Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Na A zeggen komt B, maar vooral NEE. Home | Profile | Archives | Friends
Een verslag over mijn ervaringen.

7 maart 20137/3/2013

Ik ben zo ontzettend moe vandaag. Totaal geen energie.

Het begon gistermiddag. Na 's ochtends 3 uurtjes te hebben gewerkt, moest ik meteen door naar het ziekenhuis voor mijn bijeenkomst die tot 17.10u duurde. 's Middags voelde ik al dat ik steeds vermoeider werd en ik kreeg hoofdpijn, en toen ik op de bus naar huis wachtte leek ik totaal geen energie meer te hebben. Ik overwoog serieus naar huis te bellen om mij bij de bushalte op te halen. Maar ik ben zelf thuis gekomen. Daarna was mijn energie echter wel totaal op. En vandaag is mijn energiepeil nog steeds erg laag.

Toch ben ik blij met gisteren. Het was een fijne dag. Ten eerste is het fijn om te werken en ten tweede heb ik weer veel geleerd tijdens de bijeenkomst. Ik loop volledig op schema. Volgens de chirurg is het het beste om 'gematigd' af te vallen en dat is een pond tot een kilo per week, en ik val ongeveer een kilo per week af. Bovendien werden we weer gewogen en werd de buikomvang gemeten. Ik ben tot nu toe 16 kg afgevallen en mijn buikomvang is 10 cm afgenomen. Ik ben dus heel blij.

Ik heb het al die tijd heel vervelend gevonden dat ik niet sneller weer aan het werk kon en niet al eerder meer uren kan werken, maar nu blijkt dat van alle werkenden in de groep nog niemand volledig aan het werk is. Ook daarmee loop ik dus blijkbaar 'op schema'.

Vanavond goed uitrusten en morgen weer werken, en dan WEEKEND.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

3 maart 20133/3/2013
Ik heb gistermiddag een glimlach op mijn gezicht gekregen en die zit er eigenlijk nog steeds en niet alleen omdat zoon en dochter zich vandaag wederom geplaatst hebben voor de Irish Open Championships. Gisteren ging ik even met de bus naar de stad om iets bij de toko te kopen. Onderweg terug naar de bushalte liep ik langs een kledingzaak en zag bij de deur een jeans in de uitverkoop. Ik liep ermee naar binnen, paste hem en in minder dan 10 minuten liep ik met de aankoop verder naar de bushalte om naar huis te gaan. Er was in die winkel even de verleiding om nog meer te kopen omdat er die dag 40% korting op de nieuwe collectie was, maar ik had met mezelf afgesproken nog geen nieuwe kleding te kopen voordat ik nog minimaal 10 kg ben afgevallen. De wens om (nieuwe) kleding te hebben van NA de operatie bleef een beetje hangen toen ik ineens weer bedacht dat er op de linnenkast nog een afgesloten bak kleding lag. Kleding die ik al lang heb maar te klein geworden was of die ik "alvast" gekocht had voor een maatje minder maar dat maatje minder nooit bereikte. Ik liet Leo de bak pakken en ik ging alles passen. Een aantal dingen zijn nog te klein, maar het volgende kan ik nu wel (weer) aan: 1 pak (nette broek met colbertje), 4 lange broeken, 2 bermuda's, 1 'hoody', 1 sweatvest, 3 shirts, 3 blouses, 1 tuniek, 2 sweatpants. Ik dacht dat 15 kg nog niet genoeg was om zoveel verschil te kunnen zien maar dat is dus wel het geval. Ik was zo blij toen ik me dit realiseerde dat de glimlach maar niet wil verdwijnen. Nu de volgende kilo's eraf zodat de overige kledingstukken ook weer passen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

1 maart 20131/3/2013
Ik ben gisteren een van de belangrijkste gebeurtenissen de afgelopen week nog vergeten te noemen. Sporten! Voor de operatie hadden ze al gezegd dat sporten na 6 weken weer een MUST is, omdat je door de operatie veel spierkracht verliest. Ik dacht dat dat wel zou meevallen omdat mijn conditie aardig was, en ik kon me niet voorstellen dat ik heel ver zou terugzakken. Ik kon al weer op normale snelheid aardige stukken lopen en toen ik vorige week stiekem op de hometrainer zat (weliswaar zonder weerstand) ging het ook goed. In mijn naïviteit dacht ik dus gewoon verder te kunnen gaan waar ik voor de operatie was gebleven. Maandag ging ik voor het eerst weer op de crosstrainer. Voor de operatie lukte dat 20 min zonder problemen, en ik wilde nu voor de 1e keer weer met 10 min te beginnen. Nou daar kwam ik snel van terug. Ooit gedacht dat je van 2 min crosstrainer op weerstand 1 kunt zweten?? Nou dat kan dus, na 2 min had ik het gevoel de allerhoogste berg te hebben beklommen. Ook hierbij moet ik dus zoals al aangegeven bij de bijeenkomst: rustig opbouwen. Dat is op zich geen probleem en dat ga ik nu ook doen, maar ik had me zo verheugd op het gaan sporten en dacht dat het meteen goed zou gaan waardoor dit even een flinke tegenvaller is. (Toch eens bij mijn collega navragen of zijn zus, die een paar jaar geleden zo'n operatie heeft ondergaan en fanatiek sporter werd, ook zoveel kracht verloren had na de operatie). Ik moet dit maar net zo bekijken als het afvallen: heel rustig aan, zolang er maar vooruitgang is. Bij het afvallen vliegen de kilo's er ook niet af, en daar heb ik nu vrede mee (en mijn huisarts helemaal gelukkig), maar dat blijft ook in een rustig tempo doorgaan. Vandaag (precies 7 weken na de operatie) exact -/- 15 kg!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

28 februari 201328/2/2013
Het werd écht tijd voor een nieuw stukje. Net een heel stuk geschreven, maar toen ging het mis bij het publiceren en moet ik het nu nog een keer opnieuw doen. Deze week heb ik voor het eerst weer gewerkt. Mijn collega zei dat het meteen weer zo vertrouwd voelde nu ik er weer was en zo voelde dat voor mij ook. Vooral gisteren voelde het zo vertrouwd toen ik mijn 'out of office reply' uitzette, en ik mijn werk weer 'gewoon' deed. Wel merkte ik beide dagen dat het moeilijker was me te concentreren waardoor het ook vermoeiend was. Echter, niet de dag zelf maar vooral de dag erna was ik erg moe. Volgende week ga ik 3 dagen van 4 uur werken. Om en om zodat ik de dag erna rustig aan kan doen. Het eten is nog steeds een grote uitdaging. Ik ben nog steeds aan het leren wat wel en niet kan. Het is ook niet altijd logisch wat je wel of niet kunt eten. Gisteren ging ik op werk weer de mist in, toen ik mijn schaaltje soep probeerde leeg te eten. Tegen beter weten in, want al voor ik de helft op had wist ik dat het genoeg was. Ik heb van groepsgenoten gehoord dat we allemaal met dat probleem zitten. Van huis uit meegekregen je bord leeg te eten, denk je: "nou die paar hapjes moet ik ook nog wel op krijgen" maar zo werkt het nu niet meer. Vol is vol, en als je dan niet stopt heb je 1 á 2 uur last van je maag. Soms is er behalve gewoonte om je bord leeg te eten de oude gewoonte om te snel te eten. In dat geval merk je het seintje 'genoeg' pas als je al teveel hebt gegeten. Het beste is dus om niet te snel te eten en niet teveel op te scheppen maar soms is het zo lekker dat je van alles iets wilt proeven, of lijkt het zoooo weinig op je bord dat je er automatisch nog een schepje bij doet. Als ik wegga (bijv. doktersafspraak, werk) probeer ik zoveel mogelijk veilig te eten dwz dingen waarvan ik zeker weet dat het goed gaat en in de hoeveelheden die goed gaan. (Alleen met de soep op werk week ik hiervan af, dus dat was ook weer een leermoment). Ook blijft het uitproberen omdat mijn smaak veranderd is, en het niet duidelijk is of dit blijvend is. Het kan tijdelijk zijn. Ik ben benieuwd. Voor de operatie vond ik pizza niet lekker, maar nu WEL. Dat is niet echt super omdat het een behoorlijke caloriebom is, maar positief is wel dat ik nu al 9 weken geen chocoladereep of M&M's meer heb gegeten.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

21 februari 201321/2/2013
Het gaat deze week aardig goed. Ik heb mijn rustmomenten teruggebracht naar 1 per dag. Gevolg is wel dat ik aan het eind van de middag doodmoe ben, maar dat is niet erg. Daar geef ik ook nog even aan toe en pak dan mijn rustmoment. Ook ben ik deze week (stiekem) voorzichtig op de hometrainer begonnen. 3 keer, 10 minuten per keer en zonder weerstand maar het begin is er. Volgende week mag ik weer sporten dus dan kan ik het gaan opbouwen. Het eten gaat ook goed, zolang ik op let. Alleen vanavond ging het niet. Ik eet niet altijd mee met de anderen maar vandaag hadden we woknoedels en daar had ik wel zin in. Helaas dacht Leo waarschijnlijk dat het wel fijn was als het lekker pittig was, en hij gooide er bijna een heel flesje woksaus door. Dat viel natuurlijk niet goed en na 2 happen was ik klaar. Mijn maag alleen niet, die had nog even nodig om tot rust te komen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

18 februari 201318/2/2013
Het afgelopen weekend begon meteen leuk. Vrijdagmiddag/avond werd een boeketje bezorgd in pastelkleur. Een lief boeket waarmee je je meteen in het voorjaar waant (wat ook wel tijd wordt na al die sneeuw). Het kwam van de afdeling Communicatie waar ik werkzaam ben. Wat me het meest trof was de tekst op het kaartje. "We zijn trots op je". Er zijn veel mensen om mij heen geweest die mij vertelden hoe goed ze het van mij vonden, of het een dappere beslissing vonden maar zo heb ik het nooit bekeken. Ik zag mezelf steeds zwaarder worden, wetende dat het er met het ouder worden ook steeds moeilijker afgaat en wilde voorkomen dat ik klachten zou gaan krijgen zoals: slaapapneu, diabetes of pijn in rug, knieën en/of enkels en natuurlijk niet te vergeten hart- en/of vaatziekten. En nu stond er zwart op wit: "We zijn trots op je". Terwijl ik dit in gedachten probeerde te bagatelliseren omdat ik niet veel te kiezen had, was ik trots op mijn afdeling. Lieve collega's die mij de tijd geven om te herstellen en met mij meeleven. (Hiermee wil ik niet de mensen buiten mijn werk tekort doen die ook met mij meeleven en belangstellend zijn). Volgende week ga ik ze weer zien, want ik ben er vrijwel zeker van dat ik dan genoeg hersteld ben om weer te gaan werken. Ik moet nog wel een goed eetschema inbouwen waarmee ik genoeg en vooral REGELMATIG kan eten, zodat ik kan afvallen, want mijn eetpatroon is nu doordat ik ook nog wel eens misselijk ben niet regelmatig waardoor mijn lichaam nog steeds af en toe het idee heeft dat het eten moet "opslaan" voor als ik niet op tijd eet. En dan kom je aan in plaats van dat je afvalt. Dus deze week verder met mijn doelen. Minder rustmomenten en een regelmatig eetschema met voldoende voeding.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

15 februari 201315/2/2013
Het gaat langzaam aan beter. Soms na 2 stapjes vooruit weer een stapje achteruit maar elke dag is er wel iets van vooruitgang te merken. Ik kan al wat beter/langer rechtop zitten en van de week heb ik mijn eerste bruine boterham mét korst gegeten. Het viel wat zwaar maar verder ging het goed. Raar hoe blij je kunt zijn van het eten van een boterham met korst terwijl ik dat al meer dan 50 jaar heb gedaan. Het afvallen gaat héél langzaam, maar dat is ook niet raar nu ik wat meer koolhydraten eet. Mijn huisarts zal het alleen maar toejuichen dat het langzaam gaat. Ik hoorde van iemand uit de groep dat de verpleegkundige tegen haar had gezegd dat 2 kg per maand ook prima is. Maar ja, nu de voorjaarsmode er weer is, kan ik niet wachten om lekker af te vallen. Ik wil meer dan ooit ook weer eens lekker door de rekken heen om voor mezelf iets leuks uit te zoeken ipv alleen voor dochterlief. Ik kan niet wachten tot ik weer mag gaan sporten. Ik loop nu wel af en toe de trap op en neer, wat ik voorheen nog nauwelijks heb gedaan door de "luxe" van een badkamer en slaapkamer op de begane grond. Mijn doelen voor nu tot volgende week zijn 's ochtends én 's middags brood eten en mijn rustmomenten per dag terugbrengen naar 1. Werk aan de winkel dus.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

11 februari 201311/2/2013
Het afgelopen weekend heb ik meer dan ooit ervaren hoe fijn het is als er mensen om je heen zijn die het beter weten dan jij. Afgelopen donderdag was ik op werk om over mijn re-integratie te praten. Vooraf dacht ik dat de afspraak zou worden dat ik vanaf vandaag weer opbouwend zou gaan werken. Natuurlijk was nog niet alles picobello maar ik dacht dat dat vanzelf wel zou komen. De afspraak werd echter dat ik volgende week gebeld wordt, en dat we dan gaan kijken of ik de week erop opbouwend weer kan gaan werken. Ik vond dit prima omdat ik ook wel besef dat als je eenmaal begonnen bent, je ook door moet gaan en niet na 2 dagen kan roepen: "Sorry gaat toch nog niet, ik blijf toch nog even thuis". Ik had al beschreven hoe moe ik afgelopen donderdag thuis kwam. Ik nam mij voor vanaf het weekend alles weer op te bouwen zodat ik er over 2 weken helemaal klaar voor ben om weer te beginnen. Ik had in een paar folders leuke aanbiedingen gezien die ik graag wilde hebben dus vroeg Leo zaterdagochtend om met mij naar de stad te gaan. Met de auto naar het centrum, naar 3 winkels en op de terugweg even langs de supermarkt. Lijkt heel simpel maar ik was erg moe, en lag zaterdagmiddag weer bij te komen. 's Avonds was ik weer een beetje mens. Op zondagochtend wilde ik mee naar de kerk. Ik was al 4 weken niet geweest en vond dat ik wel weer mee kon. Velen waren verrast en blij dat ik er weer was, maar ik merkte ook dat men ervan uitging dat ik nu met mijn komst weer helemaal hersteld was. Het werd echter een mislukking. Ik voelde me al heel snel niet lekker. Erg moe, hoofdpijn en misselijk maar het weer was door de hevige sneeuwval niet zo dat Leo even snel heen en terug naar huis wilde rijden om mij thuis te brengen. Ik probeerde door te zetten, maar toch zijn we voor het einde naar huis gegaan omdat het echt niet meer ging. Weer meteen naar bed waar ik 's middags onderuit gezakt naar schaatsen wilde kijken, maar de slaap was sterker en ik heb totaal 1,5 rit gezien. Meer niet. De moraal van dit verhaal is dus dat ik vandaag nooit in staat was geweest om weer te gaan werken. Dank Lindy en Susan voor jullie inzicht en wijsheid dat het moment van werk vandaag nog niet was aangebroken.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

7 februari 20137/2/2013
Vandaag een lange vermoeiende maar leuke dag achter de rug. Eerst moest ik voor controle naar de chirurg. Deze was tevreden. Hij legde uit dat het vervelende gevoel bij een van de littekens 2 redenen kan hebben. Of het is nog gevoelig vetweefsel waar hij doorheen heeft moeten prikken, of hij heeft bij het doorprikken een zenuwtje geraakt. De band die ik onder mijn borsten voel is als een "zwembandje" zoals je dat ook bij je buik kunt hebben. Dat zie je en die kun je soms bij bepaalde bewegingen voelen. Hierbij zie ik echter geen "zwembandje" als ik ernaar kijk. De chirurg legde uit dat het vocht is, maar dat het vocht van binnen is waardoor ik het niet zie maar wel voel. Hierdoor kan ik ook nog niet goed rechtop zitten. Wat het misselijke gevoel na het eten betreft kan het zijn dat het toch kleine dumpings zijn. Als het gevoel bij de melk ook blijft kan ik proberen of het met soyamelk beter gaat. Over een half jaar moet ik bloed laten prikken om de hoeveelheid vitaminen te laten controleren en over een jaar weer controle bij de chirurg. Na het ziekenhuis ben ik bij mijn werk langsgegaan. Ik vond het spannend omdat ik al een tijdje niet was geweest, maar toen ik bij de ingang stond was het weer als vanouds. Ik vond het fijn om iedereen weer te zien en even een beetje bij te praten, en om weer even op "mijn" werkplek te zitten. Ik voelde me er weer helemaal bij horen. Na ook mijn re-integratie te hebben besproken en een "lunch" (bijna 1 boterham zonder korst) weer naar huis. Ik was sinds de operatie nog niet een keer zo lang van huis geweest en dat was te merken. In de bus naar huis kon ik alleen nog maar geeuwen van vermoeidheid. Heb dus bij thuiskomst meteen mijn bed opgezocht om lekker onderuit te kunnen liggen en bij te komen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

6 februari 20136/2/2013
Ik ben nog steeds na het eten of (lichte) inspanning een soort van misselijk. Wel heb ik wat betreft het eten gemerkt dat het vooral bij zoetigheid is. Hartig eten bevalt beter. Met zoet bedoel ik geen chocola, of iets maar melk of fruit. Vooral fruit. Mijn fruithapje is nu even volledig van de baan. Vandaag voor het eerst na de operatie weer een groepsbijeenkomst gehad. De laatste vond plaats op 9 januari jl toen op 1 na nog niemand was geopereerd. Het was goed iedereen na de operatie weer terug te zien. Je weet dat de risico's niet groot zijn, maar het is fijn te zien dat iedereen de operatie (uiteindelijk) goed doorstaan heeft. Vandaag hadden we alleen diëtetiek. Ik zat de afgelopen tijd zo in een dip dat ik niet goed afviel na de operatie, maar de diëtiste heeft me kunnen overtuigen dat het afvallen heel erg goed gaat. Over 2 dagen is het 4 weken geleden dat ik ben geopereerd. Ik ben tijdens de 2 weken voorafgaand aan de operatie (Modifast) 8 kg afgevallen, en in de bijna 4 weken erna 4 kg. Dat is bijna 1 kg per week en tijdens mijn diverse lijnpogingen viel ik de eerste weken meer dan 1 kg per week af. Dat moet ik loslaten van de diëtiste. Hele uitleg over glycogeen, vocht en vet gekregen en het komt er op neer dat het afvallen geweldig gaat. Wat het eten betreft gaat het volgens haar de goede kant op maar ben ik er nog niet. Ik vertelde dat ik morgen naar werk ga om te bespreken hoe ik het werk weer ga oppakken. Zij vertelde mij echter dat ik met wat ik nu eet niet genoeg energie zal hebben om te werken. Ik heb energie nodig om te werken en me te kunnen concentreren. Dat betekent dat ik meer moet eten en ook brood moet eten. Daar ga ik morgen dus (weer) mee beginnen. Met mijn boterham roerei nog in mijn gedachte hoop ik dat brood vanaf nu goed valt.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

2 februari 20132/2/2013
Het is al weer 5 dagen geleden dat ik voor het laatst heb geschreven. In die tussentijd gaat het af en aan. Op zich gaat het goed, maar het lijkt wel alsof ik mijn eten en drinken deze week minder kan verdragen dan daarvoor, en dan heb ik het niet alleen over roerei. Bij alles wat ik eet of drink voel ik een licht gevoel van misselijkheid opkomen. Ik heb mijn controleafspraak met de chirurg al vervroegd. Eigenlijk moest ik pas 21 februari terugkomen maar nu mag ik 7 februari komen. Wil wel even zeker weten of alles goed is,en of hier een verklaring voor is dat dit pas na 2 weken gebeurd en niet zoals gebruikelijk meteen na de operatie. Van de verpleegkundige die ik ook gebeld heb kan het ook aan mijn stoelgang liggen die niet goed gaat. Moet nu Movicol gaan gebruiken om te kijken of het dan beter gaat. Afgelopen woensdag zat ik echt in een dip. Ik val nauwelijks af, alleen als ik van de 6 eetmomenten naar 3 eetmomenten ga wat te weinig is en dan ook nog vanaf deze week steeds een gevoel van misselijkheid, terwijl ik er van uitga dat ik me steeds beter en fitter moet voelen en de kilo's er gestadig zichtbaar afgaan. Het was moeilijk om te realiseren dat het zo niet volgens plan gaat. Een groepslid die bij mij in de buurt woont stelde voor samen wat te gaan drinken, wat we ook hebben gedaan en na een goed gesprek en een goede peptalk verdween mijn dip geleidelijk aan. Ik weet dat ook nu weer (net als met bewegen) geduld het belangrijkst is. Ik kijk nu uit naar komende week want dan heb ik mijn groepsbijeenkomst diëtetiek en mijn controleafspraak bij de chirurg. Hoop dat ik dan meer duidelijkheid over alles krijg wat mij alleen maar kan helpen om op een positieve manier vooruit te blijven kijken. Ook hoop ik volgende week mijn werk te kunnen bezoeken en een plan te maken om weer te beginnen met werken. Ik weet zeker dat mij dat ook weer goed zal doen. Ook daar kijk ik naar uit.
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

28 januari 201328/1/2013
Vandaag ging het muv de lunch aardig goed. De sneeuw is weg en meteen de kans gepakt om naar buiten te gaan. Even naar het gezondheidscentrum om mijn nieuwe medicijnen te regelen die ik niet kon aanvragen via de website. Het lopen gaat prima. Ik hoop mijn conditie deze week steeds verder op te bouwen. Tijdens de lunch ging het even heel erg fout. Ik had vorige week roerei gegeten die niet goed viel en wilde vandaag tijdens de lunch uitproberen of het aan roerei lag of dat ik misschien iets te snel had gegeten. In het laatste geval zou het dan vandaag als ik rustig at goed moeten gaan. Ik at rustig maar het ging absoluut niet goed. Ik voelde van alles, het baksteengevoel was weer terug, kon niet blijven zitten en kon niet diep ademhalen. Dit was het ergste gevoel van de afgelopen 2 weken. Het is dus duidelijk dat roerei (voorlopig) niet meer op mijn menu staat. Vanavond hebben we de reis naar Dublin geboekt voor de Irish Open Championships in Mei en een hotel in Ierland is voor ons bijna synoniem voor Irish Breakfast waarbij voor ons wel de tomaat, bloedworst of bonen mogen ontbreken maar niet het roerei. Amy zei meteen: "Dan moet je voordat we naar Ierland gaan het nog eens proberen, want je kunt niet het risico lopen dat het daar gebeurd". Voorlopig is nog eens proberen echter totaal niet aan de orde. Ik pas.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

27 januari 201327/1/2013
Het weekend is weer bijna om. Gisteren ben ik met Kevin en Amy mee naar dansles geweest. Ik vond het fijn om er weer te zijn, maar 2 uur lang zitten was wel een beetje te lang. Vandaag voelde ik mij niet zo lekker. Het eten en drinken ging wel goed, maar ik voel al een aantal dagen een van de wondjes waar een nietje heeft gezeten en ook achter dat wondje (dus van binnen) voelt het niet lekker. Ik denk dat daar een wond van de operatie zelf zit. Ik ben niet zo precies op de hoogte van anatomie (waarom hebben mijn kinderen nooit Dr. Bibber gehad) maar wrs zit daar mijn maag die dichtgemaakt is. Terwijl een paar mensen uit mijn groep daar in het begin last van hadden, heb ik het nu pas. Het is geen pijn, maar wel een vervelend gevoel. Daarom maar weer een beetje rustig aan gedaan. Gelukkig is de sneeuw weg en kan ik komende week naar buiten zonder bang te zijn om onderuit te gaan. Ik heb ondertussen gemerkt dat lopen me beter afgaat dan zitten. Hoop daarom van de week regelmatig naar buiten te gaan en wat conditie op te bouwen. Gaat de stoelgang misschien ook beter, en hopelijk ook het afvallen. Ik loop wat betreft het afvallen achter bij de mensen van de groep. Ik eet wel goed, maar het is niet te vergelijken met wat ik voor de operatie at dus daar kan het niet aan liggen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

25 januari 201325/1/2013
Gisteren had ik een goede dag. Ik heb rust gekregen in mezelf en begrijp na de vele "preken" uit verschillende hoeken heel goed dat rustig aan doen nu belangrijk is. Het eten en drinken ging goed. Sinds gisteren beginnen wel de korstjes op de wondjes (de sneetjes en de gaatjes waar de nietjes hebben gezeten) erg te jeuken. Dan gaat het over zeggen ze en dat geloof ik ook maar het is heel moeilijk om niet te krabben. Gelukkig kan ik me hierbij (in tegenstelling tot de jeuk bij de Psoriasis) net op tijd inhouden, en niet krabben. Ik hoop dat het vandaag weer een goede dag wordt. Vandaag is het 2 weken geleden dat ik ben geopereerd. Het lijkt (wat de operatie zelf betreft) al veel langer geleden. Ik hoop eind volgende week even op werk te gaan kijken. Kijken hoe de reis gaat, en even weer wat "feeling" met de werkvloer krijgen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

23 januari 201323/1/2013
Gisteren was het een goede maar ook een slechte dag. Goed omdat ik tot 4 uur 's middags op kon blijven, slecht omdat mijn eten niet goed viel. In de loop van de ochtend nam ik mijn (gepureerde) fruit sinaasappel met kiwi. Ik had dit al meerdere keren gegeten en dat viel prima, maar nu viel het verkeerd en had ik buikpijn en voelde ik me een tijdje niet super. Tussen de middag at ik roerei. Ik had daar al sinds zaterdag zin in dus vond dat het er nu maar eens van moest komen. Je zou denken dat het eten geen probleem zou opleveren. Het is zacht en luchtig. Toch ging het niet goed. Geen (bijna) dumping, maar het viel als een blok en ik had ook hier behoorlijk lang last van. Ik weet nog niet of het roerei verkeerd viel of dat ik (onbewust) toch te snel heb gegeten. Door de problemen 's ochtends en 's middags durfde ik 's avonds geen warm eten te eten en at dus maar een klein schaaltje pap. Later op de avond waren alle problemen verdwenen. Vandaag gaat het tot nu toe goed. Ik moet alleen wat rustiger opstaan en gaan zitten/liggen. Sommige mensen denken dat de problemen opgelost zijn nu de nietjes eruit zijn en mijn huid er steeds mooier uit gaat zien (wat de sneetjes betreft en niet mbt mijn psoriasis). Dat is echter het minste probleem. De échte wonden zitten aan de binnenkant, en die moeten goed genezen. Goede genezing betekent dat ik er zoveel mogelijk profijt van zal hebben zoals ook mijn huisarts zei. Ik moet dit echter zelf ook niet uit het oog verliezen, en dat kost me nog steeds moeite. Terwijl mijn werkgever mij alle tijd geeft om te herstellen lijkt het wel of ik het mezelf niet gun. Ik moet mezelf steeds ernstig toespreken dat ik mijn rust moet pakken en mijn lichaam de tijd moet geven om te herstellen. Op dit moment ben ik zelf mijn ergste vijand.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

21 januari 201321/1/2013
Zaterdagavond bij het avondeten BIJNA een 'dumping' gehad. Natuurlijk mijn eigen schuld. Ik was bijna klaar (nog 2 hele kleine hapjes) toen ik voelde dat ik vol begon te zitten. Ik zag die 2 hele kleine hapjes nog op mijn bord en dacht: "het is onmogelijk dat ik die 2 hapjes niet ook nog kan eten". Echter, bij het volgende (en dus één na laatste) hapje bleek dat het er echt niet meer bij kon. Ik kon niet eens blijven zitten, zo naar voelde het en het teiltje wat er nog wel was maar naar de achtergrond verbannen was moest weer héél snel in beeld. Gelukkig liep het met een sisser af, maar dit was waarschuwing genoeg. Als ik weer eens voel dat het genoeg is, stop ik meteen. Vandaag zijn de nietjes (agraves) bij het gezondheidscentrum verwijderd. Heerlijk. Het begon er rondom al rood te worden wat ook al aangaf dat het tijd was dat ze eruit gingen. Het was een scherp gevoel steeds als er weer een verwijderd werd, maar het voelt nu heerlijk. Wel ging ik naar huis met de uitdrukkelijke waarschuwing van de assistente dat het toch een behoorlijke operatie is geweest, dat ik écht niet moet tillen en bukken en dat het gewoon nu even 'mijn tijd' is. Ook de huisarts die mij later (over iets anders) belde benadrukte nog eens vooral rustig aan te doen omdat ik er het meest profijt van heb als de wondjes zo goed mogelijk genezen. Ik ga mijn best doen, maar het is heel moeilijk. Overal in het huis liggen uitdagingen die ik wil aanpakken, maar ik weet ook dat het voor mijn eigen bestwil is als ik het nog 'even' 4 weken negeer. Maar het is zo moeilijk om alleen aan jezelf te denken. Ondertussen zit ik er ook al aan te denken wanneer ik weer zal kunnen werken. Dat zal deze week zeker nog niet zijn. Tijdens het wandelingetje naar het gezondheidscentrum kwam ik erachter dat mijn conditie op dit moment echt 0,0 is. Die moet ik weer helemaal opnieuw opbouwen. Ze zeiden wel dat je door de operatie veel spierkracht verliest, maar zoveel krachtverlies is echt bizar. Ik mag nog niet sporten, en buiten is het niet bepaald weer om 3x per dag een wandelingetje te maken. Moet dus maar even in mijn huis heen en weer blijven lopen. Gelukkig is die meer dan 20 meter lang, maar het is wel eentonig, zeker als je verder niets mag doen. Wie een goede oplossing weet, mag het zeggen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

18 januari 201319/1/2013
Vandaag op de weegschaal gestaan. In totaal 10 kg kwijt. Niet spectaculair als je bedenkt dat ik door 2 weken Modifast al 8 kg was kwijtgeraakt. Als je het echter zo bekijkt dat ik nu in 3 weken 10 kg kwijt ben, dan klinkt het wel erg goed. Ik moet ook wel toegeven dat ik (nog) niet in de "afslankmode" zit. Ik drink ook sap en chocomel ipv alleen water en thee en ongezoete sapjes. Ik drink halfvolle melk ipv magere melk. Ik eet af en toe jam op mijn beschuitje ipv alleen 20+ of 30+ kaas enz. Dat ik dit doe is omdat ik gewoon nog zo moet wennen aan alles. Bovendien heb ik nu tijdens mijn ziekteverlof de kans om alles uit te proberen. Waar ik wel en niet tegen kan. Dus welke voeding ik gewoon kan verdragen en welke niet (meer). Als ik geen pijn meer heb, mijn stoelgang op gang is, ik weer lekker kan bewegen en de pillen moeiteloos weggaan dan weet ik zeker dat ik het beter ga doen. Ik hoor mijn collega nu denken: nu alweer smoesjes bedenken om je er niet aan te hoeven houden. En dan hoor ik mezelf verdedigen: nee hoor, dat doe ik echt. Maar ik weet het zeker. Zo'n operatie onderga je niet zomaar. Dan is het moeten, en dat weet ik, en dat heb ik er voor over. Maar het is ook gewoon fijn als ik weet waar ik wel/niet (meer) tegen kan. Kom ik straks niet voor verassingen te staan. Vandaag hoorde ik van een verpleegkundige van het ziekenhuis dat het helemaal niet de bedoeling was dat ik nietjes in mijn buik zou krijgen. Het is de bedoeling dat dit standaard vanaf 1 februari a.s gaat gebeuren en de chirurgen was gevraagd het nu nog even te laten. De verpleegkundige zei dat de chirurg wrs dacht: "ze liggen er toch dus laat ik er maar vast mee beginnen". Dat heb ik dan weer. Ik heb erover lopen nadenken en nu denk ik dat het zo heeft moeten zijn. Nu lig ik veel op bed (en rust/slaap). Waarschijnlijk als ik geen pijn meer had gehad zou ik al meteen in huis rondlopen en van alles doen terwijl dat pas na 6 weken mag. Toen ik het tegen Leo zei, antwoordde hij ook: "Ik was ook al bang dat je meteen van alles zou gaan doen". Alles heeft dus zijn reden.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

17 januari 201217/1/2013
Het is nog een beetje als gisteren (pijn in de wondjes, te snel een hapje of slokje na de ander met als gevolg het baksteengevoel, stoelgang). Ik doe héééél erg mijn best om niet op mijn buik te liggen, maar helaas doe ik dit nog steeds. Vooral als ik 's ochtends wakker word, blijk ik weer op mijn buik te liggen. De chirurg moet as maandag toch wel met een heel goede reden komen waarom ik die nietjes heb gekregen, en niet zoals gebruikelijk hechtpleisters. Dat zou dagelijks een hoop ongemak schelen. Mijn stoelgang is nog steeds niet op gang en dat geeft ook veel ongemak. Normaal zeggen ze: veel vezels eten en veel drinken, maar beiden is helaas voor mij nog niet aan de orde. Hoop dat het snel goed komt. Ik heb een beetje van de verkoudheid/griep meegekregen. Gisteren begon ik al met hoesten en vandaag ook niezen. Maar er is ook positieve vooruitgang. Elke dag wel wat. Het eten gaat goed. Ik kan nu zeggen dat ik echt de hele dag vast voedsel eet. Mijn fruit doe ik wel in de blender maar dat is niet alleen makkelijker te eten maar ook lekker (favoriet: sinaasappel en kiwi). De metaalsmaak ben ik bijna kwijt en ook het kokhalzen is nagenoeg verdwenen. Ik kreeg van de diëtiste van Fit for me (leverancier van mijn vitaminen- en calciumpillen) te horen dat die metaalsmaak kwam vanwege het feit dat de vitaminenpillen een zware dosis ijzer bevatten en je smaak en geur na een operatie sterker zijn ontwikkeld. Al met al kan ik niet klagen hoe het nu gaat, hoewel ik nauwelijks kan wachten tot die nietjes uit mijn buik zijn.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

16 januari 201216/1/2013
Gisteren was geen goede dag. Ik was nog vergeten te vertellen dat ik (vanaf de operatie) met een soort metaalsmaak in mijn mond loop. Dit zal ongetwijfeld aan de pillen liggen die vies ruiken. Alleen al het vooruitzicht aan de pillen kan me doen kokhalzen. En dat is niet goed. Want steeds trekt dan weer mijn buik samen en dat is juist iets wat ik moet voorkomen. Maar kokhalzen voorkom je helaas niet. Ik ben gisteren de hele dag misselijk geweest. Toch waren er hoogtepunten. Ik heb eindelijk mijn vitaminepil goed weggekregen, en ook mijn calciumpil. En bovendien is het gisteren voor de 1e keer gelukt dat ik gepureerd warm eten kon eten. Ook loop ik niet meer de hele dag met het gevoel een baksteen bij me te dragen. Dat is nu vooral als ik (onbewust) toch nog net even een te groot hapje eten of een te groot slokje neem. Of misschien is dat het niet eens, maar dat ik te snel het volgende slokje of hapje wil nemen. Vandaag weer een nieuwe dag. Ik heb net een beschuitje op die wel een beetje zwaar is gevallen. Toch blijf ik optimistisch dat ik vandaag weer mijn pillen opkrijg. Ik moet wel. Ik zit er de rest van mijn leven aan vast. Toch hoop ik dat de metaalsmaak overgaat anders kan ik nooit meer iemand onder ogen komen. Als een ander hetzelfde ruikt als ik ruik en proef ...... dat is niet best. En als ik het voor het zeggen heb: 'graag wat minder kokhalzen.' Moet ik me rustig houden om de wonden te laten genezen, trekt de hele boel continue samen (naast kokhalzen ook bij hoesten, wc gang). Dat is niet goed. Bovendien kan ik het niet laten als buikslaper continue (ook onbewust) (deels) op mijn buik te draaien. Gevolg is dat ik dan de nietjes in mijn huid extra fel in mijn buik voel prikken. Gisteren bedacht ik ineens: 'Kunnen die nietjes iets lek prikken als ik constant op mijn buik druk?' Daar moet ik maar niet aan denken. In het vervolg nog maar even proberen wat voorzichtiger zijn.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

13 januari 201314/1/2013
De zondag ging rustig zittend op de bank voorbij. Voorzichtig proberend te eten en te drinken. Ik heb het gevoel dat ik met een baksteen rondloop van binnen, en heb ik constant het idee dat ik moet overgeven. Ik loop continue door het huis met een teiltje onder mijn arm. Ik zal vanaf nu altijd multivitaminen moeten slikken en calcium tabletten. Ook moet ik een halfjaar maagbeschermers slikken en zolang ik vloeibaar eet proteineaanvulling. De multivitaminen zijn een capsule en ik heb ze in een sojapuddinkje gedaan. Het kost me (wetende dat de vitaminen naar binnen moeten) 3 uur om het puddinkje op te krijgen. Achteraf nog een grote fout want in multivitaminen zit ook calcium en dat kan niet samen met zuivel. Lekker bezig dus. Ook de proteine gaat niet goed. Je moet een papje maken van 10 schepjes en dat door je eten doen. Dan heb je zo'n giga hoeveelheid. Dat krijg ik dus never op. Al met al dus geen beste dag voor mijn medicatie. Blij dat ik de dag redelijk doorgekomen ben, beloof ik mezelf beterschap voor de volgende dag. Het gaat toch om mijn eigen gezondheid.
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Page 1 of 2
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer