Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Het Huis met haar diepste Geheimen

Het zwarte dagboekje

11:41, 31/10/2012 .. 0 comments .. Link

Het zwarte dagboekje

Rihanna--> Cry

Vermoeid stond ik op. Het leek net of ik heel de avond gezwoegd had. Met pijn in mijn spieren liep ik naar de badkamer, waar ik mijn tanden zorgvuldig poetste. Vervolg friste ik mezelf op en keerde terug naar de slaapkamer, om deze op te frissen. Mijn blik viel op de trap ie naar de tweede verdieping liep. Langzaam liep ik de trap op. Ik was toch wel benieuwd naar het geen dat ik kon treffen op tweede verdieping.

Met een opgekropt gevoel liep ik de trap op mijn hand gleed langs de koude reling. Mijn blik viel op twee deuren. Een ijzeren deurtje en een klein houten deurtje. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik knipperde met mijn ogen. In mijn droom van afgelopen nacht had ik precies hetzelfde houten deurtje betreden. Ik schudde mijn hoofd. ‘’ Dromen zijn bedrog Lina’’ sprak ik mijzelf streng aan.

Ik opende het grote ijzeren deur. Mijn ogen werden groter, naarmate ik hetgeen binnen in de kamer tot mij opnam. Een glimlach omvatte mijn gezicht. Het was een kleine kamer met een uitkijkpost. In de kamer bevonden zich schermen met camerabeelden van het huis en enkele beelden van het landschap om het huis heen. Ik slaakte een diepe zucht. Prachtig. Ik zou me een stuk veiliger voelen.

Ik sloot de deur en liep naar het kleine houten deurtje dat aan alle kanten rammelde. Ik opende het voorzichtig. Met grote ogen nam ik dit muffe kamertje tot me op. Alles zag eruit als in mijn droom. De zware kisten die bedekt waren met stof trokken mijn aandacht. Een klein schemerlichtje straalde door de kamer. Iedere stap die ik zette, deed het stof in het rond dwarrelen.

Mijn blik viel op een zwart boekje dat op een van de kisten lag. Ik liep er op af en greep ernaar.Het was het dagboekje dat ik mij kon herrinneren uit mijn droom. Dit werd mij steeds vreemder. Ik veegde het stof er met mijn hand vanaf. Een gedachte vertelde me dat dit boekje mij meer zou kunnen vertellen over het verleden van dit huis. Alleen resteerde de vraag of dit boekje mijn raadsels zou oplossen. Het was mogelijk dat het meer vragen bij me zou ophalen. Ik bladerde kort door het boekje en sloot het vervolgens resoluut.

Ik nam de kamer nog even in mij op. Het enige dat ontbrak was de deur naar sprookjesland. Ik gniffelde om mezelf. Gekker kon ik mezelf niet voorstellen. Wie gelooft er nou in dromen? Het was pure toeval.

Met het boekje in mijn hand frutselde ik aan het slot van de kist. Ik was benieuwd naar d inhoud. Ik stopte met mijn bezigheid nadat ik een bel hoorde weergalmen door het huis. Wie zou dat zijn? Rustig stond ik op. Het was de bel van de poort, daar was ik zeker van. Het was lelijk weer, dus wie zou dit wezen?

Snel beende ik naar buiten, waardoor ik vergat te bukken bij de deurpost. Mijn hoofd knalde tegen de post aan. Ik slaakte een pijnlijke kreet. Mijn blik viel op de ijzeren deur. Snel liep ik opnieuw naar binnen en met mijn ogen gleed ik langs de camerabeelden. Mijn blik bleef hangen bij de beelden van de poort. Een jonge vrouw stond bevend voor de poort met in haar hand een grote rugtas. Natte loken voor haar ogen haalde ze naar achter. Ik kon haar gezicht niet duidelijk zien. Gauw liep ik naar beneden, om de deur te openen. Benieuwd naar het meisje dat voor de deur stond en wat ze hier te zoeken had.




Onbeantwoorde vragen

15:21, 17/10/2012 .. 0 comments .. Link

Onbeantwoorde vragen

Avril Lavigne--> Wish you where here

''Lina’’ Een klein kinderstemmetje wekte me, nadat ik onbewust in slaap was gevallen. Ik wreef in mijn ogen en schoot overeind. Een klein kinderstem? Was het een illusie? ‘’ Waarom huil je?’’ Mijn blik viel op het meisje dat mij van eerder bekend kwam. Opnieuw was ze gekleed in een versleten wit jurkje met droge bloedsporen. Ik hapte naar adem. Droomde ik opnieuw?

Ik schudde mijn hoofd en kneep in mijn armen. Een huiveringwekkende rilling ging langs mijn rug, toen Maysa haar ijskoude bleke hand op mijn arm legde. ‘’ Je bezeert jezelf nog. ‘’ Met grote ogen keek ik haar aan. Ze wierp me een dwingende blik terug. Was ik aan het hallucineren, of overkwam mij dit in ‘ het echte leven.’

Maysa slaakte een diepe zucht, en ging op het bed zitten. ‘’Ben je verdrietig Lina?’’ Verward keek ik haar aan. Stilletjes vroeg ik me af, of ik deze vraag niet aan haar moest stellen. Uiteindelijk was zij het meisje met de verdrietige oogjes, die schuilden achter een brede glimlach. Zij was het meisje dat hier met een versleten jurkje zat, dat onder bloedsporen zat. Maar zij was ook het meisje dat mij een belangrijke vraag stelde. Was ik verdrietig?

Ik was verhuisd om het geluk in handen te nemen. Maar belande huilend in bed. Ik had dierbare achter gelaten, om naar een , van de bewoonde wereld, huisje te verhuizen. Ik had hier voor gekozen, omdat ik dacht dat ik gelukkig zou worden. Maar ik voelde me beroerder dan in het weeshuis. Opnieuw bracht de ijskoude handje mij bij me zinnen. Mijn zwijgen had haar bevestiging gegeven.

‘’ Waarom ben je verdrietig Lina?’’ Ik bewonderde het kleine wezen. Haar oogjes verraadden het verdriet, achter de brede en geruststellende glimlach op haar gelaat.

Ik besefte dat mijn angst voor haar verdwenen was. Zo snel als deze gekomen was, zo snel was deze verdwenen. Ik slaakte een diepe zucht en besloot naar waarheid te antwoorden. ‘’ Ik .. ik kan het je niet uitleggen Maysa, maar mensen worden eenmaal verdrietig als ze eenzaam zijn. En zo voel ik me ook. Ik heb niemand naast Wonder. En ik denk dat ik daar stiekem wel behoefte aan heb’’ probeerde ik haar uit te leggen, maar voornamelijk uit mijn woorden te komen.

Ze fleurde op. ‘’ Maar gekke Lina toch, wees niet betreurt! Je bent helemaal niet alleen. Wij zijn bij je en wij waken over je hoor. Ik ben enorm blij dat je terug bent en niet ik alleen. Echt waar, we houden nog enorm van je’’ sprak ze in een teug.

Verward probeerde ik een glimlach te toveren. Moest ik dit meisje nou duidelijk maken dat wij elkaar niet kenden en dat ik me wat gemakkelijker zou voelen, als ze zou verdwijnen? Ik zweeg.

Het leek net of Maysa mijn gedachten had begrepen. Ze stond op en verliet de kamer. Even keek ze om haar schouder en glimlachte breed. ‘’ Ga je mee’’ Ik vervloekte mijn gedachte. Ik had het weer eens goed mis.

Twijfelend stond ik op en volgde het kleine meisje. Ze liep de trap op naar de derde verdieping. Ik besefte dat ik de tijd niet had genomen en dat het me ontgaan was, dat ik een kijkje moest nemen op de derde verdieping. Of was het de angst die mij tegenhield?



Ik besloot het erop te wagen en stelde haar een vraag die al eerder in mijn hoofd dwarrelde. ‘’ Maysa, hoe ken je mij?’’ vroeg ik rustig, maar uiterst nieuwsgierig. Ik wilde meer informatie en duidelijkheid over de situatie. Ik wilde er zeker van zijn dat ik me geen dingen begon in te beelden.

Ze keek op, rolde even met haar ogen en opnieuw verscheen die ondeugende glimlach. Ze verontschuldigde zich. ‘’ Van mama en papa mag ik dat nog niet zeggen. Maar volg de aanwijzingen, dan zul je er veel vanaf weten te komen, echt waar’’

‘’ Welke aanwijzingen’’ vroeg ik onwetend. Ze slaakte een geïrriteerde zucht. ‘’ Geduld Lien. Je komt er vanzelf achter. ‘’ Ik staarde haar met grote ogen aan. Lien? Had ze nu al een bijnaam voor me?

Maysa opende een , kleine, krakende houten deur open. Stofdeeltjes dwarrelden door de donkere kamer waar weinig ligt door scheen, dat belemmerd werd door de versleten gordijn. Met mijn hoofd gebukt,stapte ik achter Maysa de muffe kamer in en hield mijn handen voor mijn ogen, om even te wennen aan de omgeving. Ik verkende de kamer. Mijn blik gleed langs de grove donkere kisten die op de grond stonden. Op een van de kisten lag een zwart boekje, dat onder de stof lag.

Ik liep er heen, op het moment dat ik er naar greep, griste Maysa het uit mijn handen. ‘’ Lien, het lijkt me verstandig dat je dit boekje maar niet leest voorlopig. Het zal je verwarren. ‘’ Ik knikte verward, maar was toch benieuwd naar de inhoud van het boekje dat mijn nieuwsgierigheid had gewekt.

Maysa liep op een deur af. ‘’ Kijk Lien, dit is de deur die naar Sprookjesland leidt, een land zonder ellende, zonder zorgen en zonder gekwel. ‘’ Ze droomde even weg, maar herstelde zich snel. Vervolgens greep ze naar de handvat. ‘’ Waarom ga je niet mee Lien?’’ ‘’ Waarheen?’’ vroeg ik ontstelt.

Een luide stem verstoorde verontwaardigd de rust en stilte. ‘’ Maysa! ‘’ Ze keek mij betrapt aan. ‘’ Ik moet gaan. ‘’ Zo snel als ze was gekomen, zo gauw was ze verdwenen door de deur, waar een felle licht mijn ogen verblinde. Een harde wind blies de deur met een harde klap dicht.

Ik kneep mijn ogen stevig dicht. Opnieuw opende ik deze. Ik bevond me in de slaapkamer en lag nog in bed, waar ik gisterenavond in slaap was gevallen. Ik vervloekte mijn dromen. Het leek zo echt. Maar het feit was dat ik in slaap gedompeld was.


Verborgen talent

12:35, 9/10/2012 .. 0 comments .. Link

Verborgen talent

Houda Saad--> Mareda

De gloeilamp dat aan de kroonluchter hing knipperde. Dat lag vast aan de harde wind buiten. Nog natrillend aaide ik Wonder over haar kopje, in de hoop dat ze wakker werd. Ze miauwde, verzette zich en viel opnieuw als een blok in slaap. Ik slaakte een diepe zucht. Ik moest iemand zien te spreken. Zou ik mijn ex-begeleidster bellen? Ik schudde mijn hoofd. Dat zou een te groot risico zijn. Ze zou zich zorgen maken, en mij terug proberen te halen. Dan begon ik weer bij af. Dat moest ik niet hebben. Dat kon ik er niet bij hebben.

Wie kon ik dan even spreken? Iemand die me gerust zou stellen? De belletjes rinkelden in mijn hoofd. Ik verbande de gedachte. Die egocentrische zak was alles behalve waar ik nu behoefte aan had. Ik vervloekte mijn naïviteit. Zou ik hem dan bellen? Zonder erbij na te denken, zocht ik zijn nummer in het adressenboek. Omdat ik maar drie mensen in mijn lijst had, had ik hem snel gevonden. Zonder er bij stil te gaan liet ik de telefoon anoniem over gaan. Ik haalde mijn adem in. Wat zou hij van me denken? Eerst maakte ik hem uit voor al het slechte, en nu riep ik zijn hulp in.

‘’ Ja’’ hoorde ik een gebrom aan de andere kant van de lijn. Ik hield me stil. ‘’ Hallo? ‘’ herhaalde hij nogmaals, duidelijk geïrriteerd. Ik slaakte een zucht. Ik had de moed niet. Ik kon het niet, en hing op.

Ik was hier net een dag en had geen enige vooruitgang geboekt. School had ik laten varen. Ik moest aan mijn afstudeeropdracht werken. Maar keer op keer had ik daar geen zin in. Sociale contacten had ik niet. Of ik er behoefte aan had was de volgende vraag die ik mezelf stelde.



Een prop op mijn maag deed mij spontaan huilen. Ik wist niet waarom ik huilde. Ik wilde er ook niet bij stilstaan. Soms wilde ik me gewoon even laten gaan. Even het gemis laten varen, even mijn hart luchten. Ik kon dat niet door te praten, door het binnenste in me naar buiten te halen. Ik wilde mijn emoties gebruiken. Gezouten tranen biggelden langs mijn wangen, en vielen neer op mijn schoot.

Ik voelde me niet begrepen. Heb jij ook momenten dat je je niet begrepen voelt? Heb jij ook momenten waar je er alleen voor staat? Ken je de momenten dat je je buitengesloten voelt? Dat je je op een onbewoond eiland bevindt, en je wilt doordringen bij de menigte? Ken je de momenten dat je naar de prachtige zee staart en jezelf afvraagt wat voor toegevoegde waarde je hebt in deze wrede wereld, waar een alles heeft wat zijn hartje begeert, en de ander helemaal niks had? Ken je de momenten dat je gedwongen wordt ergens het beste van te maken, terwijl jij dat helemaal niet wilt?

De eetlust was verdwenen. De verloren bui die in de lucht hing, waar vanochtend niks van te bespeuren was werd onaangenamer. Ik liep naar de keuken, en zette de fornuis uit. Vervolgens liep ik naar boven.

De slaapkamer was mijn toevlucht. De kamer waar ik zorgeloos in slaap kon vallen. Dat had mijn eerste bezoek hier bewezen. Ik haalde diep adem, en liep de kamer in. Alles lag erbij , als dag een. Ik liep naar de wieg toe, en ging op het koninklijk bed zitten. Heen en weer duwde ik het wiegje zachtjes.

Mijn blik viel op een prachtig exemplaarviool dat zich in de hoek van de kamer, achter de viool bevond. Ik liep op de viool af en hurkte ernaast. Met mijn vingers streek ik zijdezacht over de, onder stof bedolven, snaren. Ik raapte het stokje dat tegen de muur stond op, en veegde er met mijn handpalm het stof vanaf. Vervolgens pakte ik voorzichtig het middelmatige instrument op en blies de stof er deels vanaf. Ik streek met het stokje langs de snaren.

Een irritant piepgeluid verdoofde mijn oren. Ik nam weer plaats op het tweepersoonsbed en probeerde een stukje te spelen. Ik hielde de viool onder mijn kin, sloot mijn ogen, en streek met het stokje over het exemplaar. Dit ging soepeler dan eerst. Even moest ik inkomen, maar algauw speelde ik een prachtig stuk, met een brede glimlach op mijn gelaat.

De adrenaline gierde door mijn lichaam. Ik had hier enorm veel plezier in. Na een kleine tien minuten, hield ik het voor gezien. Ik legde de viool naast me neer op het bed, en liet me achterover vallen.



Het verbaasde me, dat ik uberhaupt het instrument op de juiste manier kon vasthouden. Van wie was de viool? Waarom liet men deze achter? Hoe kwam ik aan het talent? Beschikte mijn moeder hier over? Of mijn vader? Of was het een van mijn grootouders? Vragen waar ik geen antwoord op had. Vermoeid sloot ik mijn ogen.
Een verloren traan, ontsnapte en belande op het zijdezachte sprei.


Wonder en toch eenzaam..

20:37, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Wonder en toch eenzaam..

Elissa--> Fi Ayounek

Vermoeid en gapend gooide het fleecedekentje van me af, en rekte mij uit. Het was me een nachtje wel. Ik liep naar de badkamer om mezelf op te frissen. Een uur later genoot ik van een mok verse koffie en een belegd broodje. Piekerend over wat ik vandaag zou doen.

Ik wierp mijn blik uit het raam. De tuin die de herfst en wellicht meerdere seizoenen had doorstaan zonder een schoonmaakbeurt, had duidelijk een renovatiebeurt nodig. Het onkruid moest opgeruimd worden.

Opnieuw een kwartier later stond ik ingepakt in een jas en sjaal de het onkruid op te ruimen, met de schep die zich in de tuin bevond. Deze vulde ik vervolgens in vuilniszakken. Doordat er zich om het huis een klimop bevond, zag het huis er veel donkerder uit. De planten groeiden, ondanks dat het hartje winter was, gewoon tot aan het dak van het huis. Na het wieden van vele onkruid, zag de enorme binnenplaats er weer uit als een tuin.

Terwijl ik de me tevreden stelde over de opmaak van de tuin, hoorde ik een geluid vlak achter mij. Langzaam draaide ik me om, om verassingen te voorkomen. Ik zag niks, pas toen ik naar de grond keek. Mijn blik viel op een wit met crème gevlekte poesje dat met haar pootje vast zat aan het langdradige hek , in het hoekje van de tuin.

Om het poesje niet af te schrikken, liep ik er heel voorzichtig naar. Eerst aaide ik haar voorzichtig over haar kopje. Ze miauwde. Vervolgens verloste ik haar uit haar lijden, en tilde het liefdevol op. Wat een prachtig wezen. ‘’ Hey lieverd’’ fluisterde ik tegen haar snoetje aan.

Ik liep met het vermagerde poesje naar binnen en ging opzoek naar een blikje tonijn, dat ik gisteren voor de salade had gehaald. Ik een tuinbakje kiepte ik het voer om. Vervolgens haalde ik een kommetje uit de kast, en goot er wat melk in. Met een amuserende blik, keek ik naar het poesje, dat haar honger zat te stillen. Vervolgens likte ze haar snoetje af en begon te spinnen. Ik keek met een glimlach toe, toen ze over mijn schoot sprong. Ik aaide haar nogmaals over haar kopje.

‘’ Wat is het fijn, om een vriendinnetje te hebben. Nu voel ik me een stuk minder eenzaam kleintje.’’ Fluisterde ik haar gemeend toe. Ze miauwde opnieuw. Die had mij blijkbaar begrepen. ‘’ Hoe zal ik je noemen klein wondertje. ‘’ Ik begon te lachen. ‘’ Ik heb je onbewust al een naam gegeven. Jij bent voor mij een wonder. En zo zal ik je ook benoemen. ‘’

Ik slaakte een zucht. Het was zo verschrikkelijk saai. Ik legde Wonder op de bank, en liep naar boven om mezelf na het harde werken een frisse beurt te geven. ‘’ Wel braaf blijven he’’ sprak ik het poesje nog eenmalig toe.
Na een warme en snelle douche, liep ik in mijn huispak naar beneden. Mijn blik viel op de haard die aan stond. Ik fronste mijn blik. Ik wist toch wel zeker dat ik dat ding niet had aangedaan. Ik was meteen naar boven gelopen? Ik haalde mijn schouders op. Het was een vreemd huis, de eigenaresse was vreemd, dus ik kon makkelijk een conclusie trekken.

Wonder genoot er blijkbaar van. Ze lag diep te slapen op de bank. Ik besloot aan het avondeten te beginnen, en vervolgens vroeg naar bed te gaan.

Terwijl ik zingend in de keuken het maaltijd aan het voorbereiden was, hoorde ik gebons aan de voordeur. Met een bonkend hart in mijn keel, greep ik naar mes war ik de groente mee aan het snijden was. Ik liep op de voordeur af. Ik was er zeker van dat ik de buitenpoort niet had geopend, dus hoe kan iemand daar doorheen zijn gekomen? Misschien waren het wel buren, die ergens in het bos woonde , en mij niet opgevallen waren. ‘’ Wie is daar? ‘’ Het bleef stil. Ik liep naar het grote huiskamerraam, en opende deze. Op dat moment verdween er een gedaante vliegensvlug over het hek. Ondanks dat het hek enorm hoog was, had deze persoon er overheen durven springen. Ik sloot het raam, en controleerde de deuren en ramen.

Met trillende vingers ging ik opzoek naar mijn gsm. Waar had ik dat ding gelaten? Na een lange zoektocht, vond ik het onder Wonder, die nog diep lag te slapen.

Nu ik het ding in handen had, slaakte ik een diepe zucht. Wie kon ik bellen? Ik had niemand. Geen vrienden, geen familie en geen kennissen. Ik was alleen geboren, en alleen zou ik sterven. Wie zou mij beschermen tegen het kwaad. Ik was het zwakke meisje, dat ondersteuning nodig had, maar toch voor zichzelf had gekozen. Deels terecht, maar in deze situaties, vervloekte ik mezelf dat ik voor zelfstandigheid had gekozen. Ik woonde hier amper vierentwintig uur, en ik had al wat avontuur meegemaakt.

Trillend liet ik mij op de bank vallen, en legde het mes naast me op de bank. Wie kon ik raadplegen? Wie zou er voor mij klaar staan? Niemand…




Maysa

20:36, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Maysa

Nancy Agram--> Enta Eih

Ik verkende de omgeving vanuit het keukenraam. De natuur was hier geweldig. Mijn blik viel op de prachtige zonnestralen, die onder gingen. De avond naderde, Redouan zou zo vertrekken, en dan bleef ik hier in mijn eentje achter in dit reuzenkasteel. De stap die ik had genomen, was niet zonder risico’s. Was het niet iets te snel genomen? Een stap terug was te laat. Ik had het verleden achter mij gelaten. Althans dat waren mijn bedoelingen.

Mijn gedachten werden onderbroken. ‘’ Lina, heb je nog wat nodig, of kan ik er vandoor. ‘ vroeg Redouan neutraal terwijl hij de handvat van de buitendeur al in handen had. Ik glimlachte zwak. Ondanks dat hij een kwal kon zijn, had hij me de afgelopen dagen enorm geholpen, bij de koop van de woning. Ik was geen dag alleen geweest in dit huis, en nu zou ook hij me hier achterlaten.

‘’ Je kan gaan Redouan, bedankt voor alles’’ antwoorde ik. Hij toverde een smalle glimlach op zijn gezicht. ‘’ Graag gedaan, je hebt mijn nummer voor het geval dat. Ik zal de buitenpoort wel dicht doen. Wees voorzichtig, en het gaat je goed hé. ‘’ Hij opende de deur, wierp een blik achterover, en verliet vervolgens het erf. Ik sloot de deur achter hem, en liet mezelf tegen de deurpost vallen. ‘’ Welkom home Lina’’ fluisterde ik mezelf toe.

Ik bekeek de stoffige alladinlamp die door de vorige bewoners geplaatst was. Het was een prachtige lamp, met veelzijdige kleurtjes. Ik slaakte een zucht, en dwong mezelf hier wat te gaan stoffen. Ik besloot te beginnen met de huiskamer, die het hardst toe was aan een schoonmaakbeurt.

Het huis was net een paleis, ieder kamer had een deur naar een ander kamer. Ik opende een deur dat leek op een meterkasthok. Het rook er muf. Per ongeluk betaste ik een knopje tegen de muur. Lichtknopje in de meterkast? Het kon niet waar zijn. Mijn ogen moesten wennen aan de verblindende lichtstralen. Deze werden weer veel zwakker. Mijn beeld werd gedreven door waanzin. Dit hier maakte al het onmogelijke mogelijk. Mijn blik gleed langs de houten kasten. Boekenkasten. Ik was in het bezit van een eigen bibliotheek!

De spanning verdween, en maakte plaats voor vreugde. Met mijn handen streek ik langs de boeken. Mijn oog viel op één boek, dat belaagd was met stof, maar er toch uitsprong. Ik trok het uit de boekenkast, en verkende de kaft. ‘’ Eenzaam in het verleden, vreugde in de toekomst’’ Een glimlach sierde mijn gelaat. Dit boek zou ik lezen, wellicht was het een stimulans. Ik was dol op lezen, en dit maakte het voor mij compleet.

Na een grote schoonmaakbeurt op de benedenverdieping zette ik de haard in de kamer aan en plofte met een glas cola neer op de, van leer gemaakte, bank. De kamer zag er sfeervol uit. Naar mening iets te veel zelfs. Ik was in mijn eentje, wat het plaatje niet compleet maakte. Ik genoot van de kletterende regen tegen de ramen, en trok een fleecedekentje om mij heen. Ik bewonderde de huiskamer en de inrichters ervan. Ik vond het perfect zo, na de schoonmaak beurt. Dat bespaarde me weer eens veel moeite.

Boven hoorde ik iets schuifelen, waardoor de vloer begon te kraken. Vol angst stond ik op. ‘’ Hallo?’’ ik zweeg kort. ‘’ Is hier iemand? ‘’ ik liep naar de trap , en hield de reling vast. Een klein meisje gehuld in een versleet wit jurkje met gedroogde bloedsporen, verscheen bovenaan de trap. De haren in mijn nek stonden spontaan in overeind. Mijn adem stokte. Ik schatte het meisje een jaar of zes. Ik raapte alle moed bij elkaar en schraapte mijn keel. Zachter dan ik had gewild stelde ik de vraag die op mijn tong brandde. ‘’ W.. Wie ben jij? En w.. wat doe jij in mijn huis?’’ Vrolijk nam ze het woord, terwijl ze de trap afdaalde, en ik een stap achteruit nam. ‘’ Ik ben Maysa, en dit is ook mijn huis. Zal ik jou een geheimpje verklappen. ‘’ Ik knikte achterdochtig, en vol twijfels. Ze nam het woord weer ‘’ Boven zit een deur en achter dat deurtje bevindt zich sprookjesland. Mama en papa willen mij niet geloven.’’ Ze haalde haar schouders op, en keek weer droevig. Voorzichtig probeerde ik de situatie te peilen. ‘’ Waar zijn jou mama en papa?’’ Ze keek weer op. Inmiddels stond ze een stap voor me, op de eerste treed, waardoor ze langer leek. ‘’ Boven, weet jij het al?’’ Ze keek me met grote ogen en een brede glimlach aan. Ik schudde verward mijn hoofd. Wat moest ik weten? Wat deed dat kind hier überhaupt in mijn huis?

Het was ijzig koud, en donker. De rillingen liepen langs mijn rug. ‘’ Ik ben jarig vandaag! Kom je mee?’’ Ze liep de trap weer op, maar het was net of ze zweefde. Ik ving nog een blik van het jurkje dat wapperend de hoek om verdween. ‘’ Hallo? ‘’ ‘’ Hier zo, kom naar boven’’ hoorde ik het kinderstemmetje. Met een kloppend hart in mijn keel, liep ik twijfelend de trap op. Ik wist niet wat mij bezielde. Ik snakte naar frisse lucht. Was het niet beter, als ik me uit de voeten zou maken. Boven zag ik haar op de trap staan, die bij de volgende verdieping eindigde. Ik besefte dat ik geen idee had wat zich daar bevond. ‘’ Kom Lina, wees niet bang, treur niet. Jij bent een van ons. ‘’ glimlachte ze met een uitgestoken hand. Hoe.. Hoe kende zij mijn naam? Wat had dit te betekenen? Het leek net of ik mezelf aan het wakker schudden was. ‘’ Maysa? Laat Lina nu maar met rust. Ze verdient haar rust. ‘’ hoorde ik een mannenstem zeggen. Maysa haalde haar schouders op. ‘’ Het spijt me Lina, papa heeft gelijk. Ga nu maar rusten. Ik kom morgen wel weer langs. ‘’ Ze verdween uit mijn zicht.

Ik was verstijfd van angst, en knipperde met mijn ogen. Waar was ik nu weer beland? Ik keek op mij heen en begon me alles weer te herinneren. Ik lag op de bank, in mijn nieuwe woning en ik had naar gedroomd. Vreemd. Tweemaal was ik in dit huis in slaap gevallen. Twee maal had ik naar gedroomd. En iedere droom leek zo echt.






Een warmtevolle afscheid

20:36, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Een warmtevolle afscheid

Uitgepuft legde ik mijn koffer, met een plof neer in de hal. Ik streek met mijn hand over mijn bezwete voorhoofd. Amanda en een aantal andere begeleiders stonden in de hal, met een tal aantal kinderen die hier verbleven. Ik slikte een brok weg, in mijn keel. Ik zou het verleden hier afsluiten, en een nieuw leven beginnen. Een leven zonder, een altijd vrolijke, Amanda. Maar een leven met eigen verantwoordelijkheden. Een leven waar ik de hoofdpersoon in speelde, en geen rol had op de achtergrond.

Amanda legde haar arm op mijn schouder en schraapte haar keel. Het geroezemoes minderde. ’’ Ter eren van jouw, hebben wij allemaal een afscheidslied geschreven. Dus lieve Lina, voor je vertrekt willen wij jouw wat meegeven. ‘’ Ik glimlachte bemoedigend, en wierp mijn blik op mijn nieuwe outfit. ‘’ Lina, je kwam hier binnen als klein ondeugend meisje. Keer op keer verliet je ons, maar het was je voorbestemd terug te keren. Nu vertrek je definitief, als volwassene vrouw, die op haar eigen benen wilt staan. Ik heb jouw zien groeien, ik heb jouw volwassen zien worden. Je sloot je af van andere, maar wist ons keer op keer te verassen, met de vooruitgang die jij boekte. Je bent een prachtige en beeldschone jongedame, die nu aan haar lot wordt overgelaten. Ik ben er zeker van dat jij het ver zult schappen, in moeilijke en makkelijke tijden. Van een rups een vlinder geworden. En nu ga je als een vlinder de natuur verkennen. Vergeet ons niet lieve Lina…’’ haar stem stierf weg, en de tranen biggelden langs haar wangen.



Mijn hart werd warm van haar hartstochtelijke woorden. Ook ik kon het niet droog houden, en omhelsde haar stevig. Ze was altijd als een plaatsvervangende moeder geweest. Zij was degene die mijn wonden verzorgde, ij was degene die mij overal bij betrok, zij was degene die naast mij zat als ik ziek was, en mijn hoofd met een nat doekje depte, wanneer ik weer eens koorts had. Zij was degene die altijd het eten voor mij opdiende, terwijl ik oud genoeg was om zelf mijn handen uit de mouwen te steken.

De kinderen gingen in rijen achter elkaar staan. Ik telde zeventien weeskinderen. Allemaal begonnen zoals ik, alleen ieder had zijn eigen verhaal en verleden. Ze hadden nog een lange weg te gaan.
In koor begonnen te zingen, terwijl ik mijn tranen voor het eerst in jaren hun gang liet gaan.

Zij vroegen of ze tevreden was,
In de stad tevreden, en daar?
Het jonge meisje knikte ja,
Zij waren zoo goed voor haar!

Zij knikte ja, zij zweeg en ging
In de kelderkeuken staan,
En zag omhoog, door 't vensterraam,
Op straat de voeten gaan.


Toen
dacht zij aan het groene veld
En aan haar ouders hut:
Daarover waait hoog de populier,
En de vlierboom aan den put.



Het geitjen op 't grasplein, ginds verre de kerk,
En de lucht oneindig blauw, -
Haar moeder haspelt aan 't open raam,
En haar vader zit op 't getouw.

De wiedsters in 't veld en de leeuwerik omhoog;
- O, lag zij bij hen in 't vlas! -
En zat ze te peinzen, toen vroegen zij haar,
Of ze tevreden was?

Zij waren zoo goed en zoo vriendelijk met haar,
Zij kon niet zeggen: neen, -
Maar 's avonds als zij slapen ging,
Toen weende zij alleen.

O wijde wereldrijk, weer zwerven mijne voeten,
Weer ga 'k, met tranend oog, uw wijden einder toe.
Och, mocht 'k Dees avondstond die diepe rust gemoeten
Die nimmer einde neemt: ik ben zoo moe, zoo moe.


Nog eenmalig keek ik achterover en zwaaide voor de laatste maal. Vervolgens stapte ik in naast Redouan, die het hele gebeuren mee had gekregen, om vervolgens zwijgend naar de auto is gegaan.




Mijn Huis

20:35, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Mijn Huis

Ik besloot boven een kijkje te nemen. Ik nam de trap naar boven. De gouden relingen voelden zijdeacht en koud aan. Ze hadden een schoonmaakbeurt nodig om te blinken. Boven keek ik opnieuw mijn ogen uit. De trap ging van de eerste verdieping zelfs naar de volgende verdieping. Ik nam de tijd om de eerste verdieping te bezichtigen. Ik liep een grote kamer in, en bewonderde deze. Het was een slaapkamer, met een prachtig koninklijk bed. Naast het bed bevond zich een wit met roze satijnen wieg. De nekharen stonden overeind, en tranen stonden spontaan in mijn ogen. Er ging een raar en apart gevoel door mij heen, waarvan ik de emoties niet kon beschrijven.


Ik liep op het wieg af en nam plaats op het bed. Mijn gedachten werden meegenomen. Ver weg hiervandaan. Met de wind mee, naar niemands land. Het land waar ik mij nu bevond. Wellicht was het ooit van iemand geweest. Van iemand die ik lief had, of juist van diegene waar ik geen klik mee had. Maar nu werd het huis mij aangeboden. Ik zou het aanvaarden met beide handen. Het zou mij een toekomst bieden. Wellicht niet de vreugdvolle toekomst die ik in gedachten had, maar het zou mij voorbestemd zijn. Het zou een deel van mij woorden.

Met een diepe zucht, besloot ik de kamer te laten luchten. Ik stond op, en liep naar het grote raam, dat beslagen was. Ik opende het raam en keek uit op de omgeving. Ik wierp mijn blik naar beneden, waar ik Redouan naar de deur zag lopen. Een frisse, bijna koude, wind tochtte door de kamer. De satijnen gordijnen dansten in de kamer. Ik nam diep adem in, en besloot naar beneden te gaan. Dit huis zou het mijne worden. Koste wat kost. Hoe afgelegen het ook was, hoeveel risico’s het ook met zich zou meebrengen, het was van mij. Ik had het ervoor over.

‘’ Lina’’ beneden hoorde ik de stem van Redouan weergalmen. Ik reageerde niet, maar besloot af te dalen. Terwijl ik het raam weer sloot, keek ik nog een keer de kamer rond. Dit zou mijn slaapkamer worden. En dat wiegje zou blijven staan. Net zoals de vorige bewoners het wilden. Maar.. Mijn gedachten draaiden overuren. Iemand die verhuisd neemt toch meestal zijn inboedel mee, en zo niet, dan nemen ze toch zoiezo de wieg mee. Ik vond het maar vreemd. Waar waren de vorige bewoners? Ik zou het laten navragen. Ik wilde het wiegje juist teruggeven aan degene van wie het was. Een mooie herinnering.

Beneden aan de trap stond Redouan. Ik hoorde een klap. De deur viel dicht en het licht viel uit. Stikdonker was het weer. Ik probeerde de trap af te dalen, zonder tree over te slaan, en beneden te belanden, zonder mijn voeten te gebruiken. ‘’ Redouan’’ Stilte. ‘’ Redouan?!’’ riep ik nu duidelijker. Het bleef stil beneden. Misschien dolde hij met me. Ik sloeg deze gedachte van mij af. Die vent was humorloos, dus dat kon ik van het lijstje schrappen. Ik daalde voorzichtig naar beneden, terwijl ik zijn naam bleef roepen. Tevergeefs.

Beneden ging ik opzoek naar een lichtknop. Algauw trof ik er een. ‘’Redouan’’ Mijn adem stokte. Daar lag hij op de grond languit, een plasje bloed omving zijn hoofd. ‘’ Redouan!’’ geschrokken en buiten adem rende ik op hem af. Ik schudde hem door elkaar. Met trillende vingers probeerde ik het bloed te dimmen, wat niet lukte. Ik moest hulp zien in te roepen. De tranen stroomden langs mijn wangen. De hulpverleners zouden pas over enkele uren kunnen arriveren. Maar alleen kon ik het ook niet aan. Mijn telefoon! Ik moest bellen! Kon ik hem in deze toestand achterlaten, om mijn telefoon te halen? Ik had geen keus..

Ik strompelde overeind en probeerde de weg naar de buitendeur te vinden. Verdwaald in een doolhof van een huis.

‘’ Lina?’’ ik werd uit mijn gedachten gehaald. Geschrokken keek ik op. Ik lag op bed in de grote slaapkamer, het raam stond open en mijn hand rustte in het wieg. Ik stond gauw op en fatsoeneerde mijzelf. ‘’ uh ja, wat is er gebeurd.’’ Een glimlach verscheen op zijn gezicht, wat de contouren op zijn gezicht duidelijk naar voren bracht. Het viel mij nu pas op, dat het een geboren schoonheid was. Ik sloeg de gedachte van me af. ‘’ Geen idee, ik denk dat je in slaap bent gevallen. ‘’ Verbaasd keek ik om mij heen. ‘’ Ow uh, dat zou best kunnen. ‘’ Wat een vreemde gebeurtenis. Ik had het gelukkig enkel gedroomd.

‘’ Lina, neem je dit huis. ‘’ vroeg hij vertwijfeld. Ik keek nogmaals naar het wieg, dat heen en weer wipte. Ik kon mij niet herinneren dat ik het had bewogen. Vastberaden keek ik hem vervolgens huis. ‘’Ja Redouan. Ik neem dit huis’’ Mijn huis, waar het verleden zou herleven, en de toekomst verleden zou schrijven.




Het landhuis

20:34, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Het landhuis

De auto stond stil voor een groot en roest poort, waarvan de bovenkant bestond uit koperen scherpe punten. Ik keek mijn ogen uit. We waren aangekomen bij een enorm landhuis dat bedekt was met onkruid en klimop dat tot aan het dak van het huis kwam. Ik had er geen benaming voor. Het huis zag er als het ware spookachtig en griezelig uit. Ik lachten om mijn eigen idiote denkwijze. Het huis was omringd met landschappen en prachtige heuvels. Er was een mooi uitzicht. Het zag er naar uit dat hier in tijden geen levend wezen was geweest.

Door de bossen in de omgeving zag je letterlijk het bos niet meer. Vogeltjes floten en vlogen vrolijk de natuur in. Het leek net een beschermd natuurgebied, alhoewel je kon het geen beschermd gebied noemen door al het onkruid dat hier te wieden viel.

Ondanks de stille en natuurlijke omgeving, voelde ik me hier meteen al thuis. Hier kon ik laten en doen wat ik wilde. Ik zou totaal onafhankelijk zijn. Mijn blik viel op het enorm landhuis. Het had iets speciaals. Ik kon het niet beschrijven, maar de nekharen stonden spontaan overeind als ik er naar keek. Ik nam het in mij op.
Het was een oud uitziend huis met 2 grote torens. De ramen waren bedekt met gelige doeken, van het stof. Het had een enorme tuin. Een grindpad bedekt met onkruid stelde liep van het poort tot aan de voordeur. Het poort rijkte ver boven mij uit.

Ik haalde diep adem. Prachtig was het. Mijn gedachten werden onderbroken door de egoïst die achter mij stond. Hij die vanuit huis af aan, geen woord met mij had gewisseld. Zijn stem klonk vermoeid. ‘’ Hier heb je de sleutel. Als je geïnteresseerd bent, kunnen we dit op kantoor afhandelen’’ Hij reikte mij de ijzeren klamme sleutels. Een voor het sleutelgat van het poort en een van het huis. Ik wierp hem geen blik, maar keek vol belangstelling naar het huis. Dit zou de mijne zijn.

Ik stapte op het poort af, en slaakte een diepe zucht. Ik zocht naar de juiste sleutel, en draaide deze in het sleutelgat. Het hek ging met luid gepiep open. Met een brok in mijn keel liep ik het met onkruid bezaaide grindpadje op. De bladeren knarsten onder mijn schoenen. Ik wierp eenmalig een blik om naar Redouan. Hij was mij niet gevolgd, maar stond tegen zijn auto aangeleund, de omgeving te verkennen.

Verassend keek ik om mij heen. De tuin was veel groter, dan ik van buitenaf kon zien. Hij was werkelijk prachtig, maar had een grote beurt nodig. In de tuin bevonden zich naast enkele fietsbanden en verroeste stalen, niet veel interessants. Ik liep naar het afstapje. De deur was gemaakt van prachtige eikenhout. Ik ging met mijn hand langs de deurklopper. Prachtig. Dit was een uniek en antiek huis zover mijn gedachten konden leiden. Ik stopte de sleutel in het sleutelgat, maar de deur stond al open. Ik duwde tegen de zware deur aan. Iets te hard. Ik viel haast letterlijk met de deur in huis. Mijn adem stokte. Het was stikdonker binnen. Achter mij viel de deur met een harde klap dicht. Ik ging met mijn hand opzoek naar een lichtknopje. Na twee stappen voelde ik een merkbaar knopje tegen de muur. Ik werd enorm verrast en verblind door de stralen, die mijn ogen nu te verduren kregen. Overal ging het licht aan. Voor even vergat ik de ademen. Een onbeschrijfelijk gevoel ging door mij heen. Wat buiten af te leiden was, was schijnbaar bedriegend. Binnen leek het net of ik beland was in een of ander duur musea.

Het eerste wat mij op viel waren de prachtige kroonluchters die aan het hoge plafond hingen. Het plafond lag hier merkbaar hoger dan wat gewend was. Ik bevond mij in een prachtige grote hal, waar prachtige schilderijen lagen. Mijn aandacht werd getrokken door een grote en brede trap met gouden relingen in het midden van de hal. Dit was werkelijk waar een huis om van te dromen. Ik liep een kamer in, dat zich naast de buitendeur bevond. Het huis was prachtig ingericht, naar mijn inzien kon er her en der het een en ander verplaatst of verwijderd worden, maar de vraag was of de inboedel inbegrepen was.

Over de banken lag een wit laken tegen de stof. Ook deze waren inmiddels verkleurd. In tijden was hier niemand binnen geweest, viel er af te leiden. Ik ging met mijn handen over de bedekte leren bank.



Een vallende ster

20:33, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Een vallende ster

Ik opende het raam, om wat te genieten van de frisse avond lucht. Het was een prachtige nacht. Een nacht om van weg te dromen. Een nacht zonder zorgen. Een nacht, waar de sterren macht uitoefende, en de maan weinig van zich vertoonde. Ik trok mijn benen op, terwijl ik plaats nam op de venster. Mijn gedachten werden door de wind meegenomen, ver weg. Ver hier vandaan.

Soms vroeg ik mij zelf af, hoe het zou zijn als ik mijn ouders nog had. Zou ik nog broertjes en zusjes hebben? Of was ik enig kind? Ik vroeg me af waarom het leven zo wreed was. De een had veel. De ander had niks. Natuurlijk moest je God prijzen om al het geen dat je had. En dan heb ik het niet zozeer over rijkdom maar over liefde, gezondheid en onderdak. .

Mijn gedachten werden getrokken, door een felle licht in de hemel. Een vallende ster. Mijn adem stokte. Nooit had ik zo iets prachtigs gezien. Wat had een vallende ster te betekenen? Mocht ik een wens doen? Ik moest lachen om mijn gedachte. Maar toch twijfelde ik erover. Ik wilde het zekere voor het onzekere nemen. Een wens doen, tijdens het vallen van een ster. Een ‘’ Nee’’ had ik , een ‘’ Ja’’ kon ik krijgen. Met een glimlach sprak ik de woorden uit, waar ik behoefte aan had. ‘’ God, geef mij wat meer geluk, door mij iemand te schenken die voor eeuwig om mij zal geven’’ prevelde ik. Het leek me geweldig om een wederhelft te hebben, die naar mijn zorgen zou luisteren, die mijn tranen zou wegvegen, en een glimlach op mijn gezicht bezorgde. Een vriendin, die ik als zus zou behandelen. Een vriendin die er voor mij zou zijn, en ik voor haar.

Ik slaakte een diepe zucht, en voelde de kou door mijn beenmerg. Ik besloot maar een goed boek te lezen, om vervolgens te gaan slapen. Ik sloot het raam, en nestelde me op het bed. Dit beloofde een lekker saaie avond te worden.

Met een geïrriteerde zucht, keek ik naar mijn kapsel, die vandaag maar niet goed wilde zitten. Ik ga het op, en bond het slordig in een staart. Het was tijd om te vertrekken. De eerste stap naar een nieuw begin was gezet. Nu moest ik nog even doorzetten.

Gauw liep ik met mijn tas op mijn schouders naar buiten. Het was nog stil. Het was een vroege zaterdagmorgen, dus iedereen lag nog te slapen. Buiten hield ik een taxi staande. Ik nam plaats achterin, en zocht het papiertje op, waar het adres op stond. De chauffeur keek mij ongeduldig aan via het binnen spiegeltje. Opgelucht vond ik het opgevouwde briefje in mijn tas. Ik frunnikte het open. ‘’ Sterrenhof alstublieft’’ De chauffeur keek mij vreemd aan. ‘’ Is er iets?’ vroeg ik verbaasd. Hij schudde zijn hoofd’’ Zei u nou, de Sterrenhof? ‘’ Geïrriteerd keek ik hem aan. Ik was toch wel duidelijk? ‘’ Ja dat zei ik. Ik heb verder niet alle tijd’’ Hij kuchte. ‘’ Maar mevrouw, weet u waar het ligt? ‘’ Nu werd deze helemaal mooi. Boos keek ik hem aan. ‘’ Nee, jij als taxichauffeur zou dat toch moeten weten, of is het teveel moeite om in dat navigatiesysteempje van je een kijkje te nemen? ‘’ Hij knikte. Wat een vreemde kerel was het. Ik was er zeker van, dat hij wist waar de Sterrenhof zich bevond. Ik had het er zelf nooit van vernomen, maar hij wist het wel. ‘’ Hij kuchte opnieuw’’ Mevrouw, De navigatiesysteem pakt deze niet. En verder ga ik enkel naar de straten die door de navigatiesysteem aangegeven worden. Niet verder. Het spijt me. ‘’ Boos stap ik uit, zonder hem een reactie of blik te gunnen. Ik smeet de deur keihard dicht.

Wat moest ik nu? Moest ik die arrogante zak maar bellen, voor een lift? Had ik enige keuze? Vol tegenzin, zocht ik zijn nummer op in mijn gsm, die ik afgelopen week nog had opgeslagen. Nadat de toon drie keer over was gegaan, werd er kort opgenomen. ‘’ Ja?’’ Wat een machogedrag! Ik twijfelde of ik zijn hulp moest inroepen, of op eigen been, daar zien te komen. ‘’ Ja?’’ vroeg hij nogmaals, dit keer ongeduldiger dan eerder. ‘’ Goedemorgen Redouan. Je spreekt met Lina. ‘’ ‘’ Ibn Ghalik. Bel je om te zeggen dat je te laat komt? ‘’ hoorde ik hem geïrriteerd zuchten. ‘’ Nee, sterker nog, ik bel om te zeggen, dat ik geen vervoer heb. De taxi’s rijden niet naar de Sterrenhof. ‘’ zei ik aan een stuk door. ‘’ Vindt je het gek. Dat idiote huis, ligt aan de andere kant van de onbewoonde wereld. Je verspilt hier enkel jouw en mijn zaterdagmorgen. ‘’ antwoorde hij bot. Zijn reactie verbaasde mij. Hij was het huis dus al wezen bezichtigen. ‘’ Het spijt me dat ik je onderbreek, maar mag ik die keuze zelf maken’’ antwoorde ik nonchalant. ‘’ Ik sta op de hoek, maar vaart, ik heb niet de hele dag voor je. ‘’ Meteen hoorde ik een klik aan de andere kant van de lijn. Dit beloofde een prettige reis te worden.

Chagrijnig liep ik terug, naar de hoek van de straat. Daar trof ik een nieuw model Mercedes aan. Zou het zijn auto zijn? Blijkbaar wel. Ik zag een gedaante bewegen, waardoor ik kon afleiden dat hij het was. Ik besloot in te stappen. ‘’ Hoi’’ groette ik hem. Arrogant als hij was, kreeg ik enkel een korte knik als antwoord. ‘’ Kwal’’ maakte ik hem binnemonds uit. Helaas zorgde hij er gauw voor dat ik spijt kreeg van mijn woorden kreeg. Hij had de auto inmiddels gestart, en scheurde keihard de straat uit. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik durfde geen kik te geven. Woedend was hij. ‘’ jij durft wel he! Eerst was het een snob, vervolgens een zak ,patser en nu een kwal. Jij bent werkelijk waar niet goed bij je hoofd! Daar zit daar boven een steekje los! ‘’ Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik hield mij stil.

Na een doodstille reis van anderhalf uur, reden wij nog steeds door weilanden en moerassen. Redouan had dan misschien toch een beetje gelijk. Het huis bevond zich ver van de bewoonde wereld. Er was geen levend wezen te bekennen. Zelf de vogels, meden deze omgeving. Het lag allemaal buiten bereik van de bewoonde wereld. Zou ik hier wel alleen durven te zijn? Een moeilijke vraag. Eerst zien dan concluderen.


De eerste stap naar een nieuw begin

20:30, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

De eerste stap naar een nieuw begin

Uitgeput liet ik me vallen op bed. Het was een lange dag geweest. Vroeg in de morgen had ik de woonpas aangevraagd bij een wooncorporatie. Het kon me niet baten wat voor woning ik toegewezen kreeg. Zolang ik deze met spoed maar aangeleverd kreeg. Desnoods was het er een zonder slaapkamer. Ik stond op het punt om zelfstandig en onafhankelijk te zijn in mijn leven. Ik hechte daar enorm waarde aan. En hoopte dat het niet lang mee zou duren.

Ik besloot nog even langs Artie te gaan. Vermoeid stond ik op, en liep naar haar kantoor dat zich op de begane grond bevond. Na tweemaal kloppen hoorde ik haar zeggen dat ik binnen moest komen. Ik opende de deur, en stapte naar binnen. De teamleider keek onder haar brilletje vandaan. ‘’ Lina, fijn om jou weer eens te zien.’’ Haar gerimpelde maar altijd zachtaardige gezicht keek me vrolijk toe. Ik schonk haar een zwakke glimlach. ‘’ Dank u, heeft u misschien even tijd voor mij’’ viel ik met de deur in huis. Ze knikte ‘’ Ga maar even zitten.’’ Ze wees naar de bureaustoel tegenover haar. ‘’ Moet je wat drinken?’’ ‘’ Nee dank u’’

Ik nam plaats op de stoel, terwijl zij op haar hoge hakken, uit een kan een glas water voor zichzelf in schonk. Ze liep weer terug naar haar stoel, en nam plaats. Vervolgens sloeg ze haar benen over elkaar en keek mij vragend aan. ‘’ Lina, ik heb begrepen dat jij gisteren wel erg laat thuis was. Je hebt je niet aan onze huisregels gehouden. ‘’ Ze keek mij doordringend aan. ‘’ Daar wilde ik het met u over hebben.’’ Ze knikte. ‘’ Ga je gang, meisje’’ Ze had een strenge uitdrukking op haar gezicht. Terwijl ik me goed bewust ben, dat zij mij enorm had gesteund, door dik en dun in het verleden. Ik kon altijd bij haar terecht. Zij had een enorm warm en liefdevol hart.

Ik slikte moeizaam. Hoe bracht ik dit op het best over? Niet geschoten is altijd mis. ‘’ Nou .. uh.. zoals u weet was ik gisteren dus laat thuis. Kijk Artie, ik ben oud en wijs genoeg om mijn eigen beslissingen te maken. Er is te onrechtvaardig gehandeld, naar mijn mening. Maar waar ik voor gekomen is omdat ik graag zelfstandig door het leven wil, Artie. Ik wil zelfstandig wonen, mijn eigen stappen zetten, met vallen en opstaan, een hogere rang krijgen binnen de maatschappij. Ik wil onafhankelijk worden.’’ Ratelde ik verder. Haar strenge blik verzachte, en ze glimlachte zelfs weer zwak.

‘’ Ik begrijp je meisje, Ik begrijp je heel goed. Je doet me denken aan mezelf, in mijn jonge jaren. De pit, de wil. Jij komt er wel. ‘’ Ik glimlachte zwak. Ze vervolge haar verhaal. ‘’ Jij, lieve Lina , jij ben een bijzondere vrouw, naast het feit dat je volwassen bent geworden, en dat je een bloedmooie vrouw bent, ben je voor mij altijd het kleine meisje geweest. Je hebt een groot hart. Ik heb jouw altijd voorgetrokken. Ik heb je altijd willen beschermen, en vond Redouan dan ook de geschikte pedagoog. ‘’ Ik onderbrak haar kort. ‘’ Maar Artie, ik ben hier juist om je te vertellen dat ik geen behoefte heb aan een pedagoog, en al helemaal niet een als Redouan. Dat gaat me wat te ver.’’ Ze knikte piekerend. ‘’ ik heb lang gewacht op dit moment. Ik accepteer het, en zal enorm mijn best voor je doen, om jouw een goede zet te geven richting de toekomst, die jij gaat maken. ‘’ Ik keek haar dankbaar aan. ‘’ Dank je Artie, enorm bedankt. Ik wist dat ik bij jou terecht zou kunnen. ‘’ Ze glimlachte oprecht.

‘’ Lieverd, ik heb wat connecties, dus ik ga het een en ander voor je achterhalen. Verder is het ook belangrijk om te kijken of jouw ouders een testament hebben opgesteld. Ik weet in elk geval wel zeker dat ik in korte termijn wat voor jouw kan regelen.’’ Ik bedankt haar oprecht. Na kort wat besproken te hebben over de situatie, besloot ik terug te keren naar mijn kamer. Dit moest even tot mij doordringen.

Algauw werden mijn dromen verstoord, tegen een persoon waar ik tegenaan knalde. Ik belande op de grond, en keek woest omhoog. Recht in zijn ogen die boekdelen spraken. Zijn blik hield kort de mijne vast. Hij keek me even verbaasd aan, om vervolgens om mij heen te lopen. Woedend stond ik op. Hij bood niet eens zijn excuses aan! ‘’ Sukkel!’’ bromde ik . ‘’ Pardon, zei je wat?’’ Hij keek om. ‘’ Ik heb jou niks te melden, dus ook bij deze niet ‘’ snauwde ik hem af. Ik stak mijn neus in de lucht, en liep door. Ik voelde zijn ogen in mijn rug priemen, en sloeg mijn kamerdeur opzettelijk hard dicht. Ik kon die vent wel wurgen.

Dagen verstreken. Ik had nog niks vernomen van Artie, en keek er op zich ook niet enorm naar uit. Het zou namelijk een hele verandering zijn. Een drastische wending in mijn leven. Ik staarde uit het raam, naar de sneeuwvlokken die van de hemel naar beneden vielen, om vervolgens op de grond te smelten. Buiten zag ik Redouan naar binnen lopen. Ik had niks meer vernomen van deze gast. Mijn boodschap was blijkbaar duidelijk.

Mijn gedachten werden onderbroken door Amanda. Ongevraagd deed ze de deur open, die ik niet op slot had gezet. ‘’ Lina, ik moest je even doorgeven dat Artie je over 5 minuten in haar kantoor verwacht. ‘’ Ik glimlachte haar liefdevol toe. ‘’Bedankt voor het doorgeven Amanda’’ ‘’ Tjah, wat kan een postduif anders doen’’ lachte ze luidkeels om haar eigen grap. Vervolgens sloot ze de deur achter zich.

De adrenaline schoot door mijn lichaam. Wat voor boodschap had Artie voor mij. Was het positief of negatief. Het hart bonkte in mijn keel. Een minuut of vijf waren verstreken. Ik klopte op haar kantoordeur. Ze liet me binnen. Ik nam plaats op de bureaustoel. Artie glimlachte mij toe. ‘’ Nou Ibn Ghalik.. R..’’ Ze werd onderbroken door een stem die ik uit duizenden kon herkennen. ‘’ Ik ben er al, ik hoop niet dat ik te laat ben. Goedemiddag Artie. ‘’ Hij weer.. En natuurlijk negeerde hij mij weer eens volkomen. ‘’ Goedemiddag. Mooi dat jullie beide op tijd zijn.’’ Vervolgde ze haar verhaal. Ik vroeg me in stilte af wat hij hier kwam doen. Ik dacht dat ik hem nooit meer onder ogen hoefde te komen.

‘’ Lina, op jouw verzoek, ben ik het een en ander voor je gaan uitzoeken. Ik heb een woning voor je kunnen regelen. Persoonlijk heb ik geen tijd gehad, om deze te gaan bezoeken, dus deze keuze zul je zelf moeten maken. Alhoewel Redouan jou hierin gaat ondersteunen. Morgen heb je een afspraak. Het is hier niet in de buurt. Dus denk vandaag nog even goed na, of je dit besluit wilt maken, en bezichtig morgen nog even de woning met Redouan, en maak de juiste keuze. Zo’n samenwerking moet volgens mij wel lukken toch’’ vragend keek ze ons aan. Redouan glimlachte niet gemeend. Ik knikte zwak. Vreugde met een randje onzekerheid ging door mij heen. Juist op het moment dat ik ondergedompeld leek in een zee van onmogelijkheden, wat mij benauwde, kwam de redding. Ik was sprakeloos.


Ik zou de woning aannemen. Het interesseerde me niet in welke staat deze verkeerde. Dit zou mijn woning worden, al lag het aan de andere kant van de wereld. Natuurlijk bleef de vraag of ik er goed aan deed. Zou dit mijn leven niet op zijn kop zetten?
‘’ Nou jongens ik ga er vanuit dat jullie er wel samen uitkomen. Ik heb er hoge verwachtingen van, dus stel mij niet teleur. Als jullie mij nu willen excuseren, ik heb voor vanmiddag nog een drukke planning. ‘’ Ik knikte, en bedankte haar vriendelijk. Vervolgens stapte ik de kamer uit. Niet wetend dat hij mij was gevolgd.

‘’ Werken met zo’n zak, bespaar mij’’ fluisterde ik binnensmonds. ‘’ Wil je mijn mening ook even weten’’ onderbrak hij mij. ‘’ Nee dank je, bespaar mij je onbenullige praatjes. ‘’ snauwde ik hem opnieuw af, deze week. Ik had niet verwacht dat hij mij achterna was gekomen. Ik vervloekte mijn tong ditmaal. Hij kuchte. ‘’ Morgen, half 9 , bloemstraat, en regel een taxi ofzo, het is namelijk een eind hiervandaan. Tot slot, wees op tijd’’ hij beende met grote stappen weg, en liet mij met een mond vol tanden achter. ‘’ Patser!’’ mompelde ik . Dit beloofde inderdaad een succesvolle samenwerking te zijn, fluisterde een sarcastisch stemmetje in mijn hoofd.



Mijn laatste dagen

20:30, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Mijn laatste dagen

Nadat ik me had omgekleed, wierp ik een blik in de spiegel, naar mijn veel te wijde broek, en mijn grijze versleten coltrui erop, die ik ooit cadeau heb gehad van een vroegere kamergenote, voor ze in een pleeggezin terecht kwam. Met een barstende koppijn, vanwege de slapeloze nacht, liep ik de deur uit.

Algauw liep ik tegen Amanda op. ‘’ Goedemorgen Lina, lekker geslapen’’ kwebbelde de altijd vrolijke tante. ‘’ Goedemorgen, jawel ‘’ loog ik, om van het gezeur af te zijn. Ik had bepaald geen ochtendhumor. ‘’ Kom je gezellig ontbijten?’’ ‘’ Nee dank je, ik ben te laat’’ . Ze knikte vriendelijk. Gauw liep ik weg.

Met een rotgevoel fietste ik vol tegenzin naar school. Tegenwoordig ging iedereen met de trein of kwamen ze naar school in een van hun mooie autootjes. Ik mocht niet klagen. Ik had onderdak. Maar toch miste ik het luxe. Waarom kwam de een er wel voor in aanmerking, terwijl de ander zo goed als niks had.

Op school werd ik buitengesloten. Geen vriend, noch vriendin. Ik werd amper opgemerkt. En mocht ik opgemerkt worden, dan was dat door de pestkoppen. Die hadden het wel altijd op mij gemunt.

Algauw fietste ik het schoolplein op. Het beloofde een lange dag te woorden. Ik zette mijn fiets op slot, en liep naar het betreffende lokaal waar ik les had. Leerlingen keken me met een scheef gezicht aan, om vervolgens keihard te gaan lachen. Uitlachen. Maar met hun pijnlijke woorden, zouden ze mij niet omlaag halen. Ik zo koste wat kost deze diploma halen.

Om half 8 gaf ik het op. Ik had lang genoeg op school gezeten voor vandaag, en pakte mijn rugtas in. Terwijl ik opzoek was naar mijn fietssleutels liep ik naar het fietsenhok. Tot mijn schrik hadden ze de banden leeg geprikt. Enorme spijkers priemden in het rubber. Achter me hoorde ik gegiechel. Ik vervloekte de leerlingen, de school en alle kwaadaardige mensen. Moest ik op dit late tijdstip, lopend naar huis? Dat zou een hele klus worden, gezien de afstand. Kenden de mensen geen genade? Wat had ik ze aangedaan? Het leek net of ze het gedrag van de middelbare school nog niet verleerd hadden. Met afgezakte schouders liep ik richting huis.

Het voelde zwaar aan om het ‘’ mijn’’ thuis te noemen. ‘’ Mijn’’ thuis, lag daar waar mijn moeder en mijn vader mij hadden opgevoed, de eerste paar jaar. Gelukkig had ik me goed ingepakt. Het was namelijk enorm koud buiten, dat ik met mijn adem, wolkjes kon blazen. Ik had er pret in. Het vermaakte mijn reis.

Algauw voelde ik me niet meer op mijn gemak. Het gevoel dat ik achterna gezeten werd groot. Misschien begon ik opnieuw te hallucineren, of toch niet? Wat was het verschil toch klein, maar groot. Ik versnelde mijn stappen. Een ieder zat op dit tijdstip lekker warm binnen, met zijn of haar gezin. En ik? Ik was het lelijk eendje. Of ik nou thuis of buiten was, het interesseerde niemand.

Ik voelde mijn rug natter en klammer worden, van de zweetdruppels. Ik durfde niet achterom te kijken. Het geen achter mij naderde. Ik begon te rennen. Hijgend zag ik het gebouw in zicht. Het leek net of ik het meest geweldige zag. Op het moment dat ik aangekomen was bij de deur, durfde ik me om te draaien. Opdat moment dook iemand onder. Een schaduw. Wie was dat?

Achteraf kon ik mezelf wel uitlachen. Het zou vast een schoolgenoot zijn, die mij het stuipen op het lichaam wilde jagen. Vermoeid en hijgend opende ik de deur. Ik was doodop, en snakte naar mijn bed. Op het moment dat ik de met lichtjes versierde hal wilde verlaten, om de trap te nemen, wordt ik voor de tweede keer vandaag, tegengehouden door Amanda. Dit keer geen vrolijke Amanda, maar een overbezorgde. ‘’ Lina, meisje toch, waar was je toch, het is harstikke laat.’’ Bezorgd legde ze haar hand op mijn voorhoofd, die bezweet was.

Ik schudde mijn hoofd, en wilde doorlopen. ‘’ Waar denk jij heen te gaan, zonder verklaring? ‘’ Ik draaide me om. Een bekende mannelijke stem. Een al te bekende egoïstische stem. Ik keek hem diep in de ogen aan. ‘’ En wie ben jij, om een verklaring bij af te leggen.’’ Hij kuchte, en negeerde mijn vraagstelling. ‘’ Ik heb contact gehad met je school. Op je rooster had je les tot 7 uur. Het is inmiddels tegen half tien. En zoals je weet is het kerstavond, en is alles gesloten op dit moment. Ijskoud is het buiten. Dus een beetje terecht, dat we ons afvragen waar je blijft. ‘’

Woede nam het van me over. Ik stapte op hem af. ‘’ Pardon?! Mijn school bellen? Ben je helemaal over je toeren gedraaid. Redouan, ik ben meerderjarig, zelfstandig, en heb jullie verdomde hulp en bezorgdheid niet nodig. Begrepen? Knoop dat maar eens goed in je oren! ‘’ ‘’ Meisje, rustig toch. ‘’ probeerde Amanda tussen ons te komen. ‘’ We maakten ons enkel zorgen..’’ ‘’ Doe maar niet, binnenkort ben ik hier weg. Dus wees bezorgd over jezelf’’

Woedend beende ik naar boven. Wat dacht meneertje wel? Dat hij een vader of broer kon spelen, terwijl het een psychopaat is, ingepakt in een pak, die zich voorstelt als maatschappelijk werker. Gelooft hij het zelf? Ik werd weinig boos, maar hier kon ik me enorm over opwinden.

Morgen zou ik naar Artie, de directrice gaan van het weeshuis, om aan te geven, dat ik geen behoefte had aan maatschappelijke werkers, enkel dat ik hulp wilde hebben bij een eigen onderdak. Ik stapte in bed, verrichte een smeekbede voor mezelf, en mijn ouders en sloot mijn oogjes. Beseffend dat dit mijn laatste dagen zouden zijn in het Weeshuis.



Redouan bin Amarna

20:29, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Redouan bin Amarna

Ik slenterde doelloos door mijn kamer, en sloot mijn eigen op. Vermoeid, gooide ik mezelf op mijn bed, en legde mijn hoofd bij de voeteinde. Amanda had gelijk. Het werd eens tijd om mijn kamer op te ruimen.

Ik raapte mezelf bij elkaar om met een diepe zucht op te staan. Vervolgens legde ik mijn schoolboeken bij elkaar, en vouwde ik mijn kleding netjes op. De tunieken en blousejes, hing ik in mijn kast. Om de puntjes op de ‘’ i ’’ te zetten, stofte ik de kamer met een doekje, om vervolgens te gaan stofzuigen.

Opnieuw liet ik me vallen op bed. Zo’n kleine kamer, kon enorm veel tijd vergen. Ik voelde me vermoeid, en uitgeput. Ik besloot te gaan slapen, dus liep de badkamer in, die grensde aan mijn kamer, om mezelf een warme douche te verwennen. Vervolgens bond ik mijn haar in een knot, en schoot in mijn pyjama.

Gapend legde ik mijn hoofd op mijn kussen. Algauw werd mijn schoonheidsslaapje verstoord, door gebonk aan de deur. Snel verschoot ik uit de dekens, en liep naar de deur toe, om deze van zijn slot te draaien. Mijn blik viel op een nette jongeman, gehuld in een pak. Hij trok een strak gezicht.

Vragend keek ik hem aan. ‘’ Kan ik helpen? Ik denk dat je een deur of twee hiernaast moet wezen. ‘’ Hij negeerde mijn vraag en opmerking. ‘’ Ibn Ghalik?’’ stelde hij mij kortaf een vraag. Ik knikte verbaasd.
Hij opende een mapje dat zich in zijn handen bevond, en bladerde erin, terwijl hij zijn verhaal hervatte. ‘’ Redouan bin Amarna, je maatschappelijk werker. ‘’ Ik schudde mijn hoofd. ‘’ Het spijt me ,maar Valkenburg.. ‘’

Schaamteloos onderbrak hij me. ‘’ Valkenburg, heeft het werk opgelegd. Ik neem het over. ‘’ Brutaal nam ik het heft in eigen handen. ‘’ En waar kan ik dat aan zien?’’ Hij grinnikte. ‘’ Aan mijn pak. ‘’ Hij duwde de deur open, en liep langs mij heen naar binnen, terwijl hij een pas, gehuld in een kaarthouder, op mijn bed gooide. Vervolgens liep hij naar een stapeltje post, dat op mijn bureau lag, en spitte het door. Met open mond staarde ik de brutale man, die zojuist mijn kamer was binnengedrongen aan. Zwijgend trok hij een brief uit de post, en overhandigde mij deze.

Ongeopend. Ik had inderdaad nog niet al mijn post gelezen, maar daar was ik niet aan toe gekomen. Ik scheurde de envelop open, en nam de brief globaal door. Het klopte dus. Ik was er ook over bericht. Maar dit was toch niet de juiste tijdstip om binnen te vallen ?

Redouan keek mij uitdagend aan. Ik slikte moeizaam. ‘’ Dien jij niet op afspraak te komen. Dit is toch geen geschikt tijdstip, lijkt mij’’ wierp ik hem van repliek. Zijn gezichtsuitdrukking, leek even te verzachten. ‘’ Dat klopt. Maar ik dacht laat me toch even langsgaan om kennis te maken. Dat doe ik bovendien bij alle cliënten.’’ Antwoorde hij met de nadruk op ‘’ cliënten.’’ ‘’ Goh’’
Ik kon hem wel wurgen. Ik knikte, en bood hem mijn harde kruk aan, terwijl ik plaats nam op mijn veerzachte bed. Ik vouwde mijn benen op, tot een kleermakerszitting, en keek hem vragend aan. Wat had hij in petto. Hij wierp een blik in de kamer rond, en noteerde wat ik het achterlijke mapje. Ik was wel benieuwd, wat hij in de tussentijd had opgeschreven. Brutaal, leest de post niet door. Ik grinnikte om mijn eigen gedachte
.
Redouan nam mij op. Even voelde ik me ongemakkelijk, en friemelde aan de hoeslaken van mijn kussen. ‘’ Mooi onderhouden kamer’’ complimenteerde hij me onverwacht. Ik knikte, en besloot maar te zwijgen. Ik zou hem dus echt niet vertellen, dat ik zojuist de boel had gecleant. De kamer zag er zojuist nog uit als een varkensstal.

‘’ Lima, was je naam hé. ‘’ vroeg hij me, terwijl zijn ogen door mij heen priemden. ‘’ Lina, met de N, van Nico.’’ ‘’ Oke, nou Lina, met de N van Nico, heb je vandaag nog wat te doen, of zullen we meteen maar aan de intake beginnen. Dan zijn we daar beide vanaf. ‘’

Ik wierp een blik, op mijn koekoeksklok. ‘’ Heb jij enig idee, hoe laat het is? ‘’ Ik vertrouwde niemand, dus al dat pedagogische gebeuren steeg me naar het hoofd. Hij negeerde me, en was blijkbaar al begonnen aan zijn intakegesprek. ‘’ Hoe bevalt het hier? ‘’ Ik slaakte een geïrriteerde zucht. ‘’ Blijkbaar heb jij dat mooie mapje van je, waar mijn dossier vast is uitgelegd, niet goed doorgelezen. ‘’ ‘’ Ow nee?’’ vroeg hij me haast geloofwaardig. ‘’ Ik denk het niet nee, ik verblijf hier al sinds mijn jonge jaren. Dus hoe het me hier bevalt? Ik voel me thuis. ‘’ Hij knikte, en schreef wat op. Vervolgens ging hij verder. ‘’ Je studeert nog?’’ Ik knikte.

‘’ Weet je wat de reden is, dat je hier terecht bent gekomen? ‘’ Hij raakte een gevoelige snaar. Voor even klapte ik dicht. Ik voelde een brok in mijn keel. Het was hem duidelijk, dat ik hier niet voor had gekozen. Maar het was me voorbestemd. Voorbestemd, om zonder ouders mijn leven hier te verslijten.

‘’ Dit noemen ze het lot’’ hervatte ik me. ‘’ Dit is me voorgeschreven. ‘’ Hij knikte. ‘’ Weliswaar heb ik je dossier toch doorgenomen. Mij is opgevallen dat je bij 3 pleeggezinnen hebt gewoond. Wat is de reden dat je terug bent gevallen hier? Bij een pleegouder, was je misschien veel verder gekomen, omdat een jong iemand, toch meer toezicht nodig heeft, dan jouw hier is aangeboden. ‘’ Dit zou nog eens een lang gesprek worden.

Ik voelde een onheilspellend gevoel over me heen komen, en keek uit het raam, waar het buiten nog pijpenstelen regende. Het was koude avond. Een avond waar ik me liever alleen bevond, om na te denken over de situatie waar ik me in bevond. Om na te denken over de raadsels, die opgelost moesten worden. Niet wetend, dat de raadsels me nog zouden overspoelen. Ik sloeg een fleece deken over me heen en haalde mijn schouders op. Er viel een ongemakkelijke stilte.

Verstandig besloot hij van onderwerp te wijzigen. ‘’ Ik ga er vanuit dat je van plan af te studeren. Wat zijn dan verder je doelen. Heb je überhaupt wel doelen, waar je naar streeft. ‘’ ik knikte. ‘’ Jawel, je droomt ervan, maar zodra het er op neer komt, om actie te ondernemen, weet je niet waar te beginnen. ‘’ antwoorde ik naar eerlijkheid. Opnieuw schreef hij wat in zijn mapje. ‘’ Heb je er weleens over nagedacht, om dit huis te verlaten, en om wat meer van de wereld te zien? Vroeg hij me haast medelevend. ‘’ Ja, maar nogmaals, dat is niet altijd even makkelijk. ‘’

Hij knikte. ‘’ Luister Lina, ik wil en kan je erbij helpen, om het ver te schoppen. In elk geval, verder dan dat je het hier hebt geschopt. Alleen je zult me een kans moeten geven. Ik heb begrepen, dat je erg op jezelf bent gesteld. Maar wees open tegenover mij. Op die manier, ben je hier sneller weg. En ben je ook sneller van me af. ‘’ Ik knikte. ‘’ ik zal het proberen. Ik zou nu graag willen slapen. Dus als je zo vriendelijk wilt zijn..’’ Hij begreep de hint, en stond op.

Zijn oog viel op een gele gebreide vest, dat jaren oud was. ‘’ Trek jij dit aan’’ terwijl hij met zijn vingers, het kleedsel opraapte. Ik knikte. Met grote ogen keek hij er naar. ‘’ Afschuwelijk Lina, afschuwelijk. Maar daar werken we in de volgende sessie wel aan. Prettig avond’’ Hij sloeg het mapje dicht, en beende naar buiten.

Wat een vreemde kerel was dat. Ik kreeg nu al hoofdpijn van hem. Ik durfde me niet voor te stellen, hoe de volgende sessie zou verlopen. Ik sloot de deur achter hem, en plofte neer op mijn bed. Met mijn gedachten ver weg, viel ik in een eindeloze slaap.



Op iedere pot zijn deksel...

20:28, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Op iedere pot zijn deksel...

'Goedenavond Lina’’ weerklonk de stem, van de altijd vrolijke begeleidster, Amanda,in mijn oren. Gauw mompelde ik een groet terug, en slenterde naar mijn kamer. Een tevergeefse poging besefte ik. Ze liet zich niet gauw uit het veld slaan, en stond in No time, in de kerstversierde hal voor mij. Bezorgd, streek ze mijn haren uit mijn gezicht. ‘’ Kind toch, je bent kletsnat. ‘’

Ik slaakte een geïrriteerde zucht. Vanzelfsprekend toch? Het regende pijpenstelen. ‘’ Het regende Amanda’’ antwoordde ik nors
Ze wierp me een glimlach. ‘’ Neem een warme douche. Zal ik je zo komen helpen je kamer op te ruimen. ‘’ Ik sloeg het aanbod beleefd af. ‘’ Bedankt Amanda, ik doe het liever zelf. ‘’ gooide ik de handdoek in de ring. Ze knikte geduldig, terwijl ik om haar heen liep naar boven. Ik was op mezelf gesteld, en dat wist zij als geen ander.

Ik gooide mijn kamerdeur open, en sloot deze zachtjes achter me. Vervolgens leunde ik tegen de deurpost aan, en slaakte ik mijn zoveelste diepe zucht vandaag. Mijn gedachten deden weer hen werk.

Terug naar de tijd waar ik mijn ouders nog had. Ik kon ze me niet meer herinneren. Ik had verder ook geen herinnering aan hen. Zou ik op mijn moeder lijken, of leek ik juist op mijn vader. Ik wist het niet. Ik vroeg me af, waar ik dit leven aan te danken had. Waarom werd hen het leven ontnomen, en werd mijn leven bespaard. Als ook het mijne was ontnomen, was deze ellende me gespaard.

Ik schudde de vervloekte gedachten van mijn gedachten. Ik moest me niet pessimistisch inzetten. Natuurlijk had ik een moeder nodig, die mij de juiste weg liet zien, een die mij weerhield van het slechte. Een die me meisjesdingen leerde, en een die altijd achter me stond. En uiteraard wilde ik ook niet mijn vader missen. Een vader die met duizend en 1 dates thuiskam, in de hoop dat zijn dochter de ideale partner zou vinden. Een vader die zijn dochter het geloof meebracht. ‘’ Het zij zo, mij is het niet gegund’’ fluisterde ik zacht, wetend dat het een raadsel zou zijn, of ze mij nou wel of niet hoorden, in het leven na hen dood.

Velen vragen tolden overuren in mijn hoofd. Wie had mijn ouders het leven ontnomen, en om welke reden? Waarom bespaarde deze persoon mij het leven? Wat was zijn of haar doel geweest? Een ding was mij zeker. Mijn ouders zijn geen natuurlijke dood gestorven. Mijn ouders leven is door een of andere lafaard ontnomen, zonder ooit een verklaring te hebben gehad. Het zou mijn pijn wat helen, wanneer de dader zou boeten voor zijn wandaden.

De vragen moesten beantwoord worden. Maar de antwoorden waren nihil. Ik zou ze ontraadselen. Op iedere pot zijn deksel. Op iedere vraag zijn antwoord.


Lina ibn Ghalik

20:25, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Lina ibn Ghalik

'Ik versnelde mijn passen, zonder om te kijken naar de achterdochtige persoon die me te voet achterna stapte. Ook hij versnelde zijn stappen. Alhoewel ik ging er vanuit dat het om een mannelijk wezen ging.

Mijn hart bonkte in mijn keel van de angst. Algauw begon ik mijn stappen te versnellen, met het resultaat, dat ik begon te rennen. Ik haalde, de door de regen, natte haarlokken van mijn gezicht, terwijl ik de regenplassen probeerde te vermijden.

Ik merkte dat de gedaante achter mij niet ver van me was, en rende naar de drukke winkelstraat. Vol hoop dat er toch winkelende menigte was, waar ik me kon verstoppen, ondanks de pijpenstelen.

Velen vragen drongen mijn gedachten in. Wie was deze persoon? En nog belangrijker; Wat wilde deze gedaante van mij? Velen vragen zonder er een antwoord op te hebben. Al bij al was ik dat gewend. Het kenmerkte mijn leven. Een leven vol raadsels. Een leven dat ontraadselt moet worden.

Ik besefte dat ik inmiddels de drukke winkelstraat had bereikt, en drong de menigte in, zonder omkijk. Deels opgelucht, dempte ik mijn tempo, om niet op te vallen. Een ijskoude windvlaag deed mij mijn sjaal over mijn neus heen trekken. Ik verstopte mijn koude vingers in de mouwen van mijn gekleurde jas.

Vervolgens nam ik even de tijd om mijn gedachten te laten varen. Wie was de persoon, die mij zojuist was gevolgd. Wie was deze gedaante, waar ik uit de klauwen ben ontsnapt. Begon ik te hallucineren, of toch niet? Het moest me maar overkomen op 19 jarige leeftijd.

Alhoewel een getal niet verschil uitmaakte, vreesde ik er toch wel voor. Ik had al meer meegemaakt, dan de gemiddelde leeftijdgenoot. Een spanningsloze achtervolging, behoorde toch wel tot het minimale, dat mij overkomen was.

Ik besefte dat ik inmiddels was aangekomen bij het torenhoge gebouw, dat verlicht was, in verband met de kersttijden. De versierde kerstboom die buiten stond te vriezen, trok mijn oog. Wat was het doel van een kerstboom? Al van jongs af aan versleet ik mijn dagen in dit weeshuis. Hier was ik in mijn jonge jaren terecht gekomen.

Op mijn vierde verjaardag, belande ik bij een pleeggezin. Het gezin bestond uit 4 leden. Spijtig genoeg verloor het gehele gezin na 2 weken hen ziel, door voedselvergiftiging. Vandaag nog de dag, besef ik niet dat ik daar levend uit ben gekomen.

Ik werd opgevangen in een weeshuis, De afspraken waren gemaakt. Ik zou in een nieuw pleeggezin terecht komen. Terwijl het kinderloze gezin onderweg was om mij op te halen, beleefde ik een tweede trauma. Ze stierven onderweg, aan een auto-ongeluk, dat hen fataal werd.

Na een jaar in het weeshuis, werd ik opgevangen door een ander pleeggezin. Anderhalve maand, had ik daar gewoond. Ik had hen ruzies moeten doorstaan, voor ze beseften dat ze niet gelukkig met elkaar waren. Opnieuw werd ik daar de dupe van. De partners werden ex-partners, en ik belande opnieuw in het Weeshuis, waar ik mijn eigen kamer kreeg.

Terwijl ik de ingangsdeur opende, keek ik nogmaals achterom. Niemand te bekennen. Ik haalde opgelucht adem. Ik liep richting mijn kamer. Een kamer vol herinneringen. De 4 muren waar ik alles mee kon delen. Wetend dat ik dit kamertje koste wat kost zou verlaten, om een nieuw leven tegemoet te gaan. Net zoals een kersverse bruid, het huis van haar vader verliet, om in te trekken bij een man die haar hartje sneller deed kloppen. Alhoewel dat voor mij een utopie was. Zou ik ook kunnen trouwen, vroeg ik me in stilte, een belachelijke retorische vraag. Natuurlijk niet.

Al met al, had ook ik doelen gesteld, waar ik naar zou streven. Ik zou wat van mijn leven maken. Als een ander dat kon, dan kon ik het ook. Overtuigde ik mezelf. Ik moest de trots van mijn ouders over me heen zien komen. Dat moest. Ondanks dat ze , door een tot nu toe nog onbekend raadsel, het leven hadden verlaten.
Het geluk was niet in mijn leven weggelegd, maar ik zou het terughalen. Ik tastte nog steeds naar dat ene lichtpuntje in het duister. Maar ik beloofde mezelf plechtig, dat ik tot de ik de laatste adem zou blazen, door zou gaan. Daar hoorde je Lina ibn Ghalik voor te heten.


Woordje van de Schrijver

20:22, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Woordje van de Schrijver

Lieve Lezers,

Vandaag ben ik begonnen aan mijn tweede verhaal; ‘Het Huis met haar Diepste geheimen’.

Mijn eerste verhaal op Marokko.nl ‘Yamwi metebkish heda hoewa mektabi. ‘ heb ik inmiddels succesvol afgerond, en is ook in word versie beschikbaar.

Dit verhaal was een uitlaatklep voor me geworden. Ondanks dat ik in een drukke periode zat, ben ik mijn belofte nagekomen, en heb ik het verhaal afgerond.

Bij sommige niet naar verwachting. De een vond het een vlotte einde hebben, en de ander was er tevreden mee. Persoonlijk, vind ik het begin van het verhaal veel minder. Maar het is inmiddels weer 2 jaar terug dat ik er aan ben begonnen. En Natuurlijk leer je in de tussentijd jezelf tot een betere niveau te ontwikkelen. Over het vervolg ben ik verder wel tevreden. En ook ik vind helaas dat ik het einde te vlot en slordig heb afgerond. Dat kwam door een depressieve periode waar ik in was beland, waar ik nood had aan tijd. Maar daar valt nu weinig aan te veranderen. Ik ben ook niet van plan dit aan te passen.

Voor nu ben ik een nieuw verhaal begonnen. Ik heb het nog niet helemaal uitgestippeld, maar ben er wel zeker van, dat ook dit verhaal een uniek trekje heeft. Ik heb het in elk geval niet voorbij zien komen. 

In de proloog komen enkele steekwoorden voor die je terug zult vinden in het verhaal. Dus ook voor jullie een raadsel, die naar mate de tijd verstrekt ontraadselt zal worden.

Tot slot wil ik alle lezers, en met name de actieve lezers van mijn vorige verhaal ‘Yawmi metebkish heda hoewa mektabi’ enorm bedanken, voor het reageren, en voor jullie meningen! Ik heb altijd met plezier geschreven. Ieder moment dat ik besloot te kappen, werd ik overtuigd door te gaan. Ik waande me tot het uiterste.

Verder wil ik alle lezers van harte welkom heten. Ik hoop dat jullie het een interessant verhaal vinden, en natuurlijk hoop ik er met jullie een leuke tijd van te maken. Ik zie jullie graag terug in het verhaal. Feedback is altijd meer dan welkom.

Reageren is geheel gratis, ik zal zeer zeker geen kosten in rekening brengen!

Zodra ik positieve reacties heb, zal ik volgende week beginnen aan het eerste hoofdstuk.

Héél veel leesplezier!

Veel liefs,

Is_lam



Proloog

20:19, 5/10/2012 .. 0 comments .. Link

Proloog

Ronddwarrelend als een veertje dat meegenomen wordt door de wind. Om en om, rond het huis. Iedere keer een nieuw bericht. Ieder moment een nieuw boodschap. Een raadsel.

Soms stijf van angst, en soms gemotiveerd om het raadsel te ontraadselen en de boodschap te begrijpen.
Veel vraagtekens, achter iedere zin. Wie waren ze? Wat probeerden ze me duidelijk te maken? Wat was de boodschap?

Eenzaam..Ik heb er altijd alleen voor gestaan. De spanning is om te snijden.
 
Het dagboek, een boek vol verhalen. Soms wel in verschillende talen. Van wie was het? En wat schuilde er achter ‘het boek der raadsels’’.

Een warm hart. Standvastig in haar schoenen. Samen door het leven. Ze vrolijkte mijn leven op. Het lichtpuntje in het duister. Een engel.

Ondeugend. Wie was zij, en waarom was ik de enige die haar zag? Waarom begreep ik de boodschap niet, die ze met zich meebracht. Waarom was ze dag en nacht bij me. Waarom liet ze me uiteindelijk aan mijn lot over?

Arrogantie. Dat was zijn karaktereigenschap. Een verloren zaak. Soms met moeite een glimlach op zijn gezicht toveren. Wat was zijn doel. Waarom bleef hij haken, terwijl ik zijn motto niet begreep.

Het opgerolde perkament. Ze vielen haast uit de lucht. Wat hadden ze te betekenen? Wat verschuilde achter het onschuldige stuk papier.

Overtuigd om een nieuwe bladzijde in mijn leven open te slaan. Maar eerst moet het verleden afgesloten worden. Vastberaden, alle stukken te herroepen, en er een verhaal van te maken.

De sleutel. In welk slot paste deze..

Het Huis… Verdriet, liefde, angst en geluk gingen gepaard. Wat had ze te verbergen. Wat voor geheim schuilde erin? Hoe ontraadselde ik deze. Wat had de zolder er mee te maken.



Voorpagina

20:07, 5/10/2012 .. 1 comments .. Link

Het Huis met haar Diepste Geheimen-.



©2012. Het Huis met haar Diepste Geheimen van Is_lam

Dit werk is auteursrechtelijk beschermd.
Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze opgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch,mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier zonder voorafgaande toestemming van de auteur.


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Het zwarte dagboekje
Onbeantwoorde vragen
Verborgen talent
Wonder en toch eenzaam..
Maysa

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer