Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Noa

Mijn geloof.

19:56, 30/7/2010 .. 0 comments .. Link

Iedereen gelooft, maar iedereen gelooft iets anders. Het gaat er om dat je gelooft!

Vroeger was ik een klein onschuldig meisje. Alles wat men vertelde geloofde ik, ook al stonden sommige dingen bijna tegenover elkaar. Ik geloofde het gewoon. Op dat moment was ik nog een kind!

Amper negen jaar was ik toen mijn oom overleed, een paar weken later een soort oma en een half jaar later mijn echte oma. Tegelijkertijd had ik op school een leraar die mij werkelijk haatte en dat graag aan mij duidelijk maakte. Er veranderde veel en ook ik veranderde veel.

Ik had op negenjarige leeftijd al veel gezien, veel meegemaakt. Ik begon mijn eigen mening te vormen. Middenin de ellende trok ik me terug op mijn eigen kamertje. Voor het raam keek ik naar boven en praatte tegen mijn oom en mijn twee oma's. Ik vertelde hen dat ik dingen verkeerd had aangepakt, ik vertelde dingen die ik hen had willen zeggen toen ze nog in leven waren en ik deelde mijn leven met hun. Daar voor dat raam voelde ik me veilig. Ik dacht echt dat ze luisterden en dat allemaal zonder harde oordelen terug te hoeven verwachten.

Buiten de gesprekken met dierbaren waren daar ook mijn gesprekken met God. Ik had me geen voorstelling van hoe God eruit zou zien, maar dat maakte me niet uit. Ik vertrouwde hem dingen toe en bedankte hem voor wat ik had. Tegelijkertijd vroeg ik hem om hulp. God was voor mij iemand die de wereld in handen had, die ervoor kon zorgen dat ik mijn geluk terug vond. God was een tovernaar.

Een paar jaar later had ik me gevormd tot een moeilijke tiener. Gebeurtenissen die ik nooit verwerkt had, maakten mijn leven moeilijker dan het al was. Mijn geloof in God was ik kwijt. Als deze tovernaar de wereld in handen had, had hij me dit dan werkelijk aangedaan? Liet hij de armoede in Afrika en andere delen van de wereld zomaar begaan? Ik moest op zoek naar een nieuw geloof en dat deed ik..

Vandaag de dag geloof ik weer in God. Hij is alleen niet de tovernaar die ik dacht dat hij was. Misschien dat ik mezelf nooit met God mag vergelijken, maar ik geloof er in dat hij het zelfde is als wij mensen zijn. We willen alles zo goed mogelijk, maar maken fouten. Fouten die soms onherstelbaar zijn en waarvan we dat moeten accepteren. Ik geloof in een God die het zo goed mogelijk wil, maar ook fouten maakt. En toch vertrouw ik hem mijn lot toe. Hij geeft me steun als ik daar om vraag, zonder dat hij oordeelt en dat maakt God voor mij belangrijk!



Vrienden.

18:00, 28/7/2010 .. 0 comments .. Link

Een half jaar lang leefde ik toe naar het grote moment.. Waar ik vorig jaar in de vakantie met vriendinnen Renesse bezocht had, zou ik dit jaar voor het eerst zonder volwassenen het buitenland betreden. De vakantiebestemming: Blanes! Een half jaar lang werkte ik voor deze vakantie, maandenlang leefde ik naar deze vakantie toe, maakte in mijn hoofd al voorstellingen van hoe het daar zou zijn, maar daar bleef het dan ook bij..

In het half jaar waarin we met onze vriendinnengroep plannen maakten over de aankomende vakantie, werd mij steeds meer duidelijk dat ik uit de groep groeide. Allemaal deden we het vwo, ik en een andere vriendin in vwo 4 en de rest in vwo 5. Ik dit vwo 4 voor de tweede keer en het leek er steeds meer op dat ik ook deze tweede keer zou falen. Daar waar de anderen uit de groep zo hard werkten voor steeds hogere verwachtingen, deed ik steeds minder mijn best. Mijn wereld ging steeds verder open en ik had steeds meer activiteiten buiten school. Mijn vriendinnen echter gingen zelden meer mee op stap, omdat ze zich zo verdiepten in hun resultaten op school. Dat was waar onze vriendschap sinds 5 jaar voor het eerst scheurtjes vertoonde.

Ik maakte me nooit zo'n zorgen. Het was jammer van de vriendschap, maar in mijn toekomst had ik er toch al rekening mee gehouden dat het contact steeds meer zou vervagen. Mijn plannen om naar een andere school te gaan leken steeds meer op de werkelijkheid en dan zou het in mijn ogen onmogelijk zijn om nog een echte vriendschap te behouden, want de enige plek waar ik deze vrienden nog zag was op school.

Ondertussen, wanneer ik er in mijn eentje voor koos om in de weekenden toch op stap te gaan en niet thuis te blijven zitten, leerde ik steeds nieuwe mensen kennen. Mijn netwerk van sociale contacten groeide en groeide maar en wanneer ik op school in de pauze's aankwam met verhalen over deze nieuwe vrienden was ik zo uitgepraat. Het enige waar de anderen het over wilde hebben was hun teleurstellende resultaat op school of de tijd die ze aan werkstukken moesten opofferen, waardoor de rest van hun huiswerk onmogelijk leek.

Ik kreeg in deze tijd steeds minder zin om met deze mensen op te trekken in Blanes. Het bleef een leuk vooruitzicht natuurlijk, maar toch was ik steeds banger voor eventuele spanningen binnen de groep als we eenmaal in Blanes zaten. Soms sprak ik deze spanningen ook uit, misschien is dat achteraf wel een grote vergissing geweest van me, maar als een ding me wel duidelijk is geworden in de loop van de jaren is dat spijt nergens toe leidt.

In de tijd die ik hierboven beschreven heb, heb ik nooit geklaagd over deze vriendinnen. Met de een klikte het soms beter dan met de ander, maar dat heb je nou eenmaal in zo'n grote groep. Ik wist dat ik altijd op ze kon terugvallen en dat deed ik ook vaak. Want ik kreeg een vriend, die me niet altijd even netjes behandelde, thuis had ik het niet makkelijk en ik kreeg zware klappen door verlies van dierbaren. Vaak huilde ik bij een van het uit en kreeg ik de gelegenheid om mijn verhaal met iemand van hun te delen, wat ik zo op prijs stelde. Maar omdat zij het thuis allemaal goed voor elkaar hadden, het op school zoveel beter deden dan ik het op school deed en omdat ze nog bijna nooit een dierbare verloren hadden heerste er veel onbegrip.

Diep vanbinnen wist ik dat ze het ooit nog wel zouden begrijpen, maar ik wist ook dat dat heel veel geduld van me zou vragen en dat had ik niet. Dus ook al bleef er al die tijd een steeds meer oppervlakkige vriendschap bestaan, ik ging verder kijken en groeide uit het groepsverband. Blanes was nog steeds een hoogtepunt, maar daarnaast ging ik het ook steeds meer zien als een afsluiting van de vriendschap die ik met dit groepje had. Om vervolgens het jaar daarop naar een nieuwe school te gaan en een nieuw leven op te bouwen.

Wie had gedacht dat het zo anders zou lopen?

Net voor Blanes vierden we volop feest! Het einde van ons schooljaar brak aan en dus ook het WK, waarin we Oranje zo goed mogelijk steunden. Allemaal samen bewonderden we de wedstrijden en feesten we daarna volop, we schreven ons in voor een volleybal toernooi en het ging weer even beter als ooit, omdat school ineens een minder grote rol in nam.

In deze periode waarin de vriendschap tussen ons weer even opbloeide, ging het met mijn gezondheid even mis en dat allemaal een paar weken voor Blanes. Ik kreeg last van hyperventilatie en ik viel regelmatig flauw. Mijn vriendinnen waarschuwden me en stuurden me naar de dokter, maar ik vond het allemaal wel mee vallen, nuchter als ik ben. Het was wat dat betreft niet verrassend, zij waren degene die zich druk maakten, ik was zo nuchter als iets en maakte me nergens druk over.

Vrijdag 16 juli zouden we dan eindelijk vertrekken en inmiddels was het al dinsdag. Mijn vriendinnen riepen iedereen bijeen om nog eens wat adressenlijsten en telefoonnummers uit te wisselen werd mij verteld. Gehoorzaam kwam ik en daar kreeg de vakantie ineens een hele andere wending. Mijn vriendinnen leken ineens recht tegenover me te staan toen ze me vertelden dat ze bang waren om mij mee te nemen naar Blanes. Ze vonden het een grote verantwoordelijkheid vanwege mijn gezondheid en zouden bang zijn dat er in Blanes iets zou gebeuren.

Ik schrok. Dit hadden ze al weken achter mijn rug om besproken. Ik voelde me leeg, alsof ik niets voorstelde en dat werd vanaf dat moment alleen maar erger.

We praten erover en toevallig was ik die dag naar de dokter geweest en zou ik de uitslag de volgende dag ontvangen. Ik vertelde ze dat ik aan de dokter zou vragen wat zij er van vond en samen spraken we af, ook in overleg met mijn ouders, dat we het doktersadvies af zouden wachten. Tijdens dit gesprek wat we voerden waarin eigenlijk mijn vriendinnen recht tegenover me stonden, moest een vriendin weg waardoor haar moeder er bij kwam zitten om toch op de hoogte te blijven. Deze vriendin kende ik al vanaf de basisschool waar we hele andere types waren en nooit veel met elkaar optrokken. Toen haar moeder deze avond zich tegen mij keerde en heftig tegen me uitvaarde schrok ik pas echt. Deze moeder beweerde dat ik een rotkind was al vanaf de basisschool, dat ik me altijd aanstelde om aandacht, dat ze verhalen mee had gekregen over mijn thuissituatie en beweerde dat ik daarvan de enige oorzaak was en als toppunt dat mijn broertje al precies hetzelfde was.

Deze oordelen over mij deden me pijn. Ik voelde me in de steek gelaten door mijn vriendinnen en tegelijkertijd was ik aangevallen op het feit dat ik niet altijd een makkelijk kind geweest was en waar niemand dan ook de oorzaak van wist. Want hadden haar kinderen op negenjarige leeftijd hun oom vaarwel moeten zeggen op zijn sterfbed? Hadden haar kinderen op negenjarige leeftijd iemand uit coma moeten proberen te praten? Hadden haar kinderen zoveel familie en vrienden verloren in één jaar? Hadden haar kinderen een heel jaar les gehad van een leraar die ze het leven zuur maakte, waardoor het vertrouwen tussen kind en ouders sterk beschadigd was? Ik werd naar huis gestuurd met de conclusie dat we het advies van de dokter af zouden wachten en daarmee maakte ik me snel uit de voeten.

Maar enkel een uurtje later ging mijn telefoon af. Ondertussen een heftig gesprek gehad thuis over de situatie waarin we ons bevonden als gezin, geen prettige situatie overigens. Dus ging ik vol emoties terug naar mijn vriendinnen. Daarin werd me verteld dat ze het een te grote verantwoordelijkheid vonden en ze hun hardverdiende vakantie niet wilden laten verpesten doordat ik de hele tijd flauw zou kunnen vallen.

Ik stelde vragen als; maar er is daar toch dag en nacht een reisleiding, dus we hoeven niet bang te zijn? En ik val echt 1 keer per week flauw ongeveer, dus hoezeer zou ik dan jullie vakantie verpesten? Waarom wachten we niet af wat de dokter morgen zegt? Maar deze vragen werden enkel afgedaan met ; Sorry..

Ik voelde me verraden, alsof ik niets voorstelde. Ik was verdrietig en tegelijkertijd woedend. Maar het ergste moest nog komen.

Een volgende dag brak aan. De dokter belde op om me te vertellen dat ik bloedarmoede heb waarvoor ik een maand lang pillen zou moeten gaan slikken, maar het deed er niet meer toe. Mijn vakantie was me namelijk door de neus geboord en er was geen één vriendin die me opbelde om te informeren naar de doktersuitslagen. Niemand die contact met me opnam, ik werd compleet genegeerd.

Donderdag één dag voordat ze zouden vertrekken informeerde ik naar het geld. Ik was tenslotte veel geld kwijt aan deze vakantie en hoopte er toch op dat ik dat bedrag terug zou krijgen al was het maar gewoon uit respect! Maar het enige wat er tegen me gezegd werd, was dat ze wel de helft terug wilde betalen, maar het daar nu niet meer over wilde hebben omdat ze morgen op vakantie gingen.

En dat steekt kan ik je vertellen. Dat vertelt mij hoe weinig respect ik kreeg, hoe belangrijk ik voor ze was. Met andere woorden: ik stelde niets voor. Ik heb gehuild, heel veel tranen. Hoe vijf jaar vriendschap dan ineens niets meer voorstelt, zoiets doet pijn, vooral als je je vrienden zo hard nodig hebt als ik.

Maar ik heb geleerd, dat vrienden komen en vrienden gaan. Inmiddels ben ik twee weken verder en zijn mijn vriendinnen teruggekeerd uit Blanes. De foto's op hyves en de verhalen die je hier en daar opvangt vertellen me dat ze het geweldig hebben gehad en nog steeds kan ik daar verdrietig en boos van worden. Maar als ik kijk naar hoe ik ondanks alles nog overeind sta en met zoveel leukere vrienden om me heen die echt liefde geven, dan kan ik alleen maar heel tevreden zijn over mezelf en mijn kracht.



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Mijn geloof.
Vrienden.

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer