New Breeze

De klad zit erin ....

In het schrijven en bijhouden van het weblog zit bijhoorlijk de klad. Mede doordat er niet echt heel veel gebeurd en omdat wij slechte internetverbindingen hebben op dit moment.

Het is nu dinsdag 24 augustus en de jongens zijn jl. zaterdag van boord gegaan en richting Nederland vertrokken. Het is nu stil en ik mis mijn hulpjes ….. Wij liggen nu weer in Prevaza aan de kade.

 Met de jongens hebben wij een rustige terugtocht gemaakt, via allerlei baaien waar we al gelegen hadden. In Lefkas lagen wij weer aan de kade, nu naast een paar Nederlanders. Dick was nog zo aan het opscheppen over onze watermaker (zij hadden dezelfde) tegen deze mensen en dat is dan wel de goden verzoeken. Ik was beneden in de boot en hoorde iets raars. Noud erbij gehaald en die hoorde ook iets, en die merkte meteen op dat onze watertanks allemaal leeggelopen waren. Lekker weer, in Lefkas, waar je de watermaker beter niet aan kunt zetten (heel vies water) en alles lag bij ons in de bilge. Het geluid dat ik hoorde was de automatische bilgepomp die aangegaan was vanwege het water. Alles leeggehaald en kijken of we water konden tanken aan de wal. Dat kon gelukkig zodat we ook konden kijken waar het lek zat. Het bleek dat een slang van de boiler eraf geschoten was, dit was dus de boosdoener. Gelukkig snel gevonden en makkelijk gemaakt!

Op Lefkas woedde trouwens een grote bosbrand die met watervliegtuigen en helicopters geblust werd, spectaculair gezicht.

 Van Lefkas zijn we via Parga naar Sivota gegaan. In Sivota zijn de jongens een broodje gyros gaan halen en wij zijn even boodschappen gaan doen en gaan pinnen. Bij de Griekse coastguard zijn wij een vergunning gaan halen om te zeilen in de Griekse wateren. Deze man wilde eigenlijk een foto van ons maken omdat wij de eerste zijn in zijn carriere die dit doen ….. Zoek de fout! Wij dachten € 30,-- maar er kwam nog van alles bij waaronder havengeld van  € 28,-- (?!?!?!), maargoed we willen graag helpen de Griekse economie weer op potten te krijgen. Toen wij op aan de boulevard liepen kwam er een redelijk gestresste Noud aanrennen om ons te zoeken, wat bleek? Thomas probeerde een backflip of frontflip of salto of wat dan ook te maken vanaf de kade, maar was in het water met zijn knie tegen zijn kin aangekomen met als gevolg dat er een gapend gat in zijn kin zat. Dat werd dus eerste hulp, 5 hechtingen en 200 Euri lichter! Wel stoer, die hechtingen in zijn kin, nu nog een stoer verhaal voor het thuisfront verzinnen.

’s Avonds uiteten geweest en de jongens hebben ons getrakteerd op het etentje!

 Vrijdag naar Corfu om de jongens zaterdag naar de luchthaven te brengen. Hierna begint onze reis verder naar het zuiden. Eerst vanaf Corfu naar Sivota (boring …..). Voor de 5^e keer zijn we uiteten geweest bij dezelfde tent en de ober heeft daar afscheid van ons genomen met een mooie poster van Sivota en de baai. Volgende dag zijn we naar Prevaza gegaan (40 mijl). Onderweg dolfijnen gezien die onder de boot doorzwommen. De wind was van dien aard dat Dick de genaker wil opzetten, maar daar het ik een bloedhekel aan omdat wij vorig jaar bij Sicilie met dat ding dus echt plat gegaan zijn. Ik kan melden dat dit geen prettige ervaring is geweest! Vandaar dat ik een redelijke aversie tegen het (fluoriserend roze) ding heb! Ik denk ook dat er een “navigational warning” uitgaat vanwege de kleur en de grootte van het gevaarte. Zelfs op Sicilie kwamen er jetskies op ons af om te kijken wat er vaarde.  Maar …. Dick weet toch altijd wel zijn zin redelijk door te drijven, dus, jahoor, het ding uit het luik (Dick durft dan geen hulp te vragen, omdat hij als de dood is dat ik de genaker dan per ongeluk over boord laat vallen, met als gevolg dat hij zijn rug redelijk overbelast heeft). En hijsen maar ….. ik kan niet anders zeggen dat we met de genaker behoorlijk hard liepen (ruim 7 knopen) maar bij 16 knopen wind heb ik vriendelijk doch dringend aan de kapitein verzocht of hij de genaker naar beneden wilde halen. Zo geschiedde en gelukkig maar want de wind zet rond 4 uur behoorlijk door. In Prevaza aangekomen zijn we aan de kade gaan liggen en daar liggen we op dit moment nog. We hebben vandaag een pittig eindje gefietst (op zoek naar opgravingen, maar niet gevonden, wellicht handig om de volgende keer een kaart mee te nemen?) en gaan morgen weer verder richting Lefkas. Dan verder naar het zuiden afzakken en over anderhalve week komt (als het goed is) mijn moeder naar Zakinthos voor een weekje. Tegen de tijd dat mijn moeder weer vertrekt is het half september en zullen wij kijken wanneer we de terugreis naar Malta zullen aanvaarden. Maar dat is aan boord nog een klein discussiepunt vanwege het te verwachten weer in het najaar!

Wordt vervolgd ...

Nog niet verstuurd of ....

Het vorige stukje is nog niet geplaatst of er gebeurt alweer iets. Ik voelde al dat de ankerketting iets raars begon te doen, blijkt er een Spanjaard naast ons te willen gaan liggen en heeft zijn anker boven op die van ons gegooid en hebben wij hem proberen duidelijk te maken. Anker weer omhoog en ja hoor .... ons anker mee .... godsamme. Werk aan de winkel. Jongens zijn er niet, dus dat moeten wij samen dan maar klaren (eerste keer). Touwen wel vast aan de wal gelaten, ik in bijbootje wachten op Dick, hij anker ophalen, weer achteruit varen en na een half uur liggen we weer. Spanjaard excuses aangeboden en ons bedankt! Kijk Italianen: zo kan het dus ook!!!!

Pfffffffff .... nu maar even zwemmen om af te koelen.

Wordt vervolgd

Er zijn grappige dingen gebeurd

Onze langzaamaan aktie is in volle gang. De jongens vermaken zich prima en we zeilen alleen kleine stukjes. Na het laatste verhaaltje op ons blog zijn we iets verder gegaan met zeilen. Eerst het eilandje Meganisi een mooie baai, rustig, ook niets te beleven, maar mooi water, mooie ankerplaats en we zijn natuurlijk gehele selfsupporting, dus eigenlijk niets nodig.

Na Meganisi zijn we afgezakt naar Sivota (Lefkas). Een fijne baai met een enig dorpje er omheen. Wij waren er al eerder geweest. Eerst voor anker. De jongens de wal op om een broodje Gyros (wordt eentonig) te halen en de Ipods mee om te downloaden .... het duurde even en wij wilden ook wel de wal op maar het bijbootje, dus de kapitein moest zwemmen om het bootje op te halen. Zo gezegd zo gedaan en opeens zagen de jongens een vreemde man in hun bijbootje zitten en wegvaren. Dat was schrikken  maar zagen toen dat het Dick was en wilden meteen maar terug naar de boot. Wij ook even de wal op boodschappen gedaan en terug naar de boot. Daar bleek het anker weer te krabben, opnieuw geprobeerd, maar het bleef krabben zodat wij besloten aan een drijvende steiger te gaan liggen, wel zo leuk voor de jongens om meteen de wal op te kunnen. Gelukkig plaats genoeg, dus daar aangelegd. Enige tijd later kwam er een heel klein zeilbootje ook liggen en die ging zo liggen dat de hele steiger bezet was, maargoed, aan de andere kant van ons, dus wij hadden daar geen last van. 4 (!!!!) mensen op dat bootje, ouders met zoon en vriendin. Nou wat daar gebeurde .... echt genant!!!!! De moeder ging met zoon en schoondochter naar het strand en de vader (oudere man) is een hele tijd gaan snorkelen. Toen hij het water uitkwam, is hij even gaan kijken waar vrouw en aanhang was en kwam daarna alleen terug. Het bootje had een bimini(tje) tegen de zon en een klein flapje aan onze kant, zodat je niet de hele tijd bij die mensen in de kuip kunt kijken, maar de flap is van dien aard dat je genoeg kunt zien .... en dat hebben we geweten...... De man zat met zijn gezicht naar ons toe en had zijn broek uit, zat dus naakt .... en hij begon ... tja hoe kan ik dat nou netjes omschrijven .... uhm .... tjeetje .... tja, wat vrijgezelle mannen vaak doen of zo ? Waar ze zo'n gespierde rechterarm van krijgen .... hoe noem je dat ? Sjorren? Nou ik geloof dat ik wel duidelijk ben geweest of niet? NEEEE, daar hadden wij dus vol zicht op ...... en geloof mij .... het was geen Adonis ... Leuk ook voor de jongens, GETVER!!!!! Nou ja, "a man has got to do what he has got to do ...". MAAR DOE HET UIT ONS ZICHT! Dat was het eerste! Van schrik 's avonds uiteten geweest ;-).

Volgende ochtend zaten we aan het ontbijt, kwam er een Belg aan ons vragen of we Nederlanders waren (welke vlag hebben we ook alweer ?) Ja dus .... en of wij het liedje kennen van Paul de Leeuw met Regenboog of zo? Jahoor die kennen wij wel. Gelukkig heb ik een Ipod met een bijzonder geavanceerd speakersysteem (dank voor de tip buuf!) zodat wij het nummer konden laten horen. Die Belg meezingen en dansen op de kade, heel schattig, tot wij vroegen van welke boot hij eigenlijk was. Hij wees op en grote catamaran die intussen zijn anker aan het lichten was en op punt stond te vertrekken .... zonder de man ! Die schrok zich een hoedje! Hij roepen naar de schipper (vrouw en kinderen ook aan boord) en die snapte er niets van .... hoe kan dat nou? De woorden van de Belg zijn "dit is tekenend voor mijn leven .....". Gelukkig hebben zij hem nog op kunnen halen en zijn verder gegaan. Wij zijn blijven liggen. En ... weer uiteten geweest.

Zaterdag hebben de jongens contact gekregen (vanwege hun stoere duiken vanaf de kant) met een aantal Engelse meiden van een hele grote boot en daar zijn wij dus achteraan gezeild (zij vroegen er eigenlijk om ) naar het eiland verderop (Kefalonia). Goede zeildag (bijna 9!!!! knopen gelopen, voor de zeilers onder ons), onderweg een grote stootwill verloren (helaas : kostenpost ruim € 60,-- ) maar: we hebben heerlijk gezeild. Aangekomen in Fiskhardo gingen we op zoek naar een geschikte plek om voor anker te gaan met een touwtje aan de rotsen. Zagen een plekje maar daar begon weer een van onze Italiaanse vrienden (niet dus...) te bleren en te blazen dat die plek bezet was .... niet dus, excuses aangeboden en wij daar proberen voor anker te gaan. Beetje dwarswind, maar niet te erg, en daar begon het feest .... Noud moest met het bijbootje naar de wal met de touwen, maar bijbootje startte niet, dat duurde dus even, ondertussen werden wij steeds meer richting Italiaan geblazen en ja hoor .... tegen hem aan, maar ... daar zijn stootwillen voor .. dus niets aan de hand. Begint die homozoon van hun te bleren en te blazen naar mij, niet normaal meer, denk dat dat joch een jaar of 17 is, maar een grote bek van een volwassene, dat wij maar weg moesten en wij zouden op zijn anker liggen enz. enz. Ik heb alleen maar gezegd: doe ff een beetje piano of zo (piano is rustig), en "parlare Inglesi or Tedesco (= duits)" nou die moeder erbij en maar gillen "parlare Italiano"  wat een viswijf .... nog harder bleren en blazen .... schelden (nu spreek ik een beetje Italiaans, mag geen naam hebben, maar vroeger zijn wij als kind vaak in Italie op vakantie geweest dus je hebt wel iets meegepakt en zo ook scheldwoorden) dus ik tegen haar "fafancoela?" (fonetisch uitgesproken) toen zegt zij "mangare patati" (zoiets als  "ga aardappels eten") toen heb ik haar maar gezegd "mangare spagetti", daar had zij niet van terug, dan maar roken in de kuip (letterlijk en figuurlijk). Alles is goed gekomen na een aantal pogingen en wij zijn rustig gebleven. We lagen idd op zijn anker, maar dat is verholpen door het anker op te halen en ernaast te leggen. Toen wij eenmaal goed en wel lagen en een biertje verdiend hadden, heeft onze kapitein Dick de Italiaan even ter verantwoording geroepen en uitgelegd dat schelden niet helpt in deze maar helpen wel. Durven nu niet meer onze kant op te kijken! Gezellig zulke buren.

Jongens zijn de avond uiteten geweest met de Engelse meiden en hun familie (13 man) en hebben een leuke avond gehad. Op dit moment zijn zij ook naar de Engelse familie toe en zullen ongetwijfeld een hele gezellige en leuke dag hebben. Onze Italiaanse buren zijn net vertrokken en de vader vroeg poeslief en aardig of ik even wilde kijken naar het anker .... zo kan het dus ook! Dick is met zijn hobby bezig, repareren van de huik (naaien) en morgen gaan we terug naar Lefkas om van daaruit richting Corfu te gaan, de jongens gaan zaterdag alweer terug naar Nederland.

Wordt vervolgd.

Nieuwe foto's

Echt vakantie / komkommertijd .......

Zoals eerder geschreven zijn we in Parga blijven liggen. De jongens hebben daar (met financiele bijdrage van de schipper) gewakeboard. Parga is erg toeristisch, maar wel een heel leuk dorpje. Een lang zandstrand met een aantal barretjes (wel met Nederlandse prijzen) en een heel leuk centrum waar je met het bijbootje heen moet, veel restaurantjes, dus maar weer uiteten. Noud en Thomas hebben geluk .... we gaan bijna om de dag uiteten!

Vrijdag zijn we van Parga naar Prevaza gegaan (mijl of 30 varen). In de ochtend geen wind (maar dat is hier gebruikelijk) en in de middag wel een goede wind. In Prevaza hebben Dick en ik al een keer gelegen en wij haddenen natuurlijk niet verder gekeken dan ons neus lang is. Zijn toen meteen naar een ankerplek gevaren (er was die dag nogal veel wind) en zijn niet naar de wal gegaan. Nu hebben we de boot tegen de kade aangelegd. Wat een feest .... voor een kroeg met harde muziek ('s avonds) en een drukte van belang. Noud en Thomas zijn geen stapbeesten, maar willen vooral naar kroegen / gelegenheden waar WIFI is, omdat er dan allemaal spelletjes voor de I-pod touch gedownload kan worden. En als dat dan gebeurd is, met gezwinde spoed terug naar de zeilboot. Het is overigens wel lekker dat zij aan boord zijn, de touwtjes naar de wal of naar de boom of het rotsblok wordt met volle overgave door Noud gedaan! Thomas is chef touw laten vieren (we hebben touwen van een meter of 40) en zorgen dat dat niet in de knoop komt. Heerlijk voor mij!

Van Prevaza door het kanaal (nee, ik vind het niet eng meer nu) naar Lefkas met het plan om daar in de stad te gaan liggen, maar helaas .... Italie heeft vakantie en dat is dan ook wel te merken (ja, we zitten in Griekenland, maar het giert hier van de Italianen). Er was geen plekje vrij aan de kade, het was dan ook zaterdag en veel flottielje komt terug en gaan daar dan ook liggen. Dit is dus een lesje voor ons: niet meer op zaterdag proberen, op de terugweg gaan we nog maar eens kijken. Dan maar door naar Nydri (het "riooldorp", het wordt eentonig!) Mooie wind, ruim 8 mijl gelopen! Jongens lekker gezwommen en verder niets bijzonders gedaan. Zondag zijn we blijven liggen omdat er een dusdanige wind stond in de ochtend dat we geen zin hadden om verder te gaan. Dick had weer een mooie taak op deze rustdag: het lek vinden van de accu's. Niet te vinden. Het blijft drama! We draaien ons gek met de generator de hele dag door en 's ochtends zijn de accu's alweer leeg!

Op dit moment liggen we in Meganisi in een rustige baai en gaan we vanmiddag een klein stukje varen naar een stadje om vanavond weer terug te keren. Waarom naar een stadje? Omdat er hier geen broodjes gyros te krijgen zijn en de jongens ernstige afkickverschijnselen beginnen te vertonen. We liggen hier prachtig aan 2 bomen (en met het anker natuurlijk lekker rustig en mooi zwemwater. Dick heeft bij de lokale visser weer een tonijn besteld en de tonijn komt morgen. Dan morgen maar eens rustig kijken waar de volgende stop zal zijn.

Wordt vervolgd ....

Oh ja .... nog even de accu's

De hoera stemming over de accu's is de laatste dagen drastisch verminderd .... we denken toch dat er een lek zit ergens, dus weer een leuke klus voor Dick. De accu's lopen erg snel leeg (3 ventilatoren van 20 watt en 1 koelkast in de nacht zou toch moeten kunnen).

Helaas ....

De jongens zijn gearriveerd

Het is al weer een tijdje geleden sinds onze laatste post, maar we hadden dan ook al dagen geen internet. Is trouwens ook wel eens lekker.

Vanaf Lefkas city, waar we een nacht hebben doorgebracht aan de kade en met de mensen (Engelsen) van de boot naast ons hebben gegeten, erg gezellig overigens, zijn we weer door het kanaal (dus : de ondiepte), waar ik alweer dagen de gilzenuwen van kreeg, richting Corfu vertrokken. De ondiepte wist Dick perfect te vermijden, zodat de zenuwen van mij onnodig waren, maarja .... de aard van het beestje he! We zijn zeilend richting eerste ankerplek gegaan (Lioanny). Dan merk je toch wel dat wij een snelle boot hebben (of zou Dick echt goed kunnen zeilen?), wij lieten een aantal boten ver achter ons, en dan zie je b.v. de Italianen wild aan touwtjes trekken omdat zij er geen donder van snappen dat wij zo snel gaan. Dick op zijn kapiteinsstoel en ik al zonnend op het dek, relaxed en die mannen maar kijken ... ja niet naar mij, maar naar de snelheid van de boot. Tja .......

Geankerd in een prachtige baai, waar ook werkelijk niet veel was, ja een klein strandje voor lokale bevolking met een heel klein keetje waar je wat drinken kon kopen, maar daar hield het wel mee op. Rustige avond en nacht gehad en de volgende ochtend maar weer verder, richting Sivota, onze laatste stop voor Corfu. We hebben daar al eerder gelegen en het is daar prettig toeven. Dagje blijven liggen en vrijdag naar Corfu gevaren (weinig wind, dus op de motor). Wat gewinkeld in Corfu en zaterdag hebben we Noud en Thomas van de luchthaven gehaald. De bestelling die wij overigens geplaatst hadden bij de boys (kaas, wasabi, zaterdagtelegraaf, electrische vliegenmepper) waren allemaal meegekomen (thanks boys). Naar de boot en de jongens de tas uitgepakt en in het water geduwd. Even lekker afkoelen na de reis.

Zondag zijn we rustig naar Sivota (jawel) gevaren en daar weer voor anker gegaan. Maandag ook in Sivota blijven liggen en dit gaan we dus de komende 3 weken doen. Rustig aan, zodat de jongens niet alleen maar op de zeilboot hoeven te zitten, maar ook een keer naar een strandje kunnen of iets anders kunnen doen.

Vandaag (woensdag) liggen we in Parga, een baai met een ontzettend lang zandstrand waar het heel druk is, met veel jetski's, bananen acher boten enz. Dus ideaal voor de jongens. Maar vooralsnog ..... blijven ze op de boot en vooral dicht bij ons ...... maar dat zal gewenning zijn.

Wordt vervolgd....   

De laatste avonturen ....

Jongens, jongens, jongens..... het schiet gewoon niet op met ons. We zijn vandaag (!!!) pas vertrokken uit Nydri (het riooldorp) waar we een week (!!) gelegen hebben. Gister (zondag) wilden we al gaan maar de windverwachting was dusdanig (windkracht 6/7) dat ik er geen fiducie in had. We moeten namelijk door het kanaal van Levkas en daar moeten we echt een beetje rustig weer voor hebben, omdat we het laatste deel (zoals eerder gemeld) door een zeer ondiep stuk moeten, waar we rustig doorheen moeten en als daar veel wind staat heeft de kapitein geen roer meer en dan raken we aan lager wal. Dus .....

Intussen hebben we ook de nieuwe accu’s en Dick heeft deze geinstalleerd, maar wat bleek: sinds de nieuwbouw zaten de accu-klemmen los. Heeft de fabriek niet goed aangedraaid, Wij zagen ons geest al dwalen, voor ruim 600 Euri nieuwe accu’s gekocht en al opgehaald en dan blijkt dat het een fout van de fabriek zou zijn? Nee toch? Het zal toch niet? Nou gelukkig (als je van gelukkig kunt spreken in zo’n geval) waren de accu’s toch rot en hebben we de nieuwe accu’s toch niet voor niets. Heerlijk dat we weer volle accu’s hebben en niet dat als we wakker worden dat er eigenlijk niets meer aan kan omdat die dingen leeg zijn. Heeft een dagje geduurd in de bloedhitte, maar ze zitten!

Dat was vrijdag ..... 

Zaterdag hadden we het plan opgevat om toch maar naar een ander plekje te gaan. Dit maal aan het vaste land, zag er in de “Greek Waterpilot (= handboek voor de Griekse wateren) goed uit, mooie baai. Niet te ver varen (mijl of 10) en dan zouden we de volgende dag via het kanaal van Levkas richting Corfu varen. Maar ..... mooi zeiltochtje, aan de andere kant aangekomen, bleek het toch een open baai te zijn en van je fouten leer je. Dat doen we dus niet meer als het even niet hoeft. Roer omgooien en terug waar we vandaan kwamen met een tussenstop op Skorpios (dit is het prive eiland van de familie Onassis), daar geankerd en gezwommen en rond 18.00 uur weer afmeren op onze “eigen vertrouwde stek. Daar was intussen ook onze vriend de loodgieter aangekomen. Even dag gezegd (nee, niet blijven plakken) en ’s avonds op de boot gegeten.

Zondag zoals gezegd was de weersvoorspelling van dien aard dat we niet weggingen, maar om nou de hele dag in de baai te blijven liggen .... weer naar de baai waar we zaterdag gezwommen hadden (de “Onassis”baai). Ankertje uit, Dick naar de wal zwemmen (niet te ver) en ik op mijn luchtbed drijvend. Maar ..... daar stak een beetje wind op en ik dacht dat de boot een beetje naar de kant (ROTSEN) dreef. Dick geroepen en die kon mij gerust stellen: “nee, de ankerketting gaat strak staan, dus dan komt de kant altijd een beetje dichterbij”. Echter .... voelen jullie de bui al hangen ..... we zaten samen lekker op het zwemplateau (achterop de boot) en ... DE ROTSEN KWAMEN NU WEL HEEL DICHTBIJ. Een meter of 3 .... En dan gaat de samenwerking tellen. We raken al goed op elkaar ingespeeld. Dick motor starten en sturen en ik naar voren in gestrekte draf anker ophalen. Pffff, dat ging goed. Alle bimini’s, tenten enz. binnengehaald en toch maar weer naar binnen. Er kwamen windvlagen van 30 knopen (bijna windkracht 8) over ons heen. Gelukkig ligt Nydri beschut en kunnen we rustig ankeren, alleen gaan we liever met dit soort winden niet van de boot. Je weet namelijk nooit wat er gaat gebeuren. In de avond zwakte de wind af en dat kwam goed uit, want intussen had ik al een telefoontje van Edu (de “loodgieter”) ontvangen of we mee gingen eten. En daar zeggen wij geen nee tegen natuurlijk. Werd een gezellige avond met een iets mindere afloop. We zouden bij Edu en Vicky nog even een kopje koffie drinken, maar Vicky en ik bleven iets achter omdat we leuke jonge katjes zagen. Dick en Edu naar de boot van hun en daar bleek (toen Vicky en ik aankwamen) dat Edu in het water was gevallen, had een misstap gemaakt en was lelijk terecht gekomen en natuurlijk z...nat. Die ging douchen en aangezien het al half 2 was (ja, in de nacht) besloten Dick en ik maar naar onze boot te gaan en te gaan slapen.

Maandag (dus vandaag) werden we wakker, ja gelukkig, en we hadden alletwee een beetje een steen in ons maag, en beiden kip gegeten in het restaurant, denken dat dit niet helemaal goed meer was. Maar ’s avonds een bikkel, dan overdag ook. Verder richting kanaal en bekijken of we een beetje normaal door de ondiepte zouden kunnen komen. De wind bleek echter nog van dien aard, dat we het niet aandurven. We liggen nu aan de kade van Levkas stad (ankertje .... naar achter .... enz. enz.) en het is hier best leuk. Liggen naast een ontzettend aardig Engels echtpaar (hij praat wel een beetje veel, maar mijn man ook dus die hebben elkaar gevonden) en proberen morgen weer verder te komen.

En dan nog even dit .... wij hebben nog nooit zo vaak naakte mensen op zeilboten gezien. Het lijkt wel een rage. En dat is echt niet erg,maar als je nu in een drukke baai binnenkomt en je gaat ankeren ..... en je moet bukken en zo ...... naakt ...... Tja, het zijn (jammer genoeg voor Dick) vooral mannen! En vooral Oostenrijkers!

Zal ook wat foto’s in het album zetten, voor de liefhebbers (nee, niet van de genoemde nudisten).

Wordt vervolgd!  

Geen nieuws (is ook goed nieuws)

Woensdag 21 juli

Er is niet heel veel nieuws te melden op dit moment, alleen dat het bloedheet is, maar dat is in Nederland ook begrepen wij. Wij liggen weer in het "riooldorp" omdat wij liggen te wachten op onze nieuwe accu's. Die schijnen vanmiddag te komen, zodat wij morgen weer verder kunnen. De laatste dagen hebben wij hier in de buurt geankerd en Dick heeft wederom rescuewerkzaamheden moeten uitvoeren. Dit keer een huurboot met Zweden aan boord. Een schreeuw bij het anker ophalen, wat bleek het anker, inclusief ketting brak af en verdween naar de bodem (18 meter diep, 40 meter ketting, 2 ankers). Dit aanschouwd hebbende, heeft Dick zijn duikset ter beschikking gesteld en de mensen geholpen het anker naar boven te helpen krijgen. Heeft een tijd geduurd, maar het is uiteindelijk gelukt. Dick had 50 Euri kunnen verdienen, omdat zij dit aanboden en het geld al in de hand hadden, maar ...... wij zijn niet commercieel genoeg!

Verder heeft Dick nog tegen een zee-egel getrapt met zijn tenen, maar had dat niet in de gaten. Had 's avonds last van zijn tenen en daar zaten dus grote stekels in van dat beest. Hoop gepullik, en niet alles eruit gekregen. Moet er maar uitzweren.

Nu zitten we aan de "frappe" (= ijskoffie) op terras, omdat het te heet is voor de zon. Dick nog naar de kapper geweest (echte griek!) voor ..... 12 Euri, geen geld, en het ziet er nog aardig uit ook!

Wordt vervolgd .....

Italianen

Zondag, 18 juli

Inderdaad, zoals in het laatste verhaal geschreven,  om de hoek voor anker gegaan, ook een mooie baai, iets meer dan 3 (!!) mijl varen. Twee taverna's aan de wal en we zijn een stukje gaan lopen naar het volgende stadje, was best vermoeiend omdat het een weg was die toch wel stijl opliep, maar daarentegen, als je terug loopt ga je berg af natuurlijk. We zijn niet uiteten geweest omdat de vis die Dick gekocht had, ernstig op een tonijn leek, dus 's avonds tonijnsteak, 's middags tonijn salade, de volgende avond tonijncarpaccio! Heerlijk!  Een nacht gelegen in de baai, de volgende dag ook lekker tranquillo, zwemmen, luchtbedje, schaduw (want het is warm) enz. enz. En nu komt mijn vraag:

waarom:

- komen Italianen altijd met hun speedboot full speed de baai in en houden ze geen rekening met boten die daar liggen?

- hebben Italianen altijd basilicumplantjes aan boord?

- hebben de Italiaanse mannen altijd van die "ballenknijpers" (van die hele ouderwetse zwembroeken die van "alles" afknijpen en waar de vrouwen altijd van afknappen (althans: ik)

- gaan Italianen altijd boven op je lip liggen met ankeren terwijl de baai ruimschoots vrij is?

- maken ze altijd herrie?

- hebben wij zo'n aantrekkingskracht op Italianen?

Door het "waarom 4" moesten wij verkassen. Er kwam een Italiaan (3 mannen) de baai in en presteerde het om hun boot ongeveer 20 meter van ons af te leggen. Gevolg: aan het eind van de middag stak er weer een stevige wind op en het leek alsof ons anker niet hield, maar wij hadden 40 meter ketting gestoken dus waarschijnlijk trok de ketting strak, zodat wij ongeveer tegen de Italiaanse boot aandreven. Nou, denk niet dat Italianen enig aanstalten maken om iets te doen (buiten het liggen op hun schouderbladen met hun armen over elkaar): dus wij het anker op en iets verderop weer proberen, hield niet meer vanwege het vele zeegras op de bodem en de wind maar aanwakkeren en de zee werd er ook niet kalmer op. Toen zijn wij maar weer verkast naar de baai waar we de vorige dagen hadden gelegen. Daar aangekomen lagen er meer boten dan de vorige dagen. Maar, ruimte genoeg. Geankerd, nu maar 50 meter ketting gestoken, nog steeds vanwege de wind en deining die iets erger werd. En ................... jawel ..................... Wat denken jullie ............... ? Er kwam een Italiaanse boot aan : je gelooft het niet ...... (twee echtparen) .................. op 20 meter afstand van ons: ANKEREN! Nou hadden wij zoiets van: nou blijven wij liggen, wat er ook gebeurt. Gelukkig: er is niets gebeurd.

Vandaag iets verderop naar een ander eilandje (Kalamos) een mijl of 10 verderop en morgen gaan we rustig terug richting Corfu. We moeten overigens nog een tussenstop maken in de jachthaven van Lefkas, omdat wij 4 rotte accu's hebben (we hebben er 8) en deze vervangen moeten worden. Reden: bij de Nederlandse dealer, waar onze boot enige tijd in de showroom heeft gelegen,  hebben ze onze accu's ooit een keer helemaal leeg laten lopen (dank je Hetterschijt!) en dit komt accu's niet ten goede! Dus binnen 3 jaar zijn wij aan nieuwe accu's toe. Dat is dus een klusje voor van de week (accu's zijn ongeveer 30 kg per stuk, dus het is een klus!).

PS nog vergeten te vermelden: dit eiland Meganisi is vergeven van de wespen ..... we hebben er al een hele spuitbus aan gewijd, maar ze blijven komen.

Wordt vervolgd 

Het wordt saai ... maar niet voor ons!

Het voetbal is dus geweest en het was spannend .. Wij hebben gekeken in hotel “Iris” met een groot aantal Nederlanders in het oranje. Was gezellig en de wedstrijd was natuurlijk spannend. Jammer van de afloop, maar 2^e van de wereld is natuurlijk ook al een hele prestatie.

In de baai (Vlikho) waar wij gelegen hebben kwamen wij overigens weer de man tegen met de grote boot (de loodgieter van een aantal verhalen geleden; dit is overigens niet helemaal waar dat hij loodgiter is, maar hij is begonnen als loodgieter, heeft een bedrijf overgenomen en verder uitgebouwd en dit bedrijf met een redelijke winst aan Eneco verkocht .....), dit maal met zijn vrouw Vicky. Even een wijntje gedronken aan boord en het werd wederom een hele andere avond dan wij hadden gepland. Gezellig met zijn vieren uiteten geweest en het werd dit maal half 4!!!! Maar het was erg gezellig. De baai is een erg grote baai, maar wel .... een open riool. Smerig, niet echt lekker om te zwemmen en we zijn dan ook na de voetbalwedstrijd (maandag weggegaan). Op naar Sivoto. Het wordt saai, maar wederom een leuk klein pittoresk dorpje met een aantal taverna’s en barretjes langs de kant. Rond 15.00 uur zijn we aangekomen en zijn voor anker gegaan. Vrij diep water (meter of  20), dus ankerketting steken : 60 meter! En dan begint het schouwspel. De flottielje komt binnen: met een redelijke dwarswind moeten de mensen met de zeilboten aan de kade zien te komen. Onder het genot van een rum-cola is dit een prachtig schouwspel (zolang je het zelf maar niet hoeft te doen natuurlijk!). Wij zijn hier een dag extra blijven liggen omdat wij niet te ver van Corfu af moeten gaan omdat wij de 31^e  terug moeten zijn om Noud en Thomas daar op te pikken. Op een gegeven moment kwam er een flottielje bootje met een moeder en dochter (Francaises) langsdrijven en vroegen redelijk in paniek of Dick kon helpen. Wat bleek: het anker was gaan krabben en zij dreven richting zee en de man was op de wal met het bijbootje en zij wisten niet wat te doen. Dick in zijn bijbootje de dames gaan helpen en gelukkig had ook de echtgenoot/vader in de gaten dat er iets loos was en kwam met gezwinde spoed richting op drift geraakte boot.

Later op de middag nog even een drankje genuttigd op het terras. Trek in een Carparinha en ook genomen: rekening € 7,-- PER STUK! Best duur voor Griekse begrippen.

Woensdag zijn we verder gegaan naar Port Atheni op het eilandje Meganisi. Prachtige natuurlijke baaien, met mooi helder water. Onderweg veel dolfijnen gezien en daarvan een foto proberen te maken (zie ons fotoalbum) maar niet helemaal gelukt! Hier weer voor anker, lekker beschut en een klein aantal boten (dachten we). We zijn nu ook wel achter een nadeel van Griekenland : het giert hier werkelijk van de flottielje. En dat is op zich niet zo erg, maar als je in een baai ligt waar maar 1 Taverna is en de hele flottielje gaat daar eten en vervolgens nog een soort disco avond houden, tja, minder. Gelukkig hebben we de oordoppen paraat en de ventilator aan, zodat het wel uit te houden is ’s nachts. Iets buiten de haven, op een heuvel was gelukkig ook nog een familie taverna waar wij dan gegeten hebben. Trap op .... pffff best heet, aardig restaurantje, maar de eigenaar zou iets meer aan klantenbinding moeten doen en meer horeca ervaring moeten opdoen. Wat mijn moeder altijd zegt: “nooit met lege handen naar de keuken lopen ....”zou ook eens tegen hem gezegd moeten worden, maar helaas is mijn Grieks niet van dien aard, dat ik dat hem kan vertellen. Lekker gegeten, wederom niet duur (prettig) en de afdaling kon weer beginnen.  Lekker nog in de kuip een drankje genuttigd, onder het genot van de discodreunen vanuit de taverna en de kooi weer in. Dick en ik slapen zo lekker op de boot, dat wij gewoon om 09.00 uur (!!!!) wakker worden. Wat zullen we uitrusten!

Vandaag blijven we een dagje in de baai liggen, Dick heeft vanmorgen bij een vissersbootje een vis gekocht, maar we weten eigenlijk niet wat het voor een vis is. Het kan een tonijn, red snapper of nog iets anders zijn (Caroline of Dave: kijk naar de foto’s en help ons: de vis heeft rood vlees !). Dick heeft de vis schoongemaakt en gekruid, dat wordt vanavond (en morgen .... en overmorgen .....) dus vis!

Morgen waarschijnlijk hier om de hoek voor anker en dan zien we wel weer. 

Op speciaal verzoek

Heb ik weer wat nieuwe foto's op de site gezet. Er volgen er meer ....

Ennuh .... wederom bedankt voor de reacties!

Hollen of stilstaan

Vanaf het paradijselijke plekje op aarde (Sivota) zijn wij vrijdag aangekomen op Levkas. We hebben een aantal dagen geen internetverbinding gehad, maar er is natuurlijk onderweg nog wel het nodige gebeurd. 

Allereerst het voetbal. Wat een wedstrijd. We hebben deze gekeken bij een ander restaurant dan waar we gegeten hebben, dit was oorspronkelijk wel de bedoeling dat wij in het restaurant zouden kijken, maar Dick voelde zich “genaaid” omdat hij (volgens de ober) de alom geprezen spaghetti frutti di mare (met zeevruchten dus) besteld had (het duurste 15 Euri en dat is hier duur!) en op deze fameuze spaghetti welgeteld 2 gamba’s en 3 mosselen zaten. Dus … de pest erin. Trouwens we hadden ons natuurlijk weer een uur vergist (wedstrijd begon om half 10 en wij zaten om half 8al in het restaurant), zodat wij ruimschoots de tijd hadden om een leukere tent op te zoeken. Bij genoemd restaurant zat namelijk niemand die voetbal ging kijken. 100 meter verderop daarentegen zaten veel Nederlanders en vele andere geinteresseerden. Veel Nederlanders waren uitgedost in oranje outfits, dit durfden wij niet helemaal aan, omdat, tja …. als er verloren wordt ….. dan zit je toch de hele avond verder met je oranje plunje aan ….. en dat hebben wij al een keer meegemaakt op Malta … niet leuk! Dus … subtiel oranje hempje aan en Dick zijn oranje slippers, dus we hoorden er toch wel bij. En wat een wedstrijd. Spannend ….. en gezellig … en …… een restaurant verderop had waarschijnlijk een andere satellietverbinding want die waren iedere keer iets eerder met het juichen bij een doelpunt. Heel apart.

We zijn dus door naar de finale! Dat wordt zondag weer kijken en de plek hebben we al gevonden en liggen er nu. Maar even terug naar onze tocht naar Levkas.

Zoals gezegd, hollen of stilstaan. Van het plekje Sivota gevaren naar Paxoi (nee geen Chinees ;-) ) een mijl of 12 vanaf mijn paradijselijke plekje, prachtige wind, mooi gezeild. Aangekomen in Paxoi moet je door een  kanaal varen om bij het stadje te komen om daar af te meren aan de kade. Het kanaal was erg smal en aangezien wij erg diep steken (2,60 mtr) is het oppassen geblazen. Maar het ging goed. Nu een plekje zoeken aan de kade. Erg druk, omdat veel flotielje hier ook afmeert, maar we dachten een plekje gevonden te hebben, niet dus, weggestuurd was de plek van een een of ander taxibootje, hup anker weer op en iets verderop proberen. Anker weer naar beneden (de boot was overigens – in tegenstelling tot de eerste keer – volledig klaar om af te meren) achteruit varen en ja hoor, weer weggestuurd, was de draaiplek van een tripboot (toeristenboot), anker weer op …. dacht ik …. VAST! Godsamme, en dat midden in een druk kanaal in een nog drukkere haven, tjonge, tjonge, hebben wij weer. Wat bleek, het anker zat vast in de ketting van het anker van zo’n tripboot. Die kapitein blazen tegen Dick….. Nou dat was tegen de verkeerde …. Dick heeft zo hard teruggeblazen tegen die vent dat hij afdroop naar zijn hut. Ach, wel leuk voor de toeristen toch? Anker er gelukkig zelf weer uitgekregen en wegwezen hier, wat een ontvangst. Weer naar buiten om het eilandje gevaren naar een ankerplek. Daar anker uitgegooid en ….rust. ’s Avonds wilden we toch ook wel Duitsland – Spanje zien, dus met het bijbootje de wal op. Wel een leuk dorpje, wel druk. Tent gevonden waar wij konden kijken en daar ben ik verliefd geworden ! Op wie ………. ???????????????? Op het allerleukste zwerfkatje dat je je kunt bedenken. Wat een schatje! Wit met een vlekje op het kopje en een andere kleur staart. Het liep om ons tafeltje en ik heb het opgetild. Het heeft de hele avond bij ons (eerst bij mij, toen bij Dick en later weer bij mij) op schoot gezeten. Een vrijdoos. Zou het meenemen, maar dat gaat natuurlijk niet.

Donderdagochtend werden wij wakker vanwege harde wind en behoorlijke deining (weer). Oncomfortabel. Gekeken wat te doen, ontbeten en toch besloten om verder te gaan. Doel: Prevasa, het vaste land van Griekenland aan de rand van een binnenzee (Golf van Amvrakia). 29 mijl. Windkracht 6/7, achterin, behoorlijke golven van meter of 2, ook achterin. Alles gezeild op fok (voorzeil). Dan kom je aan bij Prevaza en dan moet je de boeienroute volgen want het is ook vrij ondiep. Moeilijk navigeren, ook vanwege de harde wind en deining,  Dick en ik kijkend naar boeien, gelukkig allemaal goed gekomen, geankerd op een plek wat niet erg uitnodigend was, maar we lagen tenminste rustig. Vrij rustige nacht gehad, wel een paar keer eruit vanwege de wind die weer opstak, ankerketting bijgestoken, maar het was tenminste een rustige zee. Volgende dag maar weer verder naar Levkas.

Vrijdag zoals geschreven verder naar Levkas, door het kanaal van Levkas, dit is een heel ondiep kanaal, waar je echt goed moet oppassen anders lopen we echt vast. Weer door dezelfde boeienroute als de vorige dag en het zag er toch wel een stuk vriendelijker uit (met weinig wind en golven) en ….. als klap op de  vuurpijl zagen we een behoorlijk groot cruiseschip liggen dat door hetzelfde gat als ons heeft moeten gaan, toen was de euforie van de vorige dag iets getemperd.

Richting kanaal van Levkas begaf de navigatie appatuur het. Dick naar beneden proberen het te fixen en ik maar rondvarend want we waren er bijna … Uiteindelijk heeft mijn “handyman” het toch aan de praat weten te krijgen. Door het kanaal ….. maar …. daar ging iets mis …. We liepen vast, al meteen aan het begin. Dat geeft een knal, niet normaal, terwijl we (gelukkig) rustig voeren. Foutje in de kaart. We moesten naar een meter of 5 van het strand, daar was het dus diep en dat stond niet op de kaart. Heel voorzichtig naar binnen gegaan (nog een keertje vastgelopen, maar minder hard en gelukkig ook weer losgekomen op eigen kracht) en richting brug (ja ook die zijn hier in Griekenland) die op het hele uur gaat. Mooie tocht door het kanaal, prachtig , hoewel ik toch ook eerlijk moet zijn: de zenuwen gierden af en toe wel door mijn keel, omdat het toch wel erg ondiep is, dus heb ik wel meer op de dieptemeter dan om me heen gekeken! Kwamen nog een bekende tegen in het kanaal (je gelooft het niet), die bij de jachtwerf Van Opzeeland veel timmerwerk doet! Verder gevaren richting Levkas en richting de baai waar we nu liggen. Prachtig, prachtig, zoals uit de folder. Echter … het lijkt het IJsselmeer wel, het giert hier van de Hollanders. Maar zoals eerder gezegd: ieder nadeel hep zijn voordeel: dat wordt morgen gezellig met voetbal. Er is een groot aantal flatscreens en een nog groter aantal kroegen!

Het is een erg gezellig dorpje met veel eettentjes en terrasjes. We blijven hier in ieder geval tot maandag liggen en wellicht …. langer! De tijd is aan ons!

Voor iedereen: een GOEDE wedstrijd morgen en moge de beste (lees: NEDERLAND) winnen.

Wordt vervolgd .

Paradijs op aarde

Dinsdag 6 juli

We zijn gearriveerd op het Paradijs op Aarde! Wat een plekje!

Eindelijk hebben wij het pittoreske dorpje Kassiopi verlaten (na 5 dagen) en zijn verder gevaren naar Corfu stad. Dit was een stukje van 13 mijl, dus 2 uurtjes. Weinig wind, veel wind, weinig wind, moteren .... Na 2 uurtjes gearriveerd in Corfu stad. Vlakbij het centrum is een baai waar je voor anker kunt. Even de stad in geweest, maar .... met gierende banden weg .... Dit is niets voor ons. Te druk, echte stad, niets pittoresks of lieflijks aan. Maargoed. 31 juli komt Noud (Dick zijn zoon) met vriendje en die landen op de luchthaven bij de stad, dus we moesten in ieder geval even orienteren of het zinvol was daar te gaan liggen met de boot. Tevens hadden we wat brandstof nodig en nog steeds Campingaz, bij de haven (in dezelfde baai) geinformeerd of dat daar verkrijgbaar was en op maandagochtend 09,00 uur (dat zijn toch geen tijden ) zou er een tankwagentje komen met brandstof en zou tevens Campingaz voor ons meenemen (dit blijkt een Griekse variant te zijn, maar we kunnen weer koken). Rond 08.30 uur de volgende ochtend stond dat wagentje er al, dus wij er snel heen met de boot, aan de buitenkant van de steiger zouden we moeten afmeren, zodat de boot daar afgetankt kon worden. Zo gezegd zo gedaan (de havenmeester zei dat het daar 6 mtr diep was, dus daar ga je dan maar vanuit ....). Op het moment dat Dick af wilde meren, zag hij een enorm stuk ijzer uit de walkant steken waar je je boot toch behoorlijk aan kunt beschadigen, dus dat was alweer stress. Stuk achteruit was het beter. Getankt, gas gekocht (geen Campingaz, maargoed, het voldoet) en maar weer even voor anker om te ontbijten. Maar .............. het was daar geen 6 meter diep ! Dus ....... ja hoor, tot 2 x toe zaten we shoking klem, vast,  en die havenmeester maar gillen "he guys what are you doing?", tja waar ziet het ernaar uit? Wat bleek, er liggen 2 oranje boeien en daar moet je tussendoor varen. Moet je maar net weten en dat had hij de vorige avond niet verteld. Allemaal wel goed afgelopen gelukkig. Geen schade.

Rond 10.30 uur verder gevaren naar Sivota, twee eilandjes voor de kust van het vaste land van Griekenland. Ook weer weinig wind, de hele weg gemotord. 18 mijl, 3 uurtjes. En jongens .... wat is het hier mooi ..... een aantal ankerplekken en twee haventjes ..... Helaas steken wij te diep dus wij kunnen niet aan de kade liggen (achteraf maar beter, want het lijkt wel een camping wat boten betreft, tegen elkaar aan en als er nog een tussen moet wordt er volgens mij boter of vaseline op de zijkanten gedaan, zodat hij er zo tussen glijdt, wat een gedoe).

Ontzettend gezellig dorpje. We kwamen aan wal met ons bijbootje en onze vuilniszak, werden meteen door een Griek welkom geheten (tja, hij is dan wel van een restaurant) , het vuil werd van ons aangenomen en door hem weggegooid). Dit restaurant heeft een enorm scherm met beamer en Nederland - Uruquay wordt vanavond hier uitgezonden. En .... er zijn heel veel Nederlanders. Dat wordt een gezellige boel!

Gisteravond lekker door het stadje geslenterd en weer (!!) uiteten geweest. Het kost hier ook helemaal niets, voor 7 Euro zit je een bord eten weg te werken! Niet normaal meer! Halve liter wijn : 3,50 Euro. Dan ga je toch geen cola meer drinken  ?

Straks even mijn luchtbedje oppompen, touwtje erom heen, en dobberen naast de boot. Vanavond dus voetbal kijken en morgen (waarschijnlijk) weer verder.

Wordt vervolgd.....

Het grote onthaasten

Zaterdag 3 juli

Het grote onthaasten is begonnen. We zitten nog steeds in Kassiopi en gaan (misschien) morgen weg. Ik moest vanmorgen even naar de dokter (was van de week al geweest) voor de controle van een plekje bij mijn jukbeen. Dick wilde graag dat ik er even naar liet kijken omdat het eventueel wel huidkanker zou kunnen zijn (onze hypogonder ) maar het was een kleine infectie. Twee zalfjes gekregen en een anti-biotica kuur. De zalfjes (net mayo en ketchup ... eerst de ketchup en dan de mayo erop) ga ik wel mee door, maar de pillen. Met een kanon een mug doodschieten .  

Dick heeft gister de olie ververst uit de generator, daar zag hij ontzettend tegenop omdat het zo’n gyneacologenwerk is (??), maar het is gebeurd en en passant ook nog even de huik en de bimini gerepareerd. Dick is echt van alle markten thuis.

Gisteravond voetbal gekeken in een lokale kroeg. Wat een ontzettend spannende wedstrijd. We hadden er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in en zeker na de 1 – 0 van Brazilie hielden we ons hart vast. Er zat ook een aantal Engelsen in de kroeg die in het begin voor Brazilie waren maar later toch voor Nederland. Medestanders dus. Zelfs op straat worden we nu gefeliciteerd. Of ze het aan ons neus zien dat we Hollanders zijn, maar erg aardig. De Grieken leven erg met ons mee. Nu a.s. dinsdag. Even kijken waar we dan gaan liggen, want dit moeten we wel zien natuurlijk.

Zoals gezegd, het grote onthaasten. We gaan zelfs langzaam lopen. En niet omdat het nu zo snoeiheet is, het is vandaag bewolkt en een graad of 25, lekkere temperatuur, maar tja, waarom zou je je haasten. En het plaatsje is erg leuk, dus ach, nog maar een dagje. Vandaag eerst dokter geweest en dan ook nog boodschappen doen. Pfffff .... tranquillo maar.

De crisis in Griekenland wordt voor ons nu wel merkbaar. Er zijn twee pinautomaten in het dorp. De een is “out of order” en de andere is leeg. Eerstvolgende pinautomaat is 13 km (!!) verderop, maar of daar geld in zit ... that’s the question. We hoorden al van een lokale barman dat hij in de krant had gelezen dat zelfs in Athene de geldautomaten leeg zijn. Griekenland heeft geen cash meer. In de supermarkten ben ik nog niet tegengekomen dat er gepind kan worden en creditcard .... tja! We moeten dus wel naar Corfu stad, daar zijn meer pinautomaten en Campingaz schijnt daar ook te zijn, want dat is in dit dorp ook niet te vinden.

Het lieflijke dorpje waar we overigens nu liggen verandert na 23.00 uur in een grote disco. Met een herrie, niet normaal, en voor wie? Er zitten 3 mensen op het terras. De herrie duurt tot een uur of 4 in de ochtend, maar wij hebben daar iets op gevonden. Ventilator aan en de earplugs in.

Het wordt saai maar vandaag gaan we de dag verder in gepaste rust doorbrengen. Even wandelen, misschien even naar het strand en even zwemmen in de zee. Morgen zien we wel of we naar Corfu-stad gaan en anders .... blijven we nog even liggen.

Wordt vervolgd .......

Daar zijn we weer ... met een update

Donderdag 1 juli

Op het moment dat ik dit schrijf is dit onze 3^e dag al op Corfu. Van het lieflijke eilandje Orth0noi zijn we gevaren naar Erikoussa, zo mogelijk nog kleiner dan het eerste eilandje. Maar zeer leuk. Een straatje (en dan bedoel ik niet de Kalverstraat) met een restaurantje of 2 (!!) en een supermarktje waar ze zeer beperkte voorraden hebben (de eerste beste SRVman heeft nog meer in zijn karretje staan), maar wat ze wel hadden in overvloed was OUZO! Lekker flesje gekocht. Maar weer uiteten gegaan, we moeten de Griekse economie toch spekken, het gaat namelijk echt niet goed in Griekenland. Mensen klagen, hier in het dorp is al een aantal restaurants dicht, en het schijnt aan het eind van het seizoen helemaal dramatisch te worden. Maar .......... aan ons zal het niet liggen! Het eten is overigens goed betaalbaar, voor een euro of 25 zit je toch een lekker hapje naar binnen te proppen.

De baai waar we lagen was mooi, wel open, maar het water ... .je kunt meters naar beneden kijken. Ze zeggen wel dat de Middellandse Zee een van de meest vervuilde zeeen is, maar helder, niet normaal meer.

Dinsdag zijn we van Erikoussa naar Corfu gevaren, naar de westkant van het eiland. Eigenlijk wilde ik naar de andere kant omdat er niet veel ankerplaatsen of havens zijn aan de westkant, en als het tegenvalt of er is veel deining, moet je een eind omvaren om bij de volgende plek te komen. Maar er is gelukkig maar 1 kapitein aan boord! En dat ben ik niet . Goed, daar aangekomen geankerd, eerste keer hield het anker niet omdat er erg veel zeegras op de bodem lag, anker weer omhoog en er hing zowat een weiland aan het anker. Verderop weer geprobeerd, dat is dan het mooie van zo’n heldere zee, je kunt een zandplekje uitzoeken. Nu hoor ik een aantal mensen al denken: waarom hebben jullie dat dan niet altijd gedaan? Dat scheelt een hoop duikwerk! Het kan namelijk niet altijd ...... als er maar iets van golven staat, dan is het moeilijker te zien. Mooie ankerplek, wel grote open baai, vlakbij een hotel waar we iets gedronken hebben. Lekker gegeten aan boord en de kooi maar weer in. Zeer onrustige nacht gehad. Deining en dan krijg ik alweer de zenuwen! Stel dat ..... als dit ..... Tja, daar kun je in de nacht nu eenmaal niets aan doen. En er zat zo’n extreem vervelende mug in de slaapkamer. Volgens mij zijn al die beesten immuun geworden voor de muggenmelken die wij opsmeren, want wij zijn echt lekkere hapklare brokken die daar liggen .... Bulten, lijken af en toe wel kamelen. Ben vreselijk gestoken op mijn ooglid, zag er niet meer uit. Weet niet of jullie Wilma Nanninga van de Telegraaf (prive – jawel) kennen, die heeft ook van die ogen. Oog zat bijna dicht.

Woensdagochtend redelijk bijtijds vertrokken, toch naar de andere kant van Corfu (Kassiopi). Weinig wind, dus motoren naar het volgende plekje. Ankerplaats 1 : afgekeurd, ankerplaats 2 : afgekeurd, te onrustig, deining, geen andere boot. Toen richting een haventje. Ik weet niet of er mensen zijn die weten hoe er hier in een haventje aangelegd wordt maar dat is bijzonder. Ten eerste hoef je niets te betalen (kan Nederland nog iets van leren, of gaat het daarom zo slecht hier?) en je gooit midden in de haven je anker uit, dan ga je achteruit naar de kade toe en bindt je de boot vast aan de kade. Meestal liggen er nog andere boten waar je tussen moet en hopelijk staat er iemand op de kant om je touwtje op te vangen en natuurlijk dan ook vast te binden. Dit hebben wij nog nooit gedaan. Dick ging het haventje in, en dan begin ik al te kirren, “niet doen”, “durf ik niet”, “vind jij het niet eng dan?” “als dit .... als dat ..... enz, enz.”  Gelukkig heb ik een man die zijn zin nogal eens doordrijft dus jahoor, anker klaarmaken, stootwillen uit, ben je er kaar voor? Anker laten zakken .... zweet brak me uit. Achteruit, achteruit, anker laten vieren .... meer, nog iets meer .... nog ietsje ..... en ................ WE LAGEN! Oke met een beetje hulp van onze buurman (een Tjech) die de touwtjes aanpakte en vastlegde, maar toch! Pffffffffffffffffffffff ............ en het ging nog goed ook zei onze doorgewinterde buurman.

En het is hier leuk!!!! We blijven in ieder geval tot zaterdagochtend omdat we voetbal willen kijken en dat wordt hier overal uitgezonden. Gezellige boel in kroegen.

Aan het eind van de middag zitten we lekker een wijntje te drinken in onze kuip toen ik verderop een zeilboot aan zag komen. Grote boot, donkerblauw, richting haven, maar die zat al hartstikke vol, omdat er ook een flotielje is aangekomen met 10 boten. De haven is overigens niet zo heel diep, wij steken al ruim 2.60 mtr. en konden net binnenkomen. Deze grote boot (63 ft = ong. 19 meter) kwam rustig de haven binnendenderen, we hielden ons hart vast. Mijn echtgenoot, die tegenwoordig ook havenmeester schijnt te zijn hier in het dorp ... riep in het Engels of op de kopse kant  van de pier (er lag nog een boot naast ons en daarna krijgen we de kopse kant) niet een optie was, blokkeert de handel dan wel enigszins, maar ach ... kniesoor die daar op let. Bleek: de mensen aan boord waren Nederlanders .... 4 mannen. Het werd een hele andere avond dan wij hadden ingepland. De mannen kwamen bij ons aan boord, even een wijntje drinken die ze zelf mee hadden gebracht, om te bedanken dat wij ze even hadden geholpen met de touwtjes (kan je nog van touwtjes spreken met zo’n grote boot?) en ... om een lang verhaal kort te maken, we hadden meteen nieuwe vrienden. Ik dacht dat ze deze boot weg moesten brengen (delivery), maar de eigenaar “krullenbol” werd hij genoemd, was loodgieter. Dick vroeg zich meteen af waarom hij nooit loodgieter geworden was. Boot kostte 1,8 miljoen !  Lekker uiteten geweest met de mannen. Bleek dat ik van de mannen zijn schoonvader kende, was vroeger mijn baas  (in mijn vorige leven)  bij een advocatenkantoor. Meteen zijn vrouw gebeld, die haar vader weer meteen belde en de hartelijke groeten deed.  De wereld is dus klein.

Vandaag (donderdag) zijn we even bij de tandarts geweest, omdat Dick zijn kroon eruit was gevallen en we maken er maar weer een relaxed dagje van. Boodschapjes gedaan en nu even rusten, zwemmen en vanavond een visje eten die we gekocht hebben bij een grote lokale supermarkt.

Wordt vervolgd!

Rustiger vaarwater

Zaterdag 26 juni

Vandaag vertrokken van St Maria de Leuca naar Griekenland. Deze tocht was ongeveer 50 zeemijl. Rond 10.45 uur vertrekken, met een gemiddelde snelheid van 6 knopen zou dit dus een uur of 9 moeten duren. De zeegang was redelijk, wel wat deining, maar niet extreem, gezien wat wij al meegemaakt hebben. Ik zag wel tegen de tocht op, gezien de ervaringen van de laatste dagen, maar je moet er doorheen, anders kom je nergens meer. Hoge swell, maar weinig wind. Wat je onderweg tegenkomt in de zee, het lijkt wel een vuilnisbelt. Blikjes, flessen, papier, you name it ..... visnetten, die je vooral niet in je schroef moet krijgen, anders kan Dick zijn duiksetje weer aandoen, maar dan op volle zee. Zitten we niet op de wachten. Hele bomen dreven voorbij, wij moesten er zelfs voor uitwijken. Wel mooi, dolfijnen naast de boot gezien en zelfs ............. JA, walvissen! Dit moeten jullie maar op mijn woord geloven, want er is helaas geen foto van !

Rond 19.30 uur zijn wij aangekomen op bestemming, in de baai van Amos op het eiland Othonoi. Er liggen wel een aantal ondieptes in deze omgeving, dus goed uitkijken geblazen. In de verte zagen wij al wat masten van andere zeilboten die daar lagen. De goede richting hadden we dus te pakken. Maar ..... op het moment surpreme, in het allermoeilijkste stuk, met rotsen en ondieptes, viel de electronische zeekaart uit ... STRESS! Dick vloeken .... Gelukkig hebben we ook nog kaarten in de laptop en iphone zitten, zodat we niet geheel op de tast verder moesten. Uiteindelijk is het toch toch goedkomen en het probleem in de zeekaarten is ontdekt (terwijl we geankerd hebben), dus geeft vertrouwen voor de volgende aanloop. Wij zijn overigens niet in het haventje gegaan waar de boten lagen omdat dit toch te ondiep bleek,  maar in een ander baaitje. Waarschijnlijk vergeten te vermelden: de boot steekt 2.60 mtr. diep! Daar moet je ook nog iets van ruimte onderhouden als je gaat ankeren, anders schok je zo!

Niemand lag in deze baai, heerlijk rustig. Lekker wijntje, beetje eten, muziek draaien en lekker naar de kooi.

Zondag 27 juni 

We werden wakker van motorgeluid, rond 7.00 uur, vlakbij de boot. Dit bleek een kustvaarder te zijn, die op ongeveer 2 meter afstand van onze boot een draai moest maken om af te meren aan de kade. Spectaculair gezicht. Die man kan toch wel sturen , gelukkig. Kopje koffie maar en even alles rustig bekijken. Ondertussen kwam een andere boot op ons af, daar bleek de kustwacht in te zitten. Twee aardige mannen die ons erop wezen dat wij op de plek lagen waar later die ochtend de veerboot aan zou komen en zijn anker (juist op onze plaats) zou laten vallen om aan de kade te komen, ze varen dan achteruit naar de kade toe. Weg maar weer, iets buiten de baai voor anker gaan en alles rustig afwachten. Het was prachtig weer en de zee rustig. Echter ............ wij zijn zo blij met het duiksetje, dat moest namelijk weer aan, het anker zat weer shocking klem, tussen 2 rotsblokken, de enige ongeveer in de baai, alles was zandgrond! Nou daar ging hij weer, met zijn fluoriserende gele broekje en duiksetje aan en de Aldi flippertjes .... bezig met zijn hobby: ankerduiken! Losgekregen en verder maar weer.  

Naarmate de ochtend vorderde kwamen steeds meer boten de baai in om te ankeren. Dat wilden wij wel eens aanschouwen. De veerboot lag ondertussen al aan de kade maar dat anker lag tussen die boten. Hoe gaat dit zich ontwikkelen? Wij waren er klaar voor ...... het ging goed, de voorstelling was een deceptie. Niemand hing aan het anker van de veerboot! Wij ook maar weer naar binnen om daar voor anker te gaan. Dit heeft ongeveer 5 pogingen gekost voor wij vastlagen en goed grip hadden en niet onbelangrijk, niet tegen andere boten aan zouden komen. Wij hebben de hele baai vermaakt ..... er was weer wat te zien ..... 's Avonds de wal opgegaan en in een Griekse Taverne gegeten. Lekker, calimaris, tzaiziki en moessaka. Heerlijk en natuurlijk ... lokale wijn! Goed te drinken en niet extreem duur! Na het eten weer naar de boot met het bijbootje en daar begon het feest weer ............ de wind stak op! En de buurman (Italiaan) lag niet goed geankerd die dreef de zee op ..... Dick wilde net in zijn bijbootje stappen om die man te waarschuwen, maar gelukkig werd hij zelf wakker.

Geen problemen gehad 's nachts. 

Maandag 28 juni

Toen we wakker werden vanochtend was het echt als uit een plaatje vanuit een folder. Zeer rustige zee, geen wind, geen golven. Heerlijk. Vandaag gaan we 7 mijl verder op (uurtje varen) bij een ander eilandje liggen (we noemen ze allemaal maar : pappalaamepipilos - moet je even hardop zeggen, dan begrijp je het wel  ) en gaan we hier een nachtje doorbrengen. Onderweg kreeg ik van mijn zus een SMS dat er vanmiddag voetbal is, dat was dus een misrekening, wij dachten dat het dinsdag was, maar we hoeven  niet ver te varen en kijken of we iets mee kunnen krijgen van deze wedstrijd. Op het moment dat ik dit stukje zit te typen, is het rust en wij hebben in de boot, lekker decadent, op onze tv de wedstrijd kunnen volgen. Het is weliswaar geen HD kwaliteit, maar echt lekker ouderwets, met veel sneeuw en een zelfrichtende antenne,  maar gelukkig hebben we bier en de wereldomroep aan zodat wij het Nederlands commentaar kunnen volgen.

Ik durf het bijna niet te schrijven, maar het lijkt erop dat wij de laatste paar dagen in rustiger vaarwater zijn gekomen. Hoop niet dat dit de (Griekse) Goden verzoeken is .............. Morgen waarschijnlijk naar Corfu en dan zien we wel waar de wind ons brengt. Straks even de wal op en kijken wat er hier te beleven is. Denken niet echt veel. Wel een hoogte van deze dag is : WIJ HEBBEN GRATIS WIFI ... waarschijnlijk van een hotel, maar dat mag de pret niet drukken.

Wordt vervolg!

Reacties op het blog

Zoals jullie het leuk vinden om ons te volgen op het blog, vinden wij de reacties van jullie ook ontzettend leuk. Dan weet je tenminste dat je niet voor niets een blog bijhoudt.

Groetjes,

Dick en Maud

Vrijdag 25 juni

Vrijdag 25 juni

We liggen nog in de jachthaven en hebben gisteravond het dorpje even bekeken. Leuk dorpje, knus, klein, maar gezellig. We dachten voetbal te gaan kijken in een lokale kroeg,maar ook hier werd niets uitgezonden, waarschijnlijk i.v.m. het uitschakelen van Italie is het hele voetbal naar de achtergrond geschoven. Totale deceptie van de Italianen. Maargoed. Vandaag even een nieuw gasflesje gekocht en verder weer wassen gedraaid. Liggen tenslotte in de jachthaven waar het water en stroom bij de prijs zit inbegrepen, dus ..... Verder de riffen van de boot weer gemaakt, hele middag toch mee bezig. Lijkt : dat doen we even, maar valt altijd toch tegen. Vanavond gaan we even uiteten (echte Italiaanse pizza! hmmm) en morgen waarschijnlijk (afhankelijk van het weer) weer verder.

Update van de laatste dagen

Zondag 20 juni

We hebben toch besloten om weg te gaan, richting ons volgende doel: Taormina. Het weer bleek dusdanig mee te vallen dat we om 10.45 uur ons anker gelicht hebben en al zeilend naar genoemde plaats gegaan zijn. Een prachtige zeildag, rond 24 mijl gezeild. Voor anker gegaan in Taormina. Mooie plek, wij als kleinste boot tussen de superjachten. Waren daar rond 17.15 uur. Onderweg hebben we onze eerste dolfijnen van deze tocht gezien.

Wat de dagen hierna gebeurde was op zijn zachtst gezegd afwisselend en verzin je echt niet. Wat een toestanden!

Maandagochtend 21 juni: 02.30 uur

Zoals gezegd voor anker in Taormina (plaatsje onder de Etna). We werden wakker rond 02.30 uur vanwege een stevige wind die opstak. Die stevige wind werd een heuze storm, met snelheden op de windmeter gemeten van 48 knopen (is ongeveer windkracht 10!!!!). Wij zijn samen het  bed uitgegaan om ankerwacht te lopen. Twee superjachten zijn die nacht verkast. Wij zijn blijven liggen. De bimini (zonwering boven de kuip) stond nog op en was natuurlijk met geen mogelijkheid met deze windsnelheden terug te klappen. De boot ging alle kanten op, maar het anker hield tenminste. Hoop herrie en gedoe! Hele nacht in de kuip gezeten. Toen het licht werd, zagen we sneeuw liggen op de Etna. Weet niet of dat normaal is voor juni? Rond 09.00 uur zijn we in de baai op een andere plaats gaan liggen (bij het dorpje: Giardini Naxos, de baai is namelijk redelijk groot) achter een golfbreker, waar meer boten voor anker lagen. 40 meter ankerketting gestoken. Het bleef wel stevig doorwaaien, maar het was in ieder geval beter dan op de eerste plek. De bimini hebben we overigens wel terug kunnen klappen in een windstilte, maar deze is een stuk lager geworden en behoorlijk verbogen. Hebben we weer een klusje aan! Hele dag blijven liggen en het stadje even ingegaan in een redelijke windstilte met het bijbootje om een nieuwe Campingazfles te kopen. Want dit vergeet ik nog te vermelden: het gaslek is gevonden en de 2 flessen zijn leeggelopen (a € 30 per stuk). Gelukkig zitten deze in het voorschip, zodat bij dit soort  gevallen er weinig gevaar is.

Met het bijbootje dus naar de wal waar we aan wilden leggen bij een steiger, maar de lokale jeugd vindt het nodig hier geld voor te vragen. En wij blijven natuurlijk wel Hollanders, dat doen wij niet. Bootje dus op het strand getrokken en aan een boomstam vastgebonden. Het dorpje op zich is niet echt leuk. Druk, veel auto’s en scooters, toeristen. Gasfles niet gevonden, wel 20 liter diesel kunnen tanken in de jerrycan als reserve voor de zeilboot. Terug naar de New Breeze. Gelukkig lag het bijbootje er nog maar ............ de storm stak weer op en wij moesten nog een pittig eindje naar de zeilboot varen, in redelijk open water. Drijfnat aangekomen. Morgenochtend maar weg.

Dinsdag 22 juni

Weg uit dit dorp, naar de volgende bestemming. De zool van de laars van Italie, kijken of daar een goede ankerplek is om een nachtje te blijven om van daaruit verder te gaan. Indien dit niets zou blijken, zouden we verder varen naar de hak van Italie (180 mijl = ong 325 km), dat betekent een nacht doorvaren. Voor mij een nieuwe ervaring, heb ik zelf nog nooit gedaan namelijk.

Maar eerst dat anker op: die zat dus vast en met geen mogelijkheid los te krijgen. Er zit dan maar een ding op en dat is dat Dick zijn duiksetje aantrekt en naar beneden gaat om te kijken wat er loos is. Zo gezegd zo gedaan. De ketting van het anker bleek om een mast heen te zitten van een gezonken zeilboot. Muurvast. Dick heeft de ketting gelukkig los kunnen krijgen en kwam weer boven water. Heeft er nog een foto van gemaakt die in het foto-album staat. Nu komt het leermoment voor Maud: als een duiksetje uitgedaan is door de duiker, dan blijft het niet drijven en moet je het vasthouden ! Niet dus, duiksetje dook naar beneden! Stom stom stom. Gelukkig heeft Dick het besef een boei uit te gooien zodat we weten waar het ongeveer ligt. En nog een geluk dat we twee duiksetjes aan boord hebben. Dick dus weer naar beneden en kwam boven met: 2 duiksetjes. Gelukkig. Probleem is weer opgelost. Even snel douchen, duiksetjes afspoelen met zoet water en anker op. Zo geschiedde. Prachtige zeildag. Aangekomen bij eerder genoemd punt in de zool, bleek het niets te zijn en besloten wij de nachttocht aan te gaan. Gedurende de avond vorderde stak er weer een redelijke wind op en er zou een rif in het zeil gezet worden. Maar ik vond het nog te hard waaien en een 2^e rif moest erin komen. Draaien, draaien draaien en knal ....... rif gebroken. Dan meteen maar het 3^e rif erin ... draaien, draaien, draaien en knal ... rif gebroken! Dat gaat lekker. Hele zeil gestreken en op het voorzeil en motor verder de nacht in .....

De eerste uren stond Dick op wacht, daarna ik en dan zouden we wel zien. Het is tenslotte redelijk vroeg licht. Nacht goed doorgekomen. Bij het ochtendgloren zwommen er 2 dolfijnen naast de boot. Eerste keer zo dichtbij!  Intussen stak er weer een windje op en ik heb het voorzeil maar weer bijgezet. Dick lag te slapen op de bank en stuiterde ongeveer de bank af, omdat er wat golven kwamen. Dat was het begin van mijn eerste storm op zee! Golven van een meter of 3+ hoog, sloegen over de boot heen, deining, wind (uiteindelijk 35 knopen = windkracht 8 tot 9) en slechts onder voorzeil bliezen wij met ruim 8 mijl over water. Aangezien ik geen echte held ben, vind ik dit dus helemaal niets. Doodeng! De hele dag heb ik dan ook op bed doorgebracht, niet zeeziek, maar katterig, bang, het niet leuk vindend. Arme Dick staat er dan dus alleen voor. Ik de hele niets gegeten (ieder nadeel hep zijn voordeel) geleefd op 2 koekjes en liggen, liggen, liggen. Zeilen is fun ;-). Besloten door de hoge snelheid en omdat de koers naar de hak niet comfortabel was en veel stampwerk veroorzaakte, de koers te verleggen naar Corfu, weer 70 mijl verder, maar de boot lag iets rustiger en dan waren we er maar. Gedurende de dag en begin van de avond, werd het steeds onrustiger. Boot maakte dreunen op het water dat het leek of hij uit elkaar zou knappen. Doodeng. Toen we op de Adriatische zee kwamen bleek de noordwester storm de golven daar nog hoger opgezweept te hebben. Nu vond zelfs Dick het ook niet meer leuk en besloot de koers te verleggen naar de hak (Santa Maria di Leuca). Weer 75 mijl verder ........... dat zou een latertje worden, of zo je wilt een vroegertje. Uiteindelijk ’s nachts 03.15 uur voor anker in de havenkom omdat de havenmeester op dit tijdstip natuurlijk niet aanwezig was. Dick was 44 uur (!!! het lijkt net werken) in touw geweest en afgepeigerd en bleek tot mijn verbazing deze tocht ook niet leuk te vinden. Even snel een biertje, douchen (2 dagen niet gedaan, getver) en pitten. De afstand gevaren in deze 2 dagen: 265 mijl (= 485 km), een omweg van 157 km.  Best veel. Morgen verder kijken, denk in gepaste rust doorbrengen en de zilte wonden likken .....

Donderdag 24 juni

Op het moment liggen wij in de jachthaven. Besloten binnen te gaan liggen voor even rust. Het is koud, winderig en het ziet ernaar uit dat wij een beetje regen zullen krijgen. Volgens de havenmeester: niet normaal voor de tijd van het jaar! Dat hoor ik toch regelmatig. Vanmiddag even werken aan de boot, wasjes draaien, opruimen en boodschappen doen en kijken wat deze dag brengt.

Het vrieskistje werkt overigens naar behoren. Wat bleek, hij stond te strak tegen de wand, waardoor hij zijn warmte niet kwijt kon. Geen extra schoenenkastje dus.

Wordt vervolgd.