Donderdag 1 juli Oh Canada!

'Als ik straks die rare handschoentjes aan doe, dan volg je mijn aanwijzingen op. Begrepen!' Het schnauzertje kijkt met zijn arrogante snuit met aan zijn hondenkin een ZZ-Top-baardje naar zijn weird bazinnetje. Ze trekt een paar rode harige wollen handschoenen aan. Het duo loopt vervolgens het parcours op en het hondje rent en vliegt op aanwijzingen van de rode handschoenen als een dolle, speelse pup over, onder en door de hindernissen. De omroeper vraagt zich retorisch af of dit hondje er wel plezier aan beleeft. Het publiek rond de hindernisbaan voor kleine hondjes lacht luid. Net als het schnauzertje hebben ze plezier.

Het is Canada Day, de nationale feestdag. En daar hoort ook zo'n wedstrijd voor hondjes met hun gekke bazinnetjes bij. Sommigen zijn zelfs professional!Om elf uur 's ochtends lopen we van downtown via de lange Granville Street Bridge over de brede False Creek naar Granville Island. Een soort kunstenaarseiland, met ateliers, gallerietjes, theatertjes, winkeltjes, pleintjes, een park en niet te vergeten een eigen bierbrouwerij. Canada Day wordt daar uitbundig gevierd. Het publiek stroomt in groten getale toe en wordt opgevangen door hostesses die vlaggetjes, pins en programma's uitdelen. Veel bezoekers dragen de Canadese vlag al in verschillende verschijningen: als hoed, geschilderd op hun gezicht, als T-shirt, enz.. Ze verspreiden zich over het eilandje. Gezinnen met kinderen gaan naar de vele kinderactiviteiten, muziekliefhebbers naar de concerten die worden gegeven onder de vlag van het Vancouver Jazz Festival, dat van 25 juni tot 4 juli wordt gehouden. En weer anderen trekken naar onder andere die rare kleine hondjeswedstrijd.

Het is een drukte van belang. Op een deel van het eiland is een multiculti markt en multiculti podium. Je kan er hapjes eten uit alle windstreken: van halal-snacks van Oeigoeren tot wraps van Mexicanen. Op het podium danseressen uit India, maar ook keelzang van Mongolen. Alles wordt druk bezocht.

Ook de jazz-concerten trekken veel  publiek. Zoveel zelfs, dat bij zangeres Elisapie Isaac een deel via een opengeschoven theaterwand het optreden moet volgen. Zo ook wij, zittend op het grasveld en genietend van onze halalspiezen lamsvlees en kip van de barbecue van moslim-Chinezen. Dan ga je met een goed gevulde maag weer verder. We bezoeken wat gallerietjes en zien straatartiesten hun publiek bespelen.

Op onze terugweg maken we gebruik van een soort watertaxi naar downtown. We willen het niet te laat maken, want we moeten er morgen vroeg uit. Tot onze grote verrassing en blijdschap hebben we ontdekt dat we de wedstrijd Nederland-Brazilië toch nog kunnen zien voordat we het vliegtuig instappen. We doen dat morgenochtend 7 uur in de Ierse pub naast ons hotel. Daarna is het uitchecken en bepalen de jongens van Oranje of we een vrolijke terugreis hebben of een hele lange ...

Woensdag 30 juni en weer kruist een beer ons pad

We blijven een dag langer in Canada! Vanochtend voor één dag twee fietsen gehuurd bij Simon's bike shop. En wat schrijft Simon als datum op de nota om de bikes terug te brengen: 31 juni! Die gekke Simon toch. Maar hij heeft eigenlijk wel een beetje gelijk. Woensdag de 30ste juni telde voor ons voor twee. Wat wij hebben gedaan en gezien, daar zou menig ander twee dagen voor nodig hebben gehad.

De Tour de Pollewopz begon 's ochtends in Robson Street. Dwars door het drukke downtown verkeer - met een helmpje op, jawel - ging de tocht naar Stanley Park. Dat is een schiereiland van zo'n 400 ha en bestaat uitsluitend uit bosgebied en een paar meertjes. Rond het eiland is een voet-, fiets- en skatepad aangelegd, maar het heeft ook een aantal trails die dwars door het park lopen. En een groot deel van dat alles hebben wij vandaag bereden. De ene keer volop in de zon, dan weer enigszins onder een wolkje. En zo veranderend is ook telkens de omgeving. De ene keer rijd je langs de Burrard Inlet, een soort fjord, met prachtige vergezichten, dan weer over een bospad, langs een prachtig strandje of een schitterend meer: het dichtbegroeide Beaver Lake, of het wijdse Lost Lagoon. Het ene moment sta je te kijken naar een veldje met allerlei totempalen en het andere moment moet je hard in de remmen knijpen omdat een beer het fietspad oversteekt.

 Ja echt een beer, een wasbeer. Hier noemen ze zo'n schavuit een raccoon. Ze behoren tot de categorie De Zware Jongens - de boeven die Oom Dagobert Duck altijd willen bestelen - want ze hebben net zo'n zwarte balk over hun tronie. We kwamen er drie tegen.  De eerste keer was best even schrikken. Na een bocht dachten we een groot uitgevallen hond te zien, maar het was zo'n raccoon. Ook hij schrok en stond enigszins verdwaasd naar die twee Hollanders te kijken. Vooral naar die helmpjes! Een goed moment om hem met onze Canon de volle laag te geven.  De boef vond het maar niets en zocht - nadat we toch een paar mooie foto's van hem hadden gemaakt - beschutting in de bebossing van het Beaver Lake.  Later kruisten er nog twee ons pad. Maar dat deed ook een heel lief eekhoorntje. Speciaal voor Susan bleef hij langs het pad zitten, zoals toeschouwers langs de route van de Tour de France. En hij wilde graag op de foto. Net als alle andere dieren, die we tegenkwamen; schildpadden, super kraaien en Molvaanse eenden, ondersteboven zwemmende eenden die adem halen via hun anus. Dat laatste heb ik uit de reisgids 'Molvanië, een land gevrijwaard van moderne tandheelkunde'.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de Rose Garden. Nee niet de tuin van de familie Rose, maar de prachtig aangelegde tuinen, met vele soorten rozen. Niet alleen een genot voor het oog, maar misschien nog meer voor het reukorgaan. Wat een heerlijke geuren.

Kijk je dan op je horloge, dan zie je dat je al uren onderweg bent. Gezelligheid kent geen tijd, heerlijk genieten ook niet. Hoewel de 31ste juni nog niet was aangebroken brachten wij de fietsen maar terug naar Simon. Vlak voor zijn bike shop trok een billboard van Heineken onze aandacht. Born in Amsterdam. Raised by the world, luidde de tekst. Alsof het op ons - de in Mokum geboren Pollewopzjes - sloeg, zeker na zo'n dag als vandaag. 

Dinsdag 29 juni (Motor)Homeless

Ons huis op wielen hebben we verlaten. Snik. Een hotelkamer is nu tot en met vrijdag ons nederig onderkomen. Mr. Fraserway was zeer tevreden hoe wij de RV afleverden.

'Waren er nog problemen', vroeg mister Walter Fraserway. En ja hoor, daar kwam onze lijst pijnpuntjes. Lampjes, die het niet deden, de gestolen sewer hose, slecht sluitende deurtjes en een rookalarm, dat te pas en te onpas afging. Ja, we hadden dit lijstje opgesteld omdat we een groot probleem hadden dat ons de afgelopen dagen behoorlijk bezighield. En dat was de indicator van de verschillende (vuile en schone) watertanks. Die gaf foute signalen af. Wellicht onze fout dachten we, omdat we de eerste dagen de vuilwatertanks van de RV open hadden laten staan op de sani-dump (riool) in Victoria. Dat mocht niet lazen we later in de voorschriften van Fraserway. Het zou de indicator ontregelen en de reparatie zou voor rekening van de huurder komen. Wij dus! Daar ging onze borg van 500 dollar dachten we. Met onze pijnpuntjes hoopten we Fraserway op andere gedachten te brengen.

Mister Walter was echter de vriendelijkheid zelve. 'Doet de indicator raar? No problem. Er zal wel een stukje wc-papier voor een sensor zitten. Niets aan de hand hoor', zei hij. 'En dat rookalarm. Dat hangt precies boven jullie bed, beste mensen. Ik weet niet wat jullie hebben gedaan, maar het must have been steamy there!' Schaterlachend verlieten we met mister Walter de RV.

In plaats van te moeten bijbetalen kregen we zelfs geld terug: de kosten van de nieuwe sewer hose, minus  de extra kilometers die wij hadden gereden. Fraserway kreeg een dikke pluim. Hij bracht ons ook nog naar ons hotel downtown. Daar stond ons een nieuwe verrassing te wachten. Bij de incheckbalie kwamen we een Nederlands stel tegen, dat we tijdens onze eerste dagen in Nanaimo hadden ontmoet. En dat in een wereldstad met ontelbare hotels. De wereld is dus klein ook in het immense Canada.

Ja, en dan is het landelijke opeens verruild voor het grootstedelijke. Wat een gigantisch verschil. De metropool met erg veel hoogbouw telt meer dan 2 miljoen mensen. Bijna een derde heeft een Chinese achtergrond, de stad wordt daarom ook wel Hong-couver genoemd. En dat zie je ook in het straatbeeld. We kwamen helemaal in de Aziatische scene terecht toen we in Granville Street (het theatergebied van Vancouver) langs theater The Vogue liepen. Daar stond 's middags al een gigantische rij om kaartjes te kopen voor het optreden vanavond van the Wonder Girls. Een meidengroep uit Zuid-Korea, maar een topact in heel Zuid-Oost Azië. En dus hier ook bij de jonge Chinezen, Koreanen, Japanners, enz. The Wonder Girls zijn op world tour door de VS en Canada. En een dag geleden traden the New Pornographers - een indie rock band uit Vancouver waar onze neven Niels en Stefan ongetwijfeld van hebben gehoord - nog op in The Vogue.

Voor ons even nog geen rock 'n roll. We hebben heerlijk door de stad geslenterd en gefunshopped. Bij de Steam Brewery een paar biertjes gedronken en burgers gegeten. Downtown is heel gevariëerd. Oude, lage gebouwen afgewisseld met wolkenkrabbers. Een stad ook, die veel energie van je vergt. Daarom aan het eind van de middag maar even lekker gechilled op onze hotelroom. Een beetje zappen op de tv en ff bloggen. Morgen weer een dag. Dan gaan we fietsen huren, met het verplichte helmpje. Zo zullen we door de stad fietsen, door Stanley Park; net als de Duitsers op Texel. 

Maandag 29 juni: Ooleehee, oolee, oolee, oolee

'Is that the orange winner shirt?' 'Yes, ma'm, sure it is', antwoordde ik de dame vol trots en met een grijns van oor tot oor op mijn gezicht. Bijna de hele dag droeg ik al mijn oranje Johan Cruyff Foundation T-shirt met de nog jeugdige beeltenis van zijne heiligheid JC erop en nog niemand had me erop aangesproken of zelfs maar een duim naar me opgestoken. Hehe, en dan zijn we een halve dag en bijna 150 km verder op de camping in  Vancouver aanbeland en dan is deze dame de eerste.

Het mag de pret niet drukken. Wat een succes. Om kwart voor zeven waren we ons bed al uit om hier in Canada onze jongens in Zuid-Afrika tegen Slowakije te zien strijden. De internetverbinding was goed, zodat we de wedstrijd helemaal live konden bekijken. Met een prachtig Engels sprekende Canadese reporter, die - zo zei hij - een veel sterker Nederlands elftal zag. Hij kende zijn klassiekers, want hij wist en passant te vertellen dat Nederland meer dan 400 jaar geleden ook al Zuid-Afrika had veroverd. Dat het Nederlands er nog steeds wordt gesproken en vele plaatsen een Nederlandse naam hebben. Gelukkig ging hij  niet verder met zijn geschiedenisles, want het schaamrood kleurde al bijna mijn kaken bij de gedachten dat hij ook zou zeggen dat dat ene verschrikkelijke woord, dat met een a begint en op partheid eindigt, van Nederlandse afkomst is.  En rood staat niet bij mijn oranje T-shirt. Maar wat waren we blij met de doelpunten van Robben en Sneijder, en vooral ook met de reddingen van Stekelenburg. En nu vrijdag de Brazilianen verslaan. Wij zullen er weinig van kunnen zien, want we zitten op dat moment hoog in de lucht. Tenzij de KLM een speciale verbinding heeft...  Komen we terug in een land, waar de oranjegekte zijn kookpunt nadert, of in een land dat een geweldige kater heeft te verwerken? Laten we het eerste hopen.

Over Hope(n) gesproken. Vanochtend verlieten we deze plaats in de wolken. Tot zeker aan Harrison Hot Springs bleven die witte wattendekens om de bergen hangen en was er weinig te zien. Harrison Hot Springs moet een erg leuk plaatsje zijn (als de zon schijnt). Het ligt aan een fraai meer en heeft een paar hete bronnen met geneeskrachtige werking. We zijn er naar een toe gewandeld. Vanaf een paar kilometer kon je al zien waar zo'n bron was door de dampige wolk die er uit opsteeg. Bij aankomst leek het net of iemand een flinke wind had gelaten. Gadver, zo stonk het er naar rotte eieren. 'Dat is de geur van zwavel', doceerde Susan. 'Oh, gelukkig. Ik dacht dat jij het was', zei ik met een knipoog.

Jullie zien, de stemming zit er nog best in bij dit gehuwde stel in den vreemde. Dolle pret zelfs af en toe. Maar ook prima teamwork, want Susan loots-te mij als een volleerde co-pilot door het drukke verkeer van de Canadese metropool naar het RV Park in Vancouver. En daar staan we nu. Nog een nachtje in die Ford E450 Super Duty, die ons die paar duizend km door Beautiful British Columbia voerde.  Als galgenmaaltje eten we de gerookte sockeye zalm, die we in Lillooet van de Duitse Canadees Roger uit Port Alberni kregen. AWESOME, smaakt-ie. Straks gaan we de koffers weer inpakken en de camper schoonmaken, zodat we 'm morgen weer netjes kunnen afleveren bij Fraserway. Dan nemen we drie dagen onze intrek in een hotel downtown Vancouver. Ook daar valt nog veel te bekijken en we vieren er Canada Day op 1 juli met de Canadezen. Dat is net Konninginnedag met optochten, concerten, festivals enz. Als het van Susan mag, trek ik dan nog een keertje mijn oranje T-shirt aan. Misschien steken ze dan alsnog een duim naar me op. 

Zondag 27 juni in het spoor van Rambo

Geen beren meer gezien, laat staan een walvis in deze bergachtige omgeving. Maar wel een schattig eekhoorntje. Dat maakte Susan weer gelukkig. Een vakantie in Noord-Amerika zonder een squirrel kan volgens haar niet. Gisteren zagen we er al een paar bij Hope Slide, waar in 1965 na een aardbevinkje een deel van een berg naar beneden stortte en vier mensen omkwamen. Vandaag zagen we er weer een. En we noemen hem Rambo. Hij sprong van de ene naar de andere tak in het Coquihalla Canyon Provincial Park. Daar zijn tegen een awesome landschappelijk decor diverse films opgenomen, onder ander die  ... nou, raadt eens. Precies: die met Sylvester Stalone in de hoofdrol. 

Het is werkelijk een prachtig gebied. In het ravijn van de Coquihalla rivier hebben spoorwegpioniers honderd jaar geleden vijf tunnels gemaakt om dit ruige terrein aan te sluiten op het totale spoor van The Kettle Valley Railway. Nu liggen er geen rails meer, maar bieden de tunnels wandelaars een uitstekende mogelijkheid deze ruige omgeving te verkennen, waar de rivier met woest geweld en met donderend geraas zich een weg baant door de kloof. Het ruikt hier ook heerlijk. Er zijn veel naaldbomen, maar ook verschillende soorten bloemen staan in bloei. En op de bruggen voor de tunnels liggen gigantische bielsen. De teerlucht die daar van afkomt doet aan de tijd denken, dat de stoomlocomotief er nog over heen reed.

Onder weg kwamen we een Aziatische jongen tegen. Hij bemerkte dat we uit Nederland kwamen en zei 'Jullie hebben gewonnen vanochtend'. (Door het tijdsverschil zien we de wedstrijden hier  's ochtends) 'Nee', zeiden we tegen hem, dat waren de Duitsers'. Tsja, voor Aziaten lijken alle Europeanen op elkaar. Maar dat vinden wij ook weer van hen. Er vanuitgaande dat hij een Chinees is, vroeg ik hem waar hij vandaan kwam. 'I am a Korean', antwoordde hij. 'I suppose you are from SOUTH Korea', was mijn overbodige vervolgvraag. Hij keek mij even vreemd aan, maar moest toen hard lachen: 'Yes ofcourse'. Het ijs was gebroken en wandelend spraken we met elkaar en 'Yes, Guss Hiddink is still a big hero for us', zei hij. We vertelden hem, dat onze schoonzoon voetbalt bij De Graafschap, Guus' eerste club en de club van Hiddinks geboortegrond. 'Aaaah, Yuli Lose...', zei hij. Nee hoor, dit is een grapje. Maar het verbaasde hem geenszins, dat twee Koreaanse investeerders geld willen stoppen in de bouw van een nieuw stadion voor de oude club van de Achterhoeker, die van Zuid-Korea een nieuwe, sterke voetbalnatie maakte.  Onze Koreaan was dan ook, ondanks de uitschakeling door Uruguay, wat trots dat zijn land tot de beste 16 van het WK behoort. Driftig handenschuddend namen we afscheid van hem.

Na onze wandeling keerden we terug in onze camper. En ja Peter en Mary er zijn grotere campers dan wij hebben. Veel grotere!

We waren goed en wel binnen in ons bescheiden hutje op wielen of het begon te regenen en dat hield niet meer op. Op weg naar onze campground Wild Rose in Hope, die in de wolken was verdwenen, zei Susan dat we daar maar lekker moesten chillen. Voor haar was dat met de ogen dicht, voor mij met de ogen open de herhalingen bekijken van Mexico-Argentinie.  Net als de Duitsers mogen de Argentijnen niet mopperen over de arbitrage. Ik hoop niet dat Oranje morgen te maken krijgt met dit soort scheidsrechterlijke dwalingen.

En dan zit je naar het voetbal te kijken en opeens landt er een prachtig gekleurde vogel tegenover je bij de voet van een boom. Hij lijkt op een grote specht. Woody ziet mij niet in die grote camper, maar ik hem wel. Snel pak ik mijn camera, maar net als die schichtige eekhoorntjes is Woody met zijn snel hakkende koppie moeilijk te fotograferen. Tijdens een moment van rust leg ik 'm vast. Vervolgens googelen we om er achter te komen wat voor byzondere zeldzaamheid we te pakken hebben. En ja hoor, daar is-ie. Een gouden grondspecht meldt de website en in het Engels: a northern flicker. Weer eens wat anders dan een groep gay bikers op de camping.

Zaterdag 26 juni op naar het westen

Opeens zit je rechtop in je bed. Een heftig geschreeuw midden in de nacht en de nodige motherf#ckers vliegen in het donker over de camping. Enorme comotie. We wachten op een flinke clash, maar... die bleef uit. Vallen we goed en wel voor de tweede keer in diepe nachtrust, gebeurt 't weer. Lekker zo'n gebroken nacht. Zeker als je zelf ook een biertje en wijntje achter je kiezen hebt.

Vanochtend spreken we Darcey, onze Schots Canadese buurman, die met vrouw Liz tussen ons en de nachtelijke herrieschoppers met zijn tentje staat. 'You heard the noice too?'. Het bleek volgens hem om een ongenode campinggast te gaan, die zo maar midden in de nacht bij zijn andere buren ging zitten en onder geen enkele voorwaarde wilde vertrekken. Uiteindelijk deed hij dat onder luide verbale bedreigingen wel. 

En daar kwam geen nachtwaker op af. Terwijl wij om half elf 's avonds van zo'n man met een oortje in en een zaklamp in zijn handen te horen kregen, dat wij niet zo hard moesten praten. Ja, okay, we zaten met onze buren van beide zijden gezellig te borrelen en te kletsen. En hoe meer drank - Corona, Budweiser, Silver Star-wijn - er omgaat, hoe harder er wordt gepraat. En dan blijkt in het bepaald niet voetbalminnende land, dat veel Canadezen het WK toch op de voet volgen en Oranje voor hun een van de meest populaire teams is. 'Ik gun het the Dutch', zei Darcey. "Zij zijn nog nooit world champion geweest, maar spelen wel altijd het leukste, mooiste en meest aanvallende voetbal.' We konden hem wel kussen.

In een groen Celtic-T-shirt met de beeltenis van Henke Larsson zwaaiden hij en Liz ons vanochtend uit. Ook hun hondje was er bij, een maltezer leeuwtje. Genaamd: Hamish, naar de giant in de film Braveheart! Hope is onze volgende stop en daarmee de laatste voor Vancouver, waar we dinsdag onze recreational vehicle (RV) moeten inleveren. Het finishdoek komt voor ons in zicht. Maar voordat we Osoyoos verlieten brachten we nog even een bezoek aan Spotted Lake. Een heel merkwaardig meer. Het lijkt meer op een vloeibare poffertjespan. De indianen schrijven er medische en magische krachten aan toe en het is voor hun dan ook een heilige plek. 

In Hope blijven we nog twee nachten. Daar en in de omgeving is veel te zien. De Rambo- en vele andere films zijn er in een prachtig decor opgenomen en het landschap met vele bergen en een woeste rivier is erg ruig. Onze nieuwe camping niet. Die is keurig aangeharkt en de bewoners zijn van een hoog zilveruitjes-gehalte. Ook niet verkeerd na een wilde nacht in Osoyoos.

PS.

Zijn onze centjes nog wel veilig bij Rabobank?

Vrijdag 25 juni bij de indianen

Hoi allemaal,

Terwijl hier de zon ondergaat achter de bergen en we onze koffie opdrinken, is het weer tijd voor de dagelijkse Pollewopz update. Vandaag onze tweede dag in Osoyoos, een dag waarin we gesnoven hebben aan de natuur en cultuur van dit gebied. We verblijven aan het meer op een camping die deel uitmaakt van het Nk'Mip resort (uitgesproken als ink-a-meep). Het is een uitgebreid resort met een wijngaard, campground, hotel, golfterrein en cultureel centrum, beheerd door Chief Clarence Louie.  Het is een grensgebied tussen woestijn en vruchtbaar merengebied en dat is een rare gewaarwording.

In de ochtend zijn we naar het Dessert Centre geweest, waar je een wandeling van een uur over een boardwalk kunt maken door het woestijngebied waarbij een jonge biologe met je meeloopt die van alles vertelt over het kwetsbare ecosysteem van dit gebied. Er komen coyotes, ratelslangen, muizen, kikkers, schorpioenen, en in het najaar beren voor.

Tussen de middag heerlijk op een patio in Osoyoos een broodje gegeten en daarna door naar het Nk'Mip cultureel centrum. Het is een prachtig opgezet terrein met een binnen- en buitengedeelte. Binnen films over het First Nations volk dat hier duizenden jaren leefde, en natuurlijk nog steeds leeft. Buiten (in de brandende zon) weer een trail over een boardwalk naar een nagebouwd indianendorpje. Een native kunstenaar heeft stalen objecten gemaakt die her en der staan opgesteld, waarvan er een op de foto staat.

Terug op onze stek moesten we snel aan het koude bier en appelcider om weer enigszins op temperatuur te komen, en Hans moest natuurlijk nog even het meer in. Gelukkig stak er al gauw een flinke wind op over het meer, zalig! Overigens: onze autopoets-buurman is vertrokken en er staan nu een paar kleine tentjes bijna uit hun haringen te waaien. Wie wel is gebleven is onze buurman aan de andere kant. Die ziet er totaal niet uit als Tom Hanks, maar heeft wel exact dezelfde stem. We zouden niet eens raar opkijken als we plotseling achter ons zouden horen: 'Houston, we have a problem!'

Straks gaan we nog even bedenken hoe de dag van morgen er uit ziet. Blijven we hier nog een extra dag, of gaan we toch door? Uiteindelijk moeten we maandag in Vancouver aankomen en dat is best nog wel een stukje rijden. We zien wel..........................!

Donderdag 24 juni en het is bloody hot

Praten doet-ie niet. Wel poetsen, poetsen en nog eens poetsen. Het gemurmel dat-ie voortbrengt klinkt ook een beetje als het majestueuze geluid van zijn glimmende object, als de vele paardenkrachten onder de motorkap hun werk doen. Als iemand langs loopt en bewonderend iets zegt van zijn classic car, krijgt hij niet meer dan "thank you' over zijn lippen en gaat onverdroten door met poetsen, poetsen en en nog eens poetsen. Zijn vrouw, op een klapstoeltje voor de in dezelfde kleuren gespoten Boler (een klassiek Canadees caravannetje in de vorm van een eitje), kijkt chagrijnig. Een schrijnend geval van gebrek aan aandacht. De Chevrolet Bel Air Nomad zal van haar leeftijd zijn, maybe older, maar die ziet er een stuk beter uit. 

Wat een schitterende wagen om te zien, die station wagon uit 1955. Er zijn er dat jaar maar 8000 van gebouwd en verkocht voor de nieuwprijs van zegge en schrijve 2500 dollar! Daar mag je nu wel een nulletje achter zetten en de uitkomst daarvan met een X-bedrag vermenigvuldigen. De Chevy gaat nu slapen. Zoals mijn zwager en schoonzus een doek over de kooi met aggeponnussen doen, zo doen buurman en buurvrouw - na obsessief nog even overal met de poetsdoek langs te zijn geweest en met een kwastje (!) de stoelzittingen te hebben afgeveegd - een enorme hoes over hun darling.

We staan nu aan de oever van Osoyoos Lake. Vanochtend hebben we Swan Lake  - waar onze buren (vader, moeder en twee grote dochters in lange jurken met hoofddeksels) een soort Amish of andere biblebelt figuren waren - verlaten. Het was een geweldige rit langs prachtige meren: Kalamalka Lake, Wood Lake en het Okanagan Lake. We gingen duidelijk naar het zuiden. Overal wijngaarden en fruitstalletjes langs de weg. Heerlijke kersen gekocht, als wijnballen zo groot.

In de plaats Osoyoos de afslag naar het RV park gemist. Sta je opeens voor de border met de USA! 'Maak een U-bocht', hoor ik Susan zeggen. Dus vlak voor de grens gekeerd en een kwartier later zaten we op de camping. Nu echt pal aan het water; slechts drie meter afstand. Ik hoor de golven tegen de wal aan klotsen. En op ons laptopje zien we dat Nederland met 2-1 heeft gewonnen van Kameroen en dat Slowakije onze volgende tegenstander is. En de temperatuur bij jullie neemt sub-tropische waarden aan.

Hier is het ook bloody hot. Osoyoos is de warmste plek van Canada. Het ligt aan een meer, maar ook aan een woestijn. Het is het noordelijke eind van het Great Basin, het woestijngebied dat via de VS naar Mexico loopt. We genieten volop van de warmte door te baden in het meer en in de zonnestralen. Ons leven hebben we dus aangepast aan de Mexican way of life. Ook het eten: taco's, nacho's en kwakkemoolloo. Yammi, Yammi, hombre!

23 juni, echt WETnesday

Wees gerust. Van de aardbeving met een kracht van 5.0 op de schaal van Richter hebben wij niets gemerkt. Die had plaats in de staat Ontario en dat is hier duizenden km's vandaan. En, wat walvissen betreft, we hadden dus gewoon in Nederland moeten blijven. Een orka in de Waddenzee! Het moet toch ook niet te gek worden. Tsja, dan moeten wij ons hier maar behelpen met de yellow headed blackbird (een soort kruising tussen een kraai en een kanariepietje, maar wel erg mooi) en een western painted turtle (Amerikaanse sierschildpad). Die vliegen en lopen hier zo maar los over onze campground.

De camping hebben we vandaag verlaten voor een bezoek aan het plaatsje Vernon. Een stadje om gek van te worden. De streets en avenues hebben alleen maar een  nummer en zo kom je dan snel verkeerd uit, als je in 32nd street wil zijn en je in 32nd avenue bent aanbeland. En het is wel van belang om te weten in welke straat je bent, want er zijn weer prachtige murals te bekijken. Muurschilderingen zoals in Chemainus op Vancouver Island. Die murals zijn ook alles wat Vernon te bieden heeft. Ze pimpen het lelijke stadje nog enigszins op.

Alleen 30 avenue is een winkelstraat met een klein beetje sfeer. En dan hoor je ook nog eens een Canadees Nederlands knauwen met een Westfries accent. Zijn ouders komen uit Andijk en zijn grootouders wonen er nog steeds. Nohhw, das toch pittig, vanzelluf! Hij heet Ferdinand Rijnsma en runt een leuk antiek/second hand spul winkeltje.  Hij is de Malle Pietje van Vernon. Allerlei Amerikaanse curiosa uit de jaren vijftig en zestig en uiteraard lp's en prachtige foto's van muzikanten als John Mayall, Tom Petty, ouwe Stones trokken me zijn rommelige zaakje binnen. En niet te vergeten de muziek. Uit de luidsprekers kwam een dampige blues van B.B. King. 'Hoew goat ut there mee', klonk het verborgen achter de toonbank, nadat ik op een vraag van een andere man in de winkel had geantwoord waar ik vandaan kwam. 'Mijn broer en schoonzus wonen vlak bij Andijk, in Grootebroek, Big Trousers!', zei ik nog. Misschien ga ik morgen nog even langs bij Ferdinand om te kijken of hij die ene lp, of cd heeft, die ik nog niet heb. Ik moest nu mee van Susan. Zij zag de bui al hangen.

Ja letterlijk! Donkere wolken pakten zich samen boven Vernon. Wij snel naar de camper en snel naar onze camping aan het Swan Lake. We hadden de wagen net op elektra en water aangesloten of een onweersbui barstte los boven de camping. Door het regengordijn konden we het meer, nog geen 20 meter van ons vandaan, niet meer zien. Tsja, dan zit er niets anders op om nog effe on demand bij CBC naar Duitsland-Ghana te kijken. Ik viel erbij in slaap. Toen ik wakker werd, was het prachtig weer. Susan, die al heerlijk in het zonnetje zat, riep me naar buiten. Ze had een fraaie flinke schildpad gezien. En wat is het gemakkelijk om zo'n beestje te fotograferen. Die duikt niet snel onder of rent hard weg. Nee, Stoffeltje geeft je tenminste de kans om hem op de gevoelige plaat te zetten.

Twee dagen voor de prijs van een, 21 en 22 juni

Swan Lake is een prachtig meertje even ten noorden van Vernon. Vanmiddag kwamen we aan. Op een camping die je je altijd zou wensen. We staan met onze camper bijna aan de oever van het meer. Slechts een breed grasveld met een paar enorme treurwilgen scheiden ons van het water. En die bomen zijn echt nodig. Hun schaduwen geven ons de nodige koelte in dit warme gebied: Okanagan. Het wijngebied van Canada.

Gisteren zaten we nog op een campground in Knutford, even buiten Kamloops. Het had een RV park met wifi moeten zijn, totdat een campinggast een paar dagen geleden een filmpje ging downloaden en daardoor de hele computerlogistiek  van het park  crashte. Wij niet blij, maar de campingeigenaar nog minder. We konden dus die dag niet ons weblog bijhouden. En zo missen jullie het verhaal met de world famous bull rider Daryl Rosenberg en zijn vriendin April Hansen met wie wij de avond daarvoor verschrikkelijk zijn doorgezakt. De volgende ochtend zei Daryl bij de douches tegen mij, dat hij een good shower nodig had om zijn headache weg te spoelen.  En die Daryl was wel wat gewend. 23 dagen heeft hij een keer in coma gelegen nadat een bull hem van zich had afgeschud. En alles wat hij heeft kunnen breken, brak hij ook. Zijn lichaam is herbouwd met vele nieuwe losse onderdelen. 'Wil je het voelen?',vroeg hij Susan. En voor zij het wist duwde hij haar vinger vlak onder zijn oog. 'Gadver. Daar voel ik een schroefje', gilde Susan het uit. Cowboy Daryl kwam niet meer bij van het lachen. 'Je hebt nog niet alles gevoeld', lachte hij. En de man, die met 8 secondjes op een stier rijden 80.000 dollar verdiende en dat heel veel keren, heeft ondanks zijn vele botbreuken en comateuze ervaringen reden tot lachen. Hij is nu 40 jaar en al 5 jaar retired. Zijn vriendin April is makelaar in Vancouver en verkoopt huizen van 3- tot 5 miljoen dollars, die de kopers dan weer afbreken om op dezelfde plek huizen van 6 miljoen dollar te bouwen. Het stel verkeert in betere kringen, vandaar natuurlijk dat ze ons uitnodigden voor a drink by the campfire. Daryl is te zien in een film, waarin hij als stuntman - uiteraard op een bull - eventjes de rol van Kevin Costner overnam. Ook zangeres Jewel behoort tot de kennissenkring. 'Als jullie in Vancouver zijn eind van de maand, bel ons, dan laten we jullie de stad zien. Hier is ons telefoonnummer', zei April en gaf haar kaartje. Jezus, dat wordt weer verschrikkelijk dronken worden.

'Oh, ja', zei April. 'Al die motorrijders, die hier afgelopen weekend stonden. Die waren gay!' 'Dacht ik het niet', antwoordde Susan. 'Brokeback Mountain Bikers', zei ik.

Maar misschien kunnen wij Hollanders toch beter tegen drank. Na die heftige avond en nacht hebben we redelijk uitgeslapen en daarmee de kater  overwonnen. Op ons gemak hebben we ons gereed gemaakt voor vertrek uit het 'saaie' Lillooet. De Hat Creek Ranch nabij Cache Creek stond als eerste stop op ons programma. Drie jaar geleden waren we er ook geweest en daar verschrikkelijk lekkere hamburgers gegeten van bisonvlees. Ook dit keer koppelden we aan dit culinair genoegen een educatief tintje door de Ranch te bezoeken, die bestaat uit een openlucht museum met historische gebouwen. In 18zoveel was dit een rustpunt (hotel) voor golddiggers en andere pioniers, die per postkoets door dit immense land reisden. En ook bezochten we de verschillende onderkomens van de Sushwapindianen. Met een flink stuk bisonvlees in onze mik vervolgden we daarna onze rit naar Kamloops en de campground in Knutsford.

Vanochtend verlieten we deze rustieke - met nadruk op de eerste vier letters - camping. Het werd een mooie tocht langs schitterende meren en glooiend groen landschap. En opnieuw was het prachtig mooi weer. Het lijkt wel, op twee regenbuien na, dat de zon met ons meereist. De koperen ploert is dus niet voor niets een symbool in de vlag van British Columbia. En Susan heeft de smaak te pakken. Ook nu stond er een educatief onderdeel op ons programma. Nu was het de historische O'Keefe Ranch vlak voor Vernon. Gesticht in 1867 door ene O'Keefe en zijn maat, die cattle leverden aan goudzoekers en pelshandelaren.  Ze stichten een heel monopolie: winkel, postkantoor, kerk, enz. Alles met een hoog Zaanse Schans gehalte, maar dan de Canadian way.

Ook wij gingen de Canadese weg weer op, een landelijke snelweg wel te verstaan: de Highway 97 South. Het was nog een paar kilometertjes te gaan. En nu zitten we voor twee dagen aan het Zwanenmeer. Geen ballet voor ons, hooguit een waterballet in de swimmingpool! 

Sunday june 20 Capital Jade City

 
Soms kom je op een RV campground aan en denk je wat heb ik hier nou te zoeken. Het RV park in Lillooet is er zo een. We zijn nog even naar de ingang teruggelopen om op het bord te kijken of dit wel echt de camping was die we hadden uitgezocht. In eerste instantie ziet-ie er ongezellig uit. Er is ook niemand om je te ontvangen. Totally selfservice. Je vult een formulier in, stopt die in een enveloppe met het campinggeld en laat die in een brievenbus glijden. Vervolgens ga je naar je staanplaats. That's all. Als het dan ook nog heet is, er een harde wind waait, je dood moe bent van de reis, je je de schompus krabt aan de muggenbulten en zelfs een biertje niet meer lekker smaakt, dan heb je er goed de kl#re in. Effe een time-out.

Een overheerlijke maaltijd daarna van Susan brengt je dan weer enigszins tot leven. En als Roger dan langskomt, omdat hij om een praatje zit verlegen, dan wordt het toch nog gezellig. Roger, een Canadees van Duitse afkomst, maar dat is niet te horen. Nee zijn Duits, dat hij af en toe sprak, met een vet-Engels accent klinkt zelfs erg grappig. Hij is met zijn gigantische motorhome+boot opweg naar McKenzie: up north. Vandaag was hij van Vancouver Island, waar hij woont, in Vancouver aangekomen en had de rit, waar wij twee dagen over deden, in een dag gedaan! 'Ich bin kaput', zei hij. 'Ich auch', antwoordde ik met enige vorm van schaamte voor de veel kortere rit die wij hadden gemaakt. Hij is onderhoudsmonteur en rijdt voor zijn werk stad en land af met zijn camper. Vrouw thuis in Port Alberni op Vancouver Island, waar vele tonnen zalm vandaan komen.  Meneer (50) is loaded en wil over 5 jaar stoppen mit Arbeit. Hij bezit vier huizen en geeft feestjes waar per keer 200 pond zalm doorheen gaat. (Ik schreef toch al eerder dat alles HUGE is in Canada!) Zelf gemarineerde en daarna gerookte zalm.'Dat is erg lekker', zei ik. 'Oh, wacht maar even', zei Roger, ging weg en kwam weer terug met een pak ingesealde home smoked zalm, goed voor een maaltijd voor twee personen.  'Ik heb meer bij me. Voor de meisjes in McKenzie. Die vragen er altijd om', zei Roger. We hadden een te gekke avond met hem. 'Oh, you're the frontpage guy', bulderde hij hard lachend, nadat hij van mij wilde weten, wat I was doin'. Hij had prachtige verhalen, onder meer over zijn vader die bij hem in de buurt woont en in zijn keldertje pot zit te roken. Een ouwe hippie van 75!

Tja en over vandaag valt weinig te melden. Just a lazy day. Een beetje gebasketbald, een beetje gelezen en een beetje Lillooet bezocht. Alles waarvoor je hier naar toe zou gaan, is dicht. En dat voor de Capital Jade City. Er werden en worden in de omgeving honderden tonnen jade gevonden. Enorme (rots)blokken van de groene edelsteen liggen voor het mining museum, dat... dicht is. Terug naar de campground. Het biertje smaakt vandaag wel weer lekker. We zitten in de schaduw van een boom. Warm is het nog steeds en in de volle zon is het niet uit te houden. Af en toe schudt Susan lachend van haar stoel. Ze leest 'Schiphol blues' van Bart Chabot.

Zaterdag 19 juni kleurde ook in Whistler oranje

Is de beer los in Nederland, na de magere overwinning op de Japanners? En na  de uitschakeling van Kameroen door Denemarken, waardoor de volgende ronde zeker is.. Nou, hier anders wel. We zagen vanochtend op weg naar het Olympisch dorp bij Whistler weer een moederbeer met twee cubs. Wat een geweldig begin van de dag!

De mensen op de campground in Whistler zullen vanochtend vroeg niet blij zijn geweest met hun Hollandse buren. Omstreeks halfzes klonk een luid 'YESSSSSSS YESSSSSSSS' uit onze camper op, gevolgd door een 'SSSSSSSSST. Je maakt de buren wakker met je geschreeuw'. Na de pegel van Wesley keek ik even uit het raampje het prachtige berglandschap in, maar zag niemand en hoorde niemand.  Extase in de camper en de vuvuzuela's werden niet lang daarna overstemd door een snurkende medecamperbewoonster. Helaas bleef het bij 1-0. Als Affelay niet zo zelfzuchtig was geweest dan had het wel 2-0, of 3-0 kunnen worden.

Om me op te warmen, ik had een paar flinke kouwe voeten gekregen, kroop ik na afloop nog even een uurtje achter de gebreide nickers van Susan. Dat extra tukje deed 't m. Uitgeslapen, gewassen en aangekleed  gingen we buiten in het zonnetje aan het ontbijt en na het ontkoppelen van de camper konden we naar het skioord Whistler vertrekken. En daar op de weg naar het Olympisch dorp - dat overigens was gesloten - gebeurde het. In de berm van de stille bergweg zagen we drie roodbruine beren scharrelen. Een moeder met twee cubs. We konden ze tot op een paar meter benaderen en Susan maakte driftig mooie foto's vanuit het geopende autoraam. 

 Wat een belevenis. Zo dichtbij hadden we ze nog nooit benaderd. Het leverde ook geen enkel (verkeers)probleem (bearjam) op, want we waren op twee wielrenners na, die ons op de dieren hadden gewezen, de enigen in de wijde omtrek. Moeder en kids bleven nog even rondneuzen en trokken het bos in. Dit beremoment vergoedde de teleurstelling geheel, dat we het Olympisch dorp niet in konden.

 Het bezoek aan het dorp Whistler is net als een paar uurtjes stappen in een mondain Frans skioord. Best wel gezellig, leuke winkeltjes, barretjes en restaurants. En veel mensen op de been. Toeristen, maar ook skiers en snowboarders, want hoog in de bergen ligt nog volop sneeuw, en heel veel mountainbikers. Die scheuren nu de lager gelegen (groene) pistes af en maken daarbij halsbrekende sprongen. Ook zij hebben een hoog hippie gehalte. In Pub Amsterdam zien we dat Kameroen met 1-0 voorstaat tegen Denemarken.

Omstreeks een uur 's middags stappen we weer in de camper en gaan op weg naar Lillooet. Een afstand van 130 km, maar het was een weg waar geen eind aan leek te komen. Wat een schitterend berggebied met witte toppen van ver boven de 2000 meter, prachtige meren, snelstromende riviertjes en enorme wouden. Maar ook dorpen waar alleen First Nation Canadezen wonen. Vaak erg armoedig. Onderweg stoppen we een paar keer. Onze Ford E450 Super Duty moet er flink aan trekken. Soms hoor ik Susan zeggen: 'Zo'n diep ravijn heb ik nog nooit gezien'. Ik zeker niet. Hou maar wijs mijn vizier op de ene keer sterk klimmende, dan weer heftig dalende Highway 99.  Een weg niet breder dan de simpele wegen in de Beemster en Purmer.

Bij een van de uitstapjes, een mooie wandeling naar een bergmeer, het Joffre Lake, met uitzicht op een gletscher, werden we overvallen door een regenbui. En in de verte hoorden we een beer flink aan een boom schudden, aldus een wandelaar, die we tegenkwamen.

Nu staan we in Lillooet op het RV park aan een rivier, die vol zit met steur en forel. Het is bloody hot, zo'n 28 graden in de schaduw en er staat een keiharde wind. We lezen dat Denemarken met 2-1 heeft gewonnen. Op de camping is ook een motorgroep neergestreken met Harleys en andere zware motoren. Het is een genot om naar deze bikers te kijken. Geen een zonder tattoo en soms met zoveel dat lijkt of-ie een T-shirt met lange mouwen en een lange broek aan heeft. En het zijn vooral mannen met baarden. Heel veel ZZ Top look-a-likes. Nou maar hopen dat ze het rustig houden vannacht. We kunnen onze nachtrust na deze geweldige bewogen dag heel goed gebruiken.

PS

Wij genieten erg van jullie comments op ons weblog. Ga vooral zo door!

Vrijdag 18 juni

Hallo allemaal,

Het was vandaag weer een prachtige, zonnige dag. Om half elf vertrok de ferry die ons weer naar het vasteland van Canada bracht. Aan boord van een heerlijke Starbucks cappucino met een blueberry scone genoten en op het zonnedek gezeten. Na anderhalf uur reden we van de boot af de 'Sea to Sky' weg op, richting Whistler. Een heel verschil, van de grote oceaan naar de Rocky Mountains.

We zitten nu op een camping vlakbij Whistler die pas is aangelegd, een beetje kaal dus nog, maar wel met een magnifiek uitzicht. Bij aankomst kregen we te horen dat er een beer in de omgeving is gesignaleerd. Goed oppassen dus dat er geen etenswaren of afval per ongeluk buiten blijft liggen!

En dat uitzicht zag er na een paar uur een beetje anders uit, toen er hele donkere wolken kwamen en er een onweer losbarstte. Opeens verschenen er twee regenbogen, waarvan er een op de foto te zien is. De eerste regen sinds onze aankomst in Canada.

Ondertussen is Hans zich al geestelijk aan het voorbereiden op de wedstrijd Nederland-Japan, die we rechtstreeks online via CBC kunnen ontvangen. Hij is vast van plan om er vroeg voor op te staan. En dan bedoel ik ook vroeg (half 5 plaatselijke tijd)!!! En zijn oranje Johan Cruijff-shirtje heeft-ie al onder zijn kussen klaargelegd, die mafkees! Na de wedstrijd gaan we gezellig rondkijken in Whistler en dan rijden we nog een stukje verder door naar het noorden.Van daaruit melden we ons wel weer. Nou guys,  we wensen iedereen een leuke wedstrijd toe en we melden ons weer als we aansluiting hebben.

Hans en Suus

Donderdag 17 juni

Hello fans!

Toen we vanochtend opstonden was de lucht grijs, en nadat de camper was afgekoppeld van elektra en water begon het te miezeren. Onderweg naar de oostkust ging het gelukkig al snel lichter worden en toen we tussen de middag stopten voor een broodje scheen de zon alweer volop. De plek waar we stopten was een grote picknickplaats aan het Sproat Lake en bij toeval ontdekten we dat hier Petroglieven te zien waren. Dat zijn rotstekeningen van duizenden jaren oud van Indianenstammen die allang niet meer bestaan. Deze tekeningen worden helaas steeds slechter van kwaliteit door de inwerking van vorst, dooi, zon etc. Best interessant!

 Wij zijn nu neergestreken in Nanoose Bay, vlakbij Nanaimo, waar vandaan we morgenochtend vroeg de ferry nemen naar Horse Shoe Bay. Dat ligt iets ten westen van Vancouver. Het plan is om daarvandaan direct door te rijden richting Whistler. In dit gebied zijn de afgelopen Olypische Winterspelen de ski-onderdelen geweest. Jullie herinneren je vast wel die juichende Erica Terpstra met haar elegante regenponcho aan!

Verder gaat alles hartstikke goed. De camper rijdt lekker en we slapen er heerlijk in. Het keukentje heeft alles wat je nodig hebt dus we kokkerellen lekker zelf. Ondanks de niet zo vrolijke blik van Hans bij het inpakken van de koffers zijn we blij met de kilo kaas en de 6 pakken koffie (+smeerworst+nasikruiden+snelle jelle ontbijtkoek+hot chocolat) want ja, die Canadese kaas enzo.........

Nou lieve mensen, we melden ons weer vanuit Whistler, tot dan!

Just a perfect day, wednesday 16th june

'Always lots of fun', knauwde een Canadees nadat hij zag hoe wij een nieuwe sewer hose in elkaar  aan het zetten waren en we hem hadden verteld dat onze oude op wonderbaarlijke wijze was verdwenen. Wie steelt er nou een flexibele rioolpijp van anderhalve meter, die je met een bajonetaansluiting op je camper bevestigt en op het rioolputje? Tsja wat is de fun daarvan?

Maar we hadden vandaag ook echte fun. Ons verblijf in Tofino met een dag verlengd en op weg naar de trails door het Pacific Rim National Park. Dat is een gigantisch regenwoud langs de kust over een afstand van zo'n veertig kilometer. 's Ochtends namen we de Schooner Trail; een prachtige wandeling door het woud over een boardwalk.  Om ons heen eeuwen oude bomen met diameters van meer dan drie meter en een top die de wolken kan kietelen. Wat een giganten. En alles is begroeid in deze groene wildernis. Een bordje bij het begin van de trail meldt ons dat in het gebied ook poema's, wolven en beren zijn. Zo, die wetenschap stop je dan maar in je achterzak en luid zingend dat we niet bang zijn voor de boze wolf en oh grote beer, oh grote beer zetten we onze eerste schuchtere stappen in het woud. En o, ja, ook nog even een flinke stok gepakt om bruintje de beer, of de grote boze wolf op zijn mieter te geven, mochten ze ons pad willen kruisen. Dat deden ze dus niet en dan kom je aan op het strand van Long Beach. Voor ons spreidt zich  een enorme zandvlakte uit tot aan de branding van de Grote Oceaan. Alles is hier HUGE, dus ook het strand. En dat vele kilometers lang. De foggy dew boven zee verdwijnt snel tijdens onze strandwandeling. We vinden van alles: zeesterren, krabben, prachtige schelpen, enz. Bij ons keerpunt gaan we lekker in het zand liggen en van de zon genieten.

Na terugkeer bij de camper lunchen we en rijden zo'n twintig kilometer verder voor de volgende wandeling: op de South Beach Trail. Die voert door het gebied van de Nuu-chah-nulth-aht indianen. Een totaal andere wandeling, nu langs prachtige kleine baaien. We eindigen bij een kleine baai, waar een bord ons waarschuwt dat hoge golven ons kunnen verrassen bij plotseling opkomende vloed. Bij een rotsblok vleien we ons in de zon neer op het grove zandstrand. Zonnebadend luisteren we naar de heftige branding. Just a perfect day, hoor ik Lou Reed in mijn gedachten zingen. Inderdaad Lou.

PS. Morgen gaan we weer terug naar de oostkust. Het is maar de vraag of we weer zo'n camping als deze treffen met een perfecte wifi. Dus het kan misschien wel een paar dagen duren voor we weer in de lucht komen.

Iedere keer als we van het RV park naar Tofino rijden, komen we het tsunamiwaarschuwingsbord tegen. Het blijkt er niet voor niets te hangen, want dit deel is het gebied in Noord-Amerika waar zich de meeste aardbevingen voordoen. Er bevindt zich hier een aantal platen onder en naast ons die in beweging zijn. Een botsinkje kan een flink bevinkje en aanzienlijk golfje veroorzaken.  Maar daar waren we niet bang voor, want we gingen toch de zee op.

Wederom de warme, waterdichte zeilpakken aan en dit keer op een nog snellere boot. Dat moest ook wel, want er moest een flink stuk worden gevaren naar het gebied waar die zeekolossen zich ophouden: in de Clayoquot Sound. In het Whale Center hoorden we via de marifoon al dat daar grey whales, grijze walvissen, waren gesignaleerd. Skipper Adrian wist de eerste snel te vinden. Het oog van een kenner, want ze komen maar een paar tellen boven om dan weer vijf minuten onder water te blijven.

Volgens Adrian komen jaarlijks zo'n 25.000 grijze walvissen langs Vancouver Island als ze van de Mexicaanse kust naar Alaska trekken, waar ze de zomer doorbrengen. De meeste fourageren voor de kust van Tofino omdat het hier een voedselrijk gebied voor ze is. Ze duiken dan naar de bodem en scheppen die af naar voedsel en spugen het zand later weer uit. Ze blijven dan telkens vijf minuten onder. Omdat het hier niet zo diep is, zie je ze niet verticaal naar beneden duiken, waarbij de staart dan meters boven het water uitkomt. Helaas voor ons. Na het bollen van de rug, glijdt de staart bijna onmiddellijk mee de zee in. Kijk maar...

En zin om lekker te spelen - bij voorbeeld even vaart maken en dan uit het water springen om er dan met een gigantische plons weer in te duiken ('Ík heb nog zo gezegd geen bommetje!) - ook daar hebben ze geen zin in. Ze moeten hun buikje vol eten, zegt de skipper, en dat doen ze dan ook de hele dag door, dagen achter elkaar, want dat kunnen ze niet in de wateren bij Alaska. Daar verliezen ze dertig procent (!) van hun lichaamsgewicht. Kijk daar kunnen Sonja en dokter Frank nog eens een voorbeeld aan nemen.

Maar wat een belevenis deze giganten (14 tot 20 meter lang!) van dichtbij mee te maken. Eentje zwom er zelfs op nog geen twee meter van onze boot. En dan hoor en zie je verderop weer zo'n fontein uit het water komen, gevolgd door zo'n bultige, maar ook weer gladde, natte walvissenhuid. Fantastisch! Helaas kon ik geen oogcontact met ze maken, want dan  had ik de groeten gedaan van Noah. Die is gek op wolwissen, zoals hij ze noemde.

Tja en dan komt aan alle moois een einde en voer Adrian ons terug naar Tofino. Wel honger gekregen van die bunkerende walvissen. Maar gauw een lekker gebakken halibut, heilbot, gehaald bij Big Daddy's Fish Fry. Het was overigens een Big Mommy die het visje zo lekker klaarmaakte.

Bear Monday 14th june 2010

Om half zeven gingen alle wekkers af. Ongewoon snel kwamen we ons bed uit. Gewassen, aangekleed en ontbeten gingen we naar The Whale Center in Tofino, na eerst nog even op de laptop te hebben gekeken hoe Oranje het tegen de Denen had gedaan. 2-0. Een goed begin van de dag.

Montserat wachtte ons weer allervriendelijkst op in het center en hees ons in warme, waterdichte zeilpakken. Skipper John hielp ons in de haven aan boord. Just the two of us. We kregen een privat bear watching. Hij had al snel door dat we Hollanders waren en wees ons erop dat Oranje met mazzel van de Denen had gewonnen. Maar toch wel verdiend. Hij had de wedstrijd gezien.

Al snel buiten de bewoonde wereld zagen we een bald eagle, een Amerikaanse zeearend. Oftewel het symbool van de VS. Onze skipper merkte fijntjes op dat de populatie in de VS sterk was afgenomen en nieuwe vogels uit Canada (BC en Yukon) werden gehaald. Een paar minuten later dook er een schuchter dolfijntje voor onze boot op.  

De vaartocht was al fantastisch zo tussen prachtige bebosde eilanden met behoorlijke bergtoppen. Een gebied waar geen mens woont; alleen maar ongerepte natuur in optima forma. Ja, en dan zie je opeens aan een oever iets zwarts bewegen. De boot gaat er op af en dan....

Een moeder beer met drie kleintjes. Zo'n 4 tot 5 maanden oud. John zet de motoren op fluisterniveau en we benaderen moeder en kroost tot op een paar meter. Moeder gaat onverstoorbaar door met het zoeken naar vis. Met haar neus en geweldige poten rolt ze flinke rotsblokken opzij, alsof het keitjes zijn. De cubs apen haar na en rennen achter elkaar aan. Ze hebben een verschrikkelijk hoog knuffelgehalte. Skipper John vertelde dat ze deze winter zijn geboren, terwijl moeder gewoon in haar winterslaap bleef. Als 'peanuts' zo groot kwamen ze ter wereld en voedden zich aan de black bear nipple. En dan wordt Bruintje de Berin wakker en is ze moeder van drie gezonde kids! Zo wil toch iedere vrouw bevallen! 

We krijgen er geen genoeg van dit stel te volgen. We zijn ook een en al oor bij de uitleg van John. Na een stukje varen komen we weer een berenmoeder tegen, nu met twee cubs. Er ligt ook een andere bear watching boot bij en de skipper peddelt zich in het zweet om de beren stilletjes te volgen. John merkt op dat de motoren van die boot te veel lawaai maken en is trots op zijn fluisterboot.

De berentocht duurt ruimt drie uur . Drie uur grandioos genieten van een geweldige natuur. Ons plan om 's middags naar de walvissen toe te gaan stellen we op advies van John uit. Er staat op de open zee te veel wind. Door de hoge golven zal het zicht op de whales beperkt zijn. Ze staan nu voor morgen op ons menu.

Terug op de campground wacht ons een nieuwe verrassing. Op de laptop kan er naar de wedstrijd Nederland-Denemarken worden gekeken. Canada Broadcasting Corporation heeft ook een website met uitzending gemist, in dit geval voetbalwedstrijd gemist. Ja skipper John had gelijk. Als die Denen voor de rust hun twee kansen hadden verzilverd en na de rust niet in hun eigen doel hadden gekopt......

PS. We hebben een aantal foto's van voorgaande dagen moeten verwijderen om de nieuwe foto's te plaatsen. Dat zal de komende periode meer gebeuren omdat we slechts beperkt ruimte hebben.

Zondag 13 juni

We hebben de westkust met zijn relatief rustige wateren achter ons gelaten. We gingen over bergen en door dalen, langs prachtige meren en schitterende witte bergtoppen. Van Nanaimo naar Tofino, waar de heftige Pacific op de rotsen beukt en prachtige rollers over de brede stranden laat uitlopen. Aan de overkant van het water liggen Japan, China, de Korea's en Wladiwostok. En... overal staan bordjes dat we in een tsunamigebied zitten. Ook geven bordjes aan waar we naar toe moeten vluchten mocht er een tsunami komen.

From the west coast to the east, I shall be released, zingt The Band.  Wij zijn andersom gegaan en zijn helemaal in de ban.... In de ban van de beer en de walvis! Morgen gaat het gebeuren. Om kwart over acht stappen we aan boord van een klein, snel bootje dat ons naar een eiland tegenover Tofino brengt. Het is om die tijd laag water en dat is het moment dat de beren er op uit trekken om vis te vangen. Wij hopen een paar beren met onze camera te vangen.

's Middags gaan we met een andere snelle boot de open zee op. Daar hopen we bultruggen, grijze walvissen en orca's te ontmoeten. Ze zijn op weg naar Alaska. Bij Tofino is het water voor deze gigantische beesten zeer voedselrijk.

Het weer is hier - uit de wind  - zeer aangenaam. De zon schijnt volop. En volgens de weersverwachtingen blijft-ie dat de komende dagen doen. En 's avonds is het fikkie stoken. We staan op een prachtige camping - Crystel Cove - waar we gratis houtblokken krijgen voor in ons kampvuur. Overal kringelen blauwe wolken omhoog.

 Tofino is een klein vissersplaatsje. Bij surfers is het erg in trek vanwege de flinke golven. Surfers zijn de skaters op water, dus Tofino heeft een hoog hippiegehalte. En er zijn ook veel bikers, want in het nabijgelegen gigantische regenwoud en op de brede stranden zijn veel trails. Jullie begrijpen het. Hier zijn we wel een paar dagen zoet. 

Hi guys,

Eindelijk weer verbinding, dus kunnen we weer wat laten horen. Gisteren, vrijdag, zijn we vanuit Victoria vertrokken naar Nanaimo. Een rit van 150 km, maar we hebben er bijna de hele dag over gedaan want er waren een paar leuke stops onderweg. Eerst door de Cowichan Valley, het thuisland van de Quw'utsuns, een stam van de Salishindianen. Even gestopt bij Cowichan Bay, waar een aantal leuke huisjes, winkeltjes en restaurantjes op palen langs de kust staan. Er was onder andere een Organic Bakery waar we een heerlijk brood hebben meegenomen. Een tref, want het supermarktbrood is echt Yakkie!

Vervolgens kwamen we terecht in Chemainus, waar de mensen vroeger van de houthandel leefden. Toen dat instortte bedachten ze een manier om geld in het laadje te brengen. Er werden kunstenaars overal vandaan gehaald en deze kregen de opdracht elke muur met een beetje omvang van een schildering te voorzien. Zie de foto.

We staan nu met de camper vlak aan de kust bij Nanaimo. Tussen de bomen door zien we het water van de Straight of Georgia. Aan de overkant ligt het vasteland van Canada, en in de verte zien we de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Geen verkeerd uitzicht hoor!

We hebben de dag doorgebracht in het plaatsje Nanaimo. Een aardig stadje maar niet heel bijzonder. Wel lekker waren de Fish en Chips van vanmiddag. En het weer? Een graad of 20 en een strakblauwe hemel.

Morgen vertrekken we weer en laten we als het even kan weer iets van ons horen.

Hans en Suus  

Victoria (BC) donderdag 10 juni 2010

Echt waar, de kerstman gezien in Victoria. Zijn winkel is daar het hele jaar open. Je kan er van alles kopen op het gebied van kerstmisversieringen. Versierselen uit alle windstreken.

We voelden ons erg veilig in deze prachtige stad. Het straatbeeld werd gedomineerd door honderden marinemensen en allemaal in matrozenpakjes. De Canadese Navy bestaat 100 jaar en dat willen ze in Victoria, de marinestad bij uitstek, weten ook. Zaterdag is er een 'fleet review' en daarvoor zijn oorlogsschepen uit vele landen naar Victoria gekomen, waaronder het gigantische vliegdekschip USS Ronald Reagan. Dit bootje van die B-film cowboy ligt ver buitengaats, omdat de marinehaven voor hem te klein is. Buitengaats of niet de sailors zijn in de stad en de sekswereld  'expect a boom in business' meldt het lokale dagblad Times Colonist. En dat zelfde blad schrijft ook over het WK in Zuid-Afrika. Opmerkelijk voor een land waar voetbal een sport in de marge is. Maar het is wel voornamelijk het Engelse team waarover ze schrijven. Dit dan weer wel.

Er is hier veel Brits, zoals bij voorbeeld het prachtige The Empress hotel.

En zien jullie linksonder ook weer die matrozenpakjes? Maar Victoria is ook heel erg Chinees. Het heeft niet alleen de oudste China Town van Canada, de stad heeft ook en zeer grote Chinese populatie. En die Chinezen maken verdomd lekkere icetea van jasmijnthee met limoensap.

We hebben een blikje thee meegenomen uit de Silkroad shop. Kunnen we 't thuis ook klaarmaken, icetea als het warm is en hottea als het koud is. Het was in Victoria in ieder geval goed weer. De zon scheen, maar 's middags werd het bewolkt en een stuk frisser.