Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Naomi Coacht!

• 16/5/2009 - jezelf coachen

Sinds een half jaar doe ik mee aan de leergang Persoonlijk Meesterschap, die door APS georganiseerd wordt in samenwerking met Bertie Hendriks van ITIP.

In een aantal tweedaagsen werken we aan het ontstoffen van 'ondergestofte stukjes van jezelf'. Grappige metafoor, en het werkt nog ook, om zelf weer eens helemaal in het middelpunt te staan.

We werkten aan de 'jassen' of belemmerende structuren en aan stroom en stagnatie. Zo langzamerhand ontdek je dan waar je jezelf nog inhoudt, terwijl dat niet hoeft, of wat het effect is van het gedrag van anderen op jezelf. Ik kom er steeds helemaal geïnspireerd vandaan.

Toch is het lastig om vast te houden wat ik er meeneem. Leveren deze inzichten nou ook echt herkenbaar ander gedrag van mij op? Hoe wordt het zichtbaar? Misschien toch nog maar eens even vragen aan de andere deelnemers van het traject...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 20/6/2007 - coacht Naomi nog wel?

 

Een jaar na mijn laatste post...

Hoe is het me vergaan dit jaar? Nog wat gecoacht hier en daar?

Ja, dat wel... Maar wel gestopt met de opleiding omdat die niet deed wat ze beloofd hadden. Omdat ik vooral door veel coachen goed leer coachen en omdat ik daar vooral deed wat ik al kon. Het gaf me te weinig verdieping. De studiegroep had me wel regelmatig in mijn kladden en dat hielp. De manier van tentamineren vond ik zo slecht, dat ik me daar principieel al niet in kon vinden. (Hoe kan je nou voor cliëntgerichte therapie zijn én voor multiple gok tentamens??!!)

Nou ja, ik ben blijven werken met 'buitencoaching', want wandelcoaching kan ik het niet altijd noemen. Afgelopen week een goede introductieworkshop gedaan bij Nanette Kant. Erg prettig in de Baarnse Bossen gelopen, gepraat, met mooie metaforen gewerkt. Geïnspireerd en heel vanzelfsprekend gepraat met heel verschillende andere coaches/ trainers.

Ik weet zeker dat ik dit wil blijven doen, maar ook dat ik nog een paar stappen voor mezelf wil zetten om soms wat minder beschouwend te zijn en meer méé te doen in het spel. Omdat ik de reflectie mis, word ik hier en daar wat slordiger in mijn aanpak. Ik merk dat ik dan verval in mijn oudere patronen.

Vooral de rust om echt te luisteren, achterover te zitten, te wachten. Ik kan het heel goed, maar ik doe het niet altijd, vaak ook omdat ik de rust zelf niet voel. Aangezien mijn klanten zeker geen rust in zich hebben (het zijn veel te drukbezette schoolleiders), moet ik ze het laten voelen. Dat is het minste wat ik kan doen...

Opnieuw dus aan de slag met reflectie, bezinning, inspiratie. Opnieuw dus een poging tot het bijhouden van een blog...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 18/6/2006 - wandelen

De laatste twee coachgesprekken met mijn nieuwe coachee ben ik het bos in gegaan om te wandelen. Ik had het gevoel dat het goed zou zijn als hij uit zijn school zou komen en zichzelf zou tegenkomen op een andere plek. Ook had ik het idee dat de natuur wel eens antwoorden kon hebben op de vragen die hij zichzelf stelde.

 

Dat bleek inderdaad heel goed te werken! Door het invoegen van een kwartier stilte, al vrij aan het begin van de wandeling, werd hij gedwongen om los te laten. Dat ging niet vanzelf. Eerst probeerde hij alles te onthouden wat hij zag; toen versnelde zijn tempo en liep hij voorovergebogen voor me uit (alsof hij zelf de last van de wereld torste).

 

Nadat de stille tijd om was, en we allerlei dieren aan ons voorbij hadden zien trekken, en planten hadden geroken, en de zon en de schaduw hadden gevoeld, vroeg ik hem wat hem was opgevallen. Of er gelijkenissen waren tussen wat hij had gezien en wat zijn vraag was. Dat bleek inderdaad zo te zijn: honden die niet blaffen, ganzen die hun territorium verdedigen, etc. En ook vroeg ik of hij zijn lijf herkende in de strijd in de school: rug gebogen, adem hoog, buik ingehouden.

 

Ik vroeg hem om zijn lijf te ontspannen. Ineens had ik een andere cliënt: iemand die zelfverzekerder sprak, die echt reflectief naar zijn situatie kon kijken in plaats van er over te ratelen (en zichzelf buiten schot te houden).

 

Voor mij een bevestiging dat het antwoord in de mens zelf is en om een beetje te helpen, ook in de buitenwereld...

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 10/4/2006 - bespiegelingen

Het is alweer drie weken geleden dat ik schreef en dat is echt erg lang als je weet wat ik allemaal meemaak .

 

Ik voerde een spannend coachingsgesprek aan de hand van het Transformatiespel, volgde een dag over de (helende) kracht van verhalen, had een goed gesprek met mijn eigen coach en voerde zelf als coach een persoonlijk gesprek met een meneer die moeite had om zijn emoties te herkennen in zijn lichaam, waaide uit in een park in Leuven (terwijl ik een goed gesprek had met mijn lief), volgde een tweedaagse over veranderkunde en deed actief mee aan de vierde coach-praktijkdag.

 

Er is zoveel dat me aan het denken zet. Ik lees, maar ik kan mijn hoofd er niet bij houden. Alles hangt met alles samen. In mijn studietijd was dat een soort vloek: het betekende dat je onvoldoende gefocust was. Maar ik voel het écht zo! Niets van wat ik meemaak, gebeurt zomaar...

 

Ik heb met mezelf afgesproken dat er na deze opleiding even geen volgende komt. Niet alleen omdat mijn hele thuissituatie straks op zijn kop staat met de komst van een kind, maar ook omdat ik gebruik wil gaan maken van alles wat ik geleerd heb. En bovenal: ik wil geloven dat alles wat ik in me heb genoeg is om goed werk te kunnen leveren. Het moet ook een keer genoeg kunnen zijn. (En als ik dit opschrijf, vraag ik me al af of ik dit echt meen )

 

En dan krijg ik nieuwsbrieven met vragen als de volgende:
Wat voor coach ben jij? Houd jij van uitdagingen? Heb je de drive om je grenzen te verleggen? Herken je het verlangen om je verder te ontwikkelen? Wil je onderzoeken hoe je nog moeitelozer kunt werken? Heb je zin om te ontdekken hoe je je werkwijze kunt verfrissen en verfijnen? Herken je die innerlijke drive om helemaal bij je essentie te komen? Dat gevoel, die kracht die je voelt in jezelf, maar die je niet durft te volgen. Ben je benieuwd wat er kan gebeuren?

 

En dan denk ik: 'Ja, natuurlijk!' Natuurlijk wil ik nog meer weten over transactionele analyse, over NLP, over systemisch werken, over lichaamswerk, Kernreflectie, Inner Child Work en de Helende Reis, ik wil het allemaal en het is nooit genoeg!

Dat maakt me moe. Hoe kan ik nou rustig blijven terwijl er nog een wereld te veroveren is???

 

Wat heb ik nodig? Uitwaaien, rust om een boek te lezen, tijd om te werken, planning en een beetje structuur. Prioriteiten...

Aan de slag dus maar met een nieuwe Things To Do List  

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 19/3/2006 - dromen laten uitkomen

Het mooie van coachen en gecoacht worden is dat je dromen kunt laten uitkomen... Ik voel me soms mijn eigen wensfee! In één van de oefeningen in het werkboek van de Academie werd me gevraagd om mijn dromen te beschrijven. Dingen die ik nog altijd eens wil bereiken in mijn werk en leven. Dat deed ik vol enthousiasme. Zo schreef ik: 'ik word gevraagd om lezingen te geven'. En wat denk je: de dag erop krijg ik via een collega de vraag: 'wil jij een lezing geven op een conferentie?' Ik had het gewoon besteld!

 

Dat kan met coaching dus ook. Je praat met jezelf of met een ander en benoemt onvervulde behoeften en verlangens. Daardoor worden ze echt en daardoor kunnen ze tot uitvoering komen.

 

Afgelopen vrijdag was weer een contactdag van de opleiding. Aan de hand van het Enneagrammodel van Rikkie Postuma leidde ik een medecursist door haar verhaal. Het was diepgaand, ontroerend en troostend. Het model zorgde ervoor dat het gesprek meteen de diepte in ging, maar het bood ook oplossingsrichtingen die van tevoren helemaal niet zo voor de hand gelegen hadden. Heel mooi om te merken hoe je zo als coach het zelfhelende proces van een ander kunt begeleiden. Ik was diep onder de indruk.

 

Voor mezelf moet ik echt nog wel wat stappen zetten om mijn dromen te durven blijven benoemen. Het is best eng om mezelf zo te laten zien, te laten kennen. Om Berthold Gunster te quoten: "Stel je voor dat alles goed gaat!" Ik blijf eraan werken...

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 1/3/2006 - vertrouwen

Wat betekent voor mij eigenlijk vertrouwen?

 

De laatste tijd ben ik nogal met mezelf aan de slag en ik heb gemerkt hoe moeilijk ik het vaak vind om iemand te vertrouwen, om iemand écht te vertellen waar het mij om gaat. Dat zijn overigens sowieso lastige gesprekken, want dat waar het mij echt om gaat, daar heb ik vaak geen woorden voor. Dat zijn emoties waar nog maar weinig taal aan hangt.

 

Vertrouwen is nodig in gesprekken als gecoachte, maar ook als coach. Daar kun je natuurlijk wel veel aan doen in de voorwaardelijke sfeer (zeggen dat alles binnen vier muren blijft, ervoor zorgen dat je de naam van een cliënt niet noemt als je over het gesprek vertelt, vertellen dat je wat je opschrijft alleen gebruikt als geheugensteun), maar er is ook iets anders nodig om iemand te gaan vertrouwen.

 

Voor mij staat vertrouwen voor een dieper contact met iemand: je kunt een ander pas vertrouwen als die iets van zichzelf heeft laten zien en je dat zelf ook hebt kunnen/ durven doen. Dat impliceert wel dat ik blijkbaar iemand niet zomaar vertrouw.

 

Het effect van weinig vertrouwen kan zijn: gaan imponeren, druk doen over wat ik kan, óf juist mezelf terugtrekken, onzeker zijn over wat ik kan. In die (on-)balans herken ik mezelf behoorlijk. Als nieuweling op mijn werkplek ben ik begonnen met imponeren en ik zit nu in de 'onzekerheidsfase'. Ik weet dat ik mezelf er weer uit kan trekken door vertrouwen in mezelf te hebben, en ook in anderen in mijn omgeving. Helaas is een neveneffect van weinig vertrouwen hebben ook dat ik geen of weinig hulp zoek, niet samenwerk. En zo versterk ik dit gevoel.

 

Hoe krijg je dan vertrouwen?

Door je kwetsbaar op te stellen. Dat wil zeggen: door vertrouwen te geven en door een ander te vertrouwen. Paradoxaal, maar waar. Je krijgt wat je wilt, door te doen alsof het er al is...

 

Jaja, het antwoord heb ik dus al... Nu de praktijk nog...

 

 

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 15/2/2006 - ontwikkelingsgericht coachen - deel 2

Het is een goed boek, dat 'Ontwikkelingsgericht Coachen'. Maar het schiet niet op met lezen, want ik word steeds aan het denken gezet ;)

 

De vragen voor vandaag:

- Hoe wil je coachen?

- Binnen welke visie van levensontplooiing werk jij graag?

- Blijf je graag dicht bij de inhoud van het project?

- Durf je te kijken hoe de persoon zich parallel hieraan ontwikkelt?

- Wat betekent 'coaching' volgens jou?

 

En dan mijn (voorlopige) antwoorden:

- Ik wil 'persoonnabij' coachen, uitgaand van de vraag en de oplossingskracht van de ander: de gecoachte moet door mij het gevoel krijgen dat het antwoord voor het oprapen lag, maar dat je er alleen nog overheen hoefde te struikelen

- Ik werk in mijn werk vanuit een humanistische levensopvatting: ik ga uit van de vrijheid van ieder mens en van de persoonlijke kracht én verantwoordelijkheid die iedereen in zich heeft om 'er wat van te maken'.

- Ik heb (nog) een lichte voorkeur om vanuit een project te starten met coaching, omdat dat ook veiligheid biedt. (Voor mij en voor de gecoachte); ik aarzel nog een beetje om de stap te zetten naar de diepere laag in de ontwikkeling van de ander. Wel bied ik 'persoonsontwikkelende' interventies aan, om mensen de kans te geven het zelf op te pakken.

- Coaching betekent voor mij op dit moment eigenlijk twee dingen: voor mezelf ervaar ik het als ondersteuning in mijn ontwikkeling, spiegelen van mijn gedrag, me helpen zelf na te denken en keuzes te maken. Als coach ervaar ik het als diepere begeleiding van mensen in een verandertraject.

 

Tot zover weer even...

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 13/2/2006 -

nEen mens heeft twee oren en één mond om twee keer zoveel te luisteren dan te praten (Confucius)
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 10/2/2006 - zichtbaarheid en contact

De afgelopen week was weer een indrukwekkende: drie dagen heb ik besteed aan het werken met groepen. Deze Sioo-module gaat uit van een paar belangrijke principes: groepen ontwikkelen zich vanuit het contact wat tussen mensen ontstaat. Mensen laten samenwerken aan een taak lukt het best als groepsleden zich onderling geaccepteerd voelen. Logisch natuurlijk, maar niet vanzelfsprekend. ;)

 

Op de eerste dag merkte ik als groepslid al sterk hoe moeilijk het was om mijn idee overgebracht te krijgen bij mijn groepsleden, omdat die het net zo druk met zichzelf hadden als ik... Erg grappig om te zien wat er dan gebeurt: uit veiligheidsoverwegingen grijpt vrijwel iedereen naar de structuur en praat over de manier van aanpakken (als we het nou zo doen, of zo, of zo, of zo...). Pas toen het was gelukt om onderling echt contact te maken en bovendien gevoelens te uiten, werd de groep wat effectiever.

 

Mijn belangrijkste leervraag had te maken met zichtbaarheid: hoe verlies ik mezelf niet in de groep, hoe word ik gezien, hoe zorg ik ervoor dat ik niet verdwijn als het me te heet onder de voeten wordt? Het antwoord bleek even simpel als doeltreffend: maak contact! Een goede oefening daarvoor was de volgende:

 

Ga zitten in de kring. Kijk dan iedereen langzaam, één voor één aan. Blijf kijken als je iemands blik niet vangt, maar blijf niet te lang hangen als iemand een tijdje afgeleid is. Kom daar dan later bij terug.

 

Ik merkte van alles: het werd warm van binnen en ik vond het ongelooflijk spannend om iedereen zo aan te kijken en echt contact te maken. Erna was ik helemaal opgeladen en wakker, er helemaal 'bij'. Ik voelde mijn eigen aanwezigheid tussen die van de anderen.

 

Als begeleider/ coach heb ik ook goed kunnen oefenen in stil zijn, luisteren, doorvragen en parafraseren. Vooral de kracht van stil zijn verwondert me nog steeds. Als ik niks zeg en toch door mijn blik het contact behoud, blijft de ander vertellen. Wat is dat mooi...

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 31/1/2006 - zelf coaching nodig

Vorige week ben ik begonnen bij de opleiding Mensgericht Coachen bij de Academie voor Counselling en Coaching. Een goed begin gemaakt met coachingsvaardigheden als open vragen stellen, luisteren, parafraseren en samenvatten. Goed om dat eens heel bewust te doen.

In de week daarna (afgelopen week lekker op wintersport geweest) viel het me op dat ik eigenlijk zelf ook nog wel coaching kan gebruiken... Zaken als omgaan met feedback, omgaan met fouten, omgaan met groepen, daar kan ik nog wel wat aan doen. Ik vond het opmerkelijk, omdat ik de afgelopen jaren zeker niet stilgezeten heb in mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling.

Er is dan ook wel het een en ander aan de hand in mijn thuissituatie: een kind op komst, net gestart in een nieuwe baan (met een beoordeling boven het hoofd), een nieuwe woonomgeving. Het lijkt er wel op dat deze nieuwe situaties bij mij leiden tot 'oud gedrag': ervan weglopen, 'verdwijnen' en weerstand vertonen. Op zich niet gek, maar wel lastig.

Natuurlijk weet ik de oplossing: op tijd op de rem trappen, mijn gevoel eerder verwoorden, mijn groepsgenoten deelgenoot maken van mijn gedachten, alles om ruimte te creëren waarin ik mezelf kan zijn. Maar ik doe het nog niet genoeg. Zo gebeurt het dus dat ik me  in een groep beoordeeld voel, me verdedig, niet mezelf ben en daarna volkomen gefrustreerd naar huis ga omdat ik niet heb kunnen laten zien wat ik in me heb. Zo jammer en ook zo niet nodig...

Komende week volg ik mijn laatste SiOO module: 'werken met groepen'. Ik neem aan dat ik het daar ook weer flink voor mijn kiezen ga krijgen. Zelf de groep bespelen vind ik niet eng, maar er onderdeel van uitmaken, dat is nog een verhaal apart...

(stay tuned)


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 9/1/2006 - denken voor de ander

 

Vandaag had ik mijn eerste betaalde coachklus van dit jaar (haha, 2006 is nog jong!), dus dat was wel spannend: met een groep docenten van een VWO-afdeling van een scholengemeenschap aan de slag over vragen stellen en feedback geven. Ik vond het lastig om in te schatten op welk niveau de deelnemers zaten, maar al snel bleek dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken. Het voordeel van werken in Roulerende Drietallen is natuurlijk dat mensen elkaar wel terugfluiten als er geen goede vragen gesteld worden.

 

Ik heb zelf het enorme voordeel dat ik een allergie heb tegen gesloten vragen en of-of vragen. Ik kan er gewoonweg niet tegen als iemand voor mij bedenkt hoe mijn wereld eruit ziet. Ook al is het goedbedoeld 'beelden checken', ik word er niet warm van. Maar als je mij vraagt hoe ik er toch bij gekomen ben om het werk te doen wat ik nu doe, dan heb je me vanzelf enthousiast op mijn praatstoel. Volgens mij hebben veel leraren de neiging om voor de ander te denken. (Wel zo snel waarschijnlijk, want anders moet je 30 werelden ontdekken voordat je les kunt geven.)

 

Ik denk overigens dat je alleen écht les kunt geven als je contact met je leerlingen hebt. En dat betekent: investeren in échte relaties en dus: het voeren van échte gesprekken. De docentengroep met wie ik werkte, ervoer dat gelukkig ook. Het aspect tijd zit dan natuurlijk nog wel in de weg, maar mag wat mij betreft nooit doorslaggevend zijn.

 

Zelf heb ik trouwens ook heel wat opgestoken vandaag: ik merkte hoe effectief het was om tussentijds de boel stil te leggen en te reageren op 'afhaak-gedrag'. Mag ik de volgende keer nog wel wat sterker doen, want het werkt echt. Ik voel snel genoeg aan of het werkt of niet. Dat is prettig. Het tempo vond ik laag liggen, maar de mensen vonden het wel prettig. Gek dat ik altijd denk dat anderen zich vervelen (dat zegt dus iets over mijn eigen beelden van cursussen ;), terwijl de meeste groepsleden juist lekker aan het werk zijn!) Ook merkte ik dat het best lastig was om een paar mensen even te laten gaan, toen ze zeiden dat ze klaar waren. Dat kom ik natuurlijk nog wel vaker tegen. Loslaten is essentieel voor het opbouwen van vertrouwen!

 

Denken voor de ander, het zou verboden moeten worden!

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 3/1/2006 - ontwikkelingsgericht coachen

Ik ben begonnen aan het Handboek Ontwikkelingsgericht Coachen van Rudy Vandamme. Al heb ik pas het eerste hoofdstuk uit, het zet me aan het denken.

 

Ik vergelijk het met de situaties waarin ik nu werk: een school waar de directeur me gevraagd heeft voor coaching bij een project. Eigenlijk stond het project daar meteen al niet meer centraal. Als vanzelf ging het over haar handelen, haar zorgen en haar wensen. Ik ben er als specialist binnengekomen, maar ben me gaan gedragen als coach. Toch moet ik opletten voor mijn valkuil: als ik teveel voor de ander gaan denken, bevorder ik haar zelfsturing niet. Dat wil ik juist wel. 

 

In de laatste bijeenkomst met haar hele team merkten we bij twee mensen (uit de groep van 14) weerstand tegen de beoogde verandering. De vraag is nu wat dat gaat doen. Op dat moment was het een weerstand tegen de activiteit die we ondernamen. Ik heb daar nog lang over nagedacht. Natuurlijk wilde ik die weerstand liever niet op dat moment. Er ontstond niet bepaald een halleluja-stemming in het team door deze bijeenkomst. Liefst heb ik natuurlijk onverdeeld positieve reacties, maar tegelijk weet ik dat we in dit team dingen aan het doen zijn die mensen persoonlijk raken. We veroorzaken heel bewust onrust. We willen dat mensen weer in beweging komen. En dat voelt niet lekker.

 

Achteraf gezien had ik op dat moment de directeur meer moeten betrekken. Het zou goed geweest zijn als ik haar op dat moment even uit de deelnemersgroep had gehaald om met mij samen na te denken over onze aanpak. Nu had ik het gevoel dat ik het alleen deed. Naderhand bleven we allebei met een katerig gevoel zitten. Niet onontkoombaar, maar een vervolg is nog wel gewenst.

 

Begin februari ga ik de SiOO-module 'Werken met Groepen' doen. Ik ben benieuwd naar wat ik daar ga bijleren over groepscoaching!

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 2/1/2006 - Een nieuwe start

Ok dan, 2 januari, een nieuwe start. Ook voor mij, coach-in-wording. Of was ik het al die tijd al??

Anyway, over een week of twee start mijn opleiding tot coach aan de Academie voor Counselling en Coaching en ondertussen denk ik hard na over een paar werksituaties waarin ik natuurlijk coaching gebruik.

 

Het is lang geleden dat ik verslag deed van mijn belevenissen op internet. Ik hoop dat deze blog me kan helpen om serieus werk te blijven maken van systematische reflectie. Daarom aan andere coaches op het WWW: link me en laten we ervaringen uitwisselen!

 

Cheers, Naomi

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

Over Mijzelf

De belevenissen en mijmeringen van Naomi over coachsituaties in haar werk en leven...

Links

Home
Bekijk mijn profiel
Archief
Andere blogs
Stuur me een mailtje
De RSS-feed
Suus & Co
Academie voor Counselling & Coaching
APS
SiOO

Vrienden en collega's

wonderkind
Page 1 of 1
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer