New Breeze

De overtocht

We hebben op dinsdag de boot klaargemaakt voor de oversteek naar Sicilie. Woensdag gaan we vertrekken. Boodschappen gedaan, snacks voor onderweg gekocht, maaltijden alvast gemaakt, zodat er niet beneden gekookt hoeft te worden mocht het onverwacht slecht weer gaan worden. De weers/windverwachtingen uitgezocht. Ik was me toch zenuwachtig, niet normaal meer. Maar het moet, dus niet piepen. 48 uur op zee, zoals al eerder gemeld was de eerste keer niet goed bevallen, maar we hebben ons er nu anders op voorbereid. Dus ….

Woensdagochtend ….Nydri – Syracuse (Sicilie) Half 11, anker gelicht en gaan maar! 279 mijl voor de boeg. Ik moet zeggen, dat zeker de eerste 36 uur zeker meevielen. Het nachtzeilen is voor mij nog wennen, vooral het wakker blijven, zodat Dick toch de meeste tijd zit, maar ik probeer het wel. Overdag slaapt Dick dan wat. De windvoorspellingen bleken ook nu weer eens niet te kloppen. We zouden mooie halve winden hebben (rustig – max 10/15 knopen) maar … nee hoor, alles recht op de neus. Weinig wind weliswaar, maar de hele tijd heeft de motor bijgestaan tot …. Op een gegeven moment ik op wacht zat en er een behoorlijke deining op kwam zetten, golven tegen, deining tegen, boot liep nog maar een knoop of 3,5. En dat schiet dus niet op. Ik heb toen even bekeken wat de mogelijkheden zouden zijn als we de koers zouden verleggen naar Taormina (ook Sicilie), dat zag er wat beter uit. Dan zouden we tenminste de deining voor een groot deel kwijt zijn en de wind van de zijkant hebben. Dick wakker gemaakt en het voorgelegd. Besloten deze koers te varen. Het werd iets rustiger qua varen, maar de deining bleef. Dick heeft mij maar naar bed “gestuurd”. Je kunt met de motor naast je oor toch weinig slapen dus tja, wat doe je dan? Liggen, kijken of het met Dick nog gaat, die heeft natuurlijk toch wel het nodige slaapgebrek, liggen enz. enz. Uiteindelijk kon de motor uit en ben ik in slaap gevallen. Dick heeft onderweg de koers weer kunnen verleggen naar Syracuse omdat de wind weer draaid. Rond half 4 ben ik wakker geworden en Dick was kapot en kon toen even een uurtje slapen onder de spayhood. Motor trouwens weer bij, omdat de wind weer wegviel. Tijdens mijn wacht zag ik een boot, maar kon niet duidelijk inschatten wat dit nu was. Turen, turen, turen, met de verrekijker kijken en opeens zag ik dat het een sleepboot was met een behoorlijke sleep (grote tanker of zo) achter zich aan. Maar de sleep had totaal geen verlichting, zodat het allemaal toch wat onduidelijk was. Dick, dus maar wakker gemaakt en hij ook kijken en dacht dat hij gelijk aan ons voer (ook de verlichting van de sleper was niet juist) maar toen begon de AIS (alarmsysteem) te piepen dat we binnen 3 minuten een aanvaring zouden krijgen …. De sleper kwam dus op ons af. Dat betekende dat wij uit moesten wijken. Gelukkig allemaal goed afgelopen, maar het blijkt dus dat je behoorlijk moet opletten en niet moet indutten. Uiteindelijk aangekomen in Syracuse, waar we wel vaker geweest zijn en altijd voor anker gaan … maar wat bleek? Er was de grandprix powerboatracing Sicilie in deze plaats dus ankeren … no way Jose! Wij proberen te vragen aan de coastguard, maar ach, het zijn Italianen met een uniform aan en dan weet je het wel …. Go away!!! Altijd fijn om zo ontvangen te worden na 48 uur op zee! Welkom in Sicilie! Aan de kade was wel plek en daar kun je dan ook gratis liggen! Altijd prettig. We werden geholpen door vreselijk aardige Canadezen en we konden even een uurtje slapen (voor zover dat kon met de finish van  powerboatrace voor je snufferd) maar wonderwel lukte dit aardig. Beetje gehangen aan boord en gekeken naar de boten verder die dag, en in de middag stak er weer een pittig windje op! Dus, weer extra touwen naar de wal wat moeilijk ging, omdat onze loopplank het niet redde (naar de kade) en wij het bijbootje achter de boot hadden gelegd als “loopplank”, maar door de harde wind en dus ook weer behoorlijke golven, moest het bootje weer opgehezen worden zodat wij de Filippino’s van de buurman in moesten schakelen. Maar dat zijn ook de lulligste niet, dus die hebben even geholpen. Dick touwen vastgelegd, maar het zwemtrapje (extra) lag aan dek, niet vast, dus … jahoor, overboord! Shit! Nou morgen maar opduiken. ’s Avonds weer lekker pizza gegeten en lekker bijtijds naar bed.

Dick heeft de volgende ochtend meteen het trapje maar opgedoken. Lekker ontbeten, fietsjes gepakt en even naar de Lidl gefietst. Onderweg zag ik al wat koppen op de golven in de baai en tegen de tijd dat wij terugkwamen, stond er al weer een dikke 20 knopen dwarswind, bijbootje lag nog achter de boot en die zat behoorlijk vol met zeewater, van de opspattende golven, nou dan maar weer de boot in zien te komen. En op de boot blijven dan maar. Never a dull moment! In de avond zwakte de wind iets af en ….. eindelijk naar Zara ……. Hele reis al op verheugd! Maar …. wat een deceptie! Niets leuks te vinden! Een rokje gekocht maar daar hield het ook mee op! Zo jammer! In het dorpje nog verder gekeken, maar niets gevonden. Wel kwamen we onze andere “buren” van de kade tegen die een verheugende mededeling voor ons hadden! De coastguard was langs geweest met de verheugende mededeling dat wij die dag om 20.00 uur (het was 18.00 uur) weg moesten van de kade omdat er een groot militair schip zou komen en die ging daar liggen, met andere woorden, weg dus! Maar waar moet je heen in godsnaam? In de baai mocht je niet ankeren, er stond nog steeds een behoorlijke wind met golven en deining! Lekker weer! Aan het eind van het liedje mochten we blijven liggen tot 06.00 uur de volgende ochtend, dat is tenminste iets. Jammer dat we de finale van de powerboats niet mee konden maken, maar we hoefden tenminste ’s nachts geen andere plek te gaan zoeken. Om 05.30 uur de wekker gezet en om 06.00 gaan varen. Iedereen ging keurig op tijd weg, dus de kade was leeg. De coastguard stond trouwens wel te controleren. Onderweg maar ontbijten.

Het weer was goed, beetje golven en deining en Dick en ik zitten gezellig in de kuip te praten en ……….. ineens …….. ik schrok met rot …… zie ik achter Dick …… een dolfijn opspringen, echt op 2 meter afstand en hoog ….. dat is een rare gewaarwording. Zo jammer dat je van zo’n moment geen foto kunt maken. Het was of de dolfijn ons wilde waarschuwen van “hallo, we zwemmen al een tijdje mee, maar geen sjoege van jullie kant”. Ze zijn een hele tijd meegezwommen, bijna tegen de boot aan, lekker spelend voor de boeg en springend. Heb een aantal mooie foto’s kunnen maken, maar je bent toch vaak te laat! Hele leuke gewaarwording! Ook een meeliftend vogeltje (waarschijnlijk doodmoe) die de hele reis aan boord heeft gezeten. Onze reis zou naar Porto Palo gaan, maar daar aangekomen stond er wederom een behoorlijke wind (het wordt eentonig) wat de baai niet prettig maakte om voor anker te gaan. Dus, stukje terug naar Capo Passero, mooie baai (wel redelijk open) om voor anker te gaan en we waren niet de enigen, maar wel de enigen (met nog een Duitser in een huurbak) die de nacht bleven. Jongens, jongens, jongens, dat hebben we geweten. Eerst lekker gegeten en daar kwam met toch een swell (deining) opzetten na het eten, maar je denkt dat dat maar even gaat duren ….. godsallemachtig nog antoe! Nog nooit zo erg meegemaakt. Dick in een andere hut gaan slapen (omdat ik dan dommelde en hij dan weer zo ontzettend snurkt …) en ik in de voorhut. Nou ja, slapen (Dick wel trouwens, want die slaapt overal), het was zo erg, dat je je bed zowat uitrolde ( ik had gewoon spierpijn van het tegenhouden van jezelf, niet normaal). Tegen de ochtend (uur of 6) kwam Dick en zei dat we toch maar naar Porto Palo gingen, omdat de wind was gedraaid en in Porto Palo je dus wel beschut ligt. Gelukkig was het ook zo en we liggen hier (maandagavond) nu om de oversteek naar Malta te maken. Waarschijnlijk gaat dit dinsdag (met goede wind) gebeuren en dan zit het er bijna  op!  

Het is snel gegaan, het was leuk, spannend, avontuurlijk, rustig, eng, mooi enz. enz. Volgend jaar gaan we naar ????????????? Dat zien we dan wel.

Wordt vervolgd (nog 1 x waarschijnlijk ….)

Untitled Comment

22:54, 22/9/2010 .. Posted by Anonymous

Jeetje jongens wat een avontuur al met al. Heb genoten van al je verhalen en foto's. Doe voorzichtig en ik hoop dat jullie vannacht lekker slapen!

Liefs,
Anja (pluis)