Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Menarik's observaties

9/6/2007 - Fundamentalistisch geneuzel binnen de Partij voor de Dieren

Wie aan fundamentalisme denkt, denkt meestal aan de islam. Toch heeft fundamentalisme vele verschijningsvormen. Zelfs binnen het liberalisme kan je een fundamentalist zijn.

Gisteren kwam ik  'Jan' tegen in een cafe in Oostzaan. Jan is een oerhollandse jongen van 18 die op zijn achterste benen ging staan toen ik hem vertelde dat ik lid ben van de Partij van de Dieren. Hij is tégen riep hij kwaad, omdat hij van jagen houdt en de Partij van de Dieren daartegen is.

Ik repliceerde dat ik lid ben omdat ik tegen de bio-industrie ben, tegen het behandelen van dieren als machines. Want dieren hebben gevoel. Ze kennen angst, pijn, liefde en blijdschap. Dáár had hij zich nog niet in verdiept, meldde hij ietwat schoorvoetend.

In de loop van het gesprek kwam ik erachter dat Jan een enorme dierenvriend is en bovendien uitzonderlijk veel kennis heeft van de natuur. Hij houdt van jagen en van de natuur. Wat wil je nog meer als natuur- en dierenliefhebber? Als alle jongeren zo zijn als Jan, hoeven we niet zo hard te vechten voor het behoud van het kleine beetje natuur dat we nog hebben in Nederland. Ook de partij van de Dieren zou een enorme winst hebben aan het lidmaatschap van Jan, die alleen nog maar een beetje in de goede richting gecoached hoeft te worden. Want deze jager, die weet wat doden is, is honderd keer te prefereren boven een joch dat denkt dat melk in de fabriek wordt gemaakt.

De Partij van de Dieren moet breder worden in haar partijprogramma. Het moet niet gaan over geneuzel dat sportvissen niet mag omdat het zo zielig is als een haakje in de lip van een vis terecht komt. Dat geneuzel staat in geen verhouding tot de enorme trailers die rücksichtlos de wereldzeeën leegvissen. Net zo als het schieten van wilde dieren als hazen en konijnen in geen verhouding staat met de miljoenen dieren die hun korte misrabele leven slijten in kleine liefdeloze hokken of kooien.

Dát zijn items waar het over moet gaan. Over het behoud en respect voor de ons omringende natuur, over het integreren van natuurkennis binnen het onderwijs en tégen het behandelen van dieren als producten.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

30/11/2006 - Fantasie

Soms komen ineens je herinneringen terug. Uit de tijd dat je een kind was bijvoorbeeld. Sinterklaas en Kerst zijn bij uitstek geschikt. Eindelijk kan je terug doen bij een kind wat ze jou vroeger hebben aangedaan (en wat je maar wat leuk vond).

Zo wordt Sander lastig gevallen door Pieten die willen dat hij de open haard opruimt voordat hij zijn laarsje (want daarin past meer dan in een schoen, logisch) zet. Vorige keer kreeg hij een pissig briefje van Sint dat Piet een smerig broekje had gekregen.

Vandaag heeft hij weer zijn laarsje gezet. Met een mond vol marsepein wilde hij snel een 'Sinterklaasje Bonnebonnebonne afraffelen, en achteloos wierp hij een hand volgepist konijnenstro in zijn laars voor Americo, het paard.

Maar daar lieten wij het niet bij zitten; "als je het zo afraffelt wacht jou slechts de roede" smispelde ik met katholiek Limburgs accent.

En zo vond ik mezelf een paar minuten later luid zingend voor de open haard van "Zie ginds komt de stoomboot" en "Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht (waag het niet, wij hebben op Verdonk gestemd! -opzouten met je knecht, Sint is welkom met zijn kist vol pesetas, maar op die knecht hebben we het tegenwoordig niet zo in Nederland).

Maar goed, weer briefje erin, "waarom heb je die haard niet opgeruimd, Piet had weer een goor broekje en het hooi smaakte naar konijnenpis, bedankt!"

En toen dacht ik aan vroeger, aan al die idiote fantasien die mijn broer en mij ten deel vielen en waar we nog steeds op teren. Het was een familie waar een hoop heibel in was, maar een ding was er wel, een levendige fantasie, waar iedereen, jong en oud van profiteerde.

Tantes, ooms, opa's en oma's kwamen met de gekste verhalen. Van oude vrouwen die in bomen leefden en daar kindertjes steelden die met de kinderwagen onderdoor kwamen tot enge fantasien waardoor je 's nachts de slaap niet meer kon vatten.

Maar je was wakker. En je fantasie begon te leven.

En dat was het begin van een overlevingsstragie, waar niets tegenop gewassen is. Je troost in slechte tijden en je lol in goede tijden.

Ik dank mijn vader en mijn slangige tantes dat ze mij en mijn broer Huib dat gegeven hebben en ik hoop dat ik dit aan Sander kan doorgeven...

Menarik

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

9/11/2006 - Smen

De Marokkaanse slager anex groentenman uit de Oosterparkstraat in Amsterdam spreekt zo schattig Nederlands dat ik soms alleen naar zijn winkeltje ga om hem te horen praten. En ik geef het toe; hij klinkt precies als mijn ex-man, toen ik hem net ontmoette. Die sprak ook de woorden zo lief uit en formuleerde op zo'n grappige manier. Dat verdween toen wij lang bij elkaar waren en hij 'gewoon' Nederlands leerde. Maar 'mijn' Marokkaanse slager heeft nog een pluspuntje; hij snapt eten.

 

Nou snappen de meeste niet-Nederlanders sowieso meer van eten dan de gemiddelde uit de klei getrokken Nederlandse boer of boerin, maar deze man heeft een neus voor autenthiciteit.

 

En autenthiciteit is een schaars en kostbaar goed in tijden van massaproductie en niets ontziend economisch gewin.

 

Maar hij heeft ook een neus voor geld. Ondanks zijn schamele Nederlands weet hij precies waar Abraham de mosterd haalt,  of beter gezegd dat de beter gesitueerde Nederlander echt wel bereid is geld te betalen voor authenticiteit. Zo probeerde hij me heel diplomatiek een potje 'echte' honing aan te smeren voor 35 euro. Hij zei er zelf bij dat hij het wel een beetje duur vond. Lief toch?

Want dom is hij niet.

 

Dus ik kom altijd aan het eind van de werkdag in zijn winkeltje. Als hij zich niet groot hoeft te houden tegenover streng kijkende Arabische mannen en vol enthousiasme zichzelf kan zijn tegenover mij.

 

En dan zie ik vaak iets nieuws. Wat op zich al een wonder is naar mijn idee, zo oud en blase ben ik nou ook wel weer. Een kruidje dat ik nog niet kende, of een hennasoort. En de laatste keer dus 'smen'.

 

Nooit van gehoord. Ik ken zanouth, verhalen uit de Koran en allerlei andere geheime dingen uit de Arabisch cultuur, maar van smen had ik nog niet gehoord.

 

Het is ranzige boter.

 

Maar een delicatesse binnen de Arabische cultuur en nog terug te vinden in de Andalusiche cultuur, die daar natuurlijk ook op is gebaseerd.

 

Even op internet gezocht. Smen is echt een delicatesse. Het is geklaarde, (en soms met nog meer kruiden gekruide) gezouten boter  die langdurig in een afgesloten pot wordt gerijpt.

 

Het verhaal gaat dat bij de geboorte van een dochter, er een flinke hoeveelheid smen wordt gemaakt. De smen wordt ingelegd in zorgvuldig afgedekte potten en opgegraven als de dochter trouwt. De geur is dan zo exquise dat de aanwezigen eerst aan de opgegraven pot mogen ruiken. Daarna wordt er feestcouscous van gemaakt.

 

Want het maken van couscous is geen sinecure. Het moet lang stomen, dan gaat er smen doorheen, tussendoor moet het steeds worden losgewreven etc. Dat is een ritueel. Ik heb 1 keer huisgemaakte couscous gegeten (dus door vrouwen gemaakt) en dat is niet te vergelijken met de couscous die je in de winkel koopt en al helemaal niet met de snelkookcouscous van de supermarkt (meteen weggooien, dat is nep-eten!).

 

Maar goed, smen smaakt naar ranzige boter. Heel zwaar van smaak, geitig, dierlijk. Misschien dat de naam daarom voor ons een beetje klinkt als smegma. Dat wil je eigenlijk niet in je couscous. (Dat wil je uberhaupt nergens in...)

 

Ik heb een goddelijke couscous gemaakt met een beetje lamsvlees en een hoop pompoen en zuidvruchten. De couscous is bereid met smen. Mijn moeder die als proefkonijn deelneemt aan het experiment had zo haar twijfels vanwege de naam.

 

We gaan zien!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

30/10/2006 - Het Grote Fietstas Geheim

Als je achtendertig jaar in de grote stad hebt gewoond, is het buitenleven in de suburb dagelijks een verademing. Kleine dingen zijn bijzonder; dat je bijvoorbeeld uit de bus stapt en de lucht van verse koeienpoep ruikt. Of dat je met de hond in het fietskratje voorop, binnen tien minuten in een natuurgebied bent.

 

Wat eigenaardig is, is dat iedereen in het dorp fietstassen heeft. Waarom is me eigenlijk een raadsel. Maar ik moet toegeven dat ik ze tegenwoordig zelf ook heb. Omdat het handig is als ik naar de stad fiets, want daarin kan dan mooi het regenponchootje van de hond en die van mij.

 

Maar die mensen hier hebben geen hond voorop de fiets. En het lijkt me sterk dat iedereen dagelijks naar de stad fietst. In de stad heeft vrijwel niemand een fietstas. Daar gebruik je de fiets om zo snel mogelijk van A naar B te gaan. En als je een keer boodschappen doet, hang je de tassen aan het stuur. In de stad had ik ook nooit een fietstas.

 

Wat vervoert iedereen in die fietstassen?

Een tuinschaartje? Om onderweg verse bloemen en kruiden te plukken?

Verse eieren en ongepasturiseerde landmelk?

 

Ik denk niet dat ik het ooit te weten kom, tenzij ik ongegeneerd in iedereen's fietstas ga loeren. Maar door mijn fietstas weet ik zeker dat ik al bijna en ongemerkt ben geintegreerd in het dorpsleven. Omdat ik getast tussen de fietstassen fiets en zonder dat ik het weet deelneem aan Het Grote Fietstas Geheim, waar iedere autochtone dorpeling vanaf weet.

 

Gelukkig durven zij ook niet in mijn fietstas te kijken. Als ze de fietskleding zien, vallen de hond en ik direct door de mand.

Stedelingen!

Want daar moet natuurlijk iets heel anders in zitten, namelijk datgeen waar ik nog steeds geen weet van heb.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/4/2006 - Vampierkonijn op drift

Sinds anderhalve week hebben we er een bewonertje bij; Djengiz. Avalon Djengiz van An den Diek om precies te zijn, een adelijk uitziend mannetje met een roetzwart vachtje en ogen waar je in verdrinkt. De katten zijn minder enthousiast. Ze vinden dat hij stinkt en veel lawaai maakt. Daarin hebben ze ook niet helemaal ongelijk. Wel eens het gifbekje van een jonge pup geroken?

 

De lente zit in de lucht.

Merels vliegen weer af en aan en bomen openen ongegeneerd hun bladeren alsof er niets bestaat om voor te schamen. Ook Rotkonijn voelt die lente. De hele winter heeft hij door moeten brengen in zijn kooi in de huiskamer en nu is hij alweer een paar keer buiten geweest. De hormonen gieren door zijn lijf. Waar zijn al die leuke konijnenwijfjes? Djengiz is blij dat er eindelijk een dier is dat niet meteen weg rent als hij eraan komt. Rotkonijn kan ook niet anders, de vloer is hem te glad, hij wordt hysterisch als zijn nagels over het hout krassen. Het voelt voor hem zoals krijt over een schoolbord. Kippevel. Lekker ding trouwens dat zwarte beestje. Is het een konijn? Een zwarte Vlaamse reuzin wellicht? Eens kijken of hij die te grazen kan nemen. Even een onbewaakt moment afwachten.

 

Herenliefde

Wanneer er niemand in de kamer is en het zwarte beestje dichtbij zijn kooi rondsnuffelt, grijpt hij zijn kans. Hij perst zijn tanden in het nekvel en sleurt de pup zijn kooi in. Zo, die zit. Met zijn tanden stevig verankerd in het weerloze zwarte nekje slingert hij de pup, die zo beduust is dat hij niet eens begint te krijsen, naar alle uithoeken van de kooi. Intussen probeert hij intensief de herenliefde te bedrijven. Dat is het moment dat ik binnen kom. Het is een bizar gezicht. Met enig geweld wordt Rotkonijn via zijn oren gedwongen zijn onschuldige prooi prijs te geven. Versuft komt het beestje onder het megakonijn vandaan. In zijn nekje prijkt het spoor van de aanval. Een kleine vampierenbeet in de vorm van twee konijnentanden...

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/2/2006 - Broer en zus

Vijfentwintig jaar geleden ontmoette ik een zus met haar kleine broertje; Wijn en Sigaret. Ze waren heel gezellig en ze vertelden me dat ze dakloos waren en bij iedereen een thuis zochten. Ik nam ze in huis. Jaren is het goed gegaan. Al vond ik wel dat die twee erg onafscheidelijk waren; erger nog ze hadden een symbiotische relatie. En het ging van kwaad tot erger. Steeds meer namen ze mijn huis in beslag. Soms gaven ze me rare opdrachten. Dingen waar ik later niet meer achter stond. Tot ik er genoeg van kreeg. Ik besloot dat ze nog wel bij me mochten wonen, maar ze mochten niet meer zo op de voorgrond treden. Ze kregen een klein kamertje achterin het huis en mochten alleen nog bij me komen op uitnodiging.

 

Ik kreeg meer tijd en ruimte voor andere dingen. Wandelen in de natuur, sporten. Met Sigaret had ik het op een gegeven moment helemaal gehad. Hij liet me niet sporten, trok me steeds bijna van de fiets. Ik vertelde hem dat ik vond dat hij lang genoeg bij me had gewoond. Dat hij nu maar eens een plek voor zichzelf moest gaan zoeken. Ik zette hem buiten de deur en draaide de deur stevig in het slot. Wijn was ontroostbaar. Bijna een maand heeft ze haar broer niet gezien. Het was zo ongezellig zonder hem. Op een avond, toen we samen dikke pret hadden, gebeurde het. Ik lette even niet op. Stiekem heeft ze hem toen via de achterdeur weer naar binnen gelaten. De trut!

 

Maar ik gaf niet op. Een paar weken later, toen Wijn al een tijdje niet meer bij me langs was geweest, nam ik mijn kans waar en zette Sigaret voor de tweede keer buiten de deur. Een week lang genoot ik van de vrijheid. Lekker fietsen zonder er steeds bijna vanaf getrokken te worden. Heerlijk! Tot ik op een avond weer met Wijn was. We hadden als vanouds dikke pret. Het is altijd gezellig als Wijn op bezoek komt. Maar toen flikte ze het weer! Weer die kleine etterbak via de achterdeur naar binnen.

 

Deze keer krijg ik hem niet zo makkelijk meer eruit. Hij is op zijn hoede. Neemt zo zijn eigen maatregelen. Maar ik weet wat me te doen staat. Het zal niet makkelijk zijn, een scheiding na 25 jaar. Maar ze moeten er allebei uit. Ik kan ze niet vertrouwen. Er komt een dag dat ze allebei nog slapen. Dan zet ik ze samen heel zacht buiten en trek de deur definitief voor ze dicht.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/2/2006 - Kleine pareltjes tussen de modder

Vandaag stond er een klein pareltje in de Volkskskrant, diep verscholen tussen de waan van de dag.

Nazmiye Oral is vandaag voor het eerst op wintersport gegaan, naar hetzelfde gebied waar ikzelf binnenkort ook voor de eerste keer naartoe ga. Het stukje verhaalt wat nietszeggend over het inpakken van de auto, een pauze in een Belgisch frietkot etc. Bladeldiebla, maar dan komt er ineens een pareltje tevoorschijn;  "telkens je eigen weerstand opzoeken, is oefenen in overgave". Dit naar aanleiding van het feit dat ze gaat skieen, terwijl ze helemaal niet sportief is aangelegd.

 

Het is een vreemde gewaarwording. Tussen nietszeggende zinnetjes, die voortkabbelen als een onschuldig beekje in het Hollandse polderland, plaatst zij ineens een pareltje uit het Islamitsch Soefisme. Zij heeft het hier over de Kleine Jihad. De kleine jihad is in de islam beduidend veel belangrijker dan de Grote Jihad. Bij de kleine jihad ga je de strijd aan tegen je eigen zwaktes zoals het feit dat je rookt en eigenlijk wilt stoppen, het feit dat je te veel drinkt, het feit dat je te snel kwaad wordt, etc. Zoals iedereen weet is dit ontzetten moeilijk. Het ego is zo groot en er liggen zo veel verleidingen op de loer.

 

Toch is (naar mijn idee) een van de redenen dat wij hier op de wereld zijn, per individu te proberen in dit leven zo veel mogelijk mens te worden. Dit kun je realiseren door elke dag te proberen jezelf te verbeteren.

 

Ik geloof in God. De oorsprong van ons zijn is een kracht, namelijk liefde. Door elke dag opnieuw de strijd aan te gaan tegen onze zwaktes, komen we steeds dichter in de buurt van onze schepper, in overgave aan De kracht van de Liefde, het begin en het eind, de Alpha en Omega; God.

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/2/2006 - De man in het witte pak

Mijn verloofde is een vogelaar. En het zijn barre tijden voor zijn gevleugelde vrienden. Ook voor mij als kattenvrouw, zit de schrik er flink in. In de media werd de afgelopen dagen ineens gesproken over een ophokplicht voor katten. Het blijkt dat ook katten gevoelig zijn voor de gevaarlijke H5N1-variant. 

 

Voor het aardse leven in zijn algemeenheid zou een flinke pandemie niet eens zo slecht zijn. Dan wordt er eens wat eerlijker uitgeroeid. Niet alleen in Afrika waar velen sowieso al vaak het haasje zijn, maar ook de rijke stinkerds die nu rucksichtlos de aarde uitbuiten.

 

Niet dat wij daar nou op zitten te wachten. Als voormalige Cara-patienten zal H5N1-met-de-zeis wel het eerst aan ons bed verschijnen, maar voor het welzijn van de aarde zou het beter zijn. 

 

Dode zwaan

Met zijn arendsogen ziet mijn verloofde alles, van een bonte specht tikkend tegen een stammetje tot een biddende valk in de lucht. Zo trof hij onlangs een dode zwaan aan. Normaal zou je er misschien zo langs lopen, maar nu is elke dode zwaan verdacht. Hij moest het aangeven, maar waar? Bestaat er een alarmnummer wat je kunt bellen als je een dode zwaan vindt? Een dergelijk nummer is in ieder geval nog niet aangekondigd in zo'n betweterig postbus 51 spotje.

 

Uiteindelijk maar de politie gebeld, die het zou doorgeven aan De Man In Het Witte Pak. En die belde nog dezelfde avond. Om uit te vinden waar het wit gevederde kadaver zich precies bevond. Ja, ergens waar je niet met de auto kunt komen.

 

De volgende ochtend belde de man weer. Hij had inmiddels zijn witte pak aan en beklaagde zich erover dat hij twintig minuten in een wit pak met een dooie zwaan zonder kop op zijn rug tussen de recreanten van het Twiske door  moest lopen, of wij niet een snellere route wisten...

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

De wereld bezien door de ogen van Menarik

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer