Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Maschal en Anne op reis

Weer thuis

19:40, 25/3/2008 .. 0 comments .. Link
Tsja helaas,

Het zit er op, het is over. We kozen ervoor om wat eerder naar huis te komen vanwege de erg volle vluchten de komende dagen. Gisteravond gearriveerd, in de sneeuw!! Vandaag alle spullen opgeruimd, de foto's op de computer, post sorteren en lezen, wasjes draaien en hierna nog een paar dagen relaxen. Enne volgende week weer aan de slag. Oe, wat was het gaaf allemaal. We zijn echt superblij dat we dit konden doen en gedaan hebben.

Doei Mas en Anne


Reis 2008, Filipijnen en Hong Kong

09:26, 11/3/2008 .. 0 comments .. Link

Hong Kong, 23 maart 2008
 
Drie dagen Hong Kong zitten erop - en daarmee zijn eigenlijk ook bijna drie maanden voorbij. Vrijdag en zaterdag hebben we hier door de stad gestruind. Souveniers en cadeautjes gekocht en leuke dingen bekeken, lekker gegeten, ga zo maar door. Vandaag zijn we een dagje in Macau geweest. Dat was nog een heel gedoe - maar dat hadden we van te voren wel kunnen bedenken. Op een feestdag de landsgrenzen passeren.....veel wachten op een paar stempels in het paspoort. Het was wel leuk te zien hoe anders Macau, met haar Portugese achtergrond, was. Na drie maanden gaan we morgen proberen om het vliegtuig naar huis te nemen. We kijken terug op drie geweldige maanden - we zijn echt blij dat we dit konden doen en ook gedaan hebben!

Hong Kong, goede vrijdag, 21 maart 2008
 
We zijn weer in een compleet andere wereld: Hong Kong. Een hele omslag weer na de Filipijnen. Alleen maar verschillen. De enige overeenkomst met Malapascua Island: als we het bed uit rollen, rollen we zo de zee in. Op Malapascua Island de tropische, blauwe, aan de voet van de rots. Hier de 'gewone' zee, vanaf de 29ste verdieping van het Ibis Hotel!
 
De laatste dag op Malapascua Island hebben we een heerlijk Filipijnse dag gehad. Eerst hebben we de hond van de mensen van de huisjes (in tegenstelling tot Brian en Grace op Bohol hadden we met deze mensen echt nul contact) uitgelaten. De hond stond al anderhalve dag aan een ketting en kreeg af en toe een hap oude rijst toegeworpen en verder werd er helemaal geen aandacht aan gegeven. Dat konden we echt niet aanzien, dus hebben we hem losgemaakt en zijn we ermee gaan zwemmen. Je had het beest moeten zien! Echt geweldig! Daarna moesten we hem wel weer vastzetten helaas, maar daarover later meer.
 
Daarna zijn we naar de punt van het eiland gelopen. Het mooie aan het eiland is dat je vanaf de toeristisch kuststrook zo het echte dropsleven in loopt. Een armoedige toestand met echt weinig waar ze van moeten rondkomen. Je ziet er kookpotten op vuurtjes van hout, varkens die rollen in de modder, varkens die inmiddels aan het spit hangen, heel veel kleine kinderen, vissen die te drogen liggen, loslopende honden en heel veel hanen op stok. Bij de plaatselijke school hebben we een flinke hoeveelheid pennen gebracht. De juf was er zienderogen blij mee. Vier schooljongens wezen ons de weg naar de vuurtoren en ook zij waren heel blij met een balpen! In het dorp hebben we nog een potje gebadmintond met een paar locale jongens en meiden. Iedereen vond het erg gezellig, inclusief wijzelf!
 
In de avond kwamen we bij het eten in contact met een duitser die hier al 5 maanden zat voor zijn afstudeerproject. Hij wist ons een hoop over de Filipijnen te vertellen. Dat er bijvoorbeeld met de hanengevechten enorm veel geld te verdienen is, dus dat er daarom ook zoveel hanen worden gehouden. En al dat soort dingen meer.
 
De volgende ochtend moesten we weer weg. Maar niet voordat we weer even met de hong gingen zwemmen. Hij was weer dolblij natuurlijk. En omdat we het gewoon zielig vonden om hem weer vast te binden hebben we hem gewoon vrolijk de vrijheid in laten lopen. Daarna hebben we de rugzakken opgedaan en zijn we met het bootje weggevaren van het eiland. We hebben er flink om gelachen en vragen ons steeds af hoe het met 'snuf' is! Hopen dat zijn vrijheid een poosje heeft geduurd. Hij zal wel weer op zijn oude plek vastgebonden worden, maar beter een uur vrijheid dan geen.
 
Na het bootje weer de bus naar Cebu City genomen. Ruim vier uur van hobbelen en zweten verder kwamen we daar aan. Met een taxi naar een hotel vlakbij het vliegveld gegaan - handig voor de vlucht naar Manila de volgende ochtend vroeg. In het hotel hadden we de 'standaard' kamer genomen. Je mag dan verwachten dat je een doodnormale kamer hebt, prima zonder fratsen. Maar helaas. We hadden een rookhok met uitzicht op een vuilnisbelt. Gelukkig ging de airco stuk en werden we geupgrade naar een betere kamer. Heel maf hoor dat je een 'standaard' kamer zo aan kunt bieden.
 
De Filipijnen waren heerlijk. Vooral voor het tropische op de eilanden is het goed toeven. Er staat wel een hoop armoede tegenover. En een ander fenomeen waar we hier heel erg van onder de indruk waren was de prostitutie. Je ziet hier echt heel veel westerse mannen met een filipijnse vrouw of soms nog maar meisje rondlopen. Die pikken ze in Cebu of Manila op en dan gaan ze op een eiland vakantie houden. De Filipijnen kent ongeveer 600.000 vrouwen die in de prostitutie werken. En dat terwijl prostitutie verboden is. Maar niemand doet er iets aan, want het is een hele economie, een hele markt an sich. Hotels, restaurants, bars, en de dames en pooiers zelf natuurlijk, alles verdient eraan. Maar het is echt walgelijk om te zien wat die westerse mannen hier in stand houden.
 
Gisteren zijn we vervolgens van Cebu naar Manila gevlogen met een geboekt ticket. In Manila was het een stuk lastiger om een stoel naar Hong Kong te vinden. Bij Cathay Pacific lukte het de eerste twee vluchten niet - er was een hoop paas-drukte. We stonden al een beetje te zenuwen, want we hadden echt geen zin om nog langer in Manila te blijven. Gelukkig konden we met de vlucht van 3 uur met Philippines Arilines wel mee - we hadden inmiddels een kleine 5 uur gewacht.....tja, je moet er wat voor over hebben......-
 
Tegen half zeven waren we hier in het Ibis Hotel in Hong Kong. We hebben een geweldig uitzicht over de baai waar bootjes, schepen en veerboten af en aan varen. Het weer is zo'n graadje of 20, heel lekker. Het is wel bewolkt of mistig. In deze tijd van het jaar is het hier vaker wat mistig. Hopen dat de zon nog komt vandaag. Het Ibis is de goedkoopste optie om hier in de stad te logeren. Het is dat ook een kippenhok, maar het hok is netjes, schoon en heeft alles slim ingebouwd wat we nodig hebben, inclusief een koelkastje en koffiezetter, dus vanochtend lekker op de kamer kunnen ontbijten.
 
Vanochtend zijn we met de metro naar Central gegaan. Daar hebben we nu lekker rondgesnuffeld - het is hier hartstikke leuk met allemaal leuke winkeltjes, tempeltjes etc. Heel veel groenten en fruit op de markt. Heel vreemd dat hier zo'n 2 uur vliegen vandaan op de Filipijnen zoveel armoede moet zijn. Dat blijft je verbazen als je reist. Waarom er armoede moet zijn in de wereld.

Filipijnen, Malapascua Island, 17 maart 2008

Op maandagochtend 15 maart vertrokken we om 8 uur in de ochtend met de tricycle van Elmer weer richting de ferry. Na een ritje van twee uur over water waren we snel in Cebu City. Uiteindelijk vonden we een gepaste bus naar Maya, het plaatsje waar de boot naar Malapascua zou vertrekken. De busrit was ronduit chaotisch, snel, heet en alles behalve zoals we gewend waren in Zuid Amerika, echt Aziatisch weer. Maar na vier uur kwamen we nog net op tijd aan bij de boot naar het eiland. Nou ja boot..... een soort roeiboot met een motor. De overtocht was niet echt relaxed, half in de schemer voeren we een onweersbui in en Malapascua tegemoet.

Gelukkig kwamen we veilig aan en vonden we snel een huis op het strand... Daarna snel wat eten en naar bed. De volgende ochtend zagen we waar we beland. Ongeveer op de vloedlijn op een hagelwit strand, helaas werd de idylle verstoord door alle lokroepen om snorkeltochten, massage, sarongs, icecream net zolang tot we dit beu waren. We verkasten naar ons huidige geweldige plekkie aan de rand van de drukte op een rotspunt aan de zonsondergangkant van het eiland. Ach wat vervelend. Eigenlijk doen we niets meer hier behalve snorkelen, boottochtjes, wandeltocht over het eiland, eten, biertje. He wat vervelend.

Morgen nog zo'n dag en overmorgen gaan we weer een stukkie terug, naar Hongkong via Cebu. Nog een paar dagen in de grote stad en dan, tsja....


Filipijnen, Bohol, vrijdag 14 maart 2008


Eigenlijk wilden we twee dagen geleden al weer vertrekken naar een ander eiland, maar het is nog niet gelukt om hier we te komen. Zelfs morgen zal het moeilijk worden om verder te gaan. We genieten gewoon erg van een bounty island, lekker zwemmen, snorkelen, rondkijken op dit eiland.
We hebben een leuk onderkomen bij een filipijns gezinnetje en het is leuk om de verhalen te horen en meer over het land en hoe het er aan toe gaat. Gisteren hebben we de hele dag gesnorkeld en laat in de middag hebben we een brommertje genomen naar Panglao village, hier 5 kilometer vandaan. Een mooi dorpje met een beetje een Spaans uiterlijk, niet vreemd met de geschiedenis. Vandaag hebben we zelf een motorfiets gepingeld en zijn lekker het hele eiland over gereden - veel plattelandsgebeuren gezien - veel armoedige omstandigheden, maar aan de andere kant: met een varken, een paar kippen op stok, een klein winkeltje of wat land waar je wat op kunt verbouwen, of een boot kom je toch nog een eind. Het zag er in ieder geval 'beter'  uit dan in de stad - daar zien mensen er angstig uit, leven ze in vuiligheid, onveiligheid en luchtvervuiling, dat is ook niets.
Na de brommertocht hebben we een bootje geregeld die ons voor een uurtje naar het koraalrif peddelde. Daar konden we nog even genieten van pachtig koraal - soms herstellende, soms al heel mooi. Geen vissen - al allemaal opgevist.
Morgen gaan we dan toch echt verkassen, terug met Elmer naar de ferry - daar de overtocht naar Cebu, daarna een ritje van een uur of vier naar het noorden van Cebu en dan een oversteek naar Malapascua Island - daar zullen we de hele dag zoet mee zijn denken we. Malapascuo island is een eiland van twee bij een kilometer, eens kijken hoe lang we het daar volhouden :-)



Filipijnen, Bohol, woensdag, 12 maart 2008

 
Afgelopen zondag zijn we van Japan, Osaka naar Manila gevlogen. De laatste avond in Osaka hebben we met onze laatste yennen nog even ergens gegeten. Na alle noodle soepjes en sushi wilden we ook nog wel even de echte japanse keuken uitproberen. We zijn op aanraden van het hostel (een superhostel...het zusje van het hostel waar we in Hiroshima logeerden) een klein restaurantje ingegaan - geen engelse vertaling, geen plaatjes, alles in het Japans lieten we met handen en voeten weten dat we de 'keuze van de kok' wilden (met het risico dat ons laatste budget ver overschreden zou worden, maar ach, je bent per slot van rekening niet vaak in Japan....en met onze budgetovernachtingen hadden we nog wel wat te goed....). We kregen een supermaal! En het werd voor onze neus bereid. Alle gangetjes smaakten weer even zalig. Dat was een heerlijke Japan afsluiter!
 
's ochtends vroeg, zondag dus, arriveerden we rond twee uur op Manila (4 uur vliegen) waar we tickets naar Cebu, een eiland 500 kilometer ten zuiden van Manila hebben gekocht (1 uur vliegen). Die vlucht ging tegen 18.00 uur. Rond 20.00 uur waren we, heel moe van ineens weer een compleet andere wereld en ineens weer 30 graden, in een soort hotel in Cebu City. Een hele shock om ineens van een rijk land in een chaotisch en arm land te zijn - en eigenlijk niet eens zover van elkaar vandaan. 's avonds hebben we een paar sateetjes op straat gegeten en toen snel gaan slapen.

Maandagochtend de boot naar Bohol gepakt, zo'n 100 kilometer van Cebu vandaan. Een snelle overtocht van anderhalf uur. Op Bohol werden we belaagd met mannetjes die van alles wilden verkopen. Tja, ineens ben je weer een wandelende geldzak. Met een tricycle (een motorfietsje met zijspan) zijn we vervolgens naar Panglau-
eiland gereden - en toen we net gesetteld zaten in de zijspan (en onze rugzakken acherop gebonden) sprongen ook vrouw en kind van de bestuurder nog de fiets op, gezellig! Op Panglau-eiland zitten we nu en het is hier echt bounty! Het strand heet dan ook White & Alona beach. Gisteren gezommen en vandaag een snorkeltocht gemaakt. Met een bootje eerst wat dolfijnen spotten (dat ging er niet geheel eco-toerisisch aan toe, of te wel....het was meer dolfijnen opjagen helaas) en daarna door naar een eilandje om te snorkelen (het woord eiland zal hier nog vaak vloeien.....de filipijnen telt namelijk tegen de 7.000 eilanden....).
 
Het snorkelen gisteren was echt prachtig. Bij het punt waar het onder water van 1 meter naar 30 meter diepte gaat was prachtig koraal in allerlei kleuren en vormene en er waren honderden kleine kleurenvisjes - op een moment snorkelden we samen rond al die visjes en er zaten 3 nemo's bij! Een ervan beet in mijn vinger...
 
Afgelopen nacht prima geslapen in ons hutje (van jong gezinnetje met twee kindjes). We waren een beetje bang dat we vervelende dieren als spinnen en viervoeters zouden treffen - maar we hebben geen klamboe bij. Daarom kwamen we op het geniale idee om de binnentent op het bed op te zetten!! Zo hebben we heerlijk geslapen! Alleen een viervoeter, een hond kwam in de nacht onder het huis rommelen.
 
Vandaag hadden we 'James' besteld. Nee hoor de tricycle chauffeur, Elmer bood na de rit vanaf de boot al aan ons vandaag over het eiland Bohol te vervoeren in zijn driewieler. Vanochtend stond ie er hoor, stipt om tien uur in zijn mooiste outfit. Eerst zijn we bij de oudste e kerk van het eiland te kijken, op 12 km van Tagbilaran. Het was inderdaad een erg oud en mooi ding. Het is alleen  pijnlijk zichtbaar dat het geld ontbreekt om de kerk echt goed te behouden , zeker in dit  klimaat. Daarna stopten we tussen de rijstpaddies bij een plek waar een aantaL tarsiers gehouden worden. Tarsiers zijn een soort aapjes van max 11 cm groot. Erg grappig om te zien met kleine handjes, oortjes en enorme ogen voor zo'n klein beest. By the way ze zijn bedreigd en ze komen alleen op dit eiland voor.
Ze zeiden dat de beestjes door ze te voederen vrijwillig naar deze plek  terugkomen (ze zaten niet in een kooi en wel in een boom) Toch geloven we dat niet helemaal en denken we dat ze in de nacht gewoon in een kooi worden gestopt (als ze op pad willen)..... Net als de dolfijnen dus niet erg diervriendelijk maar voor het eigen gewin. ..... Daarna hebben we onszelf laten voeren op een riverboot (beetje vreselijk)..... en daarna de ook voor dit eiland typische Chocolatehills bezocht. Was een mooi landschap met mooie heuvels. Om half zes waren we weer thuis. Elmer had met deze dag een erg goede dag met een mooi inkomen, en wij ook. Het is toch leuk om de kleine  lokale ondernemers te steunen ipv de grote die toch al te veel geld hebben. Morgen doen we lekker een lange dag niets, alleen strandhangen.

Tot horens, groetjes!

 



Reis 2008, Hawaii, Japan

11:56, 22/2/2008 .. 0 comments .. Link

Nieuwe foto s van Hawai en Japan toegevoegd, zie my photoalbum, hier rechts

Osaka, Japan, 8 maart 2008

We zijn moe en voldaan van alle indrukken die we de afgelopen week hebben opgedaan in Japan! We beginnen eigenlijk net een beetje te wennen.....en helaas, morgenochtend vliegen we alweer weg uit dit land. Twee dagen geleden zijn we naar Kyoto vertrokken, weer met de shinkansen, de supersnelle trein. 400 kilometer in anderhalf uur. In Kyoto de tassen neergezet bij het hostel wat we hadden geboekt en een eerste glimp van Kyoto meegenomen. We besloten maar eens een Onsen uit te proberen. Een Onsen is een traditioneel Japans bad. Na een beetje zoeken vonden we de Onsen. Het telefoonnummer op de deur correspondeerde met het telefoonnummer (nummers zijn hier niet anders dan bij ons, dus geen gekke tekens...) wat in ons boekje stond, dus dat moest de Onsen zijn! Op geen andere manier hadden we het kunnen zien....allemaal Japans wat de pot schaft. Maar goed, even na half 3 gingen we lekker badderen. Gescheiden weliswaar, dus rond half 5 hadden we weer bij de ingang afgesproken. En het was zalig! Allemaal warme bubbelende badjes. Een hele hete sauna, een lekker koud bad, mmmm. En het ander dan badderen in een Nederlandse Thermen is dat de mensen hier met een teiltje met al hun toiletspullen erin (inclusief scheermes en scheerschuim) zich uitgebreid gaan zitten wassen. Heel apart om dat te zien. En wassen is dan nog heel lief gezegd. Het leek meer op schrobben en schuren. Na twee uurtjes badderen kwamen we elkaar rozig en warm weer tegen bij de ingang, lekker hoor!
Daarna zijn we onze bedjes even gaan uitzoeken in het hostel. Je krijgt een lakenpakket mee onder de arm en dan mag je je eigen bed opmaken. We lagen dit keer in een kamer met nog vier andere. Prima plek. Daar het eten wat we in de tussentijd hadden geshopt opgegeten....een salade gemaakt, wat sushi erbij, wat rijst met vlees en saus. Lekker. Leuk ook, omdat de hele `woonkamer` van het hostel dan vol zit met allemaal andere backpackers, dus je allemaal leuke verhalen hoort en tips uitwisselt. Die avond zijn we nog even de wijk Gion ingelopen. Een beetje een uitgaanswijk met een deels traditioneel karakter. Van hoerententen, sjieke restaurants tot traditonele huisjes - we keken er onze ogen uit. Zoveel uitgedoste mensen! Kyoto is overigens een veel aangenamere stad dan Tokyo - minder hoogbouw, veel meer groenplekken waar je tempels tegen komt (in Kyoto zijn 2000 tempels) en gewoon gezelliger.

De volgende hebben we een treintje gepakt naar Kuruma, bij elkaar een klein uurtje buiten Kyoto. Daar hebben we een tempelcomplex bezocht wat helemaal op een berg ligt. Het was behoorlijk klimmen, maar heerlijk om even buiten de stad te zijn en in de bossen. Het was er prachtig en rustig en we hebben er heerlijk gewandeld. Tussen de middag een lekker noodlesoupje gegeten - en even opwarmen intussen, want het is hier behoorlijk fris als de zon niet schijnt. Daarna weer terug gegaan naar ons hostel waar we even een bakkie thee dronken en waar we even naar Osaka airport hebben gebeld om te vragen of we ons ticket van Tokyo naar Manila kunnen gebruiken om van Osaka naar Manila te vliegen. En dat kan, dus daarom zijn we vanaf Kyoto niet weer twee uur terug gegaan naar Tokyo, maar slechts een klein half uurtje naar Osaka. Dat scheelt tijd en geld!

Gisteravond zijn we nog  even op stap gegaan. We hadden een leuk straatje gezien waar we wel een biertje wilden drinken. Eigenlijk meer een pijpenla-straatje, met aan weerszijnden barretjes. Iniminibarretjes, want een barretje bestond uit een schuifdeur, een kruk, de bar en de plek waar de barvrouw staat. Breder waren ze niet en elk barretje had slechts hooguit 8 krukken. We gingen op het geluid af van het laatste barretje, waar net een Japanner aan het karaoke-en was. We werden vriendelijk uitgenodigd om mee te doen, nou, en dat lieten we ons geen tweede keer zeggen! Na drie uur zingen als Barry White, Robbie Williams en Earth Wind and Fire rolden we lallend naar buiten. Het was erg grappig! Veel te veel bier gedronken - we werden steeds bijgeschonken en sake door elkaar. Het was schouwspel waar we met open ogen ingetuind zijn, want de twee zangers waren broers die erg close waren met de barvrouw - of te wel, het was dus een spel om ons een geweldige traditonele Japanse Karaoke mee te laten maken en ik moet zeggen....het was een geslaagd spel! Haha...en de rekening....tja....die loog er natuurlijk niet om, maar ja, het was leuk! De foto`s zeggen ook veel.....

Na deze avond gingen we de mand in en stonden vanochtend weer op. Vandaag zou nog de Kyoto Sightseeing dag worden. Nou ja dat wil zeggen dat we een aantal dingen uitgepikt hadden die we echt wilden zien. Je kunt in deze stad ongelogen wekenlang verschillende kastelen, tempels en musea bekijken. Helaas hebben we er wat weinig tijd voor om echt veel te bekijken. Gelukkig hebben we hiervoor al aardig wat tempels en kastelen gezien. In de ochtend na het ontbijt hebben we de trein genomen naar het zuiden van Kyoto. Hier gaan we het tempelcomplex van Fushimi Mari Taishi bekijken. Het speciale aan dit complex is dat het prachtig gelegen is op een heuval aan de zuidkant van Kyoto. Alle tempels in het gebied zijn met elkaar verbonden met paden door het bos. AL deze paden (2 km) zijn overspannen met Torii. kleurige roodoranje tempelbogen. Dit was erg mooi om de zien.

Daarna hebben we de trein en bus genomen helemaal naar de noordkant van de stad. Dit om zgn gouden tempel - Kinkaku Ji te bekijken. Voordat we naar het complex gingen hebben we lunch gehaald in een van de heerlijke pitesserie/boulangerie winkels hier in de stad. Dit is weer een culinaire geneugten in dit land. Het brood, taartjes en broodjes en alle vormen is fantastisch!  De tempel zelf was erg mooi. Helaas is het ook enorme toeristische attractie en kon je er over de hoofden lopen. Hmm dat haalt toch veel van de charme af. Na een korte blik hebben we de bus teruggenomen naar de markt.  De markt was geweldig. Niet enorm groot maar weer die varieteit aan etenswaren die je hier ziet.

Dat valt wel heel erg op hier in Japan. De steden an sich zijn niet heel erg mooi. Er zijn eigenlijk geen historische centra zoals in Europa. Oudbouw wordt vaak letterlijk overschaduwd door te grote en lelijke betonnen kolossen (zeker in de stadscentra). Maar de charme zit vaak in de details. Hoe dieper je graaft hoe meer je vindt. Dit geldt eigenlijk voor alles. De tempels en de tuinen eromheen, de restaurants, de barretjes, de winkels, de mensen.  Het eten in winkels en restaurants is mooi om  te zien, lekker om te ruiken en heeft een enorme varieteit, de mensen kennen veel gebruiken (de begroeting als je een winkel inkomt is hilarisch), op straat zie je veel details (het zebrapadgeluid heeft geen brom of een piep maar een muziekje). De tempels zijn mooi van buiten en nog veel mooier als je de details bekijkt. Omgangsvormen kennen veel details en beleefdheden. In de avond is de sfeer in de straatjes door de lichtjes en de rust op straat geweldig. Daarnaast de grote steden zijn hier leefbaar gehouden door een geweldig openbaar vervoersysteem (kunnen we in NL veel van leren!). Op straat, zelfs in Tokyo heerst daardoor vaak een serene rust, zeker in de achterafstraten. Heel bijzonder allemaal en vooral anders als in het westen (USA of Europa).

Anyway na de markt zijn we de tassen op gaan halen en op pad gegaan naar hier, Osaka. Morgen alweer nemen we (voorlopig) afscheid van Japan. We vonden het een geweldige ervaring om hier te mogen zijn al was het  marr voor een week. Wordt vervolgd vanuit onze eennalaatste bestemming, de Filipijnen. We gaan morgen hopelijk naar Manila en vandaar direct door naar Cebu. Cebu ligt op een van de Visayas eilanden (witte stranden, jungle en azurblauwe zee). Wordt vervolgd.
 

Hiroshima, Japan, 5 maart 2008

Vier dagen terug zijn we laat in Narita aangekomen. We vonden al vrij snel een gemakkelijk hotel vlak bij het station. De volgende dag vroeg hebben we snel ontbeten. Daarna zijn we naar het lokale tempelcomplex en park gelopen. Het is erg leuk om door de Japanse straatjes te lopen. Het valt op hoe rustig en relaxed het hier is. Verder is het alleen al door de mensen anders. Anders is het ook doordat alle borden en benamingen in het Japans zijn. Wat een overgang!

Bij de tempel zelf is het ook erg rustig. We lopen een beetje langs de tempels en door het park. Sommige bomen staan al in bloei, de zon schijnt, het is koud.  Wennen dus! In de middag nemen we de trein naar Tokyo. In Tokyo hebben we inmiddels een hostel geregeld. Na de zoektocht door de trein, metro en straten vinden we het uiteindelijk. Met wat hulp van een al aantal jaren verdwaalde Amerikaan, onze reisgids en wat gezond verstand en geduld lukt het best! In de avond verkennen we onze buurt Asakusa nog even, Het is een mooie traditionele buurt met wat tempels, veel winkeltjes, gokhallen (gekheid!), en veel eettenten. Leuk hoor. Bovenal overvalt de moeheid ons vrij vroeg. Hmm jetlag met een overgeslagen dag, apart!

Na een heerlijke nacht slapen (die `dorms` = met vier tot zes personen op een kamer doen het zo slecht nog niet) staan we fris weer op. Eerst bezoeken we de visveiling van Tokyo. En daar wordt een enorme hoeveelheid vis verhandeld! We hebben de echte veiling die om 5 uur s ochtends laten schieten....veel te vroeg....maar al het nawerk van versnijden, verpakken en verhandelen is heel mooi. Vissen en schelpdieren in allerlei soorten en maten. Na de markt bekijken we, steeds door weer een stuk met de metro te gaan, anders blijf je lopen, een aantal wijken van de stad. Hele moderne en oudere, met tempels. Kleine straatjes, grappige winkeltjes, een echte stadsdag. We lunchen hier en daar een noodlesoupje en genieten van de koude maar zonnige dag. Het nationaal museum is helaas dicht, dus tegen een uur of 18.00 uur zijn we weer thuis. We gaan na een broodje nog even naar een feestje van het hostel...ze bestaan namelijk 4 jaar, best grappig.

De volgende dag zijn we met de supersnelle `shinkansen` trein naar Hiroshima gegaan. Bijna 1.000 kilometer in 4 uur. Dat ging lekker snel! Dat mocht ook wel voor dat geld......Japan is niet goedkoop, al kun je het zelf zo duur maken als je wilt zijn we al wel achter gekomen (dat geldt vooral voor accomodatie en eten). In Hiroshima hebben we de tassen in het hostel wat we vooraf hadden gebeld gegooid. Weer even een kamer voor ons twee....en dit keer in traditionele Japanse sfeer; slapen op een futon een paar laagjes matrasjes....praktisch op de grond.....heel grappig. Daarna zijn we naar de Atomic Bomb memorial park gegaan. Op 8 augustus 1945 gooiden de Amerikanen de atoombom op Hiroshima. Het was indrukwekkend om het allemaal te bekijken, te horen en te zien.
Heel apart ook om eerst op Pearl Harbor op Hawai te zien wat de Japanners de Amerikanen in 1941 hebben aangedaan....en nu dit hier. Moe zijn we onze Japanse kamer ingevallen en hebben geslapen als een blok.

Vandaag zijn we lekker langzaam wakker geworden en opgestaan - een heerlijk ontbijtje gemaakt in de keuken van het hostel - en daarna op de tram gestapt, 45 minuten, richting het eiland Miyajima. Met een boottochtje van 10 minuten kwamen we daar aan om het tempelcomplex te bekijken. We werden al meteen verwelkomd door de loslopende herten - heel nieuwsgierig. Het hele tempelcomplex ligt in het water: floating shinto shrine gate en is een van Japans` bekendste sympbolen (en meest gefotografeerd natuurlijk!). Om een uur of 14.00 uur waren we daar weer van terug. We zijn toen even langs ons ` huis`  gegaan om een hostel te zoeken in Kyoto waar we morgen heen gaan (2 uur terug richting Tokyo), maar dat lukte voor geen meter. Een beetje kribbig naar elkaar (en dat is nog lief uitgedrukt) zijn we daarna toch nog naar het Hiroshima Kasteel gelopen om dat even te bekijken. Daarna in de stad wat gegeten en nu weer lekker thuis. Net wel een slaapplek in Kyoto gevonden - jammergenoeg twee bedden in een dorm,maar dat is volgens mij echt alles wat er in Kyoto over was - het is er erg druk!

Weetje: typen op het toetsenbord is eigenlijk hetzelfde als thuis. Alle toetsen melden gewoon ASDF etcetera en onder elke letter staat een Japans teken. Met een knop op het toetsenbord kun je van Japans naar ASDF overschakelen......tja.....dat weten we nu.....maar als je voor het eerst al die Japanse tekens op je toetsenbord krijgt schrik je wel even!!

Tot horens!

 

Japan, Tokio, zaterdag 1 maart 2008

 Aloha!

We zijn in Tokio en de eerste indruk: heel leuk!
Maar nog even terug naar Maui. Dinsdag zijn we naar de noordkust van Maui gereden, richting het plaatsje Hana, waar de andere ingang van het nationaal park was. De weg naar Hana was prachtig - echt een heel ander Maui dan de zuidkust. Geen resorts meer, maar eerst velden met suikerriet en daarna overlopend in regenwoud, prachtig groen en hier en daar verscholen een huis. Na vier uur kronkelen en stoppen en foto`s maken kwamen we bij de camping van het nationaal park aan we een nachtje gecampeerd hebben. Pal aan de rotskust (zwemmen absoluut gevaarlijk, je wordt er gelukkig goed voor gewaarschuwd), heel mooi. Er was geen douche en geen water op de camping - om dat op te lossen hebben we die avond de aardappelen in zeewater gekookt! En dat smaakte hartstikke goed! Om 9 uur was het doodstil en pikdonker op de camping en na weet ik veel hoeveel potjes yatzeeen zijn we toen ook maar gaan slapen! Onder een enorme sterrenhemel. Geslapen als een blok! De volgende ochtend hebben we alles weer ingepakt en zijn we een korte wandeling van 3 uur heen en weer naar een grote waterval gelopen in het nationaal park. Was een leuk wandelingetje, ook door het bamboebos met aan het einde die waterval waar we heerlijk onder gedoucht en in gezwommen hebben! Fris weer terug gelopen en in Hana een onderkomen gezocht. Een kleine studio (warm welkom door de Japanse gastheer en gastvrouw....voorproefje op Japan...er wonen overigens veel Japanners op Hawai - we kregen al meteen een heerlijk sappige ananas, lief hoor) met een hete douche (oe, lekker na 5 dagen koud en/of niet douchen!) en een klein keukentje en een paar gezellige Amerikanen als bovenburen. Zoals veel Amerikanen van het vaste land  die een beetje het geluk en de vrijheid zoeken op Hawai moesten ze hard werken voor hun vrijheid: ze waren tegelzetters. En na het werk gingen ze even helemaal los met bier en enorme herrie. Ze waren wel gezellig. Om 23.00 uur was het ineens muisstil. Tja, de volgende dag moest er weer gewerkt worden natuurlijk. Dat was ook zo met alle mannen op de camping bij Frank - daar was het ook om klokslag 22.00 uur stil omdat de electiciens, tegelzetters en metselaars de volgende dag weer aan de bak moesten. Nu weten we ook waarom je op de campings van de Hawaiiaanse overheid soms alleen van maandag tot donderdag of van dinsdag tot vrijdag mag kamperen (camping van Frank was particulier, dus daar was dat niet zo). Ze willen voorkomen dat `zwervers` er blijven plakken - ze vegen de boel dus eigenlijk aan.

Afijn, na dat nachtje in Hana zijn we weer rustig aan terug gereden. Nog even gestopt voor een duik en genoten van de surfboarders die echt heel gaat over de enorme golven zwierden. Het laatste nachtje op Maui konden we alleen maar op de camping bij Frank doen. Dat hadden we eigenlijk een beetje beloofd en het was leuk om weer even terug te zijn. Toen we `s avonds terug kwamen van een hapje eten stond er een lampje op de picknicktafel gereed. Frank had gewoon van die kleine dingen waar door je je helemaal thuis voelde! Dan weer een bak koffie, dan weer een biertje, echt super. We hebben best met pijn in ons hart afscheid genomen vanochtend. Niet zonder hem te bedanken voor zijn gastvrijheid en zijn gulheid en warm welkom. Zeker omdat hij zoveel positiviteit wist uit te stralen voor iemand die eigenlijk altijd pijn heeft door zijn handicap: twee kapotte knieen. We hebben ons luchtbed aan hem schonken. Kan hij het weer aan iemand anders uitlenen of geven.

Vanochtend dus van Maui naar Honolulu teruggevlogen. 8 minuten voordat de bali van de vlucht naar Tokyo zou sluiten checkten we daar in. We kregen stoelnummers en we konden meteen doorlopen het vliegtuig in. Dat was geweldig! We hadden het wel gehoopt, maar er ook rekening mee gehouden dat we nog een nachtje in Honolulu moesten blijven (natuurlijk ook niet vervelend....). De vlucht duurde 9 uur. We zouden eigenlijk om 18.00 uur op 29 februari aankomen in Tokyo, maar we zijn de datumgrens overgegaan, dus het is helaas nu al 1 maart. Prima vlucht en nu zijn we dus hier. Echt heel grappig! Met de metro zijn we net vanaf het vliegveld naar Narita gegaan - het vliegveld ligt ruim 65 km buiten de stad en Narita is een rustige voorstad waar we even gaan wennen. Net hebben we al even een rondje over straat gedaan en even een eettentje ingelopen voor een noodlesoep, lekker en leuk! Lezen kunnen we niets meer hier, menukaarten bestaan als je geluk hebt uit plaatjes....Het is echt een hele ervarig om hier te zijn! Ook de temperatuur: na ruim 8 weken in de warmte is het hier nu 12 graden. Daar hoeft dus niemand jaloers op te zijn!!

 Wordt vervolgd! Nu eerst slapen, we zijn moe!!

Hawai, Maui, maandag 25 februari 2008

Hallo hier zijn we weer. Nog steeds op Maui en nog steeds op onze prachtige camping. Die hadden we gelukkig snel gevonden nadat we het hostal hadden moeten verlaten (geen plek meer). De camping ligt aan de zuidkant van Maui. De camping wordt gerund door Frank. Een man in een rolstoel en een hart van goud voor alle campinggasten die hij mag. Verder rol je zo vanuit de tent de Pacific in en kun je over het rif heen de whales zien rollen, zwemmen, springen enzovoort. Daarvoor het rif waar je kunt snorkelen. Op de camping is een mix van met name mannen die hier werken en toeristen die hier overnachten. Heel gezellig tot 10 uur en daarna stil, wat een verademing na Chili.
 
Nadat we hier vrijdag aankwamen hebben we een Campinggaz fles gezocht en gevonden, lucky us. Daarna hebben we alvast een reisgids van Japan gekocht om voor te bereiden voor einde deze week. Verder vonden we die middag een aardig beachpark om lekker te zwemmen en te snorkelen. Overigens is deze kant (de westkant) stevig volgebouwd met hotel/condos en vinden wij minder aantrekkelijk.
 
Zaterdag zijn we in de ochtend naar de haven hier in de buurt gereden en hebben een boottocht met de Pacific Whale Foundation geboekt. We konde  meteen mee dus dat was mooi. Tijdens de tocht hebben we verschillende whales gezien op allerlei manieren. Helaas sprong er geen  een in de buurt van de boot. Eigenlijk is het leuk zo'n boottocht maar vaak zie je de whales hier net zo goed vanaf de kant. Toevallig was er die dag een telling van humpback walvissen. Ieder jaar worden er gelukkig meer geteld. De gemiddelde telling levert zo'n 800 waarnemingen van verschillende vissen op. De vissen komen hier in de winter om te paren, bevallen en te luilakken. Ze eten dan niet. In de zomer gaan ze naar de noordelijke oceanen om te eten. 
Na het walvissen kijken zijn we een stuk naar het Zuiden gereden waar we nog even lekker hebben gezwommen. 's avonds hebben we pannekoeken gebakken op de camping, een traditie die we in ere houden! Ook Frank vond ze erg lekker!
 
Zondag zijn we naar het nationaal park gereden, 3.000 meter hoogte. Gewapend met schoenen, jas, sjaal, handschoenen.....lekker fris daar boven. We troffen daar een prachtig vulkaanlandschap waar je eindeloos kunt wandelen. We hebben er een wandeling van drie uur gemaakt naar een krater - heel gaaf. Dan weer een prachtig uitzicht, dan weer loop je door de wolken. Toen we aan het eind van de middag weer op de camping waren zijn we nog even naar een pier gelopen een paar kilometer verder. En vanaf die pier hebben we de mooiste capriolen van een walvis gezien: hij sprong echt door de lucht en dat twee keer. Moet je voorstellen: een beest van tegen de 30 ton die door de zee springt....machtig! 'Thuis' heerlijk macaroni met gehakt gemaakt en van gesmuld!
 
Vandaag werden we wakker met een natte tent. Alles was klam geworden door het buitje van vannacht. Daarom alle wasgoed verzameld en in de wasmachine gegooid. Frank had nog wel wat waspoeder voor ons (tja...al die campinggasten laten van alles achter en dat deelt hij gemakkelijk weer uit.....waar kennen we dat toch van?). En ruim een uur later was de was schoon en droog, wat zalig! En het was niet zo'n straf om aan de oceaan in de zon op de was te moeten wachten.......dan is de was doen ineens weer leuk! Ik kan me vervelendere maandagochtenden voorstellen!!
 
Vandaag gaan we, als we klaar zijn met internetten, nog even zwemmen hier of daar. Morgen pakken we alles weer in en rijden we richting de noord/westkust van Maui. Daar is het tropisch regenwoud. Wel wat natter, maar het moet er prachtig zijn. We kijken ernaar uit!
 
tot horens!
 

Hawaii, Maui 22 februari 2008

We zijn op Hawaii! De vlucht afgelopen maandag op dinsdag ging prima. Eerst 11 uur naar LA, daarna nog 5 uur naar Ohau, het eiland waar alle internationale vluchten aankomen. We zijn twee nachten op Ohau gebleven. Autootje gehuurd, en pal aan het prachtige strand de tent opgezet. ‘s ochtends een duik genomen en we kwamen meteen een paar schildpadden tegen…..echt super! We hebben heerlijk een dagje op Ohau rondgereden. Bij prachtige stranden lekker gezwommen en bij een Tempel geweest, alvast een voorproefje op Japan. Gisteren hebben we de boel weer ingepakt en zijn we naar Pearl Harbor gereden. Dat was indrukwekkend – het verhaal van 7 december 1941, de aanval van de Japanners op Hawaii te horen. Eerst een film van een half uur en daarna naar de memorial – een sort modern schip wat bovenop de Arizona (het schip wat in 1941 met 1100 Amerikanen gezonken is) gebouwd is, heel mooi. Foto’s volgen hoop ik nog. ‘s middags hebben we de vlucht gepakt naar Maui, eiland op half uurtje vliegen  waar we nu zijn. We hebben een nachtje in een hostal geslapen, waar we nu nog even snel internetten, maar dat is de aankomende nacht vol, dus moeten we helaas verkassen – we gaan een camping zoeken nu…..maar eerst zwemmen! Trouwens…van Ohau naar Maui zagen we in zee een speeltuin aan walvissen. Hier vanaf de kust kun je ze gewoon zien. Gaan we straks doen…walvissen spotten. Alles is hier overigens enorm duur….ook  internetten, dus ik hou het kort!

 

Tot snel met meer verhalen van Hawaii!! Mas en Anne



Reis 2008, Zuid Amerika

21:47, 7/12/2007 .. 0 comments .. Link

Ons mailadres is: annekluijfhout@hotmail.com

antiago de Chili, 18 feburari 2008

  

Chili, Santiago, donderdag 14 februari 2008

Mendoza afgelopen maandag was niet heel interessant. We hebben er een dagje rondgewandeld en dingen geregeld – weinig cultuur, weinig oudheid (verwoest door verschillende aardbevingen), veel fastfood en ons onderkomen stimuleerde ons ook niet om langer te blijven (te veel herrie en op het tweede gezicht niet schoon). Dinsdag daarom de rugzakken ingepakt en in een kluis op het busstation gedaan. Van daaruit de bus naar Maipu, het wijngebied rond Mendoza gepakt. Bijna een uur later konden we vandaar uit een fiets huren om een aantal bodega´s te bezoeken. Zo gezegd zo gedaan. De fietstocht was niet bijster interessant (langs vrij drukke weg waar veel grote vrachtauto´s voorbij reden) maar de bodega bezoeken waren erg leuk! Eerst kwamen we bij wijnhuis Di Tomasso, een oud wijnhuis uit 1869 waar we een vriendelijk rondleiding kregen. De bodega was niet meer in gebruik, maar diende meer als museum. In een andere plaats werden de druiven van de 80 hectare in Maipu en de andere 120 hectare van andere ranken tot wijnmoes geslagen. En na de rondleiding kwam het proeven natuurlijk, erg leuk en lekker. Daarna natuurlijk met wat lamme benen doorgefiets naar een andere bodega. Dat was juist een hele andere. Echt een grote moderne fabriek. Leuk dat deze heel anders was. En afgesloten meteen bezoek aan een chocolade/zoetigheden fabriek en de bus weer terug naar Mendoza genomen. Een leuk ochtendje!
 
Terug op het busstation van Medoza hebben we de grote rugzakken weer opgepikt en de bus naar Uspallata genomen. Uspallata is een dorp in de Andes waar we twee nachtje hebben vertoefd. De busrit naar Uspallata was prachtig - van 700 meter Medoza naar 2.000 meter Uspallata. Prachtige ruige bergen met een kolkende rivier - niet blauw, maar bruin van het sediment. De eerste avond het wijntje wat we in de bodega hadden opgedaan lekker opgedronken en een hapje gekookt op het dakterras van het hostel. Een heel vriendelijk hostel. De volgende dag zagen we dat er een camping was in het dorp, maar we hadden geen zin om de boel na een nacht weer op te pakken en te verkassen voor een nachtje. We hebben het er gewoon even van genomen. Gisterochtend zijn we wezen raften - met een boot door die kolkende rivier - Maschal wilde dat zo graag! En het was grappig om te doen!
´s middags, na een siësta dutje nog een wandelingetje gemaakt het dorp uit - in nog geen kwartier lopen sta je midden tussen de grote bergen van de Andes, reuzachtig. Iedere keer weer krijg je zoveel meer gevoel van het land als je er gewoon door heen loopt, dus niet met een bus doorheen rijdt of erover heen vliegt, maar simpelweg erdoor heen loopt. Mooi! ´Thuis´ weer gekookt op het dakterras en de avond genoten van bier en een paar potjes yatzee.
 
Vanochtend om 10.30 de bus gepakt naar Santiago. Dat was nog even spannend omdat de doorgaande bussen van Mendoza naar Santiago normaal niet stoppen tussendoor - maar de aantekening die ze hadden gemaakt bij het kopen van het kaartje in Mendoza bleek zijn vruchten af te werpen. Het kwam helemaal op zijn pootjes terecht - en de busrit was weer prachtig natuurlijk. Die Andes hebben we op 11 januari, toen we in Santiago tussenstopten om verder naar het Zuiden, Patagonië te vliegen gezien vanuit het vliegtuig en vandaag hebben we de Andes als een film vanuit de bus kunnen bewonderen. Geen begroeiing, alleen maar ruigheid. Tot de pas/grens met Chili ging het geleidelijk omhoog - tot 4.000 meter (waarbij de hoge toppen van ruim 6.500 meter nog ver daarboven waren!) en daarna ging het heel rap naar beneden zigzaggend. De grenscontrole nam dit keer 2 uur in beslag, dat mag vrij vlot genoemd worden. In Chili mag je geen fruit/groente of zuivel invoeren. Twee Fransen hadden een paar sinaasappels vergeten op te eten en die werden dus even streng toegesproken. Kort daarop bedachten we zelf (we hadden net over die Fransen geklaagd) dat we nog drie wortelen en twee gekookte eieren in de tas hadden zitten....dom. Gelukkig mochten we weer met de bus verder (maar zonder eitjes en peen natuurlijk).
 
Meer en meer het dal in richting Santiago kwamen we langs veel fruitbomen. Druiven, perzikken, meloenen - fruit hier in overvloed! Allemaal geirrigeerd overigens, anders zou er niets groeien. We kunnen niet wachten om morgen de grote fruitmarkt hier in de stad te bezoeken, jummie!
We hadden in Uspallata al even een hostel opgebeld om te vragen of ze plek hadden en dat hadden ze. Het is dan natuurlijk altijd even afwachten wat het precies is. En dit keer hebben we echt raak geschoten. We waren er net na 16.00 uur - (of eigenlijk 17.00 uur, het is hier een uur later). In de prachtige oude stad, in een rustige straat hebben we een kamer met douche en wc - heel mooi met hoog plafond en van die grote deuren. Hier gaan we het wel even uithouden. We zijn net even naar het centrale plein gelopen, plaza de Armas en hebben een doos gekocht bij het postkantoor - die we vol souveniers naar huis gaan sturen. 
 
En we gaan zo even een hapje eten - de helft van onze vakantie vieren (het is voorbij gevlogen!) en een glaasje drinken op de liefde!


5.800 per bus
1.500 per auto
1.500 per boot
15.200 per vliegtuig

Eetweetjes
In Brazilië waren we helemaal verzot op de mango´s die daar in overvloeg waren. In Chili zijn het de palta´s, of te wel de avocado´s die overheersen, zo zacht als boter, mmmm. Lekker in een broodje kaas of in de salade. Uit eten gaan in Chili en Argentinië is niet echt heel bijzonder - het is meestal een stuk (heel lekker) vlees (parilla als het van de grill komt) met friet en salade. Overal kun je pizza en pasta krijgen. Geen rijstgerechten. Wel veel vis en, allerlei schelpdieren natuurlijk. Een locale specialiteit van Chili is de soep: de cazuela de vacuna - bouillon met een groot stuk draadjesvlees erin, een gekookte aardappel en een groot stuk mais. Smullen!

Argentinië, Mendoza, maandag 11 februari 2008

De laatste dag in Bariloche was echt nog een heerlijke middag en avond. We hadden wat boodschappen gedaan en tussen alle andere nationaliteiten hebben we lekker gekookt en gegeten. Heel gezellig. Mensen van allerlei pluimage, met allerlei reisdoelen en van allerlei leeftijd. Zo heb je alleenreizenden, koppels, alleenreizenden die (tijdelijk) een koppel zijn geworden, twee nichtjes van 61 en 63 en ga maar door. Grappig. Na het eten ben ik (Anne) met drie Israeliërs op de bank blijven hangen - mijn keel was sinds die dag weer beter geworden en een beetje rust om hem ook zo te houden kon geen kwaad - en Mas ging met een Engelsman en een Australiër de kroeg in. Die Israëliers die gaan allemaal met 18 jaar het leger in voor drie jaar. Daarna krijgen ze een leuke duit mee en dan gaan de meesten dus reizen. Na het reizen gaan ze dan studeren en trouwen en eventueel kinderen krijgen tijdens het studeren is heel normaal. Het leger in is een hele prestige-dat is echt een plicht die ze maar al te graag nakomen en begrijpelijk met de achtergrond van Israël natuurlijk. Als je het leger om wat voor reden niet in bent geweest ben je echt minder en zelfs kansen op de banenmarkt zijn minder. Mas kwam in de nacht ook zijn bedje in geklauterd - we sliepen namelijk allebei boven in een stapelbed op een kamer van 6 - ook wel eens grappig, met de hoofden tegen elkaar!
Zaterdag hebben we de bus gepakt naar San Martin de Los Andes, 200 km boven Bariloche. Dat ging niet echt heel vlot. 5 in plaats van 4 uur later waren we er. Onderweg hadden we nog een flinke politiecontrole die de boel ophield. In San Martin, waar niet zoveel te beleven viel gingen we weer eens voor de camping. Toen we met de bus bij de camping aankwamen wilden we eigenlijk wel weer omkeren - de tentjes stonden letterlijk aan de drukke straat en in het stof.....en we kunnen geen stof meer zien! Maar ach, we dachten....we gaan gewoon even checken of ze nog iets anders hadden....huisje ofzo. En jawel hoor.....ze hadden een caravan voor ons! Een caravan van 2 bij 3 meter - we pasten er net in! Het zag er niet fraai uit, maar het was ook wel weer grappig, dus hebben we het gewoon maar gedaan, geen zin om weer op te zoek te gaan naar iets anders. ´s avonds bij het caravannetje lekker gekookt - en de volgende ochtend lekker nog even aan het water in San Martin gezeten en van de zon genoten, voordat we de bus naar Neuquen in zouden gaan. Overigens kregen we de indruk dat de Argentijnse campings niet van die partycampings zijn - het was er de hele avond mooi rustig. Die bus vertrok om 14.00 en ongeveer 500 km Noordelijker kwamen we om 20.00 uur aan. We reden door een prachtig steppe-achtig gebied. Droog en dor met hier en daar een meer, een stroompje, een koe of een paard. We hadden een uurtje in Neuquen om even op te frissen....de volgende bus stond al weer gereed.....nog 11 uur door naar hier, naar Mendoza. De bus was echt superdelux, met avondeten en een ontbijt aan boord en deze rit zaten we voorin, bovenin, dus hadden een machtig uitzicht. Vanochtend zijn we dus hier om 8 uur aangekomen. Mendoza ligt op hoogte Santago. Hier willen we morgen een fiets/wijn tochtje maken - want deze streek is echt een wijnstreek. Ook willen we wat richting Santigo doorschuiven, naar de Andes-bergen die hier niet ver vandaan liggen - kijken of we daar nog even een wandelingetje kunnen maken. Het is weer even zoeken en zoeken hier....in Bariloche was het zo leuk...daar hebben we stiekem wel een beetje heimwee naar....maar ja, dat hoort ook bij het reizen!
Ciao

Argentinie, Bariloche, vrijdag 8 februari 2008

Dinsdagmorgen hadden we ons plan weer helemaal klaar, gestoomd onder het genot van een biertje en wat eten. Eerst zijn we in morgen verkast naar een Hostal ipv ons wat duurdere en nogal onpersoonlijke eerste onderkomen. Daarna zijn we op bezoek geweest bij doctor Vauk om naar Annes pijnlijke keel te laten kijken. (Gelukkig) bleek er niets aan de hand en moet het gewoon beter worden. Daarna hebben we alle zaken geregeld voor ons bezoek aan Refugio Meiling in het Parque National Nahuel Huapi. Morgenochtend vertrekken we met een busje rond half negen, Daarna volgt een wandeling van 15 km vanuit het dal naar de Refugio tussen de Glaciers van Montana Tornadour, een hoogteverschil van ruim 1100 meter. Overigens zijn de bergen hier niet zo hoog, tot 3500 meter maximal. Dit is heel anders dan noordelijker bij Santiago en daarboven (tot in Ecuador toe), waar de bergen tot 7000 meter hoog zijn.

Daarnaast blijkt blijkt het nu erg en ongebruikelijk warm en droog te zijn. Stof en vliegen zijn hier niet je beste vrienden.

In ons Hostal hebben we de eerste nacht in een 4-persoons dorm geslapen, ging eigenlijk prima hier, hostalmensen zijn erg vriendeliijk, het is netjes en schoon.

Woensdagmorgen vertrekken we met een minibus naar het Park. Een rit van 70 kilometer meest over grindweg met veel bochtjes, overigens door een fantastisch gebied. In de minibus zat een nogal gemengd gezelschap, twee Amerikanen, twee Brazilianen, 4 Israeli´s, een Zweed en twee Hollanders en dat waren wij. Met hen zouden we meest optrekken de komende twee dagen. De wandeling begint in het dal bij Pampa Linda op en hoogte van 900 meter. Daarna volgt een stijle klim de eerste heuvel op. Daar begon het vliegenparadijs. Tot onderaan de berg liepen we met Dave mee, een van de Amerikanen uit Colorado. Ongekend hoe snel die man naar boven liep als een Kievit. Dan blijkt dat veel trainen wel helpt.

Werkelijk ongekend weer hoe hardnekkig en steviggebouwd die krengen zijn. Je slaat er een tegen de grond, hij schudt het stof van zich en jawel hij gaat gelijk weer om je hoofd heen vliegen, dit kan drie keer zo doorgaan totdat je ze maar doodmept. En dan niet maar soms tien tegelijk  enne bij iedereen.

Na de stijle heuvel  volgt eerst een stuk met geleidelijke stijging door lage bosjes. Daarna passeerden we de boomgrens en kwamen tussen stenen en sneeuw uit. Daar duiken ook ineens drie Condors op. Werkelijk fabuleus zijn die beesten. Vier meter spanwijdte, ze vliegen nauwelijks en ze hoeven alleen maar te zweven. Hun schaduw is enorm en ze kijken je aan van hmm lekker hapje. Op sommige momenten waren ze dertig meter weg. Na nog een uur lopen dook opeens de Refugio op. De Refugio ligt tussen twee Gletsjertongen in op de berg. Na aankomst gingen we eerst maar binnen registreren. Geweldig, een paar Bondgirls runden de tent, binnen erg leuk sfeertjemet Jazzmuziek. Zo nu eerst een Warsteiner!

De rest van de middag hebben we lekker zitten grappen en kletsen met onze (tijdelijke) vrienden. Is erg leuk hoe zoiets gaat en enorm  gezellig. Rond zeven uur hebben we pasta gemaakt, daarna nog gezellig gedronken en binnen en buiten gehangen. Als je werkelijk tijd over hebt als je eenmaal bij de Refuge bent, is het fantastisch dat je e rook echt van kunt genieten. Bij een dagwandeling ren je heen en terug; dat is ook mooi maar net even anders. Rond elf uur gaat iedereen de mand in. Dat wil zeggen sommige buiten in een tent, sommige buiten in een slaapzak en de meeste boven op de slaapzaal op een matras op de grond, lachen dit.

De volgende ochtend hebben we best goed geslapen. Na het ontbijt en een korte wandeling langs de Gletsjers en sneeuw gaan we om 11 uur weer naar beneden. Dit ging buitengewoon makkelijk en snel. Tsja soms zelfs sneller dan de vliegen en het stof, hoewel het laatste niet helaas. Om vijf uur hebben we de bus terug en arriveren we weer ´´thuis´´ in ons Hostal. Eerst alles uitmesten en de was wegbrengen. Sávonds nog even lekker in een Parrilla gegeten. Daarna de mand in. Vandaag is weer een doedag, bus regelen, ik naar de kapper geweest, hostalk in SanMartin regelen, de log bijwerken

Tchiao, Maschal en Anne

Argentinië, Bariloche, maandag 4 februari 2008

 

Pfffff. Tijd te kort! Afgelopen vrijdag zijn we uitgekomen bij het nationaal park van Puyehue. Niet bij de ingang, die veel te toeristisch was uitgedost, maar bij de subingang vonden we een slaapplaats. Omdat ze ons geen deken wilden lenen konden we niet kamperen (we hebben maar één dun slaapzakje bij en steeds in lange broek en trui slapen is ook weer zo wat). Maar ze hadden nog wel een Alburgeu – een soort huisje die je met iedereen die aan komt waaien deelt. Er stonden zeven bedden in, keukentje, prima badkamer met warm water, prachtig! En er waren nog geen andere gasten, dus het hele huis voor ons alleen! Zag er echt leuk uit! Midden in het prachtige bos van het national park. Meteen de spullen neergegooid en een klein wandelingetje naar een mooie waterval in het park gemaakt. Daarna ´thuis´ lekkere pasta gemaakt en op de veranda van het huisje opgegeten….genieten! Bij de laatste hap ongeveer kwam een eenzame backpacker op het huiste aflopen: een nieuwe gast! Tja, dat risico zat er in! Gelukkig was het een aardige, niet snurkende Zwitser, dus helemaal prima.

 

Zaterdag hebben we alles in de kofferbak gegooid en zijn we twee kilometer terug, naar de start van de wandeling gereden. De bergschoentjes aangetrokken, knapzak opgebonden en twee stokken gezocht om mee te lopen. Zo liepen we door weiland, dicht bos en met veel bromvliegen van 300 meter naar 1200 meter – echt een spectaculaire, zware wandeling. Op 1100 meter liepen we uit het bos de boomgrens uit zo de kale sneeuwvalkte, de vulkaan op en dat was natuurlijk prachtig! 6,5 uur na aanvang waren we weer moe en heel voldaan beneden. Een topdagje!
Eerst even uitgepuft op een terrasje langs het water – het is hier heel bijzonder, het ene moment sta je boven bij sneeuw en het volgende moment zit je met 30 graden aan een meer waar je ook prima in kunt zwemmen, zo lekker.

Daarna zijn we een onderkomen gaan zoeken en die vonden we vrij snel en voor een prima prijsje bij mensen thuis. Zo overnachten we dan weer hier en dan weer daar. De camping hebben we even afgedaan, want het is zo vervelend als je een halve nacht wakker ligt – dan is de dag erna ook brak en dat is natuurlijk zonde.

 

Zondag zijn we eerst even naar Osorno gereden om de buskaartjes van vandaag te regelen. Daarna via Puerto Octoy, door echt prachtige landerijen naar Ensenada gereden waar we weer een leuk huisje vonden om een nachtje in te slapen. Bij een duitser/chileen die een aardig optrekje bij elkaar had gesprokkeld. Inclusief twee schatten van honden, Leica en Leo. Daarna lekker een duik in het meer genomen en thuis wat salade gemaakt om de trek te stillen. De auto nog even gepakt om Vulkaan Osorno op te rijden. De hele week hebben we er tegenaan gekeken en nu hadden we nog net even een uurtje om er naar toe te rijden. Vulkaan Osorno heeft een grote besneuwde top en in de winter valt er veel sneeuw, dus is het skigebied. Daarom lag ere en prima asfaltweg – en het uitzicht was echt prachtig. Aan de ene kant de vulkaan en aan de andere kant het meer. Adembenemend! Thuis pasta gemaakt (het was inmiddels 22.00 uur….we beginnen al een beetje op die Chilenen te lijken!) en de rugzakken weer ingepakt……

 

Vandaag om 8 uur weggereden vanuit Ensenada. De auto ingeleverd. De bus ingestapt en aan de tocht naar Bariloche begonnen. Beetje krom allemaal, want Puyehue, waar we eerder waren, dat is zo´n 10 minuten van de grens en daar kwamen we vandaag weer langs. Maar goed, met een huurauto de grens over is niet handig, dus het moest maar even zo. Na veel grensformaliteiten (= wachtenwachtenwachten) en 9 uur verder waren we hier in Bariloche. Net na de grens zag je het landschap veranderen – het is hier veel woester, geen bomen meer maar struiken. Bariloche ligt als een oase aan een meer en is daarentegen wel groen. Het is een stadje op het kruispunt van wegen, vanuit het zuiden, westen en noorden – dus het is hier heel toeristisch. Het was lastig om een een betaalbaar onderkomen te vinden vanavond. We zitten dan ook nu wat boven ons budget. We moeten ons zo onder het genot van een biertje maar eens beraden wat we morgen gaan doen.

 

Misschien gaan we hier de camping weer eens proberen J

Ciao! Maschal y Anne

 

Chili, Entre Lagos, 1 februari 2008

 Een maand alweer zijn we onderweg en de blog nog niet beu hoor! Alleen even onderweg geweest met onze huurauto. Op maandag 28 januari konden we deze ophalen in Puerto Varas. Het is een redelijk nieuwe Peugeot 207 en alles ging gesmeerd. Het ding zit trouwens al onder de krassen en deuken, mooi. Hoeven we ook niet te voorzichtig te doen. De eerste dag besluiten we een flink eind naar het Noorden te rijden. Vanaf daar zakken we zigzaggend in een week terug af naar Puerto Varas. Vanaf daar kunnen we dan naar Argentinie. Na een lange rit over de snelweg arriveren we aan het einde van de middag in Pucon, onder de rook (letterlijk) van de Villarrica vulkaan. We vinden een mooie boscamping in het dorpje Caburgua. We hebben onze les wel geleerd, geen familiecampings meer. Aan het einde van de dag zetten we tent op, gaan even zwemmen in het meer. Hmm dat valt weer even tegen, jetskies, veel mensen, hmm Chilenen op vakantie. Dit in een overigens prachtige omgeving! Op de camping merkte je daar niets van. Verder hebben we alle spullen ingeslagen voor een braai, Asado inclusief een flinke lap heerlijk vlees.

 

De volgende dag staan we op tijd op, en heerlijk geslapen, geen gedoe rond de tent en geen zuipende Chilenen. Na het ontbijt (was heerlijk) begeven we ons via een zandweg naar het Nationaal Park Huerquehue, op 20 km van de camping. De wandeling begint bij de ingang op 700 meter hoogte en voert in 3 uur (enkele reis) naar een hoogte van 1300 meter en drie prachtige meertjes. Het voert compleet door een Chilees oerbos met grote en erg bijzondere bomen. Bij het meertje gaan de voeten nog even te water, jammer geen zwembroek mee! Rond 6 uur zijn we weer beneden. In de avond toch even zwemmen in ons eigen meer en jawel de kolen moesten nog op, dus weer een Aasado met een lekker wijntje erbij. Verder overigens weer lekker geslapen onder een magnifieke sterrenhemel. Links wandelt een vos voorbij, rechts een haas en boven de parkieten, mooie camping hoor en dat voor bijna nop.

Woensdag is het tijd om de spullen in te pakken en op weg te gaan naar Valdivia. Valdivia ligt iets naar het zuiden aan de kust in een prachtig kust- en fjordengebied. 20 kilometer voorbij en ten westen van Valdivia vinden we een camping bij het kustplaatsje Niebla, in een oude boomgaard aan het water, mooi hoor. In de avond rijden we nog even naar de echte oceaankust via een enorme zandweg, mooi is het hier.

Op donderdag nemen we het veerpontje naar een stadje aan de overkant van de baai, Corral. Het stadje is bij de aardbeving van 1960 door een vloedgolf compleet weggevaagd. Daar is nu weinig meer van te merken. Er is een mooi oud Spaans fort en een leuk dorp. De terugweg gaat met een ander bootje vergezeld van leuke muziek, erg leuk. We spreken hier met een Chileens echtpaar op de boor. De man had in Europa gewerkt en wist het woord Redlight Distrito goed uit te spreken, tsja onze reputatie…

Tussen de middag eten we nog wat vis in een restaurantje in Los Molinos, een ander plaatsje. Daarna gaan we weer naar het strand voor een geweldige strandwandeling van en paar uur. Onderweg zien we van alles, roof- en andere vogels, koeien op het strand, Chilenen, zeeleeuwen en een dolfijn net voor de kust. Hij sprong wel tien keer omhoog, gaaf hoor!

Terug op de camping nog even een happie gegeten, in fijn gezelschap van de rode campingpoes en de twee campinghonden. Daarna een barslechte nacht gehad omdat er veel honden blaften en omdat er weer een troepje Chilenen het erg nodig vonden ´het is per slot van rekening vakantie´ om tot half vier snachts door te kwekken (en zuipen).

Vanochtend dus niet heel wakker alles weer ingepakt. De vieze fruitrupsjes van de tent geveegd (niet te hard vegen, want dan knakken ze….bleh) en nog even de ´tot ziens groet van de honden´ af de tent gewassen….nog meer bleh……en nu zijn we onderweg naar Puyehue, een plaatsje in de Andes waar we de komende twee dagen nog willen wandelen. Bon, tot ziens!

 

Vrijdag begonnen we in de ochtend met een ontbijtje in ons huis. Daarna zijn we door de stad naar het MUseo de Bellas Artes gewandeld. In het museum zijn exhibitions van allerlei verschillende thema´s te bewonderen, fotografie, architectuur, abstracte kunst. Dit alles in een enorm mooi gebouw in Klassieke stijl. Daarna zijn we naar Bellavista gewandeld en hebben een treintje naar bovenop de berg genomen. Mooi uitzicht hadden we daar. IN de middag zijn we gaan lunchen in de Mercado Central. Inmiddels is de echte markt opgeschoven naar buiten dit historisch marktgebouw, de markt zelf is een bonte verzameling van viskramen (die nog wel) en allerlei erg leuke marktrestaurantes. Anne heeft haar favoriete Cazuela de Vacuna hier weer opgedoken, jammie hoor! Na de almuerzo zijn we naar het Museo de Arte Precolombino gegaan. Een oude verzamelaar heeft voor zijn dood een enorme verzameling aan allerlei pre-spaans tijdperk kunst verzameld (Inca, Maya, Mapuche). Na zijn dood is met deze verzameling dit museum ingericht. Mooi hoor, wel wat klein misschien maar mooie dingen., In de avond eten we nog wat kleins en drinken een wijntje op het terras bij Cafe Central, drie keer rollen vanuit ons residencial en je bent er!
 
De volgende dag laten we de grote tassen achter in het hostal en nemen de bus naar de kustplaats Valparaiso. De stad is bekend om de stadsliftjes en de kleurige huizen op de heuvels. We zouden hier een nacht verblijven en vinden ja alweer een leuk hostal in het centrum, El Rinco Marino. Op de dag verkennen we de stad en doen een rondvaart door de haven. Bij toeval ligt er een cruiseboot van de HAL, genaamd de Rotterdam..... Verder is het erg leuke stad, doet me een beetje denken aan een mix van Lissabon en Catania ofzo, tsja het blijft toch Europees aanvoelen hier. In de avond maken we kennis met een Chileens gezin die ook in het hostal verblijven. Ignacio (5) is de trekker van deze ontmoeting. Ze nodigen ons uit om hen deze zaterdagavond te vergezellen bij hun ronde door de stad. Leuk hoor en gezellig bovendien. Af en toe tochj met handen voeten maar erg leuk. Zo is toch ineens een uur in de nacht.
 
De volgende ochtend slapen we uit en gaan we nog even naar Vina del Mar, de badplaats naast Valpo. Als eerste gaan we naar Museo Fonk. Hier is een Moai beeld van Isla Pascua te bewonderen. Hmm toch weer spijt dat we hier niet heen zijn gegaan. Verder is het een alleraardigst mueum. Daarna wandelen we naar de Playa. DE plaats puilt enigszins uit van de appartementsgebouwen. Scheveningen is vergeleken hierbij kinderspel. Het heeft hier ook wel meer klasse. Lijkt veel op Monaco ofzo, er zijn alleen wat minder Ferrari,s en Porsches hier. Rond vijf uur gaan we terug naar Santiago. In de avond eten we nog wat Italiaans en droinken nog een wijntje met een Engelsman die we hier ontmoet hebben. Vandaag is echt een lummeldag, vanavond om twaalf uur vliegen we pas. Vandaag doen we nog allerlei restdingen hier in Santiago. De doos met spullen hebben we weggestuurd naar huis, beetje internetten, souvenirs verzamelen, Cazuela Vacuna op de markt eten etc. 
 
Tsjiao Mas en Anne 


Nw Zealand/Sydney/JavaBali 2006

21:54, 30/1/2006 .. Link

Wil je ons mailen? Dat kan: annekluijfhout@hotmail.com

 

Vrijdag 31 maart, Delft, 12.00 uur
Vanochtend om 06.15 zijn we op Schiphol geland. Weer thuis.
Toch maf dat het leven aan de andere kant van de wereld ook gewoon door gaat. Nieuw-Zeeland, Sydney, Java, Bali, Singapore, wat was het mooi allemaal - al die mensen die we ontmoet hebben en alles wat we geleerd hebben over natuur en cultuur. We zijn heel blij dat alles goed gegaan is en dat we zonder kleerscheuren weer thuis zijn.
Vanochtend Sara en Juanjo uitgezwaaid. Die moesten nog door naar Madrid.
Nu post bekijken, wasje draaien, boodschapjes doen......

The End

Mas en Anne

 

Donderdag, 30 maart, Singapore, 22.00 uur
Dat waren spannende momenten, maar we hebben ze op zak: de boardingcards!! De afgelopen 24 uur hebben we met een Spaans stel (Sara en Juanjo) de spannende uren doorgebracht: en ondanks dat we niet blij waren met deze vertraging, heel veel gelachen!! Een vervelend moment heeft toch altijd weer zijn mooie kanten! Wat een prachtige climax van deze fantastische vakantie!!!!! Het was echt super!!!
Tot in Nederland,

Mas en Anne

 

Donderdag, 30 maart, Singapore, 12.00 uur
We zijn niet van de aardbodem verdwenen......we proberen hier alleen weg te komen.......
Wordt vervolgd....

 

Woensdag 29 maart, Singapore, 01.30 uur
En de oplettende lezer heeft het al door: We hebben nog een heerlijke dag in Singapore voor de boeg!!! Helaas alle 2500 stoelen naar Londen/Amsterdam zaten vol vanavond.....
Toch even slikken....de eerste keer in ons ipb-bestaan dat ons dit overkomt! Maar niet getreurd, we hebben tenminste nog de tijd om de botanische tuinen van Singapore te bekijken morgen!

Vandaag zijn we rond 8 uur vertrokken uit Solo, Java. Na een heerlijke fruitsalade bij het restaurantje op de hoek - en omdat het eigen gebakken brood de vorige avond op was kregen we een flinke homp warm vers brood mee.....- richting het vliegveld gereden. Na een prima vlucht met Silkair (jaja, dat wordt nou toch heel waardevol en niet meer zo vanzelfsprekend...!!) waren we om 13.00 uur op Singapore. Daar hebben we de tassen in een kluis gestopt en de trein gepakt naar het centrum. De hele middag souvenirs geshopt en door Little India, de indiaase wijk van Singapore gelopen en het oude en nieuwe stadscentrum bekeken. Tegen 20.00 uur weer de trein terug genomen naar het vliegveld. Echt een stad/vliegvelddagje dus. We worden hier zelfs weer met rust gelaten.....geen taxi's meer, geen massages, geen food, geen money........heerlijk...  

 

En morgen volgende poging.... 

 

Maandag 27 maart, Solo (Java), 20.30 uur

Wel daar zijn we dan weer. We zijn terug in Solo op de zelfde plek als twee weken terug, hier werken we weer de log bij en op dezelfde plek slapen we weer. Vandaag was dan ook een waardige afsluiting van onze geweldige Indonesie ervaring, morgen om 10.00 uur vliegen we nl weer naar Singapore en in de avond terug naar huis.

 

Vanmorgen zijn we al erg vroeg opgestaan, eerst om 4.00 uur in de nacht omdat er en beest aan ons plafond aan het knagen was, was wel en beetje irritant maar na wat slaan tegen het plafond was ie wel weg. Daarna om half zeven opgestaan, eerst zwemmen in het hotelzwembad en daarna met de Tour van vandaag mee. We waren met vijf mensen; de chauffeur, twee Indonische mensen uit Sulawesi, en wij tween. Eerst gingen we naar de Borobodur, een enorme tempel op 40 km van Jogya. Dit was echt geweldig mooi.De Borobodur ligt in een dal tussen een aantal bergen in, in een erg groen parklandschap (is Unesco werelderfgoed). Het is een enorm grote en oude Boedhistische tempel (afm 200 x 200 meter en 40 meter hoog) Het detailniveau is geweldig; de tempel kent vijf niveau's, je kunt de tempel gewoon rondlopen. Op ieder niveau zijn de wanden bekleed met allerlei steenen beelden en afbeeldingen. Op het hoogste niveau heb je een geweldig uitzicht over de omgeving. Hier liepen we twee uur rond. Verder was het grappig dat Indonesische scholieren ons vroegen met hen op de foto te gaan staan, we waren net celebrities!

 

Daarna gingen we naar een zilverfabriek en een uitzichtpunt voor de vulkaan Merapi (helaas in de wolken). Rond de middag gingen we naar de andere grote tempel de Prameran op 15 km van Jogya. Ook deze was weer erg mooi. De ligging is totaal anders, wel in een park maar op een vlakte. De Prameran is een verzameling Hindoetempels. Al met al minder indrukwekkend dan de Borobodur maar zeker ook erg mooi! Rond vier waren we terug in Jogya, kort erna hebben we de trein naar Solo gepakt. Dat ging erg vlotjes. We drinken nog een biertje (Bintang) hier.....

 

Doei Mas en Anne

 


Zondag 26 maart, Yogyakarta (Java), 20.00 uur
Bali was zalig, zaterdag daar nog lekker bruin liggen worden (Anne glimt zelfs!) en gezwommen in de zee en het naar ons zin gehad bij onze hospita (met Billy de hond....). Op Bali was het echt ontzettend warm - en ook 's avonds bleef het gewoon heel heet, het koelde absoluut niet af. In het noorden, in Lovina en Amed, waar we eerder waren was het er ook nog enorm vochtig waardoor alles wat nat werd niet meer droog werd. Inmiddels weten we hoe we alles wel weer droog krijgen: we zetten de ventilator in de kamer waar we dan 'wonen'  op de hoogste stand. Een uitkomst, want de rugtas gaat steeds zwaarder wegen met al die nattigheid.

Bali was lekker, maar echt het pradijs, nou niet echt. We hebben er stranden gezien vol met afval. Feit is dat ze in Indonesie geen goed afvalophaal en verwerkingssysteem kennen. Tot voor kort was er ook weinig afval, omdat alles eigenlijk organisch was - pas sinds de laatste 20 jaar kennen ze de plastic verpakkingen en dat brengt een hoop troep met zich mee. De stranden worden wel schoongemaakt, maar niet echt effectief: ze begraven hopen afval in het zand........ Daarnaast ontbreekt het gevoel ook een beetje omdat echt 'iedereen' aan je voorhoofd ziet dat je toerist bent, het gevolg is dat je wel veel  wordt  lastiggevallen, zeker nu er weinig toeristen zijn . 


We hebben inmiddels ook onze eigen grap verzonnen over de benadering door de gemiddelde Balinees; het volgende werd ons dan ook veelvuldig aangeboden; transport, transport, room, room, massage, massage, nice rolex, food, food, come to my shop, where do you come from, where do you stay, what is your name my friend. Gek wordt je soms van, maar ach het zal er hier wel bijhoren. Het leukste is om bijtijds dan ook flink de draak te steken met deze aanbiedingen, dan snappen ze het niet meer! Verder vragen ze altijd te veel geld voor alles en kun je op alles ook afdingen...


Vanmorgen zijn we naar het vliegveld gebracht door een illegale taxi (de hosteleigenaar....haha!). Rond de middag hadden we een perfecte vlucht met Garuda naar Jogya. Vanmiddag vlogen we in een uur het stuk waar we eerder twee dagen over deden.... Later in de middag hadden we onze accommodatie hier geregeld. Het is nu nog anderhalve dag hier op Java, morgen doen we nog een culturele ronde hier, we gaan de Borobodur en Pamaran bezichtigen, een Boeddhistische en Hindoe tempel van heel oud. We zijn erg benieuwd. In de avond reizen we morgen door (of terug) naar Solo. Hiervandaan vliegen we dinsdag door naar Singapore. Tot dan!


Mas en Anne

 


Vrijdag 24 maart, Sanur (Bali), 18.00 uur
Na heerlijk Ubud zijn we gisteren in Sanur aan de zuidkust van Bali aangekomen. We missen Ubud wel een beetje, want hier heeft het weinig meer weg van het authentieke Indonesie. Maar we hebben hier wel wat we wilden: de zon!!! En de zee is zalig, dus eigenlijk is het prima zo, nog even een paar laatste daagjes op Bali in de zon. Hier zijn nog wel overal de hindoe-tempels die je doen herinneren dat je wel op Bali bent. Elk huis heeft een eigen tempel - allemaal weer even mooi en bijzonder. En elke stoeprand heeft zijn palmbladeren-kunstwerkje met rijst en wierook - alsook veel auto's die geparkeerd staan.
Gisterenavond heerlijk vis gegeten op het strand en vandaag niet veel meer gedaan dan de tassen verhuisd (naar een onderkomen waar we hopelijk niet om 6 uur 's ochtends worden gewekt door de baby.......tja.......dat zijn we nou eenmaal niet gewend!!!!) en op het strand gehangen. Morgen pakken we de bemo naar het zuidelijkste puntje - daar moet een prachtige tempel staan, die we nog even willen bekijken.

Iets grappigs wat we op de rit van Lovina naar Amed nog meemaakten: we zagen een groot rijstveld wat nogal plat lag door een wind en regenval - we twijfelden of het inderdaad rijst was, dus vroegen we de chauffeur of het 'rice'  was. Hij maakte kenbaar dat hij geen engels sprak, dus probeerden we verder: 'fried rice' misschien? Hij begreep het ook niet in ' gerecht-vorm' , dan nog een keer: nasi? En ja hoor.....met ' nasi'  kon hij bevestigen dat het inderdaad rijst was wat er groeide........

 


Doeg! Mas en Anne

 

Woensdag 22 maart, Ubud (Bali), 19.00 uur
Het wordt wel een beetje saai, maar het blijft geweldig, haha! Het weer in Bali laat ons wel een beetje in de steek, maar gelukkig vervelen we ons geen moment! De rit vanuit Lovina naar Amed verliep gesmeerd. Voor een prima prijsje waren we nog voor de middag in Amed, aan de oostkust van Bali - het is wel zo dat je in de ochtend moet gaan reizen, want het bemo-leven (dat zijn de openbaarvervoer busjes) ligt in de middag stil en we weten: de bemo vertrekt alleen alstie vol is! En soms is dat niet alleen met mensen, maar ook met grote zakken rijst, kunstmest, bamboe, bananenbladeren en kippen - heel gezellig!
In Amed werden we afgeleverd bij Bamboo Bali, een tip van de studentes die we op de ferrie tegenkwamen. Een erg heerlijk plekje met uitzicht op zee. Helaas regende het fors die middag - maar zijn we nog wel wezen snorkelen. Er lag een japans schipwrak waar prachtig koraal en vissen te zien waren. De rest van de mddag lekker een boek gelezen en een tukje gedaan. De kust bij Amed was echt nog autenthiek - geen dikke vette hotels, in tegendeel: de koeien, varkens en kippen leefden gewoon op het strand en verder werd het zwarte lavazand ingenomen door de talloze vissersbootjes. Gisteren hebben we de motor van de jongen van het hotelletje geleend, met die motor zijn we langs de kust gereden. Eerst hebben we gesnorkeld bij het Japans Schipwrak, was erg mooi daar met mooi koraal en mooie vissen. Toen begon het fors te regenen en zijn we mar wat gan drinken. Na een uur stopte de stortbui. Helaas was toen we terugreden de weg op een aantal plaatsen overstroomd. Bij de eerste plek hebben we tegen betaling de scooter laten overdragen. Bij de tweede overstroming vroegen ze echt een idioot bedrag. Gelukkig vond ik een aantal andere toeristen. Samen droegen we de scooter over, lekker puh.....

 

Hierna zijn we gaan lunchen en zijn we het erg mooie valleitje bij Amed ingereden, dat was echt geweldig mooi. Als laatste hebben we nog een snorkelpoging gedaan bij een ander schipwrak 12 kilometer verderop. Toen we terugwaren bij Bamboo Bali begon het weer te regenen. Grrr die regen. 

 

Vanmorgen besloten we Amed te verlaten, deed wel pijn maar de regen was echt te veel. Rond 11.00 uur kwamen we aan in Ubud. Ook hier treffen we toch wer een mooi onderkomen, Sanya's.  Ubud is erg toeristisch en daardoor wat minder leuk. Vanmiddag hebben we een fiets gehuurd en zijn we erop uitgegaan. Eerst gingen we naar Monkey Forest, een park hier waar 400 apen leven. Het zijn net katten alleen je hoeft hen niet te vlooien want ze vlooien jou, erg grappig was de eerste die Anne's rug opklom en het krulhaar erg interessant vond. lachen...

We zijn erna met de fiets de rijstvelden ingereden ook dit was weer erg leuk. Nu nog een beetje shoppen en wat eten. Morgen gaan we naar het strand want de zon schijnt op de zuidpunt en dat hebben we nog niet veel gehad hier......

 

Doei!

Zondag 19 maart, Lovina (Bali), 21.00 uur
We zijn inmiddels op Bali aangekomen en hoe!! Het vorige verhaaltje eindigde in Solo. Die avond zijn we toen nog naar een Javaanse dansvoorstelling geweest - heel mooi, met allemaal traditionele kledij en een enorm orkest (met veel van die gongen die we diezelfde dag in een minifabriekje gemaakt zagen worden). Ik (Mas) was een beetje moe en halverwege in slaap gevallen. (Beetje beschamend maar het was ook een beetje saai). Terug hebben we de Javaanse fietstaxi genomen, dat was wel erg grappig en erg makkelijk (voor 50 cent). Na een bakkie thee zijn we gaan slapen. De volgende dag zou weer een reisdag gaan worden, naar Bromo (Het Nationaal Park met een aantal vulkanen en bergregenwoud op Oost Java) en dat hebben we geweten.....

 

De volgende dag op de minibus gestapt. We waren de enige passagiers en de chauffeur sprak nauwelijks Engels. We begonnen om 9.00 uur in de ochtend. Na een enorm lange en helse tocht door het drukke Midden Java kwam we erg laat aan in Bromo. Op zich reed de chauffeur prima maar de Javaanse rijstijl is niet de Hollandse. Op de weg geldt het recht van de sterkste, bijv inhalen als de tegenligger erg dichtbij is, is heel normaal. Immers er passen toch ook drie auto's naast elkaar op de weg?!

 

Het laatste deel (de berg op) regende het erg hard. Uiteindelijk werden we er bij een hotel genaamd Yoschi's hotel uitgegooid. Het hotelpersoneel was nogal vervelend maar we hebben prima geslapen. De volgende dag bleken we twee dorpjes voor het dorp waar we wilden zijn te zijn gedropt... In de ochtend zijn we al vroeg verkast naar het goede dorp op de kraterrand. Eerst hebben we hier ontbeten, daarna zijn we begonnen aan een geweldige wandeling. Het dorp ligt an de rand van het Bromo National Park op de rand van de oude vulkaankrater. Midden in die oude vulkaankrater liggen vier nieuwe kraters waarvan er een continu rookwolken uitbraakt (geen echte uitbarsting maar wel stoom) Eerst voerde de wandeling door de akkertjes en de velden. Onderweg kwamen we allerlei lokale mensen tegen, erg leuk en ze doen er alles aan om je op een redelijk beschaafde manier geld afhandig te maken)! Daarna voerde het pad over de kraterrand de erg groene krater in. Dit was werkelijk fantastisch mooi daar! Vanaf daar liepen we naar de actieve Bromo vulkaan. Vanaf de rand van die vulkaan kun je zo de krater inkijken, naar het gat waar naar die naar zwavel stinkende stoomwolk uitkomt, supergaaf! Volgens de traditie hebben  we nog een bloemetje in de vulkaan geworpen.

 

In de middag hebben we nog gelunchd en gerelaxed. In de avond kwamen nog twee Nederlandse studenten met wie we nog gezellig hebben zitten babbelen en biertjes gedronken.  Daarna gingen we slapen.  

 

De volgende ochtend hebben we nog om half vijf de zonsopkomst bekeken. Dit was ook weer een erg mooi gezicht, zeker omdat een andere vulkaan (De Semeru) 30 kilometer verderop net echt aan het uitbarsten was, wat een landschap hier.....

 

Daarna hebben we nog anderhalf uur geslapen. Om negen uur vertrekt de shuttle naar Bali. We zouden om vijf uur in de middag in Lovina op Noord Bali aankomen. Deze tocht was weer een geweldig helse tocht. Deze buschauffeur (dit keer een touringcar-formaat) reed nog brutaler dan de vorige minibus naar Bromo. Op een gegeven moment ging hij net zo hard rijden als een vrachtauto die in wilde halen.....nou....dan begrijp je wel dat het angstzweet uitbrak.....
Om 17.00 uur waren we eindelijk bij de ferrie die de overtocht naar Bali zou maken. Daar raakten we aan de praat met twee Nederlandse studententes die 5 maanden aan het reizen waren - zij hadden nog wel een ergere tocht meegemaakt! Aangekomen in het ferriedorp op Bali stapten we over op de volgende bus (we hadden al tegen elkaar gezegd dat we niet zouden uitstappen voordat we die andere bus zouden instappen.....) Nou, die andere bus hadden we te pakken, maar we kwamen er al snel achter dat de bus nog niet zou vertrekken - de kaartverkopers in Bromo hadden ons namelijk op een 'gewone bus'  gezet die pas zou vertrekken als ie vol was! Het was inmiddels pikdonker en er ontbraken nog 5 mensen.....

Na een flinke discussie hebben we die vijf mensen maar 'betaald' en zijn we vertrokken voor het laatste stuk van 2,5 uur naar Lovina. Om 21.00 uur kwamen we daar aan........(het regende hevig....we hadden dus wel iets anders voorgesteld van onze aankomst op Bali!!) we hadden er dus een slordige 12 uur op zitten! Gelukkig vonden we een prima hotelletje en konden we onze lege magen ook nog vullen, dus het was helemaal okay.

In Lovina hebben we vandaag eerst rustig aangedaan. Daarna hebben we een auto + chauffeur gepingeld die ons de hele middag door de bergen, rijstvelden, langs tempels enz. heeft gereden. Het was een hele leuke gids - een jonge jongen die ons van alles vertelde over de cultuur, het landschap en de bebouwing - dus veel gezien en geleerd vanmiddag! Koffiebonen, allerlei tropisch fruit (ook nog passiefruit gekocht aan de kant van de weg), rijst etc.....we weten het nu allemaal! 'Thuis' nog gezwommen bij het buur-hotel in het zwembad (het zeewater is niet echt fantastisch) en lekker vis gegeten - ook de twee zonen met hun vader die 5 weken door Indonesie reizen weer tegengekomen net bij het restaurantje, grappig. Morgen gaan we naar Amed, aan de oostkust - we gaan het nu eens met het openbaar vervoer proberen, dus zonder tussenkomst van een tickethandelaartje....
In Amed gaan we snorkelen!!

Tot mails! Mas + Anne



Woensdag 15 maart, Solo (Midden-Java), 18.00 uur
Gisteren zijn we om 10.00 uur in Solo aangekomen, op een grappig klein vliegveldje - vanuit de lucht zagen we prachtige tropische eilandjes en kustlijnen. En het deed zelfs ook een beetje Hollands aan (al kunnen jullie je dat in Holland misschien niet voorstellen met 3 graden.....haha....) maar het Centraal Java waar we nu zijn is vooral vlak met allemaal vlakken rijstvelden. Er zijn ook een aantal bergen en vulkanen maar die hebben we nog niet gezien 


Na aankomst een taxi genomen naar het centrum waar we een leuk klein hostelletje hebben gevonden. Het is wel weer even behoorlijk anders zeg - uitlaatgassen, drukte van vooral brommertjes - eetstalletjes aan de straat, smerigheid op straat. Tot de avond zagen we geen enkele westerling op staat, dus we werden behoorlijk aangestaard en de schoolgaande jeugd roept de hele tijd 'mister' tegen Maschal en 'hello' - helemaal nieuwsgierig allemaal en soms lachen ze je gewoon uit....  Gistermiddag meteen maar even een rondje door de stad gelopen en we kwamen bij een paleis uit van de prins en zijn familie in deze regio - we kregen voor 1.000 roepia (10 cent) een rondleiding van een uur - en dat bracht ons meteen weer een beetje terug op de grond - we werden er lekker rustig van (na al die herrie van de stad) en het was interessant bovendien, ook omdat Nederland natuurlijk veel historie hier heeft en de banden met Nederland warm worden gehouden. Na de rondleiding heerlijk gegeten in een stalletje aan de straat - daarna in het enige bier-cafe wat we konden vinden een biertje gedronken en lam in de hitte in slaap gevallen.

Vanochtend werden we om 5.30 uur wakker met de geur van knoflook...... Om 7.00 uur zijn we er maar uit gegaan en als ontbijt (ook bij de overnachtingsprijs van 7 euro inbegrepen...) kregen we.....gebakken rijst in ei! MMMMM. Nee, geen grapje, het was echt lekker.....meteen naar knoflook stinken 's ochtends!

Om 8.30 uur gingen we met gids Patrick, twee Duitsers en een Nederlands meisje (die drie waren 's avonds nog in ons hostel aangekomen) een fietstocht maken over het platteland. Met de fiets door de wirwar van brommertjes......en links rijden bovendien....dat is behoorlijk eng! De tocht was echt super! Langs de rijstvelden met een schuitje over de rivier en op bezoek bij verschillende bedrijfjes aan huis. Een tofu-maker, een gong-fabriekje, een batik-fabriekje, atak-stokerij en nog een paar. Allemaal in behoorlijk erbarmelijke omstandigheden, maar steeds weer een hele lieve ontvangst - zeker als je bedenkt dat we toch zomaar bij iedereen binnenliepen..... Op de terugweg ging het keihard regenen, dus de weg veranderde echt in een modderpoel - Mas reed op een mountainbike zonder spatbord.....het water waarmee hij zijn broek gewassen heeft zag echt zwart......Geschuild voor de bui met een lunch (gado-gado (groenten)). Daarna teruggefietst naar Solo. Was echt een superleuke middag! Staks gaan we ook nog met Patrick naar een traditionele Javaanse dansvoorstelling....we zijn benieuwd. Cathelijne (de Nederlandse) gaat ook mee, gezellig.
Het landschap was ook Hollands omdat we over straatjes reden met bomenrijen er langs en slootjes bovendien.

Morgen gaan we om 9 uur ook nog even het andere, grotere paleis hier in de stad bekijken en om 11.00 uur vertekken we voor een ritje van 8 uur (au) naar Oost-Java waar we de bromo-vulkaan en het nationaal park gaan bezoeken.

O, het is hier ook alweer zo prachtig!!! Maar de tijd vliegt zeg....over twee weekjes moeten we alweer naar huis!

Tot mails!!  

Dinsdag, 14 maart, Singapore, 07.00 uur

Sydney was geweldig! Met een beetje pijn in het hart zijn we gisteravond uit Sydney vertrokken. Maar ook weer heel blij dat we daar lekker veel dagen hadden om alles te kunnen doen wat we wilden. Zaterdagavond zijn we dus naar het Opera House geweest. Daar zagen we de dansvoorstelling Stau van de Nederlandse choreografe Anouk van Dijk. Het was in een kleine zaal waar maar 70 mensen bij elkaar zaten. De dansers dansten op niet meer dan vier bij vijf meter en betrokken het publiek ook erg bij de dans. Na een half uur werden ineens alle stoelen weggehaald en stond iedereen in een lege ruimte (zonder schoenen). De dansvoorstelling ging door het publiek heen door. Het was een maffe gewaarwording en een erg leuke ervaring, want eigenlijk hadden we nog nooit echt een dansvoorstelling gezien. Erg geslaagd dus! Zondag zijn we na een wasje door de Botanical Gardens naar de Sydney Harbour Bridge gelopen. De brug zijn we een heel eind opgelopen en genoten van het uitzicht. We hebben het Opera House nu wel van alle kanten kunnen zien zeg - vanaf de boot, vanaf de brug etc! Daarna hebben we de bus gepakt naar Congee Beach waar we heerlijk op het strand een boekje hebben gelezen en zalig hebben gezwommen. Na een paar uur moesten we echt weg (dit keer niet vanwege de haaien....) want de zon was errug heet. Zondagavond gekookt in Eva's en daarna nog gezellig op het dakterras biertjes gedronken. Vanaf het dakterras had je een prachtig uitzicht op de skyline van Sydney.

Maandag nog even met Eva gekletst die Eva natuurlijk niet was, maar Vanessa heette. Eva was de oorspronkelijke eigenaresse die nu gepensioneerd was. Vanessa runde de tent nu 2,5 jaar en echt wat was het een geweldig backpackers hostel. Alles schoon, alles netjes, handdoeken, koffie of thee wanneer je wilde, alles zoveel je wilt en overal vriendelijke briefjes die je verzoeken je eigen troep op te ruimen en stil te zijn na 23.00 uur. En als ze er even zelf niet kon zijn dan had ze backpackers die de boel in de gaten hield (in ruil voor een gratis overnachting) - echt slim bedacht, want zo hielden de backpackers de backpackers in de gaten......Een erg leuke plek dus!

Gisterochtend nog met een gids door de botanical gardens gelopen - wel mooi om zoveel over alle planten en historie van het park te horen. Echter na een uurtje haakten we af omdat het wel erg in de details ging. Verder was er gisteren een Royal Vist gaande van de echte Queen Elisabeth II van Engeland; ze kwam het verbouwde Opera House openen, wat een poespas met deze dame die op 80-jarige leeftijd nog naar Australie vliegt! Daarna vanaf Eva's een shuttlebusje genomen naar het vliegveld. Na een vlucht van 7 uur zijn weg hier gisteravond om 21.30 uur geland. We hadden nog geen hotel geregeld, maar dat was zoals verwacht helemaal geen probleem. Voor een prikkie zaten we een uur later in een aardig hotel tussen de vietnamesen, chinesen, indonesiers, singaporesen in een achterbuurt van Singapore. Kort nachtje gehad, want om 6.30 uur stonden we hier alweer op het vliegveld. De vlucht vertrekt straks naar Solo, midden-Java. Leek ons handig, want vandaaruit kunnen we de interessantste culturele dingen op Java bekijken en makkelijk naar Bali afreizen.

Tot mails,

Mas en Anne

Zaterdag, 11 maart, Sydney, Australia, 17.00 uur
Pffffffff wat een stad! We zitten nu breeduit te lachen, want we hebben al zoveel leuke dingen gezien en gedaan hier!

Donderdag zijn we begonnen met een prima ontbijtje hier in Eva's backpackers hostel. Er liggen een paar broden, er staan een paar toasters, een aantal potten jam, pakken cornflakes en melk en je kunt koffie of thee zetten - en fruit en wat dan ook nog zelf toevoegen en je hebt een heerlijk ontbijt! In de iets te kleine keuken lopen zo 20 niet wakkere mensen hun ontbijt klaar te maken...). Daarna zijn we door het business center gelopen met al haar veel te grote winkels - gucci, prada, armani, je kent het wel. Grappig, maar ook weer zo beperkt en het kan zo elke stad zijn. Daarna de ferry genomen naar Manly Beach op 30 minuutjes varen van het centrum - je steekt eigenlijk de baai over (met een doorkijkje naar de zee). Je bent dan echt ineens op een relaxed strand (nog wel gewoon 'stads' - dus geen echt paradijslijk idee ofzo, maar toch een breed mooi strand). We zaten er net 5 minuutjes toen de man door de luidspreker een waarschuwing deed: zwemmen op eigen risico, want er was een shark gesignaleerd! Jeetje, net als in de film toch? Maar wel waar! Afijn, heerlijk boekje gelezen op het strand en een beetje bijgekleurd en daarna de ferry weer teruggenomen en 'thuis' een lekkere salade gemaakt als avondeten.

Vrijdag zijn we vroeg uit de veren gegaan - om de trein te pakken naar de Blue Mountains. De treinrit duurde bijna twee uur, dat was langer dan verwacht, maar zo kregen we ook een mooi idee hoe de omgeving van Sydney eruit ziet. We hadden een trein en buskaart in een gekocht, zodat we bij Katoomba-station (het stationnetje bij de Blue Mountains) werden opgewacht door zo'n vreselijk toeristische bus.......(een Londense dubbeldekker ook nog...). Bij de Three Sisters (een rotsformatie aan de rand van de kloof/canyon en het national park, afgezet en vandaaruit had je een prachtig gezicht. Daarna lekker door de bush gelopen waar we na een flinke afdaling (400 meter) een niet al te kleine bruine slang tegenkwamen. Die maar met rust gelaten....en omdat we op de sandalen/teva's liepen maar even een paar sokken aangedaan.....(voor het idee....). Vervolgens een mooie wandeling door het bos gemaakt. Lekker lui (en omdat we onze bergschoenen niet aan hadden) een treintje weer terug naar boven genomen en daarna nog een ritje met de dubbeldekker gemaakt, omdat die er ook niet voor nop stond natuurlijk.....En wat een suf ritje dreigde te worden werd echt een geweldige tocht! James de buschauffer wist echt veel te vertellen en hij was ontzettend grappig bovendien (ondanks dat hij half ziek was, hij was echt vreselijk verkouden).

 

Grappige anekdote van James: Twee jongens gingen in de bush kamperen. Toen er eentje zijn behoefte moest doen werd ie gebeten door een erg giftige slang.... (the brown tiger snake) in zijn achterste. Zijn vriend ging hulp halen bij de dichtstbijzijnde arts op anderhalf uur lopen. Deze vertelde hem dat er twee opties waren, quote: ,suck the venom out or he will die, Vervolgens rende de jongen snel terug naar zijn maatje. De ene vroeg hem hoe hij nog gered kon worden. Buiten adem vertelde zijn vriend hem; you're gonna die. . . . . !

Toen ik James de foto van de slang liet zien bevestigde hij dat we deze Brown Tiger hadden ontmoet. Een van de meest giftige van de bush..... op onze slippers 

Tegen vieren weer de trein terug genomen en nog even naar de Chinatown (de chinese buurt) gelopen waar het een drukte van belang was - erg gezellig - en op een van de terrasjes maar iets Chinees gegeten wat erg lekker was (je weet niet altijd wat je besteld..). Moe maar voldaan en na een flesje wijn in bed gerold.

Vandaag zijn we eerst naar de markt geweest in Chinatown, daarna naar Darling Harbour gelopen, maar daar was (in al de boekjes was het een plek die je gezien moest hebben...) echt helemaal niets aan. Een grote reeks restaurant aan de haven en zoveel veel te toeristisch gedoe.....bah. Daarom snel de trein gepakt naar Paddington waar nog een markt was en dat was echt heel erg leuk-echt een hip buurtje. Een erg leuk rokje gescoord voor vanavond - want dan gaan we naar het Opera House.

We internetten vanuit Eva's - maar hier kunnen we er geen foto opzetten.....dus nog even wachten op een nieuwe foto....


Tot horens, mails, Mas en Anne 

Woensdag 8 maart, Sydney, Australia, 21.30 uur

Voor de oplettende lezer, jawel we zijn nu echt verkast van Nieuw Zeeland naar Australie. Gisterenmiddag waren we nog in Christchurch op het Zuidereiland. Daar hebben we Nieuw Zeeland nog op waardige wijze afgesloten. In de middag hebben we heerlijk gelunchd op het terras onder de warme Nieuw Zeelandse zon. Verder hebben we allerlei goede dingen geregeld voor Indonesie; de tickets (naar Solo op Java) geboekt, de vlucht vanuit Sydney naar Singapore geregeld en ons huidige hostel in Sydney geregeld. In de avond hebben we nog Nieuw Zeeland aan het prachtige baaitje overpeinsd, tja dit was toch echt de laatste avond van onze vakantie in dit prachtige land. Vier weken vlogen voorbij. Als toetje hebben we nog een laatste nacht gecampeerd

En daarna hebben we afstand gedaan van ons luchtbed door het aan de campingeigenaars te schenken - krijgt het een nieuw leven!

 

Vanmorgen stonden we vroeg op, Daarna hebben we de auto ingeleverd en zijn we op de vlucht gestapt naar Auckland. Daar zijn we overgestapt op de vlucht naar Sydney - waar we rond 14.30 zijn geland (met twee uur tijdswinst). Heel vlot zijn we toen met de trein bij Eva's backpackers aangekomen - echt een gezellig en schoon hostelltje waar we waarschijnlijk nog wel even blijven (tenzij we vannacht geen oog dicht doen natuurlijk! maar dat zal vast niet aan de herrie liggen.....eerder omdat het hier echt klam en heet is!!! heerlijk, want dat hebben we de afgelopen vier weken niet meegemaakt). Laat in de middag hebben we de buurt even verkend, wat boodschapjes gedaan en een snelle pasta gegeten (bluh....). Daarna door de botanical gardens richting Sydney Opera House gelopen en werkelijk fantastisch! Wat een stad is dit zeg! In het park kwamen we meteen een aantal kakatoes tegen, prachtig! (foto volgt.....) en oog in oog met SOH was echt super! We gaan proberen er deze week nog een voorstelling bij te wonen, want dat is natuurlijk iets wat we niet mogen missen (moeten we wel nog even een leuk jurkje scoren, want iedereen loopt er op zijn sjieks bij!). Morgen nieuwe fantastische dag....o, we hebben weer hele nieuwe Australische zin hier....super! Nu snel in de kooi, want we zijn supermoe en we gaan morgen weer vroeg op!!
Doeg, Mas en Anne

 

 


Dinsdag 7 maart, Christchurch, Nieuw Zeeland, 13.00 uur
Zaterdag hebben we Dunedin even aangedaan, aardig stadje met heus wat oude gebouwen (voor Nieuw-Zeelandse begrippen dan....). Daarna zijn we doorgereden richting Oamara. Onderweg nog even gestopt bij de Mouraki Boulders - een aantal perfekt ronde stenen op het strand met een misterieus verleden, jaja. Afijn, uiteindelijk op de camping in Oamara uitgekomen. De cabins waren vol, dus er zat niets anders op om de tent op te bouwen en met twee dekbedden en een slaapzak en wat termisch ondergoed de boel warm te houden. KOUD! Jeetje, het was echt een koude nacht!! De volgende dag werden we echter wakker met zonneschijn!! Deze warmte hadden we (even teruggekeken in ons dagboekje) wel tien dagen niet gehad!! Meteen lekker ontbeten buiten in de zon en een wasje gedaan, zodat dat lekker kon drogen. In Oamara een lekker zondagje gehad - op het strand gelegen en langs de haven gelopen en gestruind door het oude havengebied met de pakhuizen die waren omgetoverd tot antiekwinkels en rommelmarktjes. Erg leuk. 's avonds bij Fat Sally's gegeten (waar we de vorige avond ook al Rugby ..... hadden gekeken en bier gedronken.....) en toen naar de penguin-kolonie geweest. Een beschermd gebied waar de penguins aan land komen om hun jongen te voeren - beetje suf (met z'n alleen op een tribune....) maar wel grappig om te zien. Ik (Anne) kreeg na een uur suf staren bijna medelijden met twee jongen waarvan de moeder niet op kwam dagen.......

Gisteren hebben we veel te lang in de auto gezeten en hebben we behoorlijk lelijk gedaan tegen elkaar......ach, als dat bij een keer in de vier weken blijft, dan tekenen we daarvoor!

Nu doen we weer lief tegen elkaar en genieten we van een dagje Christchurch. We staan op een heerlijk camping 300 meter van het strand en de zon schijnt uitbundig! Het kamperen is ook weer helemaal leuk zo!

Morgen moeten we de auto inleveren....dat zal wel even pijn doen!! En we moeten Nieuw Zeeland verlaten, erg jammer, want we hebben het hier erg naar ons zin gehad - het is overigens wel een makkelijk reisland - geen moeilijke dingen en overal de juiste informatie en vriendelijke en eerlijke mensen.....hoe zal dat straks in Inonesie zijn? Bij de supermarkt waren we weer eens verbaasd toen ze ons uitgebreid vroegen hoe onze dag was geweest, dat gebeurt erg vaak. Morgen eerst naar Sydney!!!!!!! Erg veel zin in!

Leuk om al jullie mailtjes te lezen trouwens!!! Bedankt!

 

Mas en Anne



Zaterdag 4 maart, Dunedin Nieuw Zeeland 11.00 uur
Hoi, het is nu zaterdagmorgen en we zijn In Dunedin. Gisteren hebben we in Pounawea nog een erg stormachtige wandeling gemaakt langs de kust naar het zgn. Jacks Blowhole. Het was erg mooi, we werden bijna weggeblazen (windstoten tot 120 km/h!!) en het was erg koud (12 graden) en droog! Jacks Blowhole is een groot gat in de rotsgrond waar de oceaan doorstroomt.

 

De camping waar we stonden was eigenlijk een beetje een triest verhaal. Het was een geweldig leuke camping en een prima cabin. Camperen met 12 graden is niet echt doenlijk.... In de ochtend spraken we nog met de erg vriendelijke campingeigenaar. Hij vertelde ons dat hij blij is dat hij de camping binnenkort kan overdoen aan de nieuwe eigenaar. Na 13 jaar moest ie concluderen dat een camping hier niet levensvatbaar is zeker niet als de herfst zoals nu erg vroeg invalt in dit verre verre zuiden....

 

Rond de middag hebben we een tussenstop gemaakt in Balclutha. Daarna reden we door naar Dunedin. Eerst zijn we de Otago peninsula opgereden (het schiereiland bij Dunedin) om Albatrossen te bekijken, helaas die waren weggeblazen door de wind... Wat waaide het daar! ongekend......

 

In de middag hebben we ons nieuwe huis (cabin) op de camping in Dunedin opgezocht, pasta gemaakt, heerlijk geslapen. Nu bezoeken we Dunedin en vanmiddag gaan we verder naar het noorden. enne maandag wordt het bij Christchurch weer 25 graden en daar moeten we toevallig ook zijn ! ! ! Kamperen....

 

Donderdag 2 maart, Paunawea, Nieuw Zeeland 14.00 uur

Het regent!!!!! En dat is natuurlijk niet grappig, maar dat bederft de pret gelukkig niet, al vinden we een zonnetje natuurlijk veel leuker. Verder is het korte-broekeneweer afgelopen, het is ook koud dus....... We zijn inmiddels het land weer overgestoken richting de oostkust. In Manapouri hebben we een paar heerlijke dagen gehad.

 

Dinsdag zijn we met een groepje van 9 en een gids wezen kayakken in de Doubtful Sound - de prachtige fjorden.....hoge bergen met veel mooie watervallen, mooie bebossing. We begonnen erg vroeg rond half acht toen het nog ijskoud was. Verder was het helder en stond er geen wind. Eerst gingen we met een bootje over Lake Manapouri, dan over een weg en uiteindelijk stonden we oog in oog met de Doubtful Sound. Zeekayakken is niet zomaar canoen. Je krijgt naast een wetsuit nog een hele outfit aan. Daarna kregen we echt les in kayakken. Eenmaal bij Doubtful Sound stapten we weer op een bootje. Vanaf die boot mochten we eindelijk los. Eerst wat onwennig maar het ging steeds beter. En het was werkelijk schitterend en mooi. In totaal voeren we tot de lunch zo'n anderhalf uur door de fjord. Rond twaalf uur genoten we van onze lunch met soep! Daarna hebben we nog een ander deel van de fjord verkend. De groep was erg leuk, gezellig en een gemixt gezelschap; vier Aussies, twee Amerikanen, een Canadese en twee Hollanders wij dus. Het leek erop dat we op een andere aardbol waren, heel erg gaaf. Rond half vier werden we weer opgepikt door de boot. Na de tocht terug waren we om zes uur weer in Manapouri. 's-Avonds hebben we heerlijk op de camping hollandse pot gegeten! (aardappelen!). Enne niet onbelangrijk, 300 van de 365 dagen in een jaar regent het hier, we hadden de hele dag alleen maar zon (toen nog wel!) 

 

De volgende ochtend werden we in een andere wereld wakker, regen met bakken en koud! Vanochtend was niet mijn ochtend, ik was niet vrolijk en het meeste lukte niet, bij Anne natuurlijk wel en Anne was vrolijk! Vandaag gaan we na het ontbijt op ons gemakje richting Milford Sound 120 kilometer in het National Park. We hopen tussendoor hier een daar wat te kunnen wandelen. Onderweg bij Marian Lake stoppen we, het regent gelukkig wat minder, en maken we een schitterende boswandeling, het was hier na de zware regen net een sprookje. Dit is een mossy rainforest (veel soorten mos, veel varens, veel mooie bomen en erg nat (wandelpaden waren veranderd in beekjes)) in overtreffende trap. Het was zo nat dat we na 45 minuten helaas niet meer verder konden dus gingen we terug naar de auto. Hierna reden we door naar de Milford Bergpas, en ja daar waren ze weer mijn vrienden de Kea's. Verder was het daar weer erg mooi en (helaas) nog erg nat en winderig en freezing; hier kunnen we niet wandelen. Rond vier uur rijden we terug richting Te Anau. Hier en daar klaart het op en het blijkt dat de eerder kale bergtoppen ineens witte hoofden hadden gekregen; sneeuw! In de avond eten we nog bij de Italiaan in Te Anau; hmmm lekker was dat.

 

Vanmorgen verlaten we ons Hans en Griet- cabin in Manapuori en gaan we op weg naar de Oostkust, we zijn nu in Okawa in de Catlins (naam van het gebied) enne het is nu droog zie ik, zeehonden/leeuwen/pinguins bekijken we gaan zo naar buiten!

 

Doei tot binnenkort!


Maandag 27 februari, Manapouri, Nieuw Zeeland 16.00 uur
In Franz Josef was het goed toeven. Hoe langer je hier bent hoe meer mensen je vaker tegen gaat komen - als je eenmaal kiest via de west of oostkust naar het Zuiden af te reizen, dan ga je elkaar gewoon vaker zien! Gisteren een hele lange reisdag gehad - vanuit het regenwoud kwamen we in het kale berglandschap uit - en we zijn langs een aantal prachtige en grote meren gereden - hier en daar stoppen we even of we drinken een kop koffie bij een verlaten cafe. Om 17.00 uur kwamen we in Queenstown aan - de adventure-city, nou, vreselijk zeg - een commercieel hol - wel prachtig gelegen overigens - in een dal aan het meer. We probeerden de camping in het hart van het stadje. De camping was van Nederlanders en dat was te zien ook....helemaal volgebouwd, haha.....het deed zo Nederlands aan! Gevlucht naar een dorp net buiten Queenstown waar we alle ruimte en rust hadden. Vannacht hebben we daar echt super geslapen! Omdat er naast waaghalzerij verder weinig in Queenstown te doen was zijn we vanochtend doorgereden richting Te Anau. We zitten nu op een camping in Manapouri, aan het Manapouri meer - echt een schattige camping met allemaal Hans en Griet (Mas noemt me steeds Griet, want het is toch ook geen Hansje?.....jaja...) punt-dakhuisjes, echt schattig. We kwamen daar aan met flink wat regen...het wordt nu wat minder...maar daarom een cabin genomen. Voor morgen hebben we een kayak (ja, Mas eindelijk zijn zin maar gegeven....) tour geboekt door de Doubtful Sounds - de voorspelling is dat het morgen beter weer wordt, dus we hebben er heel veel zin in!! Nu even in Te Anau aan het rondsnuffelen....
En heel maf....er loopt met een 'bekende' het internetcafe in, de vroegere hoofdingenieur directeur van de Meetkundige Dienst!
Tot mails, Mas en Anne 

Zaterdag 25 februari, Franz Josef Glacier, Nieuw Zeeland 17.00 uur

Hoi hier zijn we weer. Vandaag zijn we aan de Westkust, sinds gisteren eigenlijk al. Gisteren zijn we na een forse rit aangekomen in het kleine stadje Fanz Josef Glacier. We staan op een best leuke camping midden in het regenwoud (de cabin die we hadden gereserveerd was 2 bij 1 meter en er stond een stapelbed in....dus besloten we toch de tent maar op te zetten, zo koud was het nou ook weer niet .....al hebben we nu 2 ipv 1 deken bijgevraagd....). Deze plek kent weer een aantal eigenaardigheden. De belangrijkste is natuurlijk de gletsjer die hier midden in het regenwoud op 200 meter hoogte eindigt. Samen met de iets verderop gelegen Fox Glacier en twee gletsjers in Zuid Amerika zijn er wereldwijd maar vier zo. Verder kan het hier letterlijk meters regenen, totaal 9 meter per jaar! Als laatste zitten we hier letterlijk op de fault tussen twee tectonische platen. Eens in de 250 jaar is hier een enorme aardbeving, de laatste was 230 jaar geleden..... Verder zijn ook hier Kea's, deze kwamen geen post halen overigens. Tot dusver hebben we het droog kunnen houden so we're lucky. Na ons luxe vorige verblijf verblijven we hier weer in de tent. Gisteravond hebben we weer een supermaaltje bereid in de campingkeuken. Daarna zijn we nar de kroeg geweest, we hadden wel wat veel gedronken...

 

Vanmorgen vroeg op, ik iets te laat (-; (Anne )  Daarna hebben we een geltsjerwalk onder begeleiding van een gids gedaan. Was erg leuk. Overigens vroegen we ons heel erg af in welk stadium de gids (Peter , Disco) was, hij verkeerde ergens tussen man en vrouw. Overigens had ie een erg grappige uitdrukking en humor. Ik denk dat ie naast gids ook comediant is ofzo..... Vanmiddag zijn we naar het strand en naar Fox Glacier gereden . Morgen gaan we weer verder naar het Zuiden in de richting van Haast, Wanaka,

 

doei en tot snel Mas en Anne 

 

 

Donderdag 23 februari, Arthur's Pass Village, Nieuw Zeeland 21.30 uur

Gisteren in Oxford de B-weg naar Ashley's Gorge genomen waar een camping aangegeven stond. Erg mooi gelegen camping, waar met de drie of vier andere gasten tenminste wel werd gekletst en verhalen uitgewisseld werden - met Lisa en Steven, Nieuw-Zeelanders uit Christchurch zitten kletsen en dat was gezellig. Die middag de hele was gedaan - wat zalig dat alles weer schoon was. Weer om een dikke deken gevraagd, want toen de zon weg was - we hebben na de wasmiddag nog lekker langs de rivier van de zon genoten - werd het aardig fris. Het leek er zelfs op dat het flink ging regenen, omdat het in de bergen aardig bewolkt zag, maar we hebben het de hele nacht droog gehouden. Vanmorgen was het wel vreselijk koud - ineens was het anders weer - onder de dreigende wolken snel alles in de auto gestopt en nog geen 5 minuten later kwam de regen met bakken uit de hemel. Na een ontbijt met eieren en bacon zijn we toen de Arthur's pass (richting de westkust) opgereden, niet wetende welk weer het daar zou zijn! En hier was het de hele middag prachtig (maar nog steeds wel koud). Alle goedkope backpakershostalletjes zaten al vol, dus uitgeweken naar iets duurders; niet heel erg......een heerlijk bed staat straks op ons te wachten en tegen zessen heb ik het bad al uitgeprobeerd, mmmmm. Net lekker gegeten in een gezellig eetcafe. Toen we hier aankwamen vanmiddag hebben we de eerste kea's gezien - een soort papegaaien, groene bergpapegaaien die alleen in Nieuw Zeeland voorkomen, die berucht zijn om het slopen van auto's - en dan vooral het rubber van de auto's. Ze zaten op het lokale (mini) postkantoor op de post te wachten, erg hard te krijsen en te donderjagen, wat een geweldig grappige beesten zijn dit!

Vanmiddag hebben we een rustig, eenvoudig vallei-wandelingetje gemaakt, geen grote zware tocht dit keer, we waren een beetje lui! Morgen rijden we naar de gletsjers bij Franz Josef - daar hebben we voor twee nachten een cabin gereserveerd op de camping. We hebben trouwens ook de vlucht gewijzigd. We vliegen nu terug vanaf Christchurch en niet meervanaf Wellington - scheelt een hoop kilometers!



 

Woensdag 22 februari, Kaikoura, Nieuw Zeeland, 11.00 uur

Gisteren zijn we doorgereden naar Kaikoura, het kustdorp van waaruit je de walvissen, dolfijnen etcetera kunt zien. Onderweg kregen we alvast een voorproefje toen we bij een stop bij een rotspartij een aantal zeehonden zagen luieren, heel grappig! Eentje voerde een ware show op! Onderweg de boottocht voor de walvis-watch geregeld per telefoon en toen doorgereden langs de prachtige kust naar de top10 holidaycamping in Kaikoura. De creme de la creme van de campings met alle voorzieningen die je maar kunt bedenken en werkelijk bomvol met tenten en campers. Hier moesten we voor de eerste keer betalen voor een extra deken (we hebben namelijk maar 1 slaapzak bij, we vragen altijd om een extra deken....dat voorkomt straks te veel sjouwen in Indonesie...). Niet lekker geslapen, want we waren zenuwachtig voor wat we vandaag zouden gaan zien: walvissen!!! Vanmorgen om 6 uur opgestaan om om 7.15 de boot te nemen. En prachtig hoor....5 walvisstaarten de lucht in zien gaan, echt schit-terend! Als toetje kregen we ook nog een schol dolfijnen te zien - die waren niet erg actief, eigenlijk gewoon lui, maar wel heel mooi! Nu gaan we verder naar het Zuiden, jeetje, we hebben er vandaag al een hele dag opzitten en het is nog maar 11.00 uur! We rijden nu nog een paar uur (richting Arthurpass) want het wordt hoogtijd dat we de kofferbak eens uitmesten (wassenwassenwassen....).

Doeg!! Anne en Maschal

Dinsdag, 21 februari, Blenheim, Nieuw Zeeland, 13.00 uur

Wellington was geweldig! Nadat we de tassen en de auto bij Rowena's Lodge hadden gezet zijn we de hele dag in de stad gebleven. Heerlijk een beetje geshopt en gekeken en naar het National Te Papa Museum geweest - heel leerzaam. In de avond lekker biertjes gedronken op het balkon bij de Irish Pub en daarna ook gegeten, mmm. Terug bij Rowena's Lodge zagen we pas waar we gingen slapen...het was daar echt een enorme bende, echt heel goor...maar ook wel weer heel gezellig, soortje studentenhuis, maar dan met 100 man!

De volgende dag zijn we naar de boot gereden waar we de auto ingeleverd hebben. De boottocht duurde drie uur en was geweldig, erg mooi! De tocht voerde door de baai van Wellington en langs de zuidkust van het noordeiland....cookstrait over en door de Marlborough Sound (Fjorden) erg prachtig. Aangekomen in Picton de nieuwe auto opgepikt en zijn we via Nelson naar Kaiteriteri gereden, in de buurt van het Abel Tasman National Park. De camping die we hadden uitgekozen blijkt een enorme Costabrava camping te zijn - nooit gedacht dat ze die hier ook hadden - maar het was er grappig en wederom prima sanitair en prima sfeer.

De dag daarop zijn we naar Marahau gereden, het begin van het A. Tasman Park. Daar de auto geparkeerd en alle spullen voor de komende twee dagen in de grote rugzakken gepropt. Jeetje, dat je nog zoveel spullen voor twee dagen kunt meezeulen! Afijn, de A. Tasman wandeling voert langs schitterende stranden/baaien en azuurblauwe zee en dwars door het prachtig regenwoud. Na 5 uur stevig doorstappen bereiken we om 17.00 uur Torrent Bay - de camping - waar we aan de baai overnachten onder de prachtige sterrenhemel waar we in Delft alleen maar van kunnen dromen. Natuurlijk hebben we gedurende de dag lekker gezwommen in die mooie zee en hebben we een supermaaltje gekookt, pasta met rode wijn! Mazzel, want de brander had behoorlijk wat kuren....de Nieuw-Zeelandse gastankjes passen niet helemaal op de Europese....
De volgende dag besluiten we, omdat het laag water is terug te wandelen over de drooggevallen baai - daarna in Anchorege Bay gezwommen en toen teruggewandeld en pfffff dat was een behoorlijk zware tocht weer helemaal terug! En het was 25+ graden, dus het was zwoegen, maar toen we eenmaal terug waren hebben we lekker gegeten en gedronken bij het cafe - de beloning!
Daarna zijn we alvast een uurtje doorgereden richting Blenheim en onderweg op een schatiig klein campingetje in Tapawera de tent opgezet. Daar ontmoeten we ook de Golden Girls, een vijftal hoogbejaarde dames die ook kampeerden en op en top van het leven genieten! Gegeten in het plattelandsrestaurant - alles wat eetbaar was vet gefrituurd, maar heel lekker en het bier smaakte zalig!). Vandaag met de Golden Girls ontbeten en de tocht voortgezet....op weg naar Kaikoura, waar we de walvissen graag willen zien!
Kortom, het is hier top!


Vrijdag 17 februari, Wellington, Nieuw Zeeland, 11.00 uur

Waar zijn we gebleven? Het vorige verhaaltje stopte in Wanganui - daar hebben we toen een camping gevonden aan de kust ' Kai Iwi Beach' waar we wel even gingen bruinbakken aan het strand, maar helaas was het de rest van de dag bewolkt. Ook niet erg hoor, want heerlijk een middagje strandjutten met de voetjes door het water is ook zalig! Die avond gegeten in Wanganui en na een prima en droog nachtje in de tent 's ochends heerlijk ontbeten met Timothy, de campingkat - wat een schat! Het deed pijn om afscheid van hem te moeten nemen (de campingvrouw voelde het ook aan: ' nee, jullie mogen Timmy niet meenemen....' ). Afijn, woensdag doorgereden richting het Zuiden, naar de wijngebieden, maar dat viel een beetje tegen - het wijndorpje (Martinsborough) was nogal over het paard getild en het voelde gewoon niet gezellig - daarom doorgereden naar de kust, 40 kilometer boven Wellington. Wel veel te lang in de auto gezeten en het laatste stukje was er bochtig en steil allemaal, maar uiteindelijk in Paekakariki terechtgekomen. Gisteren eerst een wandeling van een paar uur gemaakt door de schapen en koeien heuvels en het bos (Battle Hill) en daarna lekker op het strand gebakken. Het water was lekker fris, maar ook vies, dus niet gezwommen. Vanochtend zijn we naar Wellington gereden. We hebben de auto (die we inmiddels aardig hebben bevuild) bij Rowena's Lodge achtergelaten, waar we een kamertje hebben gehuurd. Vandaaruit de stad ingelopen en de eerste indrukken opgedaan: Cubastreet is leuk! En vanmiddag willen we ook het Te Papa Tongarewa Museum nog gaan bezoeken - het nationaal museum van Nieuw Zeeland en voor de rest: lekker shoppen!
Morgen nemen we de ferry naar het South Island......ik heb geen idee of we daar makkelijk kunnen internetten, dus misschien laat het volgende verhaaltje wel even op zich wachten....
Doeg! Maschal en Anne

Dinsdag 14 februari, Wanganui Nieuw Zeeland, 12.30 uur

We zijn lekker aan het genieten van het heerlijk Nieuw Zeeland!

Dezelfde avond in Waitanga werden de tassen keurig bezorgd en dachten we die tent wel even te bouwen - mispoes.....een hevige stortbui kwam over Waitanga neer, dus het alternatief was in de voortent van de buren te slapen, ach en dat was toch een beetje kamperen. De volgende dag een flinke rit naar het zuiden gemaakt - aan de kust nog gestopt om van het prachtige strand te genieten en daarna doorgereden naar Rotorua - een plaatsje waar het vulkanisme te zien en te ruiken is...geisers en allerlei borrelend blubber - heel apart allemaal. Verder doorgereden naar lake Taupo, waar we eindelijk echt konden kamperen! Op de camping een heerlijke maaltijd gemaakt en genoten van het zonnetje. De volgende dag zijn we naar Whakapapa Village gereden op 1.000 meter hoogte. Daar kwamen we echt in enorm hondeweer aan dus beloten we een cabin te huren op de camping. Vervolgens het dorp uit gereden om droger weer te zoeken en een prachtige wandeling door de jungle te maken - het leek net de Efteling, alleen de elfjes zagen we net niet. 's avonds gekookt op de camping - ze hebben hier prachtige keukens waar iedereen met zijn boodschapjes, pannen, borden en bestek de lekkerste dingen maakt - en gezellig bovendien! Gisteren de prachtige wandeling over de Tongariro gemaakt - een zeven uur durende wandeling die dwars door het vulkanisch gebied gaat - van maanlandschap tot blauwgroene bergmeren en heuvellandschap en bos - echt schitterend! Vandaag doorgereden naar de kust: Wanganui - we gaan zo even boodschappen doen en daarna een camping zoeken om ook nog op het strand te zonnebaden!! Het is hier dus fantastisch!!!!!


Vrijdag 10 februari, Waitanga Nieuw Zeeland, 15.00 uur

Na onze nipte reis naar Sydney zijn we inmiddels twee dagen in Nieuw Zeeland. We kwamen net mee vanuit Singapore omdat het vliegtuig erg vol zat. Na een erg brakke nacht in een enorm groot en vol vliegtuig in de staart (schommel, schommel) kwamen we redelijk misselijk (Anne watje) en brak aan in Sydney. Eenmaal in Sydney kwamen we er achter dat de tassen nog in Amsterdam stonden. leuk hoor!

Rond half twaalf in de ochtend vliegen we het laatste stukje naar Auckland, Nieuw Zeeland. In Auckland vinden we vrij snel een leuk hostel (Landana Lodge). Echter het enige wat we nog konden was vroeg het bed in, slapen!

De volgende dag, 9 februari doen we eerst een boottochtje door de mooie haven van Auckland. Tevens bekijken we de binnenstad. De stad komt erg vriendelijk en toegankelijk over. Het is er niet erg mooi ofzo. Het valt op dat er wel erg veel luxueze nieuwe gebouwen staan. Het havenfront is wel erg mooi gemaakt. Er is ondermeer een jachthaven met 2000 bootjes en superboten. Het station is erg mooi (designstation!) Rond een uur pikken we de auto op en rijden we naar Waitanga op het schiereiland Coromandel. We overnachten in een leuk huisje op het vakantieparkje Harbour Side Holiday Park. De buurman woont al 30 jaar in Nieuw Zeeland en vertelt ons alle inns en outs van het land. Hij spreekt vloeiend limburgs!

Vandaag hebben we eerst Hot Water Beach bezocht. Door vulkanis

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Weer thuis
Reis 2008, Filipijnen en Hong Kong
Reis 2008, Hawaii, Japan
Reis 2008, Zuid Amerika
Nw Zealand/Sydney/JavaBali 2006

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer