Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Maaike's blog 

Het lange levensverhaal van Nikki (Ning van Malibu)

12:17, 25/5/2013  ..  0 comments  ..  Link
Hoe ik aan Nikki gekomen ben: Ik was vanuit huis zeer geďnteresseerd in raskatten, heb een geweldige Maine Coon verloren door een slechte cattery, de poes was aan beide kanten doof, terwijl ze haar verkochten als aan 1 kant doof, en fiv/felv was niet uit te sluiten tijdens haar ziekte en overlijden. Ze heeft me veel dierenartskosten gekost, maar ik had het er voor over. Na Tai's overlijden, kreeg ik een prachtige 7-jarige blue-point Heilige Birmaanpoes met stamboom aangeboden door de boer waar ik al vanaf mijn 7e kom, 14 jaar lang bijna dagelijks. Ze hadden twee Heilige Birmaan poezen gered uit een cattery die zeer slecht met ze omgingen, maar konden ze zelf niet houden wegens de drukte van hun bedrijf en ze wilden wel dat ze hun aandacht kregen, naast de juiste voeding en behandeling. Ik mocht kiezen tussen de beide poezen, maar Ning van Malibu was de mooist gebouwde kat, al was ze door de eerdere slechte verzorging van de cattery, wel mager. Ze was ook de bangste van de twee, en zat verstopt onder de schouw. Ik vond haar prachtig, de andere poes ook, maar Ning was toch mijn eerste keus. Omdat ze zo ontzettend getraumatiseerd was, kreeg ik natuurlijk ook medelijden met haar. Ning was kerngezond, dit had de boer al laten controleren door de dierenarts, maar ze moest gewoon nog aankomen. De boer vertelde mij ook dat Ning helemaal uitgefokt was bij die cattery. Elk jaar twee tot drie nesten. Vandaar waarschijnlijk haar extreem lage gewicht. Zo heb ik haar gekocht, haar stamboomnaam is Ning, maar ik heb haar Nikki genoemd en heb haar eerst flink laten eten. Ze was alweer gewend aan normale hoeveelheden, dus het enige wat ik hoefde te doen was vet voer kopen (kittenvoer) en 's avonds extra vlees bij geven. Een paar weken later merkte ik nog geen verandering in haar gewicht, dus ik met haar naar de veearts om te kijken wat ik er anders aan kon doen. Ook deze veearts verklaarde haar helemaal gezond, en adviseerde mij royal canin kittenvoer, wat nog vetter was, en omdat Heilige Birmanen nogal energiek kunnen zijn, had ze dat ook nodig. Ze kreeg een extra vitaminespuit, maar het mocht allemaal niet baten. Ik ben nog eens teruggegaan en toen zei de veearts dat het waarschijnlijk mede aan haar bouw lag, en omdat ze al iets ouder was en zo'n slechte verzorging had gehad vanaf kitten af aan, nooit meer aan zou komen. Maar ik was er nog niet klaar mee. Heb op internet gezocht, wat kon helpen, bijvoorbeeld schapenvet, wat de maag en darmen stimuleert en ook goed is voor de vacht. Zo waren er nog een aantal dingen, een hele waslijst wat kon helpen, maar het mocht allemaal niet baten. Ik moest me er uiteindelijk bij neerleggen wat de veearts gezegd had. Nikki durfde de eerste twee weken bij mij thuis niet achter de vuilnisbak onder het fornuis weg te komen. Op het laatst er maar eten naar toe geschoven, want ze kwam er echt niet uit, ook niet om te eten. Ze heeft er jaren over gedaan om mij te gaan vertrouwen en nóg steeds doet ze het nog niet helemaal. Maar ik kon haar in het begin helemaal niet aaien, want dan schoot ze weg. Later werd dat heel voorzichtig aanraken, terwijl ze het ''niet in de gaten had''. Had ze natuurlijk wel, maar ik mocht haar vacht aanraken. Alleen nog niet haar huid. Vanuit daar is het met vele gesprekken overgaan tot aaien, alleen heeft ze een flinke hekel aan over haar hoofd heen aaien of onverwachts. Uiteindelijk kwam ze ook als ik riep, alleen bij vreemde mensen durfde ze niet te komen. Het heeft ook een hele tijd geduurd voordat ze mijn nieuwe vriend Harrem leerde vertrouwen. Toen was ik al drie jaar verder. Uiteindelijk maakte ze zich ook niet meer druk om vreemde mensen, als ze binnenkomen schiet ze niet meer weg om zich te verstoppen, en laat ze zich zelfs aaien door vreemde mensen. Ze heeft in de tijd dat ze nu bij me is en dat is nu ongeveer 6 jaar, twee nesten gehad. 1 was compleet per ongeluk, ze was gedekt door mijn 10 maanden oude witte kater, Theo, gewoon een huis- tuin- en keukenkat, waar 1 prachtig poesje uitkwam, genaamd Tascha. Tascha had lang haar, was spierwit en had 1 blauw oog. Ze is verhuisd naar Leeuwarden. Dat verhaal op zich is ook al een verhaal, ik ben Nikki twee weken lang kwijt geweest en ik wist nog dat ik me zo trots voelde op haar omdat ze nu eindelijk op normaal gewicht kwam. Ik dacht dat het aan het voer lag, en opeens was ze weg. Ik heb hier geen zolder, dus ik had van een kamer de logeerkamer/rommelkamer gemaakt. Die kamer al een aantal keer door geweest, van top tot teen, zoals het hele huis. Geen spoor van Nikki. Maar ik had een raar gevoel over die kamer. Ik zoeken en zoeken, een hele dag gespendeerd in het alles nog eens 5 keer nakijken. Op het laatst leunde ik uitgeput op het logeerbed, nadenkend waar ze dán kon zitten. Buiten was onmogelijk, alles was afgesloten, dus het kón niet. Terwijl ik daar leunde, bewoog er opeens iets onder mijn handen, onder de dekens. Ik schrok me natuurlijk kapot, sloeg de dekens weg en daar lag Nikki, met kleine Tascha. Gillend naar beneden gerend, blij dat ik Nikki weer gevonden had en dat ze een cadeautje voor ons had. Ik heb werkelijk geen idee hoe ze het die twee weken volgehouden had, 1 week drachtig en 1 week met een kleine zonder eten en drinken. Ze was weer zo mager als ze eerst was. Dus de beide dames maar gauw naar de veearts, gelukkig was alles goed met moeder en dochter, alleen moest gauw eten en drinken in het buikje van mama, voor de zekerheid had ze nog een spuit vol vocht gehad, gewoon voor het geval dat. Nikki was een supergoede mama, dit was trouwens gebeurd in 2009, voor de goede orde, haha. Toen ik Sir Richard kreeg, wilde ik heel graag een nestje van mijn twee lievelingskatten, 2011 was dit. Nikki was al ouder, 9 jaar, maar als ze te oud was, zou ze niet meer drachtig worden. Eventueel waren er ook twee andere dragende poezen ter beschikking om de kittens van Nikki op te vangen. Er kwamen twee blue-point poesjes uit, Cinderella en Shila. Na het overlijden van Richard heb ik nogmaals geprobeerd om haar drachtig te krijgen, zodat ik straks niet zit zonder nakomelingen van een van mijn lievelingskatten. Dus nu in 2013, verwacht ze nog een nestje van een prachtige roetzwarte Noorse Boskat. Ze is vandaag 25-05-2013, 5 dagen over tijd en kan dus elk moment bevallen. Dit is haar allerlaatste nest, ze is nu 11 jaar, Thea is er eventueel om haar kittens op te vangen, dus het gaat helemaal goed komen. Ik vind het genoeg geweest voor haar. Ze mag straks lekker genieten van haar pensioen met haar jonge dochter, tot ze overlijdt. it is Nikki's verhaal tot aan vandaag toe. Ze heeft veel meegemaakt, maar we hebben haar vertrouwen teruggewonnen. Ze is een prachtige poes, mager, maar kerngezond en ze zal ook nooit weer anders worden tot dat ze doodgaat. En doodgaan, dat doet ze hier. Zo'n poes, waar ik zo'n band mee opgebouwd heb, zou ik niet eens meer kunnen missen.

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Het lange levensverhaal van Nikki (Ning van Malibu)

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer