Westlife - I wanna grow old with you

Another day, without your smile
Another day just passes by
But now I know, how much it means
For you to stay, right here with me
The time we spent apart will make our love grow stronger
But it hurt so bad I can't take it any longer

I wanna grow old with you,
I wanna die lying in your arms
I wanna grow old with you,
I wanna be looking in your eyes
I wanna be there for you,
sharing everything you do
I wanna grow old with you

A thousand miles between us now
It causes me to wonder how
Our love tonight remains so strong
It makes our risk right all along
The time we spent apart will make our love grow stronger
But it hurt so bad I can't take it any longer

I wanna grow old with you,
I wanna die lying in your arms
I wanna grow old with you,
I wanna be looking in your eyes
I wanna be there for you,
sharing everything you do
I wanna grow old with you

Things can come and go I
know but
Baby I believe
Something's burning strong between us
Makes it clear to me

I wanna grow old with you,
I wanna die lying in your arms
I wanna grow old with you,
I wanna be looking in your eyes
I wanna be there for you,
sharing everything you do
I wanna grow old with you

Martina McBride - Concrete Angel

She walks to school with the lunch she packed,
Noboby knows what she's holdin' back,
Wearin' the same dress she wore yesterday,
She hides the bruises with linen and lace.

The teacher wonders but she doesn't ask,
It's hard to see the pain behind the mask,
Bearing the burden of a secret storm,
Sometimes she wishes she was never born.

Through the wind and the rain,
She stands hard as a stone,
In a world that she can't rise above,
But her dreams give her wings,
And she flies to a place where she's loved,
Concrete angel.

Somebody cries in the middle of the night,
The neighbors hear, but they turn out the lights,
A fragile soul caught in the hands of fate,
When morning comes it'll be too late.

Through the wind and the rain,
She stands hard as a stone,
In a world that she can't rise above,
But her dreams give her wings,
And she flies to a place where she's loved,
Concrete angel.

A statue stands in a shaded place,
An angel girl with an upturned face,
A name is written on a polished rock,
A broken heart that the world forgot.

Through the wind and the rain,
She stands hard as a stone,
In a world that she can't rise above,
But her dreams give her wings,
And she flies to a place where she's loved,
Concrete angel.

Guus Meeuwis - De Weg

Ik kan nauwelijks wat zien,
door de waas voor m'n ogen
leek alles gelogen
al het mooie lijkt dood
ik heb zelfs de kracht niet om op te geven
al wil ik het niet
het leven gaat door

We leefden ons leven
om samen te sterven
De bergen beklommen en de dalen gedicht
in het diepst van de nacht
zelfs de zon laten schijnen
niets wat niet kon
en niets was teveel

we wilden geloven, in het eeuwige leven
ons samen verscholen, een wanhopig getroost
we hebben de waarheid
zo diep als kon begraven
'k was één met een engel
zo lang het mocht

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
geen tijd voor verdriet
maar elke dag omarmd
en altijd vrolijk
hoe jij dat voor elkaar kreeg
met oneindig veel moed
het leven is niet fair

de dans, gedanst, op een zilveren tapijt
met jou dicht bij mij
de verloren tijd beweent
doelloos verzonken en dronken
en niets dat niet mocht
wij twee door de tijd
de tijd heen
midzomernacht droom

waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
geen tijd voor verdriet
maar elke dag omarmd
en altijd vrolijk
hoe jij dat voor elkaar kreeg
met oneindig veel moed
het leven is niet fair

Jouw stralende lach
en je mooie gedichten
jou tedere woorden
je onverwoestbaar krachtige wil
je hebt je noodlot
steeds het hoofd geboden
tot het eind geloofde je
jouw idee van geluk
jouw idee van geluk

ik ga niet weg
k'heb nog wat tijd gekregen
k'zal altijd maar door gaan
tot aan het eind
ik heb je voor altijd, m'n hart gegeven
ik draag je bij me, tot het licht straks dooft
ik draag je bij me, tot het licht straks dooft

Ondertussen is het alweer 3 januari..

Er is alweer heel wat gebeurd!

6 December 2006, om 23:45 is de, voor mij, allerliefste oma in de hele wereld rustig overleden in haar slaap bij mij thuis.

Ze is heel rustig heengegaan, mijn opa, moeder en ik hebben haar samen haar laatste adem uit zien blazen.

Het was een compleet nieuwe ervaring voor me en heb er dan ook gemixte gevoelens over.

Het was aan de ene kant een ontzettend pijnlijk en bedroevend iets om te zien, maar tegelijkertijd ook zó ontzettend mooi, rustgevend bijna, om te zien hoe rustig ze is gestorven.

Aan haar gezichtsuitdrukking konden we zien dat ze er geen pijn van heeft gehad.

Ze had al 2 en een halve dag vast geslapen, zonder enig moment van bewustzijn.

De huisarts is langsgeweest en zei al tegen ons dat een week erg lang was voor haar.

Toch komt de klap ontzettend hard aan.

Zaterdag 9 december van 14:00-14:30 was er de gelegenheid om een laatste afscheid te nemen, terwijl de kist open was.

Omdat mijn oma er niet zo heel erg best uitzag op het moment dat ze stierf, waren we heel erg bang wat het resultaat zou zijn van de visagistes e.d.

Ze zag er zó ontzettend mooi en gracieus uit.

Zo had ik haar nog nooit gezien, ik heb mijn oma eigenlijk altijd alleen maar gekend met een wat boller gezicht, maar nu had ze juist een heel slank gezicht.

Na het rouwbezoek zijn we weer naar huis gegaan.

Maandag 11 december 2006 was de echte plechtigheid, de bedoeling was datde kist dicht zou zijn en er geen mogelijkheid meer was tot het bezichtigen van mijn oma. De begrafenisondernemer vroeg ons of we soms toch nog een keer wilden kijken. Mijn broer, Bob, en ik wilden toch nog één laatste keer kijken. Ze lag er nog altijd even mooi bij.

Toen hebben mijn opa en moeder toegestaan dat als er eventueel nog andere mensen waren die afscheid wilden nemen omdat ze er zaterdag niet bij konden zijn, toch nog de gelegenheid mochten krijgen.

Nadat ik mijn oma nog een laatste keer gezien had, werd er aan de directe nabestaanden, (mijn opa, moeder, oom, broer en mij), gevraagd of we soms de kist wilden sluiten. Alleen mijn broer en ik wilden dat, omdat zoals mijn broer het zei: "Als ik oma had geweest, had ik ook liever gehad dat de laatste die mij nog zien, mijn eigen familie is en niet één of andere vreemde vent". Ik vond dat eigenlijk wel een mooie gedachte en ik moet zeggen, het idee dat een vreemde man/vrouw mij als laatste ziet, maakt me op zich niet zo uit, maar ik zou ook liever familie hebben die dat deed.

Na de kist te hebben gesloten, werden we verzocht nog even in de condoleancezaal te wachten tot alles was klaargezet voor de plechtigheid.

Toen het eenmaal zo ver was, mochten de directe nabestaanden als eerste naar binnen...

Bij binnenkomst werd het liedje 'n Trein naar Niemandsland van Frans Bauer gedraait. Dat vond mijn oma een ontzettend mooi liedje.

Toen er gevraagd werd of er nog mensen waren die een paar woorden wilden spreken, stond er niemand op. Hoewel mijn oom, broer en ik alle drie van te voren bedacht hadden iets te gaan zeggen, hadden we niet de kracht om op te staan en de mensen toe te spreken. Als tweede liedje kwam Afscheid nemen bestaat niet van Marco Borsato. Ik vind het zo'n mooi liedje, heel erg toepasselijk op begrafenissen en crematies. Aan de andere kant vind ik het zó standaard. Tegenwoordig hoor je bij iedere crematie en begrafenis dat liedje..

En ik heb dan het idee dat het een beetje nietszeggend wordt.

Toen de begrafenisondernemer nog een paar woorden gesproken had na het tweede liedje, kwam als laatste With these eyes van Roch Voisine, een vrij onbekend, ontzettend mooi liedje. Dat is overigens een liedje waar ik met de wedstrijden een dans op moet dansen. Terwijl dat liedje werd afgespeeld kwamen de mensen langs de kist lopen. Toen pas viel het mij op hoe druk het werkelijk was. Dat trooste me enigzins, om te zien wat een indruk ze de afgelopen tijd bij mensen had achtergelaten.

Mijn beste vriendinnen (Daan&Liek) waren ook van de partij en hebben me héél erg gesteund bij het ondertussen gedeeltelijke verwerken van het verlies van mijn oma. Waar ik ze naar mijn gevoel nog steeds niet genoeg voor bedankt heb, bij deze nogmaals bedankt daarvoor meiden!!

Toen de lijkwagen naar het crematorium reed vanaf rouwcentrum 'Memoriam'

Reden mijn oom, broer en ik met eigen auto nog even mee tot aan het crematorium mee. We wilden niet dat de laatste aardse reis die m'n oma maakte, dat ze die alleen moest afleggen.

Bij terugkomst bij het memoriam, hebben we nog even wat gedronken.

Nu is het wachten nog op het terugkrijgen van mijn oma's as. we hebben besloten allemaal een kettinkje te nemen, met zo'n klein urntje eraan, om een beetje as van oma in te doen. Op die manier heb ik het gevoel dat ze altijd bij me is, ik wist sowieso wel dat ik nooit alleen zou zijn. Ze zal altijd wel over me waken, maar dit bied mij een soort van garantie...

Voorlopig vind ik het wel weer even welletjes zo, ik hou jullie op de hoogte mochten er soms vorderingen zijn...

De groetenn !!!

Hier zien jullie oma, toen de foto's werden gemaakt waar ik het in een eerdere blog over had.

Oma is intussen begonnen met haar behandeling...

De 10 bestralingen zijn achter de rug en deze week beginnen ze met de chemo-kuren.

Voor de bestraling op haar hoofd had ze een speciaal masker nodig dat helemaal aangepast is aan haar gezicht.. bij haar vorige bestraling werd haarniet verteld dat ze dat masker na gebruik mag houden.. deze keer echter wel..

Het eerste dat ze zei: deze keer nemen we hem mee, misschien dat Mick hem wilt hebben.
Intussen heb ik het masker al in mijn bezit, om zo toch nog een herrinnering aan m'n oma te hebben.. een bewijs, als het ware, dat ze een vechter is...

Mijn opa en oma hebben trouwens ook foto's laten maken van hun samen en een foto van oma alleen...

daar heb ik uiteraard ook beiden foto's op mijn kamer liggen, moet alleen nog ff een gaatje in de muur boren

Ik zie oma steeds zwakker worden, laatst is ze gevallen.

opa was bezig met het eten maken en oma lag op bed in de woonkamer...

mn opa hoorde een knal en zag mn oma op de grond liggen, met haar gezicht naar de verwarming toe (als je de voordeur inkomt en loopt richting de woonkamer heb je een kachel) ze kwam dus of uit de slaapkamer of uit het zijkamertje...

Haar broek hing echter op haar enkels. Ze had er zelf geen idee van wat ze nou eigenlijk ging doen.. normaliter zou ze meteen mn opa waarschuwen als ze iets zou willen doen.. dat heeft ze deze keer dus niet gedaan... ze heeft zich niet echt verwond alleen een paar schrammetjes op haar knieën en het gevoel alsof ze de lippen van Angelina Jolie had. (dr lippen zagen er gewoon normaal uit)

We zijn hiervan erg geschrokken en 's nachts als ze naar de wc moet, moet ze mn opa wakker maken zodat hij mee kan lopen..

Mn moeder heeft nu een bedje gekocht wat bij ons thuis in de woonkamer komt te staan, zodat mn oma een paar nachtjes bij ons kan logeren, dan gaan mn moeder en ik om de beurt op de bank slapen, zodat mn opa een aantal nachtjes rust heeft...

Hij doet 's nachts geen oog meer dicht omdat hij veel te bang is dat ze weer zo in de war raakt en dat ze hem vergeet wakker te maken en weer valt...

Tot nu toe heeft ze iedere keer geluk gehad, maar er komt natuurlijk een keer dat het hardstikke fout gaat...

Vanavond zijn we langsgeweest omdat dit weekend de Dutch Championships Country Linedancing waren geweest en ik mijn nieuwe danskleding wilde showen...

Zodra ik mijn kleding aanhad en het aan haar liet zien moest ze huilen omdat ze hem zó mooi vond staan...

Mn moeder en ik willen graag een mooie/leuke (actie)foto voor haar van mij in danskleding..

Vooral omdat ik weet dat ze apetrots is op me en dan kan ze ook tegen mensen zeggen: Dat is MIJN kleinzoon..

(ze houdt nogal van opscheppen tegenover anderen over haar kleinzoons)

Ik hoop dat er bij de afgelopen wedstrijd een beetje leuke zijn gemaakt, voor degene die geïnterresseert zijn: www.starphoto.com

mochten de foto's er ondertussen al wel bijstaan..
LET AUB NIET OP AL DIE OUWE WIJVEN EN VENTJES.. tgaat eigk alleen maar om de jongere groep  

maarja..

Mssn dat ik binnenkort nog wel wat post, maar voorlopig ist wel weer genoeg geweest

ByeeByee

Donderdag 21 September 2006, een dag die mijn kijk op het leven heeft veranderd..

Het doet me beseffen dat het allemaal zóóó snel gaat ...

Kwam aan bij mijn tante, even later kwam mijn moeder..

Die kwam net uit het ziekenhuis, waar ze was voor een afspraak met mijn oma's vaste arts...

De uitslagen van de scans van mijn oma's buik en hoofd waren binnen, hoewel deze niet positief waren wilde ik het toch weten.

De uitslag was als volgt:
De tumor aan haar alvleesklier is weer gegroeid
Er is een tumor bijgekomen aan haar lever en er zijn diverse tumoren in haar hoofd geconstateerd...

Dit is ondertussen al de 4e keer dat mijn oma belast wordt met de ziekte die tegenwoordig een hoop mensen het leven kost.

Het is ondertussen al een bekend feit dat 1 op de 3 mensen kanker krijgt.

de overigen staan daar vaak héél dichtbij.

Oma, zo sterk en wilskrachtig als ze is, wilt er weer tegen gaan vechten.

Ik heb haar gezegd haar te steunen bij iedere keuze die ze maakt, maar dat ze bij het doorhakken van de knoop niet alleen aan ons moet denken, doet ze toch wel, maar vooral aan zichzelf...

ook heb ik een brief aan haar geschreven die ik haar in de nabije toekomst wil geven:

Lieve Oma,

Bijna 4 jaar lang heb je al geknokt, gestreden en geleden…
In het begin gaven ze je 6 tot 8 maanden, maar ik citeer jou: “Jullie hebben al 3 stoelpoten omgezaagd, van die vierde blijf je af… ik ga door tot het einde”.

Af en toe had je een terugval, maar dat hield jou niet tegen. Je bent altijd al een vechter geweest en bent dat altijd gebleven. Iedere keer weer als er een tumor gesignaleerd werd, treurden we, maar jij sprak ons weer moed in: “We gaan gewoon weer knokken, we komen er wel uit !”. Ik denk dat jij ons op de been hield, terwijl ik vind dat, dat andersom had moeten zijn. Het verleden kunnen we niet meer veranderen, de toekomst evenmin. Het lot is al vastgelegd, maar wat de uitkomst ook is…
Ik sta er voor je, net zoals jij er ALTIJD voor mij hebt gestaan.
Nu we weer gaan knokken, sta ik naast je.
Heb je ergens hulp bij nodig, ik sta naast je.

Je moet weten dat ik onwijs veel van je houdt en dat ik het me niet voor kan stellen dat je er dalijk misschien niet meer bent…
Maar ik weet wel dat ik jou nooit zal vergeten, MIJN oma !!

Dikke kus,
Mick, Je Kleinzoon. (einde, logisch lijkt mij, maar goed)

Ik weet nog niet wanneer ik haar deze brief ga overhandigen.

Ik weet dat ik dit niet face2face tegen haar kan zeggen, dan kom ik niet uit mijn woorden..

Maar ik wil wel dat ze het weet..
Ze heeft nu een keuze:
Of behandelingen krijgen (alweer) en het HÉÉL erg zwaar krijgen, of wachten tot ze haar laatste adem uitblaast..
Ze wilt eerst weten of het wel effect heeft en of ze er dan niet als een, ik citeer: "Kasplantje bij kom te hangen"...

Ik weet nu al dat zodra de dokter zegt dat ze waarschijnlijk nog wel enigzins normaal vooruit kan en niet helemaal afhankelijk word van anderen, dat ze voor de behandeling gaat..

Ze heeft haar zinnen erop gezet om mijn broer en mij groot te zien worden, bij Bob z'n eerste huissie, goed werk, hem helemaal gesettled zien in feite, bij mij: M'n diploma (inmiddels behaald) Danskampioenschappen bekijken en ga zo maar door..
Ze zoekt telkens een nieuw streven om naar uit te kijken...
Logisch, anders krijgt ze misschien het gevoel niets meer te hebben om voor te leven..

Maar goed..
We wachten haar keuze nog even af.. ik ga nu een poging tot slapen doen..

Weltrusten en ik hou mijn "Trouwe lezers" op de hoogte

Kennen jullie het spreekwoord.. liever 1 vogel in de hand dan 10 in de lucht ?
Voor mij geld dat dus niet he.. Ik heb een papegaai bij mij op school zitten die een hekel heeft aan mannen..
Ben ik overigens niet zo blij mee, maar dan hebben 2 lieve dames uit hogere klassen (Evi en Suus) mij laten zien hoe je een konijn proffessioneel optilt..
Daar werd ik ook niet zo vrolijk van.

Na een hoop 'oehh's' & 'Ieeks' is het me dan toch gelukt zo'n lief wollig konijntje uit z'n hokje te krijgen.

Een beetje knuffelen, kroelen *terwijl er stiekem een foto gemaakt wordt* en het beestje weer optillen (weer met de 'Oehh's' & 'Ieeks') en weer terug in zijn kooitje zetten.

Micksiej met t konijnsiej                                     ^^ Chilla de Chinchilla en Priscilla + Ik

Dan heb ik het nog niet eens over de introductieweek gehad...
Laat ik dat nu ook maar doen, anders worden jullie weer nieuwsgierig :P
Introductieweek 2006 !
Maandagochtend om 10 uur op school aanwezig..

kan me even niet meer herrinneren wat we toen ook alweer gedaan hebben, maar die update krijgen jullie vast wel van Evi (1 van de organisatoren die ook wel eens mijn blogje kijkt)

Dinsdag deden we fantastische rondleiding krijge *of was dat nou maandag 8-) ?*

En een dropping...
Laat ik eerst daar maar op verder borduren..

Dropping.. heel gezellig, vermoeiend en ook nog 'ns meligheid..
Stephanie en Suus liepen mee als begeleiding..
Ik en Rosita op 'n Rotterdams tempo lopen *de anderen liepen dus 2 km achter ons*

Doodleuk het 2e groepje nog ingehaald :D
en dan 's avonds nog is Levend stratego gaan spelen in school zonder lichten...

Lisa, Jeantine en ik zagen het eerste potje niet veel voor het idee om te gaan rennen door de school, dus zijn we stiekem een secretariaat ingevlucht *lerarenhok*

het tweede potje hebben we gewoon vet gewonnen :D ! het eerste ook wel, maar dat was met 'n beetje valsspelen..

Toen lekker op m'n 2-persoonsluchtbed geslapen in lokaal 109 :P

Woensdag een soort van spelletjesmiddag... laat in de middag de kans om EINDELIJK te douchen

We moesten ons opfrissen want we gingen naar de discotheek in Dordrecht..
Iedereen dacht: 'We gaan helemaal loooooos'

Krijgen we te horen dat het maar tot 12 uur duurde...
Toen kwam het slechte nieuws van: 'Geen zwaar alcoholische dranken'

Eenmaal binnen werd het toch best leuk *zeker na een halve avond aan de bar hangen met je smirnoff-ice*

toch HELEMAAL LOSGEGAAN! met Priscilla, Jacky en Angelique, Christa, Coen en Lisa..

Aangezien de leden van het IC-Team geen alcohol mochten halen, deden wij het maar voor ze

Ik vond het niet eerlijk dat zij niks mochten drinken en ik wel..

Stomdronken naar school gelopen, lekker bellend met Margrietje

Heeerlijk in slaap gevallen, na een tijdje

Wordt Vervolgd

De laatste tijd gaat het redelijk goed..
Vergeleken met hoe het een tijdje terug ging..
Mensen die me kennen weten wel waar ik het over heb.. zo niet, vraag dan maar aan me ;) !
Toch heb ik af en toe het gevoel mensen kwijt te raken..

Dat ligt niet aan hun (niet helemaal) maar merendeels bij mij zelf..

Ik denk dat het komt doordat ik TE veel opkrop en te weinig over mij gevoelens praat..

dat probeer ik dan te uiten, maar dan komt het er op een verkeerd manier uit..

door snel boos te worden of uit te vallen tegen mensen die het niet verdiend hebben..

De situatie thuis speelt daar een grote rol in.. mijn moeder is vaak de dupe van die opgekropte gevoelens en mij beste vrienden (Liek en Daan)
Alledrie verdienen zij dit niet, omdat zij mij juist steunen bij het gehele proces..

Het onderwerp Oma baart me ook nog steeds zorgen..

Het gezwel is dan wel flink geslonken, maar laatst was het nog steeds niet helemaal weg..

Geestelijk begint ze te verzwakken, de wil om te vechten ontzakt haar en lichamelijk kan ze het ook niet lang meer volhouden...

Mocht ze komen te overlijden, heb ik geen idee hoe ik zonder haar verder moet..

Ze is altijd een grote steunpilaar geweest voor me, nog steeds eigenlijk...

Opa gaat ook sterk achteruit.. ik denk dat het niet lang zal duren voor die ook in een rolstoel zit..
Januari zit eraan te komen en dan krijgt hij weer een operatie (ik kan zo snel even niet bedenken wat voor operatie maar dat lees je nog wel)

Dat speelt ook wel mee in m'n koppie..

Dan krijgen we Overgrootopa..
Asbestlongen een een klomp in z'n maag dat vastgehecht zit..
Ik ken die man niet zo heel goed, heb hem niet vaak gezien, vergeleken met de kansen die ik gehad heb om 'm te zien...

Dan toch het gevoel hebben een sterke band met hem te hebben..

Thuis is de situatie op het moment erg rustig..
Moeders en ik redden het wel samen, maar de ruzies met mijn vader en zijn constante tegenstribbelen dreigen uit te lopen op een lange rechtzaak..

Mijn moeder dr handen beginnen ook op te raken door de artritis, artrose en psoriasis...
Haar rug begint ook steeds meer te klagen...
Ik snap niet waarom de goede mensen altijd de slechte dingen overkomen en de mensen die dit soort dingen verdienen te krijgen, krijgen ze vaak niet...

Nou.. mijn eerste bloggiej zit erop..
Kga weer verder sparen met 'leuke verhaaltjes' voor jullie...
Geestevoer noeme ze dat toch ofzo :S ?