "schreeuwen en gillen heeft een ander effect dan mokken en tranende ogen".
Sinds die dag, sinds dat moment spookt de vraag nog door mijn hoofd: Had ik moeten gillen en schreeuwen en me over de voorstoelen moeten gooien bij de aanblik op baby hippo? Had ik daarmee een leventje kunnen redden en met een gerust hart kunnen slapen?
Ben je in Kenia, in Amboseli, tref je op de vlakte een eenzaam klein karkas van een baby nijlpaard?
Sta even stil, schreeuw,gil, denk aan dat onnozele kind dat niet alles heeft gegeven om een drama te voorkomen, dat de verkeerde keuzes maakte en de juiste tactiek niet wist in te zetten op een cruciaal moment,pink die traan weg….en bedenk……”that`s nature”………….



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Geitenhaar en de grote verschijntruc
Berichtjes waar ik niets mee kan!
Een bezoekje aan de Masai en gouden kalveren
That`s nature...

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer