New Breeze
Stavaza ......
20 september vandaag en het de tijd gaat hard. We zijn onderweg naar Italie, maar liggen nu nog op Lastovo, het laatste eiland van Kroatie voordat we de oversteek naar Italie maken. We liggen hier nu vanaf zondag (het is vandaag dinsdag) vanwege het weer. Zondag was nog een redelijke dag, maar maandag heeft het ontzettend hard gewaaid en vandaag regent en onweert het en de wind begint ook weer op te steken. Geen goede tijd dus om de oversteek naar Italie te maken. Wellicht donderdag.
Op onze weg hierheen hebben we het natuurpark Kornati aangedaan. Hiervoor moet je een entree fee betalen en we wilden hier optimaal van genieten, met mooi weer en weinig wind, maar .... we zijn daarheen gegaan en hebben veel wind gehad en bewolking, jammer, maar je hebt het niet altijd voor het zeggen. Kornati bestaat uit vele eilanden waar je tussendoor vaart en vele ankerplekken, prachtige baaien, helder water, kortom, de moeite van de entree fee waard!
Na Kornati zijn wij afgezakt naar het zuiden, via een aantal mooie baaien, leuke stadjes en wat niet onbelangrijk is (voor Dick vooral) bijna alles gezeild. Mooie winden gehad! Een van de baaien die we aan wilden doen was Necujam, hier waren we al eerder geweest en de reden waarom wij dit wilden doen is dat er een patatkraam staat, waar ze heerlijke patat verkopen en die wij dan mee naar de boot namen om daar heerlijk van te genieten met een stukje vlees van eigen BBQ, dus op naar Necujam. Onderweg nog een aantal dolfijnen gespot en één van de dolfijnen raakte de boot aan met zijn staart, heel apart, maar hij zwom zo dicht voor de boeg dat hij de boot raakte! Aangekomen in onze “patatbaai” was de deceptie groot, het is einde seizoen en de patatmevrouw was er niet! Wat jammer! Dan toch zelf maar weer aapies bakken ;-) !
Na Necujam wilden wij naar het eiland Hvar, waar de gelijknamige stad (dorpje) is om daar eens rond te kijken. Zoeken naar een geschikte ankerplek op een kleiner eilandje voor Hvar en ook gevonden. Rustige baai, maar te ver van Hvar af om met het bijbootje te gaan, dan morgen maar kijken of we daar ergens voor anker kunnen. Zo gezegd zo gedaan, anderhalf uur rondgevaren om te zoeken naar een geschikte ankerplek, dan was het te diep, dan mocht je er niet ankeren enz.enz. Uiteindelijk zijn wij pal voor Hvar voor anker gegaan! Een belevenis op zich! Druk, niet normaal, boten die vlakbij gaan ankeren! En in de haven was het al niet veel beter, daar kon je helemaal geen plekje meer vinden. Het dorpje was leuk, toeristisch maar toch wel eens aardig om te zien. Uiteten geweest en morgen weer verder varen.
Van Hvar zijn wij naar het eiland Vis gezeild en we zijn gaan liggen in het plaatsje (en dit is echt geen grap) Kut. Voor de statistieken moet je hier natuurlijk geweest zijn. In het dorpje hebben wij gezocht en gezocht naar souveniers of anzichtkaarten met de naam van het dorpje erop, maar helaas ... niet te vinden! Weer geankerd in een mooie baai! De dag erop naar een andere baai gevaren en weer geankerd en daar hebben wij tonijnen boven water zien springen, echt pal voor onze boot. We dachten eerst dat het dolfijnen waren, maar het waren tonijnen, jammer dat ze niet in het bijbootje of aan dek sprongen!
Na nog een aantal ankerplekken en dorpjes zijn we dus nu in Lastovo beland waar we al vanaf zondag liggen. We hopen donderdag onze reis voort te kunnen zetten naar Italie (Vieste) om vanaf daar rustig af te zakken naar onze eindbestemming Malta.
Wordt vervolgd!
Foto's toegevoegd en kleine update
Vandaag alweer 3 september. Het gaat snel. Veel is er niet te melden alleen dat het nog steeds prachtig is hier en dat wij ons noordelijkste punt van Kroatie al gehad hebben, dat betekent dat wij nu de terugreis gaan aanvaarden.
Momenteel liggen we in een prachtige grote baai, geheel alleen in een hoekje. Het is hiet niet te omschrijven mooi. Het water is zo ongelooflijk helder dat je de bodem op 15 mtr diepte nog duidelijk kunt zien. Gewoonweg prachtig.
Vandaag blijven we hier liggen omdat wij nog een kaartje (toegangsbewijs) voor een natuurgebied hier om de hoek hebben gekocht maar de weersverwachting is van dien aard dat we vandaag nog maar niet gaan. Vannacht heeft het inderdaad geregend en voor vandaag voorspellen ze nog meer regen en wat meer wind en daar hebben wij dan dus geen zin in als we zo'n natuurgebied ingaan. Maar vooralsnog is het bloedheet en er hangen wel wat buien boven het vaste land, maar wat niet is kan nog komen natuurlijk.
De baaien zijn nog steeds mooi, alleen in dit gebied (tussen Sibenik en Zadar) moet je vaak betalen in een baai, ook al gooi je je anker uit, en de prijzen verschillen van € 9,-- per persoon tot € 25,-- voor de boot en daar krijg je dan niets voor. Dus die baaien proberen wij te vermijden. In het gebied voor Sibenik (dus vanaf Montenegro) hebben wij eigelijk nooit hoeven te betalen en de baaien zijn net zo mooi, zo niet mooier. Er zitten hier overigens relatief weinig prive boten en wij begrijpen ook wel waarom (kosten). Veel charterboten, dat wel. Jachthavens zijn hier ook relatief duur en als je aan aan kade in een stad gaat liggen ben je ook aan de beurt.
Veel is er verder niet te melden, alleen dat wij na het natuurgebied echt op de terugreis zijn. We zullen zo ongeveer eind september weer op Malta zijn, nadat wij de Adriatische kust van Italie en de zool van Italie en Sicilie zullen hebben aangedaan, maar daar zal ongetwijfeld nog een stukje over volgen!
Tot zover, wordt vervolgd.
Geen nieuws
Tja, er gebeurt weinig op het moment (laat ik het maar afkloppen) ... de watermaker is gemaakt, heeft ons nog geen dag gekost en werkt weer als nooit tevoren. Dat betekent weer iets langer douchen als normaal en de afwas kan nu ook met meer dan een bekertje water gedaan worden 
. Om het moment liggen we in een baai op het eiland Pasman, en zijn we onderweg naar een natuurreservaat (waar je entree moet betalen en dan 24 uur mag blijven) maar we hebben de tijd dus we doen rustig aan richting reservaat. We liggen hier prima en blijven hier vandaag dan ook maar liggen.
Het is prachtig weer, overdag warm en 's avonds even de ventilator aan om de ergste hitte uit de slaapkamer te halen om vervolgens lekker te slapen.
Weinig wind op het moment, maar we varen kleine stukjes tussen allerlei eilanden door, het is hier werkelijk prachtig! Wat ons wel opvalt is dat op bijna iedere boot iedereen naakt loopt ... zijn wij nou zo preuts? Maargoed, dat moeten ze natuurlijk zelf weten.
Vandaag of morgen zal ik weer eens wat foto's op het blog zetten, zodat jullie een beetje kunnen meegenieten van onze uitzichten (geen naakte mensen in ieder geval, ik wil geen aanstoot geven 
).
Het valt ons overigens ook op dat er zo verschrikkelijk veel prachtige baaien zijn waar je mooi kunt ankeren en het is niet zo druk als in Griekenland, waarschijnlijk omdat er zoveel mogelijkheden zijn!
Tot zover ....
Wordt vervolgd ....
Een kleine update
Tijd vliegt! Alweer enige tijd geleden sinds het blog is bijgewerkt, maar er gebeurt ook niet echt veel, als je alles wat kapot gaat buiten beschouwing laat!
In het eerdere stukje wat ik heb geschreven staan al de nodige dingen die kapot zijn gegaan. Daar zijn nu bijgekomen: de motor (saildrive, deel van de motor), is gerepareerd, heeft een dag geduurd. De motor ging namelijk nog heel moeilijk in zijn vooruit, en dat is best lastig op sommige momenten. Als je een jachthaven in moet of moet tanken of zo, kan het gevaarlijke momenten opleveren. Maar, die is nu verholpen. Een groot deel van de kosten worden gedragen door Yanmar (de dealer van de motor) en de arbeidsloon moesten wij zelf betalen. Dit viel dus best mee. De motor moest ongeveer
Vanmorgen heb ik met een “gekke bek” nog aan een kennis gemeld dat het allemaal weer goed gekomen was en dat we gingen wachten op het volgende item dat stuk zou gaan! FOUT! Dat item diende zich nog geen half uur later aan: de watermaker is ermee genokt!!!!!!! Dick zit nu al uren in het luik om te kijken of hij het ding weer aan de praat krijgt! Het is een reis vol kommer en kwel wat reparaties betreft, maar ..... er zijn natuurlijk ook leuke dingen te melden!
Bijvoorbeeld dat de kids zijn geweest van 2 t/m 16 augustus en dat dat erg gezellig was! We hebben iedere dag wel een klein stukje gezeild/gevaren naar mooie baaitjes en leuke plekken! Lekker gegeten enz. De kinderen hebben ons ook regelmatig getracteerd op ijsjes, drankjes of hapjes .. Hartstikke leuk (thanx nog kids!) en op een avond hebben ze ons volledig verzorgd met drankjes en lekker zelf gekookt (lees: gebarbecued) en afgewassen! Zij zijn nu alweer 3 dagen weg en het is best stil!
Kroatie op zich valt eigenlijk best mee, we hadden natuurlijk de nodige negatieve verhalen gehoord van diverse mensen, dat het duur is (tja, het is niet heel erg goedkoop, maar echt duur is het ook niet, vergelijkbaar met Nederlandse prijzen) en dat je in iedere baai moet betalen als je gaat ankeren (dat hebben we 2 keer meegemaakt, 1 x in een natuurgebied en 1 x bij Split in de buurt), maar iets noordelijker (waar wij dus straks heen gaan) schijnt het wel vaker voor te komen, maar de prijzen die je daarvoor betaalt zullen rond de € 20,-- liggen. We zien het allemaal wel. Qua zeilen kan Dick zijn hart ophalen. Er is voldoende wind en we hebben nu al meer gezeild dan heel de reis van vorig jaar. In de ochtend is er weinig tot geen wind en tegen de mdidag steekt er een stevige bries op, zodat we goed kunnen zeilen.
De tijd gaat overigens wel snel, het is nu half augustus geweest en het grootste deel van onze reis zit er alweer op. Het plan is om over een week of wat via Italie en Sicilie weer richting Malta te vertrekken, op ons dooie akkertje. De tijd is aan ons, dus ....
De inspiratie laat nu even te wensen over, maar ...............
Wordt vervolgd!
Wat er allemaal kapot gaat ....
Het houdt niet op. Het een na het ander begeeft het aan boord!
We begonnen natuurlijk met de generator die (gelukkig) in Malta al voor de nodige vertraging heeft gezorgd! Vervolgens: de kleine handzame laptop (kleuren doen het niet meer, denk dat de kaart het begeven heeft) maar gelukkig hebben wij nog een grotere laptop die ouder is maar het nog steeds doet (terwijl ik dit getypt heb, heb ik het al afgeklopt) en een I-pad. Daarna het buitenboordmotor van het bijbootje. Die slipte telkens door (koppeling of zo) en hield er dan vervolgens mee op om wel weer aan te gaan, maar niet voor lang. Best vervelend als je naar de wal moet met zijn vijven! Maar onze handymannen Dick en Noud hebben er even aan gezeten en hij loopt weer als een zonnetje.
Het grotere probleem zit hem in de saildrive (de overbrenging tussen de motor en de schroef) van de hoofdmotor! Daar is ook weer iets aan kapot wat een probleem geeft met het vooruit varen. Achteruit doet hij het perfect, maar zijn vooruit doet het niet zo goed. Dan moet je eerst in zijn vrij zetten, dan een hoop gas geven (in zijn vrij) en dan wil de vooruit er wel weer inschieten, maar het wordt er niet beter op. Dus, als de kids van boord gaan in Split volgende week dinsdag, kunnen wij meteen door naar de monteur. Hopelijk wordt het een niet te grote en dure operatie! Duimen dus maar!
Vandaag onplofte de wasmachine bijna. We liggen in een jachthaven en hebben dus onbeperkt walstroom en water. Dus wat doe ik, dan ga ik wassen (ik geloof overigens dat ik niet de enige vrouw ben die dit doet in de jachthaven, want overal hangen wasjes aan lijnen, zeerailingen enz. dus ik verkeer in goed gezelschap). Enfin, ik zit dus te lezen aan dek, kids in de kuip en hoor daar een herrie, niet normaal meer. Noud kijkt en heeft opgemerkt dat de deur van de wasmachine opengesprongen is. Gelukkig was de wasmachine waarschijnlijk aan het centrifugeren en niet aan het wassen of spoelen, dan hadden we weer een ander probleem! Dick heeft het ding uit elkaar gehaald en ............. HIJ DOET HET WEER (zie foto)!
Jullie zien, sailing is fun, never a dull moment. We gaan nu duimen dat dit voorlopig het laatste was wat kapot is gegaan voor dit seizoen!
Wordt vervolgd!
Kroatie
We hebben de havengelden af mogen rekenen (€ 130,-- voor 2 nachten), best duur dus en gaan nu verder naar het noorden. Eerst nog even de tank volgooien met brandstof en dan kunnen we verder. Prachtig weer onderweg, veel op de motor, maar dat mocht de pret niet drukken. In Montenegro heb je helemaal in het noorden, tegen de grens met Kroatie een binnenzee, die bestaat uit 3 delen (soort meren), prachtig, heel rustig en daar hebben we een mooi ankerplekje gevonden. In de avond zo ontzettend rustig en stil, dat zijn wij niet gewend, genieten dus! Natuurlijk nog controle gehad van de politie, of we onze permit wel hadden. Het is wel een ontzettend bureaucratisch land, weer alles overschrijven, dit was al gebeurd bij de politie en harbourmaster bij binnenkomst van Montenegro, door de jachthaven, waar we ook onze papieren moesten afgeven en vervolgens pas een dag later terugkregen en nu weer door de lokale politie! Tja, zo kun je mensen wel aan het werk houden. Maar de papieren waren in orde en we mochten blijven liggen. Heerlijk rustige nacht gehad!
Woensdag 27 juli
Jammer dat we weg moeten, maar de tijd begint te dringen, je kunt namelijk op de binnenzee dagen vertoeven en iedere avond op een ander, nog mooier plekje ankeren. Er wordt al in de boeken gemeld dat je je MOET melden bij binnenkomst, als je dit namelijk niet doet kun je een hoge boete krijgen en gearresteerd worden, en daar zitten wij niet op te wachten natuurlijk! Dus, het uitklaren in Montenegro kon beginnen, op naar Zeleneka, de laatste mogelijkheid om uit te klaren. Ontzettend norse politieagenten die weigeren een handje uit te steken bij het aanmeren, moet alles weer alleen doen terwijl ze op
Een kort stukje, met mooi weer, naar Cavta. Mooie plaats met 2 baaien en daar dus inklaren. Boot voor anker gegooid, spullen gepakt en met het bijbootje op naar het officiele gedeelte. Dick had een luminieus idee om even bij een Canadees zeilschip te vragen of zij al ervaring hadden met het inklaren en hoe dat in zijn werk ging. Je moet dus met je boot naar de andere baai om aan de “Q”steiger te gaan liggen (quarantaine) en van daaruit moet je je melden en het officiele gedeelte gaan regelen. Aangekomen in de baai waren we natuurlijk niet de enigen maar kwamen wel als eersten de baai in, achter ons nog 2 grote motorboten die tja, toch ook heel graag aan de steiger wilden liggen. Maar dan kennen ze mijn Dick nog niet, die heeft zoveel ervaring in sluizen in Nederland opgedaan, zodat hij niet het kaas van zijn brood laat eten ..... wij lagen dus als eerste aan de kade en de motorjachten hadden het nakijken ... Op naar de politie, nee, eerst naar de havenmeester .... het wordt eentonig! Bij de havenmeester aangekomen hadden ze al een telefoontje ontvangen dat er niemand op de New Breeze aanwezig was en er moest toch iemand aan boord blijven, ik dus! Dick ging het officiele werk doen. Aangekomen op de boot was het probleem dat ons bijbootje in de weg lag en er een groot motorjacht naast ons wilde komen liggen maar dat ging dus niet. Bijbootje moest weg, kreeg ik met geen mogelijkheid gedaan natuurlijk (het zat vast aan de punt ong.
Uiteindelijk heeft de hele procedure ruim een uur geduurd en de prijs waar ik al eerder over sprak (€ 450,-- per maand) viel reuze mee. De kosten: € 360,-- voor 1 jaar inclusief 3 maanden toeristenbelasting. Dat was dus een meevallertje.
Uiteindelijk lagen wij weer om 18.00 uur afgemeerd op de oorspronkelijke plek. Nog even met het bijbootje naar het stadje gegaan om een wijntje te drinken met de verrassende naam: Kutjevo .... nou van deze wijn hoef je geen flessen in te slaan! Het viel trouwens wel op dat de kosten van het uiteten in Kroatie zeer Nederlandse prijzen heeft, denk dat ze niet veel aan ons gaan verdienen wat dat betreft.
Donderdag van Cavtat naar Luca Pulace
Mooie zeildag. De motor maar een uurtje bijgehad. Goede wind, goede zee en we liepen weer als een speer. Heb zelfs 8,3 knopen op de teller gezien! Zijn gaan ankeren in een prachtige baai, zeer rustig, het dorpje bestaat uit een straat van een meter of 500 lang, met een aantal eettentjes en een lokale supermarkt (nou ja, minimaal). Ook hier het eten zeer aan de prijs! Dus lekker eten op de boot.
’s Nachts werden we wakker van een behoorlijke wind en jahoor, weer een gigantische onweersbui met de nodige regen en harde windvlagen! Lekker weer. Eruit maar en kijken of alles goed gaat. Je ligt toch voor anker en je weet niet of het anker houdt, of de anders van de buren ... Een aantal boten is gaan varen in de baai tot de bui over was en ons anker hield gelukkig goed. Vandaag (vrijdag) ziet het weer er ook weer niet gunstig uit. Ze verwachten in de middag wind met 30 tot 40 knopen (windkracht 6, 7, 8!) zodat wij hebben besloten in deze baai te blijven liggen en morgen verder te gaan. We liggen nog zo’n
Wordt vervolgd!
Albanie / Montenegro
Vanuit Santa Maria di Leuca zijn wij naar Otrante gevaren met de Second Lady (Peter en Danielle) met wie we ook richting Albanië zullen gaan. Het was een korte trip van 4 uurtjes, alleen maar gemotord omdat er weinig wind stond. In Otrante lag de Beloega (Theo en Manuela) al op ons te wachten en wij gaan met zijn 3en naar Albanië.
Otrante is een goede ankerplek, mooie kom om te ankeren en een leuk vestigingsstadje. We zijn daar met zijn allen uit eten geweest, erg gezellig. Dinsdag gaan we naar Albanië.
Otrante – Porto di Valona (Vlore)
Om 08.00 uur met de boten Second Lady, Beloega en wij (New Breeze) vertrokken richting Albanië. Het was een mooie zeildag, waarbij we het hele stuk (
Orikum (woensdag 20 juli)
Vandaag zijn wij blijven liggen en zijn met de taxi naar het stadje Vlore gegaan met zijn 6en, beetje rondgelopen en eigenlijk van terras naar terrasje gegaan. Op zoek naar een kaart van Albanië (niet gevonden) en een toeristeninformatie (ook niet gevonden). Dan maar een hotel in om te kijken of daar iets van informatie was. En jahoor, daar hing een poster met aanbiedingen van tripjes of taxihuur voor een dag met gids. Dat leek ons wel wat, die man gebeld en uitgelegd wat wij wilden, hij begreep het en zou ons ophalen de volgende dag in de haven .... we hadden er allemaal een hard hoofd in, maar positief blijven.
’s Avonds lekker uit eten geweest bij een lokaal eettentje, heerlijk gegeten en gedronken voor heel weinig geld. En wat je in Nederland niet zo snel tegenkomt ... we zijn naar de haven gebracht door een van de obers/eigenaars van het restaurant! Dat is pas service.
Lekker slapen en kijken wat de volgende dag ons brengt!
De excursie! (do 21 juli)
Wonder boven wonder stond de taxi klaar voor ons, met chauffeur, gids en de eigenaar van het bedrijf(je). De excursie an sich stelde niet echt veel voor, Albanië staat nog in de kinderschoenen als het om (buitenlandse) toeristen gaat. Er is niet veel te beleven en ook niet veel bijzonders te zien, maar al met al was het een leuke ervaring die we niet snel meer mee zullen maken. De hele dag onderweg geweest en aan het eind van de rit zijn we nog boodschappen gaan doen in een supermarkt. Lekker belangrijk zal iedereen denken, maar de verhalen in de boeken meldde dat er niets te krijgen is enz. enz. Niets is minder waar! Goed geoutilleerde supermarkten, met lage prijzen! Dus boodschappen doen en terug naar de haven.
Boodschappen even in de boten leggen en wederom ... tijd voor een neut! ’s Avonds het restaurant van gisteren maar weer gebeld, hij kwam ons halen en bracht ons naar huis! Wat een luxe!
Orikum – A Giu I Kravostelg :
Vandaag een eindje verder afgezakt (of eigenlijk omhoog gegaan) naar het noorden van Albanië. Dit zou een goede ankerplek zijn. Overdag (jahoor daar komt hij weer, het roze gevaarte) was er weinig wind en de Beloega (dank je Theo) vond het nodig om zijn spinakker op te zetten .... en te kijken hoe lang het zou duren voordat wij het roze gevaarte ook op zouden zetten. We hadden het er namelijk al uitgebreid over gehad, dat ik zo’n hekel heb aan het ding en de andere dames (Manuela en Danielle) er ook niet echt weg van zijn, maar ik span natuurlijk de kroon. Wat een pestkop! Maargoed, het duurde dus niet lang, want Dick had in het snotje dat Theo het ding opzette en hoe kan het ook anders, het moest bij ons natuurlijk ook op. Ik weer vloeken natuurlijk, pest erin, maargoed, ik kon hoog springen, laag springen, mijn Dick had daar geen boodschap aan! Dus ... ding weer uit het luik, naar voren en opzetten (dat duurt even) ... Ik moet zeggen (ook omdat de anderen het deden, Peter van de Second Lady kon natuurlijk ook niet achterblijven) dat het meeviel, maar het was dan ook zeer rustig weer. Er zijn mooie foto’s gemaakt (zie foto-album). Uiteindelijk kwamen we op de plek van bestemming, er stond wat deining en daar zouden we ankeren ... Nou dat wat deining werd een beetje meer, maar Dick had in de ochtend beloofd dat als de Beloega mee zou gaan (wat nog lang onzeker was, maar toen we de baai uitgingen gingen zij toch dezelfde koers) bij ons aan boord spaghetti gegeten zou worden. Tja, en belofte maakt schuld natuurlijk. Zo goed en zo kwaad als het ging, heb ik beneden al slingerend de spaghetti saus gemaakt en Dick de spaghetti, taken eerlijk verdelen! Het eten ging wel goed, maar de drankjes vlogen alle kanten op (vooral rode wijn) een hele belevenis en gelukkig geen vlekken. De anderen moesten nog in het bijbootje naar hun eigen boot en daarin te stappen .... tjonge jonge! Toch maar proberen te slapen. Rond een uur of 6 zakte de deining weg en we hebben wonderwel redelijk geslapen. Morgen weer verder naar het nooden.
Richting Durres (
Dit was weer een echte motordag. In Durres aangekomen moesten we afmeren tussen de grote zeeschepen die allemaal gelost werden, best een leuke ervaring. De Second Lady had ons uitgenodigd voor de borrel (tde innerlijke mens moet toch ook verzorgd worden), wederom gezellig en er werd besloten maar weer uiteten te gaan. Dick was overigens de hele dag niet zo lekker (of het door de – goedkope 5 literfles) wijn kwam of dat hij iets gegeten had wat niet goed gevallen was blijft de vraag, maar hij ging wel stoer mee! Durres is een redelijke stad met een aantal terrasjes, zag er gezellig uit. Na het eten de heren nog een ijsje en weer terug naar de boot. Morgen scheiden onze wegen zich (helaas) en gaan wij door via Montenegro naar Kroatië. De andere boten zakken af naar Griekenland.
Durres – Bar (
Deze tocht begon lekker, weinig wind, dus weer op de motor, weinig golf/deining, maar al snel veranderde dit natuurlijk. De wind viel op zich wel mee, maar de deining, mijn god, wat een toestand. Het leek wel of we in de wasmachine zaten. Niet normaal, zodat deze tocht waar we niet te lang over zouden doen (uurtje of 9) weer veel langer duurde dan gepland. Aangekomen in Montenegro moet je je natuurlijk weer melden omdat je in een niet Europees land komt. Zo gezegd zo gedaan, wij moesten afmeren in de commerciele haven (op het plekje waar we wilden afmeren zat een groot aantal mensen te vissen en denk nou niet dat die opzij gaan, we konden er overigens niet af daar, omdat het militair gebied was, maar dat zagen wij later. Dick natuurlijk een lijn van een van die vissers om zijn roer of waar dan ook). Uiteindelijk plekje gevonden en op naar de politie. Nee, niet eerst daarheen, maar naar de harbourmaster, die weer verderop zat. Wat een bureaucratisch gebeuren! En nu komt het ergste! Een zeilpermit kost hier gewoon € 125,-- voor 1 week!!!! Niet te geloven! Maar je staat met je rug tegen de muur (overigens vond die man het ook heel vervelend en veel, maar die wordt natuurlijk ook maar gestuurd) en je hebt er niet eens een ligplaats voor, dat komt er dus nog bovenop! Fijn land! Maar zoals gezegd, je kunt niet anders, morgen terug om te betalen want dat kan natuurlijk weer niet op zondagavond! Weer terug naar de politie om in te klaren, heeft al met al anderhalf uur geduurd en verder naar de haven. Gelukkig wel een plekje, maar wat het kost ?????? Afgemeerd uiteindelijk om 20.30 uur best een lange dag!
Na een wijntje besloten wij de steiger even af te lopen en daar zagen we nog een Nederlandse boot liggen, even een praatje maken, om een lang verhaal kort te maken, binnen no time zaten we daar aan de wijn en de aardappelsalade (wij hadden nog niet gegeten), gezellig dus! Na 2 wijntjes afgetaaid en naar ons mandje gegaan. Morgen zien we verder het weer ziet er niet denderend uit, regen en wind zou aantrekken, dus kijken wat we gaan doen, blijven liggen of verder gaan .....
Maandag 25 juli ’11
Wij zijn blijven liggen. Het weer zag er zo slecht uit (grijs, grauw, regen, wind, kou) zodat wij besloten hebben te blijven liggen. Eerst betaald bij de harbourmaster, boodschappen gedaan, uiteindelijk de lang gewenste ijsblokjesmachine (tja wederom een luxe artikel) gevonden en een sealapparaat om voedsel in te sealen. Dus we hebben de economie hier gespekt. Maar om eerlijk te zeggen, Montenegro en ik worden geen vrienden. Het is een oostblokland, en daar is niets mis mee, maar om dit op te gaan zoeken .... nee! Morgen gaan we verder naar het noorden en hopen daar een plek te vinden om te ankeren. Het is hier redelijk fris op het moment maar zoals ik begrijp is Nederland helemaal bagger! Dus ... niet klagen!
Wordt vervolgd!
Deel 5
Deel 4
Zondag 17 juli 2011
Wij zitten nu in Santa Maria Di Leuca. We zijn vanuit Crotone gegaan naar Ciro Marina (met 2 andere Nederlanders) en hebben daar een nachtje geslapen. Leuke vissershaven, waar we tegen een vissersboot afgemeerd lagen. Moesten daar 10 Euri voor betalen. De andere Nederlanders weer tegen ons aan, zodat het een gezellige Nederlandse enclave werd! Het dorpje was wel aardig, niet spectaculair, maar gezellig.
En nu komt het …. We gaan onze koers wijzigen. We hebben met de eerder genoemde Nederlanders (Peter en Danielle) gesproken en die gaan naar Albanie. Albanie schijnt dus vreselijk mooi te zijn en nog onontdekt. Met nog een Nederlands stel (dus met 3 boten) zullen wij daarheen varen. Er is weinig documentatie over dus wij gaan daar maar eens kijken. Vanuit Albanie trekken wij naar het noorden naar Kroatie.
Vandaag is het plan om naar Otranto te varen (22 mijl noordelijker dan Santa Maria di Leuca) aan de oostkust van Italie. Van daaruit zullen wij de oversteek maken (ong. 40 mijl) naar Albanie.
Het is overigens droef gesteld met de internetverbindingen in Italie. Wij hebben uit Malta onze “dongel” meegenomen en een Vodafone kaartje gekocht, met een internet tegoed voor 3 maanden, maar … helaas is deze nog niet geactiveerd en er is in deze contreien nergens een Vodafone winkel meer te vinden. We hebben goede hoop in Otranto, want het uploaden van het blog gaat dus moeizaam!
Tot zover, wordt vervolgd ..
Deel 4
Er is al weer enige tijd verstreken nu sinds de laatste update op het blog. Wat is er allemaal gebeurd?
De reparatie van de generator heeft langer geduurd dan verwacht. Om precies te zijn 2 (!!!) weken. Het was een constructiefout van de werf, die had de generator verkeerd ingebouwd, zodat deze kapot gegaan is. De technicus had dit probleem al eerder gehad, dus die zag meteen wat er aan de hand was. Als je de generator lange tijd niet gebruikt, blijft er (zout) water staan in de generator met alle gevolgen van dien. Ik ga dit ook niet opschrijven, te technisch …. (tot spijt van Dick). Er moeten daardoor wel spullen uit Duitsland opgestuurd worden. Dick heeft gesproken met de leverancier van de generator en die heeft om foto’s gevraagd zodat zij konden bezien wat er loos was. Daar bleek dus uit dat het ding volledig fout geïnstalleerd was en dat de kosten door Hanse (werf) betaald zouden worden. De monteur moest alleen wel een offerte sturen … maar die heeft er een paar dagen overheen laten gaan, dus alles duurde nog langer. Uiteindelijk zijn de spullen dan gestuurd en wat blijkt …. 1 dingetje weer net niet … dus weer vertraging. We zijn blijven liggen in de jachthaven, hebben dagtripjes gemaakt en zijn niet meer naar het appartement gegaan, hadden al afscheid genomen van iedereen en alles was schoon, dus …
Op woensdag kwam James (de monteur) het ding installeren zodat wij konden vertrekken. Maar …. James was om een uur of 8 (avond) gaar en ging naar huis …. Generator nog niet klaar, maargoed, hij zou de volgende dag terugkomen. En dat deed hij ook keurig, een half uur voor afgesproken tijd kwam hij opdagen! Verder gaan met het installeren … duurde wel even, warm natuurlijk, maargoed om een uur of 2 ‘s middags kon het bier koud gezet worden om te vieren dat de generator weer deed! Dick mocht op “de knop (op het paneel binnen in de boot)” drukken en ….. NIETS! Geen stroom daar … wat is dat nu weer? Verdorie … het zal toch niet … De mannen Dick en James zijn uren bezig geweest om uit te vinden wat er loos was. En uiteindelijk bleek dat Hanse weer een fout had gemaakt in de bedrading …. Zat een aansluiting niet goed dichtgeknepen zodat deze los geschoten was. Nou om een lang verhaal kort te maken: om 19.00 uur deed hij het ! Yes, we kunnen los!
Vrijdag 8 juli
Malta – Sicilië (Porto Palo)
Rustige overtocht, weinig zeilen, weinig wind, rond 09.30 uur vertrokken en rond 18.30 in Porto Palo aangekomen. Onderweg dolfijnen gezien. Volgens oude zeevaarders brengt dat geluk als je ze op de eerste dag van de uitreis ziet. Anker uit, Dick gezwommen, lekker wijntje gedronken, gegeten en kooi in.
Zaterdag 9 juli
Porto Palo - Syracuse
Rustig aangedaan in de ochtend, rond 10.00 uur vertrokken om een beetje bijtijds in Syracuse te zijn. De vaste volgers weten het al : Zara ! = shoppen! Weinig wind, maar toch zeilen. Maar om een beetje voor sluiting van de winkels er te zijn, moest uiteindelijk de motor toch bij. Rond 15.45 uur, anker uit, alles even op de plaats zetten, bijbootje in het water, motortje erop en gassen naar Zara …. Lekker geshopt, beetje rondgelopen in het stadje en ge-internet bij een Wifi café, zeer zeldzaam in Italië, maar het is dan gelukt! Terug naar de boot hebben we nog heerlijk op een terras een Caiperinha gedronken en nog even langs de kade om de daar afgemeerde boten te bekijken. Tijdens het lopen begon Dick te piepen dat er een vlieg in zijn oog was gevlogen, want het deed zeer, ik kijken, maar niets te zien, adertje of zo dacht ik …. Maar je zag al allemaal mensen voelen aan hun armen, wrijven in hun ogen enz. Ook ik kreeg een beetje zand op me leek wel, dachten nog aan een verbouwing, waar wat stof vanaf woei. Terug naar het bijbootje om naar de zeilboot te gaan en wat bleek? De Etna heeft een kleine uitbarsting (of grotere) gehad en het as hiervan was dus neergekomen in een groot deel van Sicilië, zo ook op de boten, je zag iedereen vegen, zelfs stofzuigen aan dek (het moet niet gekker worden), alles zwart. We hebben er een foto van gemaakt, zie het fotoboek.
Lekker wijntje gedronken en onze nieuwe gasBBQ (dank Cora, Moeder en Maarten, blij mee!) uitproberen met spare-ribs! Het was inderdaad uitproberen, omdat het vlees te hard ging, dus een deel verbrand, maar hij voldoet verder prima!
Beetje bijtijds naar bed, want zondag zouden we de oversteek maken naar Zuid-Italie (Crotone) en dat betekent een 25 uur zeiltocht voor de boeg. En nogmaals de vaste lezers onder jullie ;-) weten dat ik erg tegen nachtzeilen opzie!
Zondag 10 juli
Na het ontbijt heb ik eten gemaakt voor de avond, spaghetti, want het weer ziet er gunstig uit, maar je weet het nooit en vorig jaar hadden we geen goede voorbereidingen getroffen, zodat er niets te eten of snacken was tijdens de tocht waarbij we overvielen werden door een storm! Dat gaan we dus anders aanpakken. Ik heb een “noodrantsoenenkistje” met druivensuiker, muesli repen, snoepjes, sesamcrackers, gewone crackers enz. Just in case…. Rond 11 uur anker lichten en gaan maar weer. Weinig wind (en de wind die er was natuurlijk op de neus) dus niet zeilen, motoren, heel veel dolfijnen gezien! Prachtige zonsondergang en op de marifoon een hele reddingsactie van een 9 meter (motor)bootje, die op volle zee in de problemen was geraakt. Een zeilboot die 14 mijl verderop was heeft assistentie geboden evenals een vrachtschip, dat is dan wel spannend om te horen en je hoopt dat jij nooit in zo’n situatie komt (je hoopt niemand overigens), maar het is allemaal opgelost, er was iemand aan boord die ziek was en medicijnen nodig had die in de koelkast bewaard moesten blijven, dat hadden ze ook aan boord, maar als de motor uitvalt, dan heb je ook geen koeling. Maar het zeiljacht Catty Hunk uit Nieuw Zeeland (!!) heeft ze “gered”.
Weinig geslapen die nacht, Dick dus ook niet, af en toe een uurtje, maar het weer was rustig. Rond 06.00 uur in de ochtend stak er een redelijke wind op (20 knopen = windkracht 5) met wat deining, meteen een rif in het zeil gezet (zodat hij iets kleiner wordt, moet snel met een 24 mtr hoge mast) en eindelijk kon de motor uit. Dit heeft een kleine 3 uur geduurd en weer een windstilte. Motor weer bij en richting Crotone gaan. Vanaf het water zag het er allemaal wat “depressief” uit, het stadje, maar het is weer zo leuk! Vreselijk oud, leuke jachthaven waar ze vreselijk hun best doen, ’s avonds komt er iemand langs met een welkomstdrankje (Proscecco), we hebben vreselijk aardige Nederlandse “buren” en we hebben besloten om hier 3 nachten te blijven liggen (mede vanwege de weers- en windverwachting). Het dorpje is nog redelijk onontdekt door (buitenlandse) toeristen, een klein meisje bekeek ons van top tot teen, alsof we van een andere planeet kwamen, best grappig!
Overigens: we zijn op weg naar Kroatië maar horen zulke vreselijk negatieve verhalen hierover, dat je afgezet wordt, dat je 450 Euro moet betalen om een zeilvergunning voor 1 (!!!!) maand en dat je iedere keer als je voor anker gaat ook moet betalen, we hebben er dus ook echt zin in! Maar de kinderen van Dick komen op 1 augustus naar Split, dus we moeten daar in ieder geval heen. Maar het schijnt ook dat Albanië vreselijk mooi is, zodat we in ieder geval na de 2 weken dat de kinderen blijven, we een uitwijk hebben.
Tot zover …. Wordt vervolgd!
Tjonge jonge jonge : deel 3
Het wachten duurt lang! De generator kapot, de monteur heeft nog geen offerte gestuurd, dus worden er geen onderdelen gestuurd en wordt er niet betaald door de botenbouwer. Nu denken wij midden volgende week te vertrekken (nee: wij hopen dat dus). We zitten wel op de boot. Maken dagtochtjes en nachtstopjes. Het is mooi weer, dat dan wel, dit weekend veel, dus in de jachthaven en wat klussen of zo. De voorraden slinken ook gestaag, dus gevolg dat wij voor vertek weer boodschappen kunnen doen, vooral de drankvoorraad ......
Duim voor ons dat het gaat vlotten, want de verhalen worden voor jullie ook zoveel leuker om te lezen dan. Niet te spreken over de foto's.
Wordt (hopelijk snel) vervolgd.
2011 - deel 2
Onze reis naar Kroatië schiet niet op. Het is momenteel tegenslag op tegenslag. We zouden jl. woensdag vertrekken, maar helaas … ik ging met mijn hand door de spayhood (stiksel volledig vergaan door de UV straling, niet door mijn gewicht gelukkig), dus die moest gemaakt worden. Dag 1 van de vertraging. Maar nog te overzien.
Zaterdag lagen wij in onze baai en zouden vandaag richting Sicilië vertrekken, maar wat gebeurde er nu weer? Het motortje van het bijbootje startte vrijdag niet, dus dat moet eerst gemaakt worden. Gelukkig is Dick heel erg handig en zag dat de bougie rot was. Maar geen nieuwe aan boord, en vrijdagavond in Malta zijn natuurlijk ook de winkels dicht. Dat betekent zaterdag niet weg, eerst bougies halen en kijken of dit het überhaupt wel is. Tweede technische mankement van de avond: ik wil de generator starten om o.a. de magnetron even aan te zetten, nou je raadt het al …. Geen beweging in te krijgen. Dit apparaat is toch wel een essentieel deel van onze equipement, dus dat moet ook gemaakt worden. Dick is handig, maar dit gaat ook zijn technische kennis te boven. Allereerst zit het ding op een onmogelijke plaats en ten tweede is de beschrijving die erbij zit van dien aard dat je er niet heel veel mee kunt. Nou, dit is dus klus 2 die geklaard moet worden. Maandag heeft de monteur tijd …. Dat betekent dinsdag vertrek. Maar ik hoor een ieder al denken, je hebt toch alle tijd ….. ? Tja, dat is ook zo .. maar als je eenmaal klaar bent om te vertrekken, wil je ook wel weg!
Zondag hebben wij een beetje rondgezeild in Malta, even lekker voor anker gegaan, gezwommen. Rond 1600 uur ontzettende deining, dus maar terug naar de jachthaven. Zondagavond zijn wij even het dorpje ingegaan. Ach, we liggen hier pas 3 jaar, dus ja, dan zou je denken dat je het dorpje zou kennen. Niet dus …. Nog nooit geweest ’s avonds. En wat troffen wij daar? Een ontzettend gezellige wijnbar, echt super! Met wijnen tot …. 1000 Euri … Ach, wie het breed heeft, moet het breed laten hangen. Wij ook een lekker wijntje uitgezocht (niet zo duur hoor!) en hebben meteen maar 12 flessen besteld. Toen nog even gegeten in de plaatselijke pub … heerlijke spaghetti voor weinig!
Nu (maandag) liggen wij nog in de jachthaven en de monteur komt vandaag, hopelijk kan hij de generator fixen, zodat wij morgen eindelijk wegkunnen! De bestelde wijn is in ieder geval wel gebracht vanmorgen!
Wordt vervolgd ....
Nieuwe reis naar Kroatie deel 1
Zaterdag 18 juni 2011
Vrijdag 10 juni jl. was het plan om naar Malta te vertrekken. Er komen andere mensen in ons vanaf die dag en wij moesten nog een en ander doen. Dus, de laatste dingetjes gedaan die week (nou ja, laatste dingetjes …. tot vrijdagochtend nog bezig geweest om alles aan kant en in orde te krijgen). Als je zelf in je huis zit en je stopcontact zit los, tja dan weet je dat, en natuurlijk zijn er 100 van dat soort dingen, maar als er andere mensen in je huis komen, dan wil je dat wel verholpen hebben. Alles superschoon en kasten etc. etc leeg. Een heel karwei geweest dus, maargoed we hebben het gered. Op naar Schiphol. Cora (Dick zijn zus) heeft ons even naar de bus gebracht en daar gingen we dan … Op Schiphol aangekomen was het erg druk maar aangezien wij altijd met Air Malta meekomen zou dat nu ook geen probleem zijn (voor de mensen die het niet begrijpen: wij hebben stand-by tickets, dus geen geboekte plaatsen en komen mee als er plaatsen open zijn en in al die jaren is dit gelukt). Nou je voelt hem al aankomen: vlucht VOL! Wij kunnen niet mee!!!! En nu? Andere mensen in ons huis, geen plek om heen te gaan …. Geheel vergeten of niet bij nagedacht dat het Pinksterweekend was en dat het voor veel scholen vakantie was. Nou, daar stonden wij dus, met onze koffers, alle kaas, pennywafels, drop en overige spullen …. Eerst maar even ons verdriet weggegeten bij Burgerking! En nu? Hotel in? Hmm …Cora maar weer gebeld en gevraagd of wij daar konden slapen. Gelukkig kon dat dus … dat probleem getackeld. Maar hoe dan in Malta komen ? Air Malta gebeld en daar werd gemeld dat de vluchten erg vol zaten en dat er geen kans was op stand-by. Kijken of we een ticket konden boeken via internet, dat kon dus nog en hebben we dan ook maar gedaan. Lekker gegeten bij Cora, teveel gedronken en de volgende ochtend bijtijds naar Schiphol. Ingecheckt en op naar Malta …..
Woensdag de volledige maansverduistering (zie foto’s) gezien, prachtig, geheel onbewolkt en dus goed te zin.
Gister voor het eerst (dit jaar ;-) ) gezwommen in zee en vandaag (zaterdag weer heerlijk weer) weer naar de boot om wat laatste dingetjes te doen, Dick de mast inhijsen (24 meter hoog en hij moet maar heel lief doen, anders blijft hij een paar dagen hangen …..). Het plan is om deze week (woensdag of donderdag) te vertrekken. Het reisschema: van Malta naar Porto Palo (Sicilie) naar Syracuse naar Taormina, (allen Sicilie) naar Crotone (nacht doorzeilen) naar Santa Maria Di Leuca (Zuid-Italie) naar Brindisi naar Barletta naar Vieste (Adriatische kust) naar LukaVeljilago (= Kroatië). Wij doen het rustig aan en verwachten met een dag of 10 in Kroatië te zijn (ijs en weder dienende … nou ja … ijs ….).
Voor zover het eerste stukje. Er zullen er meer volgen. Ik weet echter niet hoe het zit met de wifi verbindingen in Kroatië. Vorig jaar in Griekenland had je werkelijk in elk café of restaurant een wifi verbinding, dus het kan soms misschien even duren voor er een update is.
De laatste ......
De overtocht van Sicilie naar Malta hebben we op dinsdag gemaakt. Rond 09.00 uur zijn we vertrokken vanaf Porto Palo. Het was rustig weer, weinig tot geen wind, dat is dus de hele dag motor bij om een beetje bijtijds op Malta te komen. Rustige overtocht, onderweg nog een springend haaitje (denken wij) gezien. Rond een uur of 19.00 uur zijn we gearriveerd in Malta. We hadden het plan opgevat om bij de Blue Lagoon (nee, niet van de film .... ) Comino voor anker te gaan. Echter ... wij waren niet de enigen die dat plan hadden opgevat. Blue Lagoon is een echte trekpleister op Malta voor de toeristen, het is er dan ook prachtig, helder blauw water, echt mooi, maar (zoals alles op Malta) niet echt groot. En wat schertste onze verbazing, er liggen heel wat boeien daar, voor tripperboten (dagboten voor toeristen) en zwemboeien, m.a.w. het was niet mogelijk om daar te ankeren. Het begon al donker te worden dus snel een ander plekje gaan zoeken. Er stond wel wat "swell" (deining), zodat niet alles geschikt is om te ankeren. Uiteindelijk zijn wij in onze baai (waar ons appartement staat) voor anker gegaan. Rond 20.30 uur. Eindelijk .... maar .... waar wij lagen was nou net deining die niet prettig was. Dus ... anker weer op en verkassen. In de baai iets verderop gaan ankeren en daar was het uit te houden. Rustige avond en nacht gehad. Woensdag heeft Dick de mooring (boei waar de zeilboot aan kan liggen) nog opgedoken omdat het boeitje eraf geslagen was (dachten we) maar deze was lek gegaan, dus een stuk gezonken. Na alles voor elkaar te hebben, zijn we richting Grand Harbour (onze vaste ligplaats) gezeild! Jawel, de hele weg gezeild omdat er een prachtige wind stond. Het is een stukje van een mijl of 8, dus uurtje. Donkere luchten op zee, felle bliksem, maar wij hebben het gered ... Rond 15.00 uur lagen we afgemeerd in de haven ...... en .... dat betekent het einde van de eerste langere reis. We zijn tot zondag op de boot gebleven om "het gevoel" nog een beetje te houden.
Na 1600 mijl (ong. 3.000 km) was dit voorlopig het laatste stukje van dit blog. Ik hoop dat jullie er een beetje van genoten hebben en ik zou zeggen : tot volgend jaar!
Dick en Maud
Vergeten!
Dick heeft het mij al een aantal maal gezegd dat ik het moest schrijven op het blog, maar helaas vergeet ik het iedere keer ….
Vanaf de eerste week van ons vertrek heeft Dick al een probleem met zijn kroon. Deze viel er spontaan uit op een dag en in Corfu (Kassiopi) is hij toen naar de tandarts geweest om dat ding er weer in te laten lijmen. De (Griekse) tandarts zei toen al dat hij geen garantie gaf, en dat hij niet wist wanneer de kies er weer uit zou vallen. Dit heeft toch een tijdje geduurd (maand of 2) en jahoor …. op een kwaad ogenblik kwam het ding er weer uit. Nu waren we in gebieden waar geen tandartsen waren, dus de kies er maar uit gelaten, maar wel iedere dag een uurtje erin, zodat de boel niet zou vergroeien.
Toen wij in Nydri waren (waar we mijn moeder afgezet hebben voor de luchthaven) kreeg Dick toch wel last van zijn mond en besloot naar de plaatselijke tandarts te gaan. Dit was een vrouwelijke tandarts en die heeft de kroon er weer ingelijmd, maar wel met de waarschuwing dat er een ontsteking onder de kroon zat waar Dick behoorlijk last van zou kunnen krijgen. Nou, daar had zij dus gelijk in. Dick kreeg wel pijnstillers en peniciline mee maar deze bleken niet afdoende. (Dit was allemaal vrijdag). Op zaterdag (trouwens de eerste dag van de reis dat we echte regen en onweer hebben gehad) kreeg hij zo’n last dat hij besloot de tandarts te bellen en een afspraak te maken om het resterende deel van de kies (waar de kroon op zat) eruit te laten halen (met wortel en al). Zaterdagmiddag stond de afspraak gepland.Ik besloot maar even op een terrasje te gaan zitten met de computer om wat te internetten en wat te gaan drinken. Na anderhalf uur vond ik het toch wel lang duren, en belde Dick maar om te vragen of het ziekenhuiswerk zou worden. Gelukkig nam hij wel de telefoon op omdat de tandarts net klaar was en hij aan het afrekenen was. Hij kwam eraan, met een dikke kaak en vertelde dat de (kleine vrouwelijke) tandarts behoorlijk moeite had om de restanten uit de kaak te verwijderen. De kies moest in 4 stukken gezaagd worden, er brak nog een stuk af, moest alle kracht zetten die ze in zich had. Kortom, het was op de Grieks-orthodoxe wijze, zeer bloederig. Het jasje van de tandarts zou een slager niet misstaan, bloed op de grond, kortom ….. Ik heb een foto van Dick na de “operatie” in het foto-album gezet …. Zielig! Maar de pijn is over en daar doe je het toch voor!
De overtocht
We hebben op dinsdag de boot klaargemaakt voor de oversteek naar Sicilie. Woensdag gaan we vertrekken. Boodschappen gedaan, snacks voor onderweg gekocht, maaltijden alvast gemaakt, zodat er niet beneden gekookt hoeft te worden mocht het onverwacht slecht weer gaan worden. De weers/windverwachtingen uitgezocht. Ik was me toch zenuwachtig, niet normaal meer. Maar het moet, dus niet piepen. 48 uur op zee, zoals al eerder gemeld was de eerste keer niet goed bevallen, maar we hebben ons er nu anders op voorbereid. Dus ….
Woensdagochtend ….Nydri – Syracuse (Sicilie) Half 11, anker gelicht en gaan maar! 279 mijl voor de boeg. Ik moet zeggen, dat zeker de eerste 36 uur zeker meevielen. Het nachtzeilen is voor mij nog wennen, vooral het wakker blijven, zodat Dick toch de meeste tijd zit, maar ik probeer het wel. Overdag slaapt Dick dan wat. De windvoorspellingen bleken ook nu weer eens niet te kloppen. We zouden mooie halve winden hebben (rustig – max 10/15 knopen) maar … nee hoor, alles recht op de neus. Weinig wind weliswaar, maar de hele tijd heeft de motor bijgestaan tot …. Op een gegeven moment ik op wacht zat en er een behoorlijke deining op kwam zetten, golven tegen, deining tegen, boot liep nog maar een knoop of 3,5. En dat schiet dus niet op. Ik heb toen even bekeken wat de mogelijkheden zouden zijn als we de koers zouden verleggen naar Taormina (ook Sicilie), dat zag er wat beter uit. Dan zouden we tenminste de deining voor een groot deel kwijt zijn en de wind van de zijkant hebben. Dick wakker gemaakt en het voorgelegd. Besloten deze koers te varen. Het werd iets rustiger qua varen, maar de deining bleef. Dick heeft mij maar naar bed “gestuurd”. Je kunt met de motor naast je oor toch weinig slapen dus tja, wat doe je dan? Liggen, kijken of het met Dick nog gaat, die heeft natuurlijk toch wel het nodige slaapgebrek, liggen enz. enz. Uiteindelijk kon de motor uit en ben ik in slaap gevallen. Dick heeft onderweg de koers weer kunnen verleggen naar Syracuse omdat de wind weer draaid. Rond half 4 ben ik wakker geworden en Dick was kapot en kon toen even een uurtje slapen onder de spayhood. Motor trouwens weer bij, omdat de wind weer wegviel. Tijdens mijn wacht zag ik een boot, maar kon niet duidelijk inschatten wat dit nu was. Turen, turen, turen, met de verrekijker kijken en opeens zag ik dat het een sleepboot was met een behoorlijke sleep (grote tanker of zo) achter zich aan. Maar de sleep had totaal geen verlichting, zodat het allemaal toch wat onduidelijk was. Dick, dus maar wakker gemaakt en hij ook kijken en dacht dat hij gelijk aan ons voer (ook de verlichting van de sleper was niet juist) maar toen begon de AIS (alarmsysteem) te piepen dat we binnen 3 minuten een aanvaring zouden krijgen …. De sleper kwam dus op ons af. Dat betekende dat wij uit moesten wijken. Gelukkig allemaal goed afgelopen, maar het blijkt dus dat je behoorlijk moet opletten en niet moet indutten. Uiteindelijk aangekomen in Syracuse, waar we wel vaker geweest zijn en altijd voor anker gaan … maar wat bleek? Er was de grandprix powerboatracing Sicilie in deze plaats dus ankeren … no way Jose! Wij proberen te vragen aan de coastguard, maar ach, het zijn Italianen met een uniform aan en dan weet je het wel …. Go away!!! Altijd fijn om zo ontvangen te worden na 48 uur op zee! Welkom in Sicilie! Aan de kade was wel plek en daar kun je dan ook gratis liggen! Altijd prettig. We werden geholpen door vreselijk aardige Canadezen en we konden even een uurtje slapen (voor zover dat kon met de finish van powerboatrace voor je snufferd) maar wonderwel lukte dit aardig. Beetje gehangen aan boord en gekeken naar de boten verder die dag, en in de middag stak er weer een pittig windje op! Dus, weer extra touwen naar de wal wat moeilijk ging, omdat onze loopplank het niet redde (naar de kade) en wij het bijbootje achter de boot hadden gelegd als “loopplank”, maar door de harde wind en dus ook weer behoorlijke golven, moest het bootje weer opgehezen worden zodat wij de Filippino’s van de buurman in moesten schakelen. Maar dat zijn ook de lulligste niet, dus die hebben even geholpen. Dick touwen vastgelegd, maar het zwemtrapje (extra) lag aan dek, niet vast, dus … jahoor, overboord! Shit! Nou morgen maar opduiken. ’s Avonds weer lekker pizza gegeten en lekker bijtijds naar bed.
Dick heeft de volgende ochtend meteen het trapje maar opgedoken. Lekker ontbeten, fietsjes gepakt en even naar de Lidl gefietst. Onderweg zag ik al wat koppen op de golven in de baai en tegen de tijd dat wij terugkwamen, stond er al weer een dikke 20 knopen dwarswind, bijbootje lag nog achter de boot en die zat behoorlijk vol met zeewater, van de opspattende golven, nou dan maar weer de boot in zien te komen. En op de boot blijven dan maar. Never a dull moment! In de avond zwakte de wind iets af en ….. eindelijk naar Zara ……. Hele reis al op verheugd! Maar …. wat een deceptie! Niets leuks te vinden! Een rokje gekocht maar daar hield het ook mee op! Zo jammer! In het dorpje nog verder gekeken, maar niets gevonden. Wel kwamen we onze andere “buren” van de kade tegen die een verheugende mededeling voor ons hadden! De coastguard was langs geweest met de verheugende mededeling dat wij die dag om 20.00 uur (het was 18.00 uur) weg moesten van de kade omdat er een groot militair schip zou komen en die ging daar liggen, met andere woorden, weg dus! Maar waar moet je heen in godsnaam? In de baai mocht je niet ankeren, er stond nog steeds een behoorlijke wind met golven en deining! Lekker weer! Aan het eind van het liedje mochten we blijven liggen tot 06.00 uur de volgende ochtend, dat is tenminste iets. Jammer dat we de finale van de powerboats niet mee konden maken, maar we hoefden tenminste ’s nachts geen andere plek te gaan zoeken. Om 05.30 uur de wekker gezet en om 06.00 gaan varen. Iedereen ging keurig op tijd weg, dus de kade was leeg. De coastguard stond trouwens wel te controleren. Onderweg maar ontbijten.
Het weer was goed, beetje golven en deining en Dick en ik zitten gezellig in de kuip te praten en ……….. ineens …….. ik schrok met rot …… zie ik achter Dick …… een dolfijn opspringen, echt op 2 meter afstand en hoog ….. dat is een rare gewaarwording. Zo jammer dat je van zo’n moment geen foto kunt maken. Het was of de dolfijn ons wilde waarschuwen van “hallo, we zwemmen al een tijdje mee, maar geen sjoege van jullie kant”. Ze zijn een hele tijd meegezwommen, bijna tegen de boot aan, lekker spelend voor de boeg en springend. Heb een aantal mooie foto’s kunnen maken, maar je bent toch vaak te laat! Hele leuke gewaarwording! Ook een meeliftend vogeltje (waarschijnlijk doodmoe) die de hele reis aan boord heeft gezeten. Onze reis zou naar Porto Palo gaan, maar daar aangekomen stond er wederom een behoorlijke wind (het wordt eentonig) wat de baai niet prettig maakte om voor anker te gaan. Dus, stukje terug naar Capo Passero, mooie baai (wel redelijk open) om voor anker te gaan en we waren niet de enigen, maar wel de enigen (met nog een Duitser in een huurbak) die de nacht bleven. Jongens, jongens, jongens, dat hebben we geweten. Eerst lekker gegeten en daar kwam met toch een swell (deining) opzetten na het eten, maar je denkt dat dat maar even gaat duren ….. godsallemachtig nog antoe! Nog nooit zo erg meegemaakt. Dick in een andere hut gaan slapen (omdat ik dan dommelde en hij dan weer zo ontzettend snurkt …) en ik in de voorhut. Nou ja, slapen (Dick wel trouwens, want die slaapt overal), het was zo erg, dat je je bed zowat uitrolde ( ik had gewoon spierpijn van het tegenhouden van jezelf, niet normaal). Tegen de ochtend (uur of 6) kwam Dick en zei dat we toch maar naar Porto Palo gingen, omdat de wind was gedraaid en in Porto Palo je dus wel beschut ligt. Gelukkig was het ook zo en we liggen hier (maandagavond) nu om de oversteek naar Malta te maken. Waarschijnlijk gaat dit dinsdag (met goede wind) gebeuren en dan zit het er bijna op!
Het is snel gegaan, het was leuk, spannend, avontuurlijk, rustig, eng, mooi enz. enz. Volgend jaar gaan we naar ????????????? Dat zien we dan wel.
Wordt vervolgd (nog 1 x waarschijnlijk ….)
Nerveus .....
Morgen (woensdag) gaat het dan waarschijnlijk gebeuren. De windverwachting is gunstig, weinig wind, dus gaan we de oversteek naar Sicilie maken. En .... ik ben bloednerveus! De eerste keer is namelijk niet goed bevallen en ik kan me nog niet voorstellen dat het beter kan. Maar Dick zegt dat het alleszins zal meevallen.
Echt, slaap slecht, buikpijn, enz. enz. Maar nerveusiteitspillen gekocht en die gaan we dan maar slikken. Nu zitten we nog even te genieten op een terras, gaan nog wat boodschappen doen, vanmiddag de boot klaarmaken voor de oversteek, een paar maaltijden maken voor de avonden, zodat we niet in de keuken hoeven te staan, en dan gaan we.
Jongens, duim voor ons dat het meevalt en ik laat z.s.m. weten (mits we internetverb inding hebben) op Sicilie als we aangekomen zijn. Naar alle waarschijnlijkheid zal dit vrijdagochtend zijn. 48 uur op zee .... PFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF
Wordt vervolgd!
SCHANDALIG!
De vorige keer meldde ik het al, maar de klad …… die zit er nu goed in. Krijg zelfs al mail van mensen (Frans ….) dat er geen update meer op ons blog te vinden is en of het wel goed gaat met ons.
Het is nu 9 september en mijn moeder is er alweer een paar dagen. We zijn via Preveza (waar de laatste keer ons blog ophield) weer via Lefkas en de voor ons (en voor de oplettende lezers) bekende plaatsen van Lefkas af zakken naar Zakinthos, waar mijn moeder op 4 september aankomt. Onderweg heeft Dick een aantal klussen (o.a. een nieuwe reeflijn gekocht en proberen te plaatsen, maar helaas, kleine misrekening, reeflijn 3 meter te kort, dus nieuwe moeten kopen) gedaan en zijn wij afgezakt naar Ithaca. Daar hebben wij in het plaatsje Frikes aangelegd aan de kade. De diepte was minimaal (40 cm onder de kiel) en wij werden geadviseerd om aan de andere kant te gaan liggen, i.v.m. de vaak hoge deining die in dit haventje voorkomt vanwege de fast-ferries die van Griekenland naar Italie langsdenderen. Zo gezegd zo gedaan, ging allemaal volgens het boekje. Later de middag kwam er een huurboot aan die ook net als ons aan de kade probeerde te gaan liggen. Dit ging behoorlijk mis, tegen een andere boot aangekomen, niet veel schade, maar toch een beetje. Maar er was iets vreemds aan dit gezin. Het waren 2 vrouwen en 3 kinderen (meiden), maar een van die vrouwen ….. Ik zei al tegen Dick : “dat is een omgebouwde, kan niet anders”. Deze “vrouw” deed ook alles. Het anker hield niet zodat “zij” in het bootje ging met ketting en anker om verder uit te gooien (best zwaar werk), kortom, er klopte gewoon iets niet. Maar je kunt natuurlijk niet de hele tijd gaan staren. ’s Avonds gingen wij uiteten en kwamen wij het stel tegen en ja hoor ….. een omgebouwde. Best zielig ook wel. Wat ik vermoed is dat het de vader is die zich niet happy voelde in zijn mannenlichaam en zich om heeft laten bouwen. Het waren Engelsen overigens. Hij (of laat ik het maar “het” noemen) had een zware stem, groot, grote voeten, grote handen, opgespoten billen, geen adamsappel meer, maar wel een lidteken. De kinderen waren dol op het. Het zag er zo zielig uit.
Volgende dag zijn wij blijven liggen omdat er een harde wind verwacht werd. We hebben de fietsjes maar weer eens uit het luik gehaald en hebben een pittig end gefietst, heuvel op, heuvel af. Wel prachtig, maar vermoeiend. Lekker gezwommen op een heel mooi kiezelstrandje waar het water zo helder was dat je weer bijna de overgang zee/kiezelstrand niet meer kon zien.
Maandag’s hebben we ons anker maar weer eens gelicht richting Vathi (een mijl of 5 verder op). Alle tijd namelijk, omdat we zaterdag op Zakinthos moeten zijn. Vathi leek ons een niet zo leuk dorpje (vanaf de boot) zodat wij maar op de boot zijn gebleven, er stond overigens zoveel wind en dus wat golven, zodat wij niet met het bijbootje de stad in wilden, vanwege het “ik krijg een drijfnatte kont” syndroom. Dus, aan boord gebleven. ’s Nachts wakker geworden van een boot die binnenkwam en dat was een grote veerboot, niet normaal meer, in die baai. Het leek wel een cruiseschip. Tjonge, nooit verwacht. Volgende ochtend na het ontbijt weer vertrokken richting Ay Eufimia (Kefalonia) om daar aan de kade te gaan liggen. We hadden gehoord van een Nederlandse flottieljeleider dat dit een leuk plaatsje was, dus zo gezegd, zo gedaan. Het was overigens in de ochtend behoorlijk bewolkt en we hebben sinds begin juni weer eens ….. regen gehad. Ik had net de avond ervoor mijn moeder aan de telefoon en maar zeggen: “nee hoor, het heeft al maanden niet geregend …”. We hebben het al eerder meegemaakt (o.a. met de watermaker): de goden verzoeken, niet meer doen dus. Mooie zeildag gehad en om 14.15 uur laten we afgemeerd in de Marina. Daar moesten we overigens wel betalen …. Wisten we ook niet van tevoren, dus wij naar het havenkantoor (groot woord voor een keet) en tja, Dick had al zoiets, we gaan weg en voor anker verderop. Maar ik vind dat dan zo’n rare vertoning, eerst afmeren met hulp van allerlei mensen en dan als je hoort dat je moet betalen weggaan, we zijn dan wel Nederlanders maar geen sloebers! Dus op naar de keet met onze papieren, creditcards en genoeg cash. Daar kwam de rekening ….. € 21,50 inclusief walstroom, nou dan lig je toch in een deuk? Daar kan je nog eens van in de jachthaven gaan liggen en eventueel nog een nachtje langer blijven liggen (vanwege de weersvoorspelling: windkracht 7 de volgende dag, tja het is hier hollen of stilstaan). En wat moet je dan gaan doen? Een scoot huren!!!!! Het eiland verkennen met een scoot. ’s Ochtends het ding ophalen en dan karren maar. Maar ….. op het moment dat Dick de scoot aan het halen was ging onze buurman (Sailing Holidays, met schipper) met een behoorlijke dwarswind de haven uit. Lekker verstandig, maargoed zijn keuze. En wat doet deze onverlaat? Jahoor, die presteert het om keihard tegen onze boot aan te varen. Ik was binnen bezig aan mijn hobby (schoonmaken) en voelde de knal. Ik naar buiten, en daar had die eikel ons navigatielicht eraf gevaren, helemaal in 1000 stukken en vervolgens voer hij over onze ankerketting weg. Wat een … Ze waren met een man of 6 aan boord en denk nou niet dat deze “passagiers” een poot uitstaken, het enige wat ik nog hoorde was: “sorry”. Het kan ons natuurlijk allemaal gebeuren, maar om nou met een verwachtte windkracht 7 uit te varen, tja. En dan niemand die een poot uitstak. Nougoed, gedane zaken nemen geen keer, dus ik Dick zoeken, maar onderweg zag ik nog een flottieljeleider van Sailing Holidays dus die eerst maar aangesproken en laten zien wat er gebeurd was. Daarna Dick maar zoeken. Die schrok zich ook de tandjes natuurlijk en racete met de scoot naar de boot. Beter niet kunnen doen, heeft waarschijnlijk onderweg zijn dure zonnen/leesbril verloren. Duur dagje zo. De flottieljeleider van Sailing Holidays heeft het overigens keurig afgehandeld, kan niet anders zeggen en we hebben de kosten van zo’n navigatielampje vergoed gekregen. Dat was dat. Op naar het volgende …. Een Duitser met een huurboot die binnen moest komen. Hij was overigens al bezig toen ik Dick ging zoeken en is toen een beetje over ons bijbootje gevaren, gelukkig is deze van rubber zodat er weinig schade aan te berokkenen is. Bijbootje maar voor de zekerheid maar aan de andere kant gelegd. Toen wij met scoot (zonder zonnebril) weer bij de boot kwamen was deze Duitser nog bezig. Wat een toestand … hij kon niet goed varen, dat was duidelijk. Het is natuurlijk ook lastig met een dwarswind zonder tegen andere boten aangeblazen te worden binnen te komen, maar deze man maakte het wel heel bont. Hij heeft een keer of 4 geprobeerd en iedere keer lukte het niet. Wij touwtjes vangen, roepen wat hij moest doen, proberen hem langs onze boot binnen te halen maar wat we ook allemaal deden, het lukte de man niet. Iedere keer tegen een grote motorboot aan, waar een Fillipino ook stond te schreeuwen en af te houden, maar het lukte niet. De flottieljeleider van Sailing Holidays zag de ellende ook en kwam met zijn bijbootje en probeerde de Duitser binnen te duwen, ook dat lukte (na een aantal pogingen niet) en de Griek (de eigenaar van de motorboot was intussen ook gearriveerd, naast de Fillipino) maar schreeuwen en schelden. Niet normaal meer. Hele opstopping op de kade van kijkers. Toen was de flottieljeleider in zijn bijbootje het helemaal zat en is op de boot gesprongen en heeft het roer overgenomen. Groot applaus! In 1 keer!!!!! Ondertussen was het half 1 en wij hadden die scooter dus gehuurd voor een dag. Snel maar weg. Mooie tocht gemaakt langs de kust, langs het mooiste strand van Griekenland geweest, prachtig, alleen jammer dat het zo waaide dat niemand de zee in mocht, extreem hoge golven, maar mooi helder blauw water, mooie foto’s gemaakt, dus kijken zou ik zeggen!
Donderdag verder naar Zakinthos, de wind was gunstig dus gassen maar. Onderweg vroeg ik aan Dick of hij de genaker (het roze gevaarte) niet op wilde zetten, omdat hij een aantal boten zag met een genaker, nou, dat liet hij zich geen 2 x zeggen. En trut die ik ben, had ik mijn mond maar gehouden, het is namelijk het ding dat ik het meest haat aan boord! Ding opgezet, maar er stond toch wel wat wind, ik raakte volledig in paniek en gilde dat Dick dat ding eraf moest halen. Wat een toestand. Gelukkig is de kapitein ook de lulligste niet en het roze gevaarte ging weer (kapitein had een gezicht als een oorwurm) naar beneden. De rust was weergekeerd. Onderweg blijkt wel weer dat het een raar gebied is om te zeilen, binnen een mum van tijd 32 knopen wind en dan gaat de boot 9,3 mijl lopen. Best hard, maar het duurde slechts een paar minuten. Ineens hoge golven, harde wind, bizar. Op Zakinthos hebben wij op het noordpunt aan de kade gelegen. Behoorlijk wat deining en dit is dus 1 van de 2 punten waar je kunt liggen op Zakinthos, en wat nu? Mijn moeder komt voor een week en vertrekt ook weer vanaf Zakinthos, en in de buurt is niet veel meer dan Lefkas, Kefalonia en Ithaca? Maar dit is te ver voor een weekje. En ze heeft al een ticket geboekt! Stressmoment. Er zit maar 1 ding op, kijken of het ticket overgeboekt kan worden naar Lefkas. Reisbureau ingeschakeld, en bellen maar ….. Helaas met geen mogelijkheid was er een plekje deze periode vanaf Lefkas! Dat betekent …. Een heel nieuw ticket kopen. Dat hebben we dan ook gedaan (mijn moeder had toch al geen cadeau voor haar verjaardag gekregen) zodat we nadat ze aan boord is gekomen weer naar …. jawel …… Lefkas gaan.
Vrijdag naar Zakinthos stad gegaan, vieze jachthaven, met veerboten en vies water, open riool om mijn moeder zaterdag op te halen van de luchthaven. Zaterdagochtend : REGEN!!!!!!!!!!! Wind, getverdemme! Dat is niet leuk! Maargoed, je hebt het niet in de hand. Wij naar de luchthaven op de fiets, om met mijn moeder met de taxi terug te gaan, in de regen. Veels te ver doorgefietst natuurlijk, geen bordje “airport” te vinden langs de weg, maar we waren op tijd … dachten we. Zag Transavia landen net voordat wij bij de luchthaven waren, maar dat was de 2e vlucht van die ochtend. Mijn moeder stond al te wachten met het koffertje. Terug naar de boot met de taxi en maar blijven liggen die dag. Lekkere kaas meegenomen, Hema worsten, tompouzen, drop, heerlijk! De hele dag een beetje rustig aan gedaan, mijn moeder moest toch om 02.00 op Schiphol zijn, dus korte nacht gehad. Dick had nog een leuk klusje: 40 meter ankerketting bijgekocht en dat moest aan boord en gemonteerd worden. 60 meter ankerketting blijkt toch wat weinig. Toen wij terugkwamen van de luchthaven stak er een behoorlijk windje op en bleek de ketting niet echt te houden, het roer op de grond . Dus nu hebben we 100 meter! Dan zondag maar weg en terug richting de voor ons bekende plaatsen. Onderweg aantal plaatsen en strandjes aangedaan, gezwommen, mooi weer, goede wind en op een dag hebben we een school dolfijnen gezien, zoveel, niet te geloven, voor de boot, naast te boot, springen, zo leuk! Nog nooit zoveel bij elkaar gezien!
Bij het afmeren in het plaatsje Fiskardo is ook gebleken hoe slecht ik met het bijbootje kan omgaan, dit doe ik ook nooit, omdat Dick altijd vaart, maar daar gaan we verandering in brengen. Er moest namelijk een touw naar de wal, dat ging goed, kon zelfs een paalsteek leggen, dat is dan weer het pluspunt, maar toen. Wat een ramp, bleef met het motortje van het bijbootje in een touw zitten van iemand die al afgemeerd lag, kreeg het motortje niet meer aan, ben toen maar gaan roeien, maar dat vond Dick niet goed omdat je dat niet redt met 50 meter touw wat terug naar de zeilboot moet, Dick het water in gedoken, naar mij zwemmen, zeggen hoe ik achteruit (!!!!! Ik die nog niet eens vooruit kan varen met het ding) moest varen en blijven liggen wachten tot hij eraan kwam met de zeilboot, een ramp, schertsvertoning! Gelukkig lag er een hele aardige Engelse man met boot die mij goed geholpen heeft, maar ….als ik er nog aan denk .. schaamrood op mijn kaken, dus …. Bijbootjesles! Momenteel liggen we op Meganisi voor anker, mijn moeder heeft de hele week al een klein griepje onder de leden, moet veel hoesten en is niet echt lekker, maar we doen het rustig aan en …..
Zaterdag 11 september.
Mijn moeder voelde zich zo beroerd dat wij haar ticket hebben omgezet naar vandaag en zij is vanmorgen naar Nederland vertrokken. Ongezellig, maar het zij zo. Vandaag slecht (veel regen en onweer) hier. Nu maar even kijken wanneer we onze terugreis aanvaarden, want die gaat spoedig aanvangen.
Wordt vervolgd (zal proberen op regelmatiger basis) ……
De klad zit erin ....
In het schrijven en bijhouden van het weblog zit bijhoorlijk de klad. Mede doordat er niet echt heel veel gebeurd en omdat wij slechte internetverbindingen hebben op dit moment.
Het is nu dinsdag 24 augustus en de jongens zijn jl. zaterdag van boord gegaan en richting Nederland vertrokken. Het is nu stil en ik mis mijn hulpjes ….. Wij liggen nu weer in Prevaza aan de kade.
Op Lefkas woedde trouwens een grote bosbrand die met watervliegtuigen en helicopters geblust werd, spectaculair gezicht.
’s Avonds uiteten geweest en de jongens hebben ons getrakteerd op het etentje!
Nog niet verstuurd of ....
Het vorige stukje is nog niet geplaatst of er gebeurt alweer iets. Ik voelde al dat de ankerketting iets raars begon te doen, blijkt er een Spanjaard naast ons te willen gaan liggen en heeft zijn anker boven op die van ons gegooid en hebben wij hem proberen duidelijk te maken. Anker weer omhoog en ja hoor .... ons anker mee .... godsamme. Werk aan de winkel. Jongens zijn er niet, dus dat moeten wij samen dan maar klaren (eerste keer). Touwen wel vast aan de wal gelaten, ik in bijbootje wachten op Dick, hij anker ophalen, weer achteruit varen en na een half uur liggen we weer. Spanjaard excuses aangeboden en ons bedankt! Kijk Italianen: zo kan het dus ook!!!!
Pfffffffff .... nu maar even zwemmen om af te koelen.
Wordt vervolgd
Er zijn grappige dingen gebeurd
Onze langzaamaan aktie is in volle gang. De jongens vermaken zich prima en we zeilen alleen kleine stukjes. Na het laatste verhaaltje op ons blog zijn we iets verder gegaan met zeilen. Eerst het eilandje Meganisi een mooie baai, rustig, ook niets te beleven, maar mooi water, mooie ankerplaats en we zijn natuurlijk gehele selfsupporting, dus eigenlijk niets nodig.
Na Meganisi zijn we afgezakt naar Sivota (Lefkas). Een fijne baai met een enig dorpje er omheen. Wij waren er al eerder geweest. Eerst voor anker. De jongens de wal op om een broodje Gyros (wordt eentonig) te halen en de Ipods mee om te downloaden .... het duurde even en wij wilden ook wel de wal op maar het bijbootje, dus de kapitein moest zwemmen om het bootje op te halen. Zo gezegd zo gedaan en opeens zagen de jongens een vreemde man in hun bijbootje zitten en wegvaren. Dat was schrikken 
maar zagen toen dat het Dick was en wilden meteen maar terug naar de boot. Wij ook even de wal op boodschappen gedaan en terug naar de boot. Daar bleek het anker weer te krabben, opnieuw geprobeerd, maar het bleef krabben zodat wij besloten aan een drijvende steiger te gaan liggen, wel zo leuk voor de jongens om meteen de wal op te kunnen. Gelukkig plaats genoeg, dus daar aangelegd. Enige tijd later kwam er een heel klein zeilbootje ook liggen en die ging zo liggen dat de hele steiger bezet was, maargoed, aan de andere kant van ons, dus wij hadden daar geen last van. 4 (!!!!) mensen op dat bootje, ouders met zoon en vriendin. Nou wat daar gebeurde .... echt genant!!!!! De moeder ging met zoon en schoondochter naar het strand en de vader (oudere man) is een hele tijd gaan snorkelen. Toen hij het water uitkwam, is hij even gaan kijken waar vrouw en aanhang was en kwam daarna alleen terug. Het bootje had een bimini(tje) tegen de zon en een klein flapje aan onze kant, zodat je niet de hele tijd bij die mensen in de kuip kunt kijken, maar de flap is van dien aard dat je genoeg kunt zien .... en dat hebben we geweten...... De man zat met zijn gezicht naar ons toe en had zijn broek uit, zat dus naakt .... en hij begon ... tja hoe kan ik dat nou netjes omschrijven .... uhm .... tjeetje .... tja, wat vrijgezelle mannen vaak doen of zo ? Waar ze zo'n gespierde rechterarm van krijgen .... hoe noem je dat ? Sjorren? Nou ik geloof dat ik wel duidelijk ben geweest of niet? NEEEE, daar hadden wij dus vol zicht op ...... en geloof mij .... het was geen Adonis ... Leuk ook voor de jongens, GETVER!!!!! Nou ja, "a man has got to do what he has got to do ...". MAAR DOE HET UIT ONS ZICHT! Dat was het eerste! Van schrik 's avonds uiteten geweest ;-).
Volgende ochtend zaten we aan het ontbijt, kwam er een Belg aan ons vragen of we Nederlanders waren (welke vlag hebben we ook alweer ?) Ja dus .... en of wij het liedje kennen van Paul de Leeuw met Regenboog of zo? Jahoor die kennen wij wel. Gelukkig heb ik een Ipod met een bijzonder geavanceerd speakersysteem (dank voor de tip buuf!) zodat wij het nummer konden laten horen. Die Belg meezingen en dansen op de kade, heel schattig, tot wij vroegen van welke boot hij eigenlijk was. Hij wees op en grote catamaran die intussen zijn anker aan het lichten was en op punt stond te vertrekken .... zonder de man ! Die schrok zich een hoedje! Hij roepen naar de schipper (vrouw en kinderen ook aan boord) en die snapte er niets van .... hoe kan dat nou? De woorden van de Belg zijn "dit is tekenend voor mijn leven .....". Gelukkig hebben zij hem nog op kunnen halen en zijn verder gegaan. Wij zijn blijven liggen. En ... weer uiteten geweest.
Zaterdag hebben de jongens contact gekregen (vanwege hun stoere duiken vanaf de kant) met een aantal Engelse meiden van een hele grote boot en daar zijn wij dus achteraan gezeild (zij vroegen er eigenlijk om ) naar het eiland verderop (Kefalonia). Goede zeildag (bijna 9!!!! knopen gelopen, voor de zeilers onder ons), onderweg een grote stootwill verloren (helaas : kostenpost ruim € 60,-- 
) maar: we hebben heerlijk gezeild. Aangekomen in Fiskhardo gingen we op zoek naar een geschikte plek om voor anker te gaan met een touwtje aan de rotsen. Zagen een plekje maar daar begon weer een van onze Italiaanse vrienden (niet dus...) te bleren en te blazen dat die plek bezet was .... niet dus, excuses aangeboden en wij daar proberen voor anker te gaan. Beetje dwarswind, maar niet te erg, en daar begon het feest .... Noud moest met het bijbootje naar de wal met de touwen, maar bijbootje startte niet, dat duurde dus even, ondertussen werden wij steeds meer richting Italiaan geblazen en ja hoor .... tegen hem aan, maar ... daar zijn stootwillen voor .. dus niets aan de hand. Begint die homozoon van hun te bleren en te blazen naar mij, niet normaal meer, denk dat dat joch een jaar of 17 is, maar een grote bek van een volwassene, dat wij maar weg moesten en wij zouden op zijn anker liggen enz. enz. Ik heb alleen maar gezegd: doe ff een beetje piano of zo (piano is rustig), en "parlare Inglesi or Tedesco (= duits)" nou die moeder erbij en maar gillen "parlare Italiano" wat een viswijf .... nog harder bleren en blazen .... schelden (nu spreek ik een beetje Italiaans, mag geen naam hebben, maar vroeger zijn wij als kind vaak in Italie op vakantie geweest dus je hebt wel iets meegepakt en zo ook scheldwoorden) dus ik tegen haar "fafancoela?" (fonetisch uitgesproken) toen zegt zij "mangare patati" (zoiets als "ga aardappels eten") toen heb ik haar maar gezegd "mangare spagetti", daar had zij niet van terug, dan maar roken in de kuip (letterlijk en figuurlijk). Alles is goed gekomen na een aantal pogingen en wij zijn rustig gebleven. We lagen idd op zijn anker, maar dat is verholpen door het anker op te halen en ernaast te leggen. Toen wij eenmaal goed en wel lagen en een biertje verdiend hadden, heeft onze kapitein Dick de Italiaan even ter verantwoording geroepen en uitgelegd dat schelden niet helpt in deze maar helpen wel. Durven nu niet meer onze kant op te kijken! Gezellig zulke buren.
Jongens zijn de avond uiteten geweest met de Engelse meiden en hun familie (13 man) en hebben een leuke avond gehad. Op dit moment zijn zij ook naar de Engelse familie toe en zullen ongetwijfeld een hele gezellige en leuke dag hebben. Onze Italiaanse buren zijn net vertrokken en de vader vroeg poeslief en aardig of ik even wilde kijken naar het anker .... zo kan het dus ook! Dick is met zijn hobby bezig, repareren van de huik (naaien) en morgen gaan we terug naar Lefkas om van daaruit richting Corfu te gaan, de jongens gaan zaterdag alweer terug naar Nederland.
Wordt vervolgd.
{ Last Page } { Page 1 of 3 } { Next Page }
About Me
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album
Links
Categories
Recent Entries
Stavaza ......Foto's toegevoegd en kleine update
Geen nieuws
Een kleine update
Wat er allemaal kapot gaat ....